OOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET en beviel het …??Gewoon een log van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wil laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een weblog een hoop emoties en frustaties en herrineringen kwijt kan. Dat lucht op !!

Ooit een normaal mens ontmoet en beviel hetOOIT EEN NORMAAL MENS ONTMOET en beviel het …?? Gewoon een log van iemand die zijn leven beschrijft en iets “tastbaars” na wil laten als hij er straks niet meer is voor zijn kinderen/ kleinkinderen en beveel het iedereen aan het ook te doen vooral als je in “geschonken tijd” leeft zoals ik d.m.v. zo een weblog een hoop emoties en frustaties en herrineringen kwijt kan. Dat lucht op !! “Morgen gezond weer op”Nou daar gaan we dan. “LIEVE MENSEN MORGEN GEZOND WEER OP” Nu ik dit opschrijf is het zo een beetje enkele weken voor kerstmis 2005 Een boek is een boek en misschien kan wat ik uit ga leggen niet omschreven worden als een boek maar allemaal korte verhaaltjes van belevenissen van een gewone doodnormale Amsterdammer en flarden van belevenissen die eigenlijk alleen maar dienen voor zijn kinderen /kleindochter zodat zij eens kunnen zien wat die gekke papa/opa zoal beleeft heeft in de 62 jaar die hij ( sinds gisteren ) op deze aardbol rondloopt Ben nu dus 62 jaar en ondanks dat ik nu bijna 6 jaar geleden dacht dood te gaan aan een ernstige ziekte ben ik er nog steeds en schrijf denk ik daarom maar dit “boek/log” om ook eens alle doorgestane ellende en emoties eens van me af te schrijven die een mens kan ondervinden maar ook wel als leidraad nimmer op te geven en te blijven “vechten” en onderhuids een wilskracht zien op te bouwen een ziekte gewoon niet toe te staan. Slechts een klein deel van de hersenen wordt n.l benut en mijn heilige overtuiging is en blijft dat de mens meer krachten in zich heeft als hij zelf vermoeden kan en deze op kan roepen, Afijn, beginnen bij het begin dan maar. Ik werd geboren in 1943 en ben opgegroeid in de “Jodenbuurt” in Amsterdam en vanuit mijn ouderlijke woning op het Jonas Daniël Meijerplein ( waar in de oorlog de joden samengedreven werden om vervoerd te vervoerd te worden naar de vernietigingskampen) hadden we zicht op de markt “Het Waterlooplein” en heb daar menig voetstapje liggen als kind/puber en later zelf als marktkoopman. Mijn god wat een andere tijd was het zo kort na de oorlog en wat is er toch enorm veel veranderd. Mijn generatie heeft in feite de beste tijd meegemaakt die er feitelijk is te bedenken. Immers: De verschrikkingen van de oorlog zijn aan mij voorbijgegaan want als baby merk je daar niks van ( geboren : nov. 1943) en we hebben nooit een oorlog meegemaakt feitelijk dus wat hebben we te klagen ? Niks toch ? Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de eerste televisie in de straat er kwam en dat de buren kwamen kijken en was er in eerste instantie 1 net, en later kwam Nederland 2 erbij en dan werd er nog maar enkele uren per dag uitgezonden en ALS je op de televisie was geweest was het dus zo dat iedereen je had gezien die gekeken had en al een televisie had want meer zenders waren er toen niet. Ik kan me nog heugen dat ik met mijn vader en moeder naar Carre ging aan de Amstel waar indertijd nog gewoon circusvoorstellingen werden gegeven. Was zo machtig man, als kind, en ook later, daar rond te hangen als er een circus optrad en dan rond te hangen bij de stallen met wilde beesten die achter Carre waren gezet op de Achtergracht. Maar goed , terugkomende op dat die avond in Carre met mijn ouders. Er was die avond een televisieregistratie van de voorstelling en stonden er enkele camera,s rond de piste opgesteld en op een gegeven moment was het pauze. De betreffende avond was ik met mijn ouders ook in het Circus bij de voorstelling. We zaten op de 1e rij. Ik zag zo een camera staan en ervoor een tafeltje met een vlaggetje erop geplaatst en een ventilator die het vlaggetje bewoon en ik kan me niet meer echt herinneren maar dacht dat ik een ventilator erbij zag staan die het vlaggetje liet wapperen. Uiteraard was mijn grote nieuwsgierigheid gewekt en liep naar voren en zat te boel te bekijken en keek in de lens en zat alles eens rustig te beschouwen. Er was geen kip die op me lette en niemand zei dat ik weg moest gaan of zo en ik later terug naar mijn plaats bij mijn ouders. Anderdaags werden mijn ouders opgebeld door kennissen en die vertelden dat ik met mijn dikke kop steeds op het scherm zat tijdens de pauze van de circusvoorstelling en zoals gebruikelijk in die tijd werd gedurende een pauze gewoon een rustbeeld geplaatst met een wapperend vlaggetje. Ik niet wetende dat mijn geloer in die camera feilloos werd geregistreerd en dat was de eerste keer dat ik met mijn hoofd op televisie was al zullen er indertijd nog maar weinig mensen zijn geweest die al een t.v. hadden ( zwart-wit) nog toen. Wat ik me kan heugen was het voor mijn idee altijd mooi weer zomers en hadden we een prachtige jeugd met zijn allen. Gingen we “bomen” op het Jonas Daniel Meijerplein en de doelen waren dus 2 bomen en zo voetbalden we er op los. Ander leuk verdrijf was diefie-met verlos en ouderen weten nog wel wat ik bedoel en vaak had je van die periode,s dat de hele stad met dezelfde dingen speelde en breidde dit zich uit als een olievlek en ik noem maar de “tollentijd” dat Iedereen moest tollen en dat de tollen niet waren aan te slepen. Ook leuk was het “randjetik” spelen en was met een tennisbal net op het randje van een richel ( is er nu nog steeds) de bal gooien en dat ie weer terugketste en moest je hem vangen. Uiteraard kon je dit alleen doen als de betreffende bewoner niet thuis was want die werd er stapelgek van natuurlijk steeds maar die bal tegen de muur aan. Ook heb ik geleerd in die tijd hoe meedogenloos kinderen kunnen zijn en er woonde een NSB-er die in de oorlog fout was geweest en NOG heb ik er nog wel eens spijt van dat we bij een ruzie of zo die kinderen van die nsb-er zaten uit te schelden voor nsb-er maar iedereen deed mee en het was in feite vlak na de oorlog en wisten we niet beter dom genoeg. Pijnlijk is gewoon dat een van die zoons (Robbie) mijn leven heeft gered later . Vroeger had je ( ik weet niet of het nog is) van die mooi gekleurde stekeltjes die dan aan de rand van de wallekant zwommen en kon je die met een netje uit het water halen en ook wel van die kleine glasaaltjes. Nu had je op de Nieuwe Herengracht zo bij de Hortus Botanicus van die ronde dukdalfpaaltjes waaraan dan de dekschuiten werden vastgelegd die er vaak lagen ( hier kom ik later op terug) gevuld met oud ijzer en ik dus langs de wallekant turen naar de visjes in het gedeelte dat vrij was tussen de wallekant en de aangelegde boten en met mijn netje in de aanslag en ik was samen met Robbie, de zoon van die nsb-er. Robbie was enkele jaren ouder als ik maar we konden heel goed met elkaar overweg. Ik sta zo gebukt en loop naar achteren met mijn kont tegen zo een dukdalf op en ik schrik en val pardoes voorover het water in en verdween onder de platte kiel van die aangelegde platbodem die aan de wallenkant lag. Er was dus een strook water van ongeveer 1 meter en daar gleed ik voorover in en onder de boot dus. Soms droom ik er nog van en is een ervaring die je je hele leven niet meer vergeet geloof ik en naarmate ik ouder wordt komt dit steeds meer terug. Het niet meer kunnen ademhalen en de paniek en angst was onbeschrijfelijk totdat een hand me greep en me onder de boot wegrukte en dat bleek Robbie te zijn die het water was ingesprongen en me net kon beetpakken. Hoe ik drijfnat op de wal ben gekomen samen met Robbie weet ik niet meer maar weet nog wel dat een brugwachter die in het huisje verderop zat over de Muiderstraat, gillend en vloekend mijn richting oprende en ik er als een haas vandoor met Robbie en zeiknat naar huis waar mijn moeder allang blij was dat ik het overleeft had natuurlijk. Die fase in mijn leven heeft me geleerd geen vooroordeel te hebben over mensen. Ach, een hoop herinneringen aan die mooie tijd toen de wereld nog mooi was en we s,avonds om het plein wedstrijdje konden fietsen en er amper auto,s geparkeerd stonden. Moet je NU zien daar. De enorme verloedering van het Jonas Daniël Meijerplein de laatste 50 jaar al zijn de prachtige gevels nog precies hetzelfde als gebleven als toen. Nu zie je voor de portiekingangen zware stalen hekken om tuig te weren en doet pijn als ik er wel eens langs rij. Wat hebben we toch een leuke jeugd gehad met zijn allen, Appie mijn jeugdvriend en die een etage lager woonde , Hansie van de hoek en die noemden we zo omdat ie op de hoek woonde, Rudie, Herman, Willem, Roelof, Joris en teveel om op te noemen. Ook was er Jopie een meisje en was de laatste van een familie met allemaal jongens. Jopie wilde graag een jongen zijn en voetbalde met ons mee als een jongen en gedroeg zich als een jongen in alle opzichten en een moordgriet. Samen gingen we met de ploeg s,nachts Artis in en een beetje lopen rotzooien daar en allemaal kattekwaad uithalen. Overigens konden we altijd gratis Artis in en had je vroeger bij Artis in die laatste straat, die nu bij Artis getrokken is geloof ik, en zowat de hele buurt wist dat je daar tussen de spijlen van de ietwat uiteengebogen tralies zo naar binnen kon glippen. Wil nog even wat vertellen over die platbodems die in de Nieuwe herengracht lagen en vaak gevuld werden met schroot en oud ijzer. Het grootste genoegen wat we altijd hadden was dan met een rij jongens/meiden uit de buurt aan EEN kant van de boot te gaan staan, dus de looprand zeg maar. In het midden lag open en bloot het gestorte ijzer van die dag en als die vol was werd de boot weggesleept. Ik vermoed dat dat ijzer afkomstig van het Waterlooplein en de opkopers aldaar die van die opkoophallen daar voor oud ijzer. Afijn, Wij staan dus op zo een reling met zijn allen en gaan dan springen zodanig gelijk dat de boot langzaam maar zeker begint te wiebelen totdat de boot steeds heviger en heviger begint te wiebelen. Groter lol hadden we niet totdat……… Op een dag wij weer met zijn allen wiebelden en die boot maar als een gek heen en weer spong, maar werd plots erger en erger en vermoedelijk is er een zware partij ijzer gaan schuiven van links en naar rechts en wij sprongen in paniek van de boot af en ja hoor de hele boot sloeg om het al het ijzer verdween in de gracht want die dekschuiten waren gewoon open in het midden. Tja.. dat waren leuke dingen voor de mensen maar WAT hebben we in ons rats gezeten maar nooit meer wat van gehoord verder Appie mijn jeugdvriendje en ik waren eens op een dag aan het vissen in de Nieuwe Herengracht ( we zullen 11, 12 jaar geweest zijn) en zien plots een portefeuille voorbijdrijven dus wij uiteraard alle mogelijke moeite doen dat ding eruit te halen en dat lukte. We maakten hem open en zagen een adres erin zitten maar geen geld of zo. Het adres was vlakbij in de Weesperstraat die toen nog in de oude staat was en niet was afgebroken omwille van de metrolijn w en we belden aan en werd door een vent opengedaan die ons gelijk beetpakte en meetroonde naar het nabijgelegen Politiebureau J.D.Meijerplein. Daar vertelde die hufter tegen de politie dat wij zijn portefeuille hadden gestolen en werden we opgesloten in een kamer. Onze ouders werden gebeld maar onze vaders waren nog niet thuis en daar vertelden wij het verhaal aan onze moeders die naar het bureau kwamen. Mijn moeder was woest en begon de agenten uit te schelden en waar ze mee bezig waren en zo maar ze zeiden dat de vaders maar op het bureau moesten komen ons op te halen en zaten wij enkele uren gedwee in een kamertje te wachten totdat we een hoop tumult hoorden op de gang en mijn vader gewoon naar binnen stormde en ons beetpakte en meetrok naar buiten met de vermelding dat iedereen die hem tegen wou houden daar nog niet jarig was. Ze stonden perplex en hij nam ons gewoon mee naar buiten en naar huis. O wat was ik TROTS op mijn vader. Bladzijde 2 Mijn vader. Dat was een grote zware man waar iedereen ontzag voor had. Een zakenman en scharrelaar eerste klas en iedereen mocht hem. Voor mijn moeder was hij al eerder getrouwd geweest en had daar een zoon Piet en zuster Jopie van en dat waren dus mijn halfbroer en halfzuster. Toen ik werd geboren was hij al vijftig en mijn moeder en hij scheelden 17 jaar dus wat betreft was ie wel verstandig om een jongere vrouw te nemen. Was van huis uit Groninger en ook mijn halfbroer en zuster woonden tot hun dood in Groningen. Ja beiden zijn alweer jaren geleden overleden helaas en soms wel beangstigend. Mijn vader is slechts 66 jaar geworden slechts en overleed toen ik amper 16 jaar was en was wel een enorme impact op mijn leven maar dat later. Ook mijn halfzuster en halfzuster zijn al redelijk jong overleden Terug naar de jeugd dan maar weer. Mijn opa en oma waren boer en woonden in Smilde in Drente en o wat heerlijk waren de vakanties die ik bij opa en opoe, die ik zo noemde doorbracht. Opoe een leuke naam toch ? De boerderij ( niet zo echt groot) stond midden in het platteland en vlakbij was een groot bos en allemaal vennen waar je lekker kon zwemmen. Er was geen waterleiding daar en je moest je wassen aan een grote zwengelpomp in de boerderij zelf en in die zelfde ruimte stond een groot fornuis welke werd gestookt door turf. Deze broodjes van turf lagen achter in de schuur opgeslagen waar ook de kippen woonden. De WC bevond zich ( ik praat over de tijd dat ik een jaar of 8, 9 was) bevond zich buiten en was een houten huisje met twee gaten waar je op moest gaan zitten dan om je behoefte te doen. Later kwam er stroom en een inpandig toilet maar heb nog meegemaakt dat alles met petroleumlampen en accu,s werd verlicht Het toiletgebouwtje had wat ik me heug 2 gaten ( ziitingen) De een was voor de poep en de andere voor de pies. Naast de boerderij stond een grote waterput die al het water opving wat op het dak viel bij regen en werd gebruikt voor de was en dergelijke. De poep werd verzameld en later op het land uitgestort als mest. Mijn opoe had 10 kinderen waaronder 4 jongens en 6 meiden en mijn moeder was de een na oudste ervan. De meiden vertrokken toen ze volwassen waren een voor een naar het westen en naar b.v. Den haag, Schagen, Amsterdam en en Scheveningen, 1 jongen bleef in Smilde wonen en is daar ook gestorven later en 1 is al heel jong naar Canada vertrokken en leeft daar nu nog en van de 10 kinderen zijn er 8 inmiddels overleden want zo gaat dat als je ouder wordt. Mijn moeder dus is naar Amsterdam getrokken en heeft daar mijn vader ontmoet en een andere zuster trok ook naar Amsterdam en is er getrouwd met iemand die veel geld heeft verdiend in de horeca en uiteindelijk multimiljonair is geworden. Was in feite mijn tweede moeder en ik hield veel van haar en heb er veel vertoefd en gewoond en dat was op de Goudkust in Amsterdam. Beiden zijn inmiddels ook overleden en heeft me allemaal doen inzien dat geld, rijkdom e.d. in feite peanutts zijn en schier onbelangrijk en omdat je feitelijk toch alles maar “te leen” hebt in het leven als persoon. Een broer van mijn moeder die ook zo van het platteland kwam is bij die oom in de horeca gaan werken en heeft op een gegeven moment geld geleend en een midgetgolfbaan geopend op een van de waddeneilanden en is ook inmiddels rijk gestorven omdat hij zaken had uitgebreid dus een goede schoolopleiding wil ook niet alles zeggen en moet je ook een beetje geluk hebben in het leven en ondernemerschap. Als simpele boerenjongen kan je ook rijk worden is gebleken Terug naar de boerderij waar ik veel logeerde toen ik jong was en was altijd een feest. Enige minpuntje was dat opa en opoe streng gelovig waren en voor het eten moest je stil zijn en ging opa een stuk uit de bijbel lezen en waagde het niet te gaan gniffelen of zo want dan was je nog niet jarig. Was natuurlijk heel moeilijk soms als er nog een ander neefje kwam logeren en schoot je in de lach. Ook was het VRESELIJK dat je je toetje op moest eten. Dat was dan pudding met van die dikke vellen erop en waagde het niet te zeggen dat je het niet lustte want dan kreeg je opa op je dak. Sindsdien lust ik geen pudding meer Wat ik NOOIT heb kunnen begrijpen dat men vroeger altijd een mooie ruimte had ( was overigens algemeen gebruikelijk) dat meestal het mooiste gedeelte van het huis ( in dit geval voorkant van de boerderij) die men alleen maar gebruikte bij feestelijke gelegenheden en werd nooit verder gebruikt en leefden mijn opoe en opa in het “achterhuis” Op een gegeven moment kwam de vader van “opoe” ook bij hen inwonen en noemden we “ouwe opa” en die zat dan de hele godganse dag in een stenen schuurtje in de tuin en dat vond ie prachtig. Was zo seniel als de pest maar wel lief. ( leek wel een beetje op die opa van de t.v .in de serie flodder) Als wij “neefjes en nichtjes: ( en dat waren er nogal wat )) nazaten van 10 kinderen daar op bezoek waren riep ie je steevast bij hem en duwde je dan een tientje of vijfentwintig gulden in de handen en zei dan samenzweerderig tegen ons “Niks tegen opoe of opa zeggen hoor !” maar dat moesten we van onze WEL doen van opoe want hij had geen benul meer van geld . De man is 96 jaar geworden en ook weer zoiets.: Als mijn vader wel eens naar Groningen op familiebezoek ging en wij waren mee ( mijn moeder en ik) dan sliepen we steevast een nachtje bij opa en opoe. Opa ( de gewone opa zeg maar) en mijn vader mochten elkaar heel erg graag en altijd als Pa op bezoek kwam liepen ze samen het kippenhok in en zei mijn opa tegen mijn vader in het Drents: “ Kiek wies der moar ene an jong,” en als mijn vader een dikke kip had aangewezen sloeg mijn opa met een bamboestokje achter in de nek van de kip die dan viel en greep opa de kip beet en liep naar het hakblok en ramde met een bijl de kop eraf. Niks geen tere zieltjes hoor daar op het platteland. We stonden er gewoon bij en was allemaal heel gewoon op het “boerenland”. Moest je hier in het Westen eens proberen dan zouden de kranten bol staan. Maar afijn, ter plekke werd de kip dan geplukt en een grote snee in de buik gemaakt en werden de ingewanden eruit gehaald en werd ie aan 2 poten tussen twee boomtakken poedelnaakt opgehangen en dan werd er met een brandende krant de rest van de donsveertjes eraf gebrand. Ging dan mee naar Amsterdam later en werd opgevreten. Ik dwaal af nu sorry : Effe over ouwe opa. Komen we op een keer in de boerderij op weg naar Groningen en bleek ouwe opa op sterven te liggen in de z.g. nette voorkamer waar ie op een bed lag te hijgen. Het probleem was dat de bedsteden zich ook daar bevonden waar we normaal logeerden en waren in feite van die diepe kasten met deuren ervoor . Opa stond erop dat we bleven slapen maar dat wilden mijn vader en moeder niet maar ik wilde wel blijven ondanks “oude” opa maar DAT heb ik geweten. Naast de kamer met de bedsteden bevond zich nog een kamertje met een bed en daar ben ik gaan slapen. Zal 8 of 9 jaar geweest zijn. S,nachts werd ik wakker van het gereutel van ouwe opa en was uiteraard een vreselijke nacht maar dikke bult eigen schuld eigenlijk en had ik maar mee moeten gaan met moeder en vader naar Groningen op verjaarsvisite bij mijn broer. Was nogal een feestvierder en werd altijd laat daar dus daarom stemden mijn ouders in dat ik op de boerderij kon blijven slapen. Anderdaags kwamen mijn ouders mij halen maar “ouwe opa” leefde nog steeds en wij op weg naar Amsterdam en toen we thuiskwamen werd er gebeld dat opa alsnog was overleden dus zouden we weer terug moeten enkele dagen later en dat gebeurde. De hele familie zat al bij elkaar in een of ander gebouw en wij ( mijn neefjes en ik) reden met iemand mee naar de boerderij en daar stond opa bijna rechtop In een kist in de hoek van de mooie kamer te wachten op de doodgravers. Heel vreemd allemaal zo een kist bijna rechtop. Maar toen gebeurde iets wat ik pas naderhand heb leren begrijpen. Ouwe opa werd dus naar het kerkhof gebracht en begraven en toen was er de samenkomst met de familie maar kwam aldra de fles jenever en dergelijke op tafel en was het gieren brullen lachen om me heen van al die mensen die elkaar weer eens zagen en DAT kon ik maar niet begrijpen maar achteraf heb ik geleerd dat dat normaal is in het Oosten van het land en zeker als iemand zo een hoge leeftijd heeft behaald. In feite hebben ze nog gelijk ook. “Gewone” opa was een heel lieve man en heeft me onnoemelijk veel geleerd toen ik jong was. Had een klein museumpje aangelegd waar hij vuurstenen en pijlpunten bewaarde uit vroegere tijden die hij had gevonden bij het land bewerken en vanuit zijn tijd dat hij als loonwerker werkte bij turf-afgravingen en zo. Als we zo samen door het donkere bos liepen vertelde hij me allemaal “sagen en legenden” en waren best griezelig. Ik ging met hem mee dan “stroopvallen” zetten om konijnen te vangen of die illegale vallen leeg halen en was best zielig als je dan zo een dood konijn zag in zo een klem waarin ie verzeild was geraakt. Soms zagen we ook een fret of bunzing dood in zo een klem en die had in feite “zijn eigen graf”” gegraven door te proberen zo een konijnenhol in te gaan op jacht naar buit. Meermalen nam mijn vader een konijn mee naar Amsterdam als ie op bezoek was geweest bij opa. Ook was het spannend om zo tegen schemer met een aantal mensen van andere boerderijen te gaan stropen op snoeken en andere vissen. In Drente heb je van die kanalen ( ook wel wiekes genoemd geloof ik) en zaten vol vis. Op enkele punten werden dan boeren ingezet om de wegen goed in de gaten te houden i.v.m. de veldwachter en werd er in de wieke meestal wat ik me kan herinneren een meter of 8 a 10 breed zo een net gespannen en daarachter een lange fuik. Wij moesten dan vanaf een kilometer afstand met heel lange stokken ( aan weerskanten liep er iemand) in het water plonsen en ons langzaam bewegen richting fuik en hoe meer je de fuik benaderde hoe meer je “sporen” in het water zag schieten aan de oppervlakte van wanhopige vissen die uiteindelijk door het fuikgat trachtten te ontsnappen maar dan hun lot tegemoet gingen in de braadpan of kooppan. Dit moest allemaal in redelijk korte tijd gebeuren vanwege het gevaar van opduiken van de veldwachter en was het een “kat en muis” spelletje feitelijk, geloof ik achteraf, omdat ik later de “veldwachter” gewoon gezellig een borrel zag drinken met opa en denk ik dat menige snoek in de ijskast van de veldwachter is terechtgekomen. Ja ja, corruptie heeft altijd bestaan Ook leuk ( nou ja, leuk ?) was het z.g. “koggelen” Er werden dan illegaal koggelbonen gehaald bij de kruidenierswinkel en werden deze vermalen met roggebrood en witbrood en daarna met jenever besprenkeld. Opa liep dan met vader langs de wieke en strooide de aldus verkregen massa in het water en na enige tijd zag je de vissen brasems, karpers e.d. rondtollen aan de oppervlakte van het water “als waren ze beneveld” en konden opa en vader met een schepnetje zo de vissen eruit scheppen totdat ze genoeg hadden en Pa weer met een maal vis richting Amsterdam natuurlijk.Pagina 3 Ach ja, pa. In het begin heb ik heel erg geleden onder het feit dat hij overleed en zal bij een ieder die net 16 of 17 is wel een diepe indruk achterlaten denk ik. Pa was altijd onoverwinnelijk en was de “man met het gouden handje” zoals ze hem noemden in de uitgaansgelegenheden in Amsterdam en menigeen kende hem en zijn bijnaam is even niet relevant nu. Dronk een stevige borrel en kwam dan s,nachts evengoed met de auto vaak thuis en hoeveel keer de buurman niet een schadevergoeding heeft gehad omdat hij zijn auto pardoes “iets te hard” dan parkeerde is niet te tellen. Vond ik al zo vreemd want in die tijd was het echt nou niet bepaald druk met auto,s en soms had ik het idee dat hij het er om deed om die buurman te ‘judassen” maar dat is ver gezocht natuurlijk. Tot die bewuste avond ik een telefoontje kregen dat Pa in het toilet niet goed was geworden in een cafeetje in de Kinkerstraat en ik voelde als jochie van 15 al nattigheid dat “het mis” was . Pa wilde geen ambulance en vroeg ze “ons” thuis te bellen maar had niet de auto bij zich en die stond voor de deur. Vaak als ik met hem in de auto reed leerde hij me hoe je zo een auto kon besturen op een terrein waar het geen kwaad kon en was ie in feite een beetje maf toch ? Wie leert nu een jochie van 14 ( kan ook 15 geweest zijn maar dat weet ik niet meer) autorijden en had ie het voorvoeld denk ik vaak aan ? Heb de sleutels die thuis lagen gepakt en ben met de auto ( geloof het of niet) diezelfde avond ( het regende heel hard) naar het bewuste cafe gereden en trof daar mijn vader aan en zag gelijk wel dat het niet goed was met hem. Ik heb hem met hulp in de auto gezet en naar huis gereden en hem op mijn rug naar boven gesleept op 3-hoog en nog wou hij geen dokter of wat dan ook. Mijn moeder was bij haar zuster en heb haar gebeld en s,morgens bleek al gauw dat het erg slecht ging met hem en bleek hij in het cafe-toilet een beroerte te hebben gehad en wat uiteindelijk helaas overbleef was een man die links verlamd was aan zijn arm en ook geestelijk in de war en in NIETS meer de sterke vader die ik altijd zag . Geeft een impact hoor op die leeftijd als je zo een man ziet veranderen in een afhankelijke lichamelijk half verlamde en geestelijk labiele man. Het gekke was dat als ie maar op bed lag ( dus horizontaal) het soms leek of ik met hem redelijk heldere gesprekken kon voeren en misschien te maken met betere doorbloeding van de hersenen ? Heb hier nooit een verklaring voor gehad. Afijn Pa was geen schim meer van de sterke man die hij ooit geweest was en heb ik enorm veel moeite mee gehad. Op een dag kregen we bericht dat hij was gevallen en zijn been had gebroken op straat en was net voor de kerst en het jaar ben ik vergeten en WIL ik ook vergeten. Hij lag in het OLVG ziekenhuis en zou geopereerd worden aan zijn been totdat we opeens s,morgens bericht kregen dat hij na de operatie WEER een beroerte had gekregen en in coma lag. Wij erheen, en ik zweer je dat hij mijn naam zachtjes noemde toen ik hem bij zijn hand pakte dus laat NIEMAND me vertellen dat coma-patiënten niks horen maar dat is voor 100% zeker WEL zo !!! De dienstdoende artsen zeiden dat dat niet kon maar ik wist wel beter en later hoorde ik het nog een keer. Hij heeft het niet gered en is anderdaags gelukkig maar voor hem overleden maar jaren en jaren ben ik zoekende geweest en laat ik het daar maar niet over hebben hoe je als mens kunt veranderen en dan zeker op 16/17 jarige leeftijd en al enkele jaren je vader als een wrak heb moeten ervaren. Soms ben ik nog boos dat het ziekenhuis hem een veel te zware narcose heeft gegeven wellicht waardoor de beroerte is ontstaan misschien maar ja daar kom je nooit achter en achteraf het beste ook maar denk je dan. Sindsdien heb ik een bloedhekel aan de kerstdagen overgehouden. Dergelijke gebeurtenissen vormen je als mens en dan zie je dat geld, carriere e.d. feitelijk in het niet vallen bij een goede gezondheid.. Waar waren we ? Dit schrijven heet “morgen gezond weer op” en zou feitelijk moeten gaan over de walgelijke toestanden die ik heb meegemaakt in het hulpverleningscircuit van de geestelijke gezondheidszorg waar ik mee te maken heb gehad en niet voor mezelf maar voor anderen maar heb besloten nogmaals dat niet te belichten en het te houden bij simpele anekdotes en belevenissen en wie het wil lezen leest het maar en wie niet dan maar niet. Zo simpel is het toch ? Dat is nou het mooie van een weblog . Je kunt “iets” wat je dwarszit van “je af schrijven” en “misschien” tot steun dienen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. De titel Leipelowietje is m.i. aardig toegesneden want je moet natuurlijk wel leip zijn of op zijn minst of tegen het krankzinnige aan om dit allemaal op zo een weblog neer te gaan pennen maar vooruit…… Er lopen er meer los als dat er vast zitten zeg ik altijd maar. ( grapje ) Om DIE reden heb ik ook besloten geen reacties vooralsnog toe te laten want dan ben ik meer bezig reacties te beantwoorden als dat ik een weblog kan schrijven ben ik bang voor. Waar zullen we eens dan over hebben ? Laten we er gewoon een “kolerezooi” van maken en allerlei onderwerpen “door elkaar flikkeren” en lijkt me ook wel leuk . Misschien begrijpt geen hond het meer dan haken ze vanzelf af en dat risico wil ik best nemen. Ik wil het eens hebben over verschijnsel “beïnvloeding” van mensen en hoe het komt het soms lijkt dat de maatschappij als een “eenheidsworst” soms gezien wordt door opiniepeilers en raar genoeg begin ik hoe langer meer ze gelijk te geven dat inderdaad “de grauwe trosmassa” waar men het vroeger over had echt bestaat gek genoeg. In mijn jeugd ( ik was zo een beetje 23 jaar) heb ik als marktkoopman gestaan op het oude Waterlooplein in de weekenden vaak en ook soms door de weeks. In die periode stond ik meestal op een vaste plek achter Abe “de vogeltjesman” die er met vogels en dieren stond en vaak stonden naast me standwerkers zoals Josje en Herman die in klokkies handelden als standwerker en maakte je vanaf 10 uur de regelmatig “herhaalde” riedel mee van de “gemaakte grappen” als b.v. ( over klokkies) “je kan er mee zwemmen en je kan ermee verzuipen” e.d. en hoorde je steeds opnieuw dezelfde lach en ook “het moment” dat er klokkies werden verkocht en als die eenmaal verkocht waren weer de “afbouw” naar “af” om nieuwe omstanders te trekken. Dit “kuddegedrag” oftewel “grauwetrosmassa-gedrag” is er altijd al geweest en zal altijd zo blijven denk ik en is een “wet van meden en perzen” Kijk soms wel eens naar die zwermen zwaluwen op doortocht voor- en najaar naar andere gebieden en zie dan dat hele zwikkie gelijktijdig naar links draaien of naar rechts draaien en is er blijkbaar een leider die de richting aangeeft want anders kan ik het ook niet verklaren. M.a.w. je kan praten als “brugman” maar krijgt “de meute” heel moeilijk in beweging en “soms” lukt het, maar als de persoon “door een moordaanslag” of iets dergelijks verdwijnt gaat “de meute” weer terug naar “af” en zijn we weer bij het nulpunt beland en vreemd is dat eigenlijk dat er niet een “afscheiding” plaatsvindt dan van een deel van de groep en zonder “leider” een eigen weg zoekt. Toch raar eigenlijk dat oorlogsmisdadigers als Hitler en noem maar op zo”onaantastbaar” bleven en dat een “enkeling” ( Von Stauffenberg) de moed nam Hitler te proberen te vermoorden. WAT is dat nu wat “mensen” = “de massa” drijft ? Goed. Ik heb denk ik nu helemaal geen lezers meer en is prima en ga ik lekker verder met mezelf communiceren en wel zo prettig toch ? Het zijn allemaal vragen die ik o zo graag beantwoord zou willen hebben in de “resttijd” die me nog gegeven is met die rotziekte van me en het antwoord zal er denkelijk wel nooit komen ben ik bang voor en ik kan niet begrijpen dat de mensheid de laatste 100 jaar meer verwoest aan de aarde als in de afgelopen 10.000 jaar. Waar komt deze hang naar zelfvernietiging toch vandaan ?? Iedereen ziet dat het fout gaat in alle opzichten en juist vandaag lees ik dat oktober 2006 de warmste maand is in 300 jaar en waarom blijft men doorgaan deze mooie aardbol om zeep te helpen ? Oke, De naam zegt het al: “Morgen weer gezond op” en kan nu nog maar er komt een dag dat dat niet meer lukt en de naam Leipelowietje is ook van dien aard dat het moeilijk is zo een lijp figuur aan te vallen omdat hij al aangeeft lijp te zijn en dan wordt het moeilijk te bevatten en tegenin te gaan toch ? Dat is nou juist de bedoeling van dit verhaal te proberen enige “bewustwording” op gang te brengen. Die dit nog lezen raad ik aan om niet verder te lezen want er komt nog veel meer lijp gedoe aan en om dat te volgen moet je van goede huize komen. Oke. Aandacht getrokken net als op de markt ? Bladzijde 4Gaan we verder waar we mee bezig waren en zijn allemaal maar zwarte lettertjes op wit papier dus die doen niemand kwaad toch ? Een beetje slap ouwehoeren kan ook geen kwaad en zelfs het woord ouwehoeren wordt op mijn computer niet eens aangegeven als foute tekstmelding dus ons kent ons en die computerbazen zijn echt niet de eerste de beste hoor. Laten we het eens hebben nu over de tijd dat ik als marktkoopman op het Oude Waterlooplein stond. Was nog toen ik zo een beetje meen ik 23, 24 jaar was en best een leuke tijd. Indertijd moest je, als je een vaste plek wilde hebben, door de weeks er ook staan maar daar had ik niet zo een trek in eerlijk gezegd omdat die markt voor mij min of meer een “hobby” was. S,morgens moest je dan naar het plein en op Zaterdag werden de losse stekken verloot en toegezegd door de marjtmeester en is het mij nog nooit overkomen dat er geen plek voorradig was. Het was in de tijd dat waar nu de Stopera staat er gewoon nog woningen stonden en had je nog de echte “voddenmarkt” aan de zijkant t/o de Mozes en Aaronkerk richting Amstelbrug ( blauwe brug ?) Ik stond er met echt van alles en je kan het zo gek niet bedenken als bv, autoradio,s zwemvliezen, hutsloffen, badmutsen ( ja lach maar en kom ik direct op terug) , rubber zwembanden, parasols, luchtbedden, ja zelfs complete rubberboten, bootpompen, radio-cassetterecorders, lachzakjes en noem maar op en te veel feitelijk om op te noemen dus echt ongeregelde handel. Elke dag op het plein was het een feest en vaak gieren, brullen en lachen onder elkaar en ook omdat we dan de gekste fratsen uithaalden en ik weet nog goed dat ik ( het was paasweekeinde en dan altijd berendruk) van die japanse casetterecorders/radiocombinaties verkocht en zat er een microfoon bij en kon je ( toen al) met dat ding draadloos op redelijke afstand praten. In die microfoon zat nl een zender op batterij en kon je op afstand bedienen dus wel makkelijk. Nu was het zo dat de frequentie die de microfoon uitzond ook was te beluisteren op een gewone radio ( draagbaar of niet) mits er maar FM- ontvangst op zat en kon je het signaal van die microfoon opvangen dus ook feitelijk door zo een radio weergeven en joh, wat een dolle pret !!! Tegenover me stond een kraam met allemaal sexboekjes en die man ergerde zich dood dat al die klanten dan zo quasi onverschillig voor de stal stonden en dan uitgebreid die sexblaadjes zaten door te bladeren waarvan hij er enkele los had liggen. Hij kreeg door dat je met zo een microfoon gewoon op de radio die op zijn kraam stond kon uitzenden en ja toen begon het: Hij kwam aan mijn kant staan en had duidelijk zicht op zijn eigen kraam daardoor, en zijn radio stond gewoon op de kraam naast de sexboekjes en was afgesteld uiteraard op de frequentie van mijn microfoon. Doordat er niemand achter de kraam stond zagen natuurlijk enkele gasten hun kans schoon en aldra stonden er een paar van die kerels uitgebreid die sexboekjes te bestuderen totdat: uit de radio naast de sexboekjes een stem klonk: He, joh, leg dat boekje effe neer !!! ( was uiteraard de handelaar die gewoon naast MIJ stond met die microfoon maar dat hadden die gasten niet door) en dan zag je ongeloof en verbazing op die snoeten verschijnen vooral als er nog een tweede keer werd verzocht dat niet meer te flikken en door te lopen, GILLEN !!! Wij natuurlijk helemaal dol van de lach en ook de andere kooplieden er omheen !!! Nog een andere stunt was een radio te zetten in een grote kartonnen doos onder de marktkraam en dan via de radio roepen: Mijnheer, mijnheer en tikgeluiden. Iemand die passeerde wist in eerste instantie niet WAAR dat geluid vandaan kwam en keek dan onder de stal en zag de doos en begreep er geen moer van natuurlijk. En dan: Mijnheer, de doos is dichtgevallen, ik kan er niet meer uit !! en weer die stomverbaasde blikken en dra hadden ze natuurlijk door dat ze in de maling werden genomen omdat wij zaten te gieren van de lach en meestal werd het heel sportief opgevat en moesten ze er zelf ook om lachen. Ging een tijdje goed die geintjes totdat de Zaterdag voor dat paasweekeinde: en dan kon je altijd over de koppen lopen omdat er veel toeristen waren en heel veel Duitsers. Tja….. Op het Waterlooplein had je veel joodse kooplieden en die waren nou niet “bepaald” gecharmeerd van die Duitsers en was toen nog natuurlijk veel korter na de Tweede Wereldoorlog en zat er veel nijd nog. Een van die handelaren ( ik noem geen naam) zei: Louis, Ik wil effe een geintje uithalen en het was me al opgevallen dat er bijna op iedere kraam een draagbare radio stond maar goed….. Het was die Zaterdag voor Pasen op de markt een grote stroom van toeristen die zich door de nauwe doorgangen bewoog en ouderen weten nog wel hoe druk het dan kon zijn en dan begon het;…..Komt er plots uit al die afgestemde radio,s opeens een officiële stem in het Duits als ware het een Nieuwsbericht.: Hier ist die Westdeutsche Rundfunk und wir bitten sie ……. ( mijn Duits is niet zo goed) maar kwam er op neer dat de Duitsers werden verzocht zo spoedig mogelijk zich te verzamelen op het Centraal Station of andere omliggende stations en “nach hause zu fahren” maar ervoor hun zakken nog moesten legen om het gestolen zand van de stranden eruit te halen en meer van die onzin en weet niet precies meer wat….. Nou ja, je kunt begrijpen dat toen de marktmeester hierachter kwam dit ook de laatste keer was geweest maar gelachen hebben we. …….. Terugkomende op de badmutsen en zwemvliezen. Was mooie handel !!! Destijds werkte ik voor een firma die dan uit Engeland allemaal dozen per schip naar Rotterdam stuurde. Dat waren er echt duizenden dozen tegelijk die aankwamen met zo een schip en was het mijn taak naar de haven te gaan in Rotterdam en kon dan tegen vergoeding van die bootwerkers huren met handen zo groot als kolenscheppen. De dozen lagen reeds in de aankomstloods en moesten dan van daaruit verdeeld worden ( qua kleur, maat etc.) rechtstreeks vanuit de haven naar allemaal vestigingen van de Hema en V & Dverstuurd via vrachtwagens naar de steden in het land. Was hard werken voor iedereen en tijdens schaftuur zag je die kerels hun broodtrommels openmaken en dan wil je NIET weten hoeveel brood er dan gegeten werd, maar ja het waren stuk voor stuk beulen van kerels. Op het eind van de dag werd er gevraagd: Louis hebbie nog zin in een flessie parfum of zo en reden ze met zo een lorrie net effe met de achterkant langs zo een baal die ergens stond en flikkerde de parfum eruit. Ik weet niet meer excact of het parfum was maar goed in ieder geval iets leuks. Tja,,,, zo kwam Jan Splinter door de winter en volgend keer koos ik uiteraard dezelfde kerels weer uit. Ach, er werd zoveel gesjoemeld en de keren dat we een zending autoradio,s binnenkregen totaal keurig verpakt met verzegeling en officiële stempels en zo erop is niet te tellen en dat er toch een doos bijzat met daarin een baksteen. Geen hond kon uiteraard meer achterhalen waar ergens in het traject van vervoer vanuit Japan dit geflikt was maar het hoorde er “ergens” bij Terugkomen op de badmutsen en zwemvliezen op de markt dan maar. Die badmutsen waren indertijd van die mutsen met een bloemetje erboven op of aan de zijkant of andere versiering en de zwemvliezen waren van die instapdingen in diverse maten. Kun je nagaan dat er van die tientallen duizenden badmutsen en zwemvliezen die her en der in het land lagen bij de warenhuizen er wel wat kapot ging. B.v. Een badmuts waar gedeeltelijk ( bijna niet te zien) een bloemetje ontbrak of een zwemvlies met een klein schuurtje of plekje en zo. Al die dingen werden aan de klant vergoed en teruggestuurd naar de importeur en werden dan genoteerd op een z.g. “claimlijst” en in een doos geflikkerd. Let wel. Van een paar zwemvliezen was altijd wel of de linker ofwel de rechter nog goed ! Wat te doen met die dozen met “afgekeurde badmutsen en zwemvliezen ? naar Engeland terugsturen had geen zin en die werden dan gestort in de grote afvalschuiten bij de Oude Schans en moest je nog stortgeld betalen ook. Kwam op het idee gewoon die dozen te kopen ( mocht feitelijk niet, maar ja er mag zoveel niet) en ik maar uitzoeken en uitzoeken die handel. De kapotte zwemvliezen gingen alsnog naar de afvalschuit door mezelf gebracht en de goeie zocht ik de linker en rechterparen op in de maten van 35 t/m 43 en de badmutsen gingen in grote dozen gesorteerd. Kostten dus uiteindelijk een drol en dan hupakee op Zaterdag naar de markt met die bende en een grote berg ervan maken en bordjes erbij en dat wilde wel lopen. Kostten dan bij mij een kwart van ze bij VD kostten en verdiende ik er nog goed aan ook. Dat bloemetje minder zagen ze niet eens en de vliezen waren voor de rest in orde toch want ik had de goeie exemplaren bij elkaar gezocht. Nu effe iets eigenaardigs en wel leuk: Ik had b.v. van die luchtgevulde badcaps en had er een bordje bij gezet 75 ct per stuk en 3 voor 2.50 en je wilt het niet geloven dat ik WEKENLANG 3 voor 2.50 heb verkocht totdat er iemand zei ik wil er ook 3 maar dan per stuk betalen dus ik kijk die vrouw aan en denk: Die is nog gekker als ik. Neen hoor zegt ze: Ik wil 3 losse want dan ben ik 2.25 kwijt i.p.v. 2.50 en laat nou al die weken ik NIEMAND er over gehoord hebben en dit wat ik schrijf is voor geen woord gelogen en geeft aan hoe oppervlakkig de mensen kunnen zijn en was wel een leuke leerschool. Ook kan ik me nog voor de geest halen dat zo een kakineuze hockeybluffer met zijn vriendjes en vriendinnetjes maar zat te mekkeren over die zwemvliezen en een commentaar van hier tot daar en wat al niet meer. Ze waren te slap en ze waren dit en dat, maar goed ik hoor dat zo aan en op een gegeven moment zegt ie tegen me; koopman geeft u me toch maar zo een stel zwemvliezen maat 41/42 terwijl die dingen bij V & D een veelvoud meer kostten en die corpsbal maar met een kop alsof ie me de grootst mopgelijke gunst verleende. Ik kijk hem aan en zeg: Neen, die krijg je niet meer. Hij: Ja maar ik koop ze toch. Ik:zei: Neen die verkoop ik niet meer aan je want die zijn niet goed zeg je zelf en ik wil mijn klanten geen rotzooi verkopen. Hij me aankijken met een blik van: ????? Maar goed ik zet mijn blik op oneindig ( heb ik patent op) en ik zie hem verderop praten met zijn vrienden en effe later komt een van die vrienden alleen terug en zegt: koopman, ik wil graag een paar zwemvliezen maat 41/42. Oke hoor zeg ik en pak en stel waarvan ik er een bij doe van maat 37 zonder dat ie het merkt. Ik zeg: Je moet ze wel effe passen hoor want je krijgt garantie tot aan de deur. Nee was wel goed zei hij en weg was ie . En ja hoor komt een poos later terug met die zwemvliezen en zegt. Een zwemvlies is veel te klein en knelt aan de bovenkant waarop ik zeg: Oh, maar dat doe je zo en knip de bovenkant van de Instapvoet er in de lengte af en geef de zwemvlies terug en zet weer de blik op oneindig. Nou DAN geniet je hoor als je die kop ziet staren naar zijn stukgeknipte zwemvlies die nu WEL passend was omdat het bovenstuk eraf was geknipt. Gieren brullen natuurlijk !!!! heb hem effe daarna uiteraard een goeie maat gegeven maar DAT waren nou keuken dingen voor de mensen… zou Henk Elsink zeggen. “Dat is humor !!!?” Bladzijde 5Oke, de markt is wel een beetje besproken en maar een beetje van de hak op de tak springen is ook wel leuk toch ? Wat was het toch een heel andere tijd als nu toen ik een jaar of 18,19 was. Weet nog goed ( omdat ik veel zomers aan de Middellandse Zee vertoefde geruime tijd) ik in de wintertijd dan maar een beetje zat te scharrelen om de winter door te komen met van alles en nog wat en me heb aangemeld bij een uitzendbureau en moest werken bij een verzekeringsconcern op de keizersgracht en DAAR heb ik feite geleerd hoe zielig mensen ( in mijn ogen dan ) feitelijk kunnen leven. Voor mij was het maar een kwestie van een paar maanden om de winter door te komen maar ik kan en kon niet begrijpen dat mensen dag in, dag uit hetzelfde ritueel kunnen leven en beleven soms bekruipt me die benauwdheid weer als ik langs zo een industrieterrein rijdt en dan al die geparkeerde autootjes en dan weet dat er in zo een betonnen kolos mensen zitten net als een 45 jaar terug en dag in dag uit met dezelfde mensen/collega,s moeten werken en dag in dag uit hetzelfde ritueel moeten doorstaan en beleven. Ik woon zelf in een wijk met allemaal yuppen die stuk voor stuk voor veel te duur die horizontale appartementjes opkopen en op hun manier “dan vreselijk gelukkig” zijn. Daar zitten ze dan in zo een ruimte waarvan de linker muur ook die van de buurman is als ook de rechtermuur.De voormuur en ramen en de achterkant kunnen ze deels hun eigendom beschouwen en als het plafond en de vloer zijn dan ook weer vaak de je medebewoners in feite maar goed. Ze zijn gelukkig lijkt het dan en ik zie ze dan s,morgens in een net pak de deur uitrennen samen met een kind op de arm en in de andere nog een broodje. Gehaast geven ze elkaar nog gauw een zoen en ook de 1 of 2 kinderen die in 1 van de 2 autootjes ( want die hebben ze vaak wel) waarna pappie of mammie met een noodgang naar de crêche rijdt of naar een of andere kinderopvang of misschien ook wel gauw even naar opa en oma wordt gebracht. Men stort zich daarna in de file en begint gelijk al de stress toe te slaan en voordat ze bij het werk arriveren zijn ze al zo opgefokt dat ze zich als een bezetene ( of niet juist) zich op het werk storten en de hele dag door tot in de middag en zich weer in de autootjes begeven om zich toe te voegen aan de grote maalstroom van de file,s richting huis waar ze ( als ze in de rivierenbuurt wonen of Oudwest in Amsterdam) nog eens rustig een half uur kunnen uittrekken voordat men een plek voor de auto heeft gevonden. Vooraf heeft een van de twee de kindjes al opgehaald bij de kinderopvang, of waar dan ook en heeft een van beide partijen nog gauw even boodschappen gehaald en gaan ze koken en/of een pizza bestellen en “gezellig” de avond doorbrengen op de bank en naar de pulp-tv kijken waaruit in de regel de progamma,s tegenwoordig bestaan. Nu heb ik het over de mensen die in de stad wonen als Amsterdam b.v. maar er zijn er natuurlijk heel wat die zo een heerlijk huisje op een rij hebben gekocht in die prachtige vinex-wijken die overal in Nederland uit de grond zijn gestampt en zo eenduidig zijn soms dat het lijkt of al die huizen door een kloonmachine zijn gehaald en ook de mensen die erin wonen met hun gedrag en uiterlijk vertoon lijken soms door een kloonmachine te zijn gehaald. Daar zit je dan gelukkig te wezen midden in de polder met naast je misschien toevallig een heel vervelend stel dat zich met elk wissewasje bemoeit en aan de andere kant een wat a-socialer stel met continue harde muziek, kijvende ruziestemmen, of blaffende honden of krijsende kinderen. Tja….. je hebt het niet voor het zeggen en het is net een grote loterij. Je kan het treffen en ook niet toch ? Maar goed we dwalen af en moet kunnen. Waar waren we. O ja. Bij het verzekeringsconcern op de Keizergracht waar ik soms tijdelijk s,winters een baantje had. Elke dag hetzelfde ritueel. Een lange ruimte met in het midden 4 aan elkaar geschoven bureau,s op een rij dus 2 naast elkaar en dan 2 ertegenover en op het uiteinde stond dwars het bureau van Meneer Terburg. (dat was de chef van de afdeling) . naast me zat Mevrouw Idema en best een aardig mens en zal in die tijd zo tegen de 60 gelopen hebben net als mijnheer Terburg. Schuin t/o me zat een figuur maar kan me niet meer voor de geest halen zo onbelangrijk was hij denkelijk en tegenover me zat Mijnheer Lene. Voor het raam tenslotte zaten de Heren Willemsen en Versloot en dat was dan de hele afdeling zo een beetje en stond er nog een bureau apart voor nog een uitzendkracht maar dan echt alleen voor in “noodsituaties” en ik had een min of meer vaste aanstelling omdat ik het uitzendbureau” voor gezien hield al gauw en rechtstreeks ging onderhandelen en kon ik daar gedurende de wintermaanden verblijven al hebben ze me meermalen een vaste functie aangeboden maar die weigerde ik .Het ging mij slechts om de wintermaanden te overbruggen Dat bureautje voor “noodsituaties” bewaar ik heel goede herinneringen aan omdat daar meestal een meisje kwam werken tijdelijk die een beetje het midden was tussen Brigitte Bardot en Monique van de Ven en vreemd genoeg nog geen vaste vriend had. Er werd nog al veel in die tijd “overgewerkt” en een verdieping lager had je de kopieërafdeling waar ik menig prettig uurtje met Brigitte heb doorgebracht en werd je er nog voor betaald ook Maar ja, wie is er niet ondeugend toch. Was vrije jongen al had ik wel een vriendinnetje waarmee ik zomers dan naar het Zuiden trok maar goed ….. S,morgens kom je binnen en dan is het : “goedemorgen” en allemaal “goedemorgen” en werd er even een beetje gepraat en al gauw verdiepte iedereen zich in het werk wat voornamelijk bestond uit het berekenen van de premieomslagen die verdeeld moest worden bij een verzekerd bezit over diverse maatschappijen dus denk nu maar niet ( misschien is het nu anders) dat EEN verzekeringsmaatschappij het risico dekt van een object want dat wordt onder/doorverzekerd over diverse partijen. Zo weer wat geleerd. Zo omstreeks half elf zag je de Heer Lene naar de klok kijken en dan was het tijd voor het gebruikelijke ritueel want dan zou de koffie langskomen. Heer Lene schoof dan keurig zijn spullen opzij, zijn aktentas ging open en daar verschenen het knipmesje, de zakdoek, een papieren zakje en de appel . Het zakdoekje werd keurig vierkant uitgespreid op tafel en dan werd het appeltje heel langzaam en behoedzaam geschild en als dat gebeurd was werden de schillen in het zakje gedaan, het appeltje doormidden gesneden en daarna nog een keer zodat er keurig netjes partjes appel overbleven en keek Heer Lene dankbaar naar het resultaat en begon heel behoedzaam de stukjes appel een voor een naar binnen te werken en nam daarna een paar slokken van de koffie die inmiddels was rondgedeeld, vouwde keurig netjes het zakdoekje terug na eerst het knipmesje schoongeveegd te hebben, en deed alles weer in de aktentas die hij onder zijn bureau zette. Zuchtte een paar keer diep en stond op om zich naar het toilet te begeven waarna hij na enkele minuten weer terugkwam en zich wederom op de tabellen en de rekenmachine stortte. Omstreeks half een was het een halfuurtje schafttijd en dan ging Heer Lene even een rondje maken in de buurt en dat was best ( en nog) een leuke buurt en gelegen op de Keizersgracht nabij de Leidestraat . Mijnheer Willemsen dan was ook een tof mannetje. Was altijd vrolijk en wel in voor een geintje en mopje al werd dit door de chef ( heer Terburg) niet altijd even gewaardeerd gezien de soms zure blik maar verder hield hij zijn mond. Ik ben gek op oude gezellige dametjes en meermalen heb ik Mevr Idema s,avonds even naar huis gebracht als ik mijn auto bij me had. Parkeerbeheer bestond toen nog niet en met een beetje geluk kon je je auto de hele dag daar wel kwijt. Mevrouw Idema woonde op de route naar mijn huis dus was een kleine moeite. S,middag voltrok zich omstreeks 3 uur ( theetijd) hetzelfde ritueel zo een beetje bij de Heer Lene en kwamen dan nog wat boterhammen tevoorschijn uit een doosje of anderszins wat eetbaars en zat hij die met een gelukzalige blik op te peuzelen. DAT waren de dus de dagen die deze mensen DAG IN, DAG UIT beleefden en het is en was voor mij onbegrijpelijk hoe mensen zo hun leven voorbij kunnen laten glijden alhoewel ik ook wel besef dat er vaak geen andere keus was. Situaties als met mijnheer Lene zullen ook nu nog wel voorkomen en soms heb ik diep meelij met al die mensen die s,morgens aaneengesloten een zelfde soort lot tegemoet gaan en is het maar te hopen dat deze mensen plezier in hun werk hebben want anders is het natuurlijk best voor te stellen waar al die harkwalen en stress en burn-outs vandaan komen Mijnheer Willemsen was een toffe vent en op een gegeven moment had ie het wel benauwd en zei dat het door zijn stropdas kwam dus ik een beetje judassen en stoken en zeggen: Ja man, gooi hem toch af. Jullie zien elkaar immers elke dag al dat benauwde en potsierlijke gedoe en je gelooft het of niet maar Willemsen trok opeens ( net als Prins Claus ooit deed) zijn stropdas los en zei: Louis, je hebt nog gelijk ook en prompt begon Versloot te lachen aan de overkant van hem en zei. Kom nou, dan kan ik niet achterblijven en zelfs die conservatieve Terburg lag in een deuk en voor het eerst was het me daar een gebulder van het lachen en DAT is mij altijd mijn hele leven bijgebleven. De ontlading van zo een groepje mensen die dag in dag uit maar hetzelfde ritueel opvoerden en dat er dan maar 1 katalysotor nodig was alle opgebouwde stress er eens in een keer uit te gooien Veel later kwam ik Willemsen tegen en was hij veranderd van baan en zat bij een klein verzekeringskantoor waar ik mijn auto toen had verzekerd en zag hem daar opeens achter in het kantoor zitten en hebben we het er nog heel vaak over gehad. De man is alweer jaren dood maar hij vertelde me dat hij toen echt jaloers was op het leven wat ik leidde en de durf een vaste goede baan te weerstaan omwille van een veel beter vrij leven aan de stranden van de Middellandse Zee en dan op die reizen de nodige avonturen beleven waar ik later nog op terug zal komen. Nu ik zelf 62 ben en met een rottige ziekte toch wel ben ik dankbaar en blij dat ik altijd gedaan heb in mijn leven wat MIJ het beste leek en heb ik me nooit laten leven al zijn er toch wel jaren geweest dat ik me noodgedwongen ook MOEST aanpassen aan die rottige teringmaatschappij die we met zijn allen hebben opgebouwd en zienderogen nu achteruit gaat en zijn de Lene,s en Willemsen,s van weleer vervangen door een ander slag mensen waarbij de ene helft de boel opvreet en de andere helft het moet verdienen en het milieu met een ontzettend rap tempo de vernieling wordt ingejaagd en iedereen loopt maar als en struisvogel met zijn kop in het zand en denkt: “Zal mijn tijd wel uitduren” Dit is ook de reden van de titel van dit verhaal” Morgen gezond weer op” omdat IK er heilig van overtuigd ben dat er geen “morgen gezond weer op” zal zijn zoals de mensheid nu bezig is door te gaan op de weg die we nu met zijn allen bewandelen toch ? Maar goed. We zullen het maar weer eens over iets vrolijkers gaan hebben ! Bladzijde 6.Zo daar zit ik weer achter de computer en maar weer eens bedenken waar ik weer eens slap over kan ouwehoeren. Niemand kan toch wat terugzeggen en is wel zo makkelijk. Laat ik het eens hebben over de periode dat ik 18 was ongeveer. Het uitgaansstekkie was indertijd vnl. het Rembrandplein en daaraan gekoppeld het Thorbeckeplein, met de Phonobar, Cave Toulouse Lautrec, De Bowling, Toplight, etc. etc. etc. Wat een tijd was dat . Lekker zwalken met je vrienden van de ene kroeg naar de andere en “afzwaaien” later op de avond naar het Leidseplein naar Cafe Alto, Hans en Grietje, Lucky Star en noem maar op. We hadden altijd een heel nauwe vriendenkring en zo spraken we b.v. ook vaak af buiten Amsterdam te gaan stappen naar Scheveningen of Bergen aan Zee of Landsmeer en weet ik waar al niet meer. Een leuke anekdote is nog wel dat op een avond Hansie die als chauffeur bij de Iglo werkte en met het weekend de grote vrachtwagen had meegenomen naar de stad ook met ons meetrok met een aantal auto,s naar een van de badplaatsen. Een stel kroop achter in die grote auto en was plaats zat en zo kwamen we aan bij een grote dancing die ik niet zal noemen. Het was in ieder geval een rond vrijstaand nogal groot gebouw en we stapten uit en wilden naar binnen gaan maar werden geweigerd dus wij goed de pest erin en maar zaniken om toch binnen te mogen maar ja, de Amsterdammers hadden nu niet bepaald een goede naam in sommige uitgaansgelegenheden buiten Amsterdam en was ook wel enigszins terecht maar we deden immers geen vlieg kwaad al waren er wel enkele behoorlijk boven hun theewater. Hansie had de pest in dat we er niet in kwamen en we liepen om het gebouw heen om te kijken of we ergens niet aan de achterkant toch binnen konden komen en tot onze grote verbazing stond er gewoon een deur open en kwamen we in een reusachtige keuken terecht maar verder geen hond te bekennen dus wij zoeken naar een ingang naar de discotheek die ernaast of aan de voorkant lag maar de deuren waren afgesloten. Opeens als bij toverslag keken we elkaar aan en begonnen te grijnzen en ik weet niet wie er op het idee kwam maar alles maar dan ook alles wat er maar te tillen viel in die keuken en mee te nemen was tot aan weegschalen en weet ik wat al niet meer toe werd met een noodgang in de grote vrachtwagen geladen en we smeerden hem brullend van het lachen om het gezicht van die kerel als ie zou ontdekken dat zijn halve keukenmeubilair opeens was verdwenen. Maar ja, eenmaal in Amsterdam aangekomen zat Hansie met die troep in zijn auto en moest Maandag wel weer met een lege auto op het werk verschijnen en feitelijk was alles “een geintje” en was het niet de bedoeling die troep te verduisteren of te verhandelen en was dit in een grote opwelling gedaan alleen om die vent te treiteren van die dancing die ons de deur weigerde. Wat te doen dus. Terugbrengen kon niet want dan zouden we geheid voor diefstal worden gepakt en uiteindelijk is het spul ergens gedumpt en degene die het gevonden heeft zal er wel blij mee zijn geweest Achteraf als je ouder bent zie je de lol er niet zo meer van in maar ja dat ging nu eenmaal in die tijd zo. Ook kan ik me nog heel goed voor de geest halen dat we eens met een autootje of 8 met zijn allen naar Scheveningen reden om daar naar die dancings te gaan onder het Kurhaus op het plein ervoor en we kwamen eraan en midden op het terrein zagen sommige van ons zo een uitspanning met allemaal trampolines. De hekken waren aan de zijkant uiteraard afgesloten maar je kon er makkelijk overheen klimmem en 2 jongens klommen er overheen namen beiden een aanloop en doken pardoes op de trampolines niet wetende en ziende dat er prikkeldraad overheen gespannen was door de eigenaar. Tja. Die zagen er dus niet zo fris meer uit even later en dat zijn dingen die je echt zijn bijgebleven en zo zal een ieder wel herinneringen hebben uit een verleden die mij leeftijd zo een beetje heeft ( 62 nu) Het was een tijd van de “pleiners” en de “dijkers” en wij scharrelden er zo een beetje tussenin. We voelden ons evengoed thuis in de Phonobar met zijn jazzmuziek en gemoedelijke sfeer als in het wat rauwere milieu op de Nieuwendijk wat ook wel weer zijn bekoorlijkheden had. Vreemde tijd eigenlijk en toch wel heel fijn om aan terug te denken en dat wij dat allemaal hebben beleeft. Ik heb al eerder gezegd dat de mensen van mijn generatie ( zo begin 60-ers) eigenlijk de mooiste tijd hebben meegemaakt. De oorlog hebben we niet bewust meegemaakt zoals de wat ouderen die als kind toch wel de ervaringen van de oorlog hebben meegemaakt en in onze tijd was het uitgaansleven nog gezellig al gebeurde er ook wel het een en ander maar lang niet zo gewelddadig als tegenwoordig en werd een meningsverschil nog gewoon met de vuist beslist en dronk men vaak daarna nog een potje bier ook. De verloedering en de gewelddadigheid zijn m.i. wel heel erg snel toen verschenen want ik me nog heel goed voor de geest halen ik ( zal een jaar of 30 geweest zijn) iemand meedogenloos neergeschoten zag worden om niks feitelijk. Zag een volslagen bezopen man op het Rembrandsplein het cafe uitkomen en struikelde tegen een man aan en bij het vallen trok hij aan de mouw van die man om zich staande te houden en scheurde de mouw gedeeltelijk af. Is dan een heel vreemde gewaarwording als je dan zo plotseling die vent van dat kapotte jasje een pistool ziet trekken en de man neerschoot. Dan lijkt het net een film die niet echt gebeurd en merkte ik voor het eerst eigenlijk dat de wereld zich op een wrede wijze aan het verharden is . Die tijd van toen komt nooit meer terug helaas en nogmaals, onze generatie heeft feitelijk de mooiste tijd beleeft maar ook wel veel beleeft aan veranderingen in de maatschappij. Wij hebben de eerste t.v. toestellen zien komen en de nog lege straten waar je dan met je vriendjes kon voetballen en was er nog gezag en orde en had je toch op een of andere manier respect voor de overheid. Dit is allemaal veranderd op een gegeven moment toen je de fase kreeg van vrijheid, blijheid en zeg maar Piet of Klaas tegen de leraar en noem elkaar maar bij de voornaam en mocht oom agent een paardenstaart of een oorringetje e.d. en op zich niks op tegen hoor maar als ik nu op straat loop en die jonge agentvrouwtjes zie lopen in zo een blauw pak met een veel te dikke kont met aan hun heupen een pistool en een paar handboeien is dat toch zo koddelijk en vermakelijk dat geen mens meer de overheid/politie feitelijk serieus nemen kan. Het lijkt wel of ze gewoon iedereen maar aannemen en niet kijken naar “de uitstraling” die een gezagsdienaar toch wel een beetje moet hebben. Daarmee wil ik niet zeggen dat het vroeger o zo veel beter was hoor maar kijk maar eens naar de beelden van de Rolling Stones in het Kurhaus destijds in de jaren 60 en dat de opstandige jeugd de zaal aan het slopen was wat er zoal op dat podium aan agenten stond. Konden zo uit een oorlogsfilm zijn gestapt met die petten en zou men ze qua uiterlijk en voorkomen aan kunnen zien voor Gestapomensen dus was eigenlijk ook niet goed maar de weegschaal is wel HEEL erg de andere kant opgegaan zo een ieder dagelijks kan zien, mits je nog een agent op straat ziet lopen want die zie je amper of ze moeten in zo een wit autootje eens langs je rijden. Waar je ze WEL ziet b.v. is zoals een week geleden dat ik voor controle naar het AMC moest s,morgens en dan kom je de A9 af en heb je die afslag naar de Praxis en AMC en JUIST daar op de Muntenbergerweg gaan die apekoppen dan staan met een luxe-autootje met een camera en snaaien dan iedereen die harder rijdt als 50 en is het BINGO !!!! Iedereen die net van de snelweg afkomt weet hoe langzaam dan 50 km is en JUIST op dat korte stukje van de A9 tot aan het AMC ( Muntenbergweg dus) gaan die etters staan flitsen. Ook kreeg mijn verwarmingsmonteur van de week een bekeuring thuis omdat hij met zo een mobiel peilapparaat was geflitst. Dat is een soort camera tegenwoordig en hoef je maar op een tegemoetkomende auto te richten en dan zie je gelijk hoe hard iemand gaat en dan staan die stumpers achter die bomen op de Europaboulevard en kreeg mijn monteur een prent omdat ( hoe bestaat het ) 57 km had gereden en dat is 7 km teveel en daar verdien je feitelijk de doodstraf voor hier in Nederland. We dwalen weer lekker af en dat maakt me geen moer uit. Ik schrijf en wie het lezen wil die leest het maar of sodemietert maar op zo is het. Gewoon eens lekker je gram opschrijven en ik geef iedereen de tip dat ook eens te doen hoor en lucht lekker op. Vooral zo een weblog is een mooie uitvinding en kan je lekker je verhaal kwijt en kunnen ze niks terugzeggen en kun je geen ruzie krijgen ook toch. Dat er toch nog mensen zijn die het dan tot aan hier hebben gelezen heb ik bewondering voor en geef het advies er nu maar mee te stoppen want er komt nog veel meer onzin aan en dat was feitelijk te verwachten als u ziet wie de inzender van dit log is en zich dagelijks in de Spiegel Van Pandora aanschouwt en zegt: Ooit een normaal mens ontmoet ? Wie is feitelijk normaal en WAT is nu normaal? Is de Mijnheer Lene waar ik het eerder over had met zijn appeltje normaal of is hij ergens volslagen van de pot gerukt om dagelijks zo een ritueel uit te voeren met zijn appeltje. Waren de mensen normaal die hun hele leven de helft van hun woning niet gebruikten omdat dat “nette kamer”” was en alleen maar gebruikt mocht worden op feestdagen of bij bezoek van de dominee of pastoor ? Achteraf kun je zeggen dat die mensen stapelgek waren in het korte poosje dat je op deze aardbol leeft maar door helft van je huis te gebruiken was mijn opa dus ook stapelgek in die boerderij waar hij zijn hele leven heeft gewoond om alleen maar in het achterhuis te wonen en de mooiste voorkant nog voor geen 5% misschien is benut al die tijd en dan ook nog om de oude opa zijn laatste adem daar te laten uitblazen en/of hem schuin rechtop neer te zetten in zijn lijkkist op weg naar het graf. Oei, ik bedenk nu opeens dat als hij niet normaal was het in feite heel normaal is dat ik zo ben als ik ben. Kunt u het nog volgen ? Nee, ??? Mooi, dat is juist de bedoeling en het is maar goed dat ik nooit in handen ben gekomen van zo een debiele “zieleknijper” of psychiater want die hebben m.i. “de gekheid” zelf uitgevonden maar daar wil het nu niet over hebben want dat haalt teveel “oudzeer” op en misschien ooit later nog eens als me de tijd gegeven wordt misschien en is maar afwachten met zo een rottige ziekte in je lijf. Ach. Ik denk maar zo: Nu KAN ik nog allemaal onzin opschrijven en “misschien” is er wel een andere gek die bereid is het te lezen en ben ik tegelijkertijd van de straat en nou moet u niet gelijk naar de spiegel lopen hoor en aan u zelf gaan twijfelen dat u zo gek bent deze onzin te lezen. Maar goed ik ben nu wel heel erg afgedwaald geloof ik en moet toch ergens de draad maar weer eens op gaan pakken wat ik wilde vertellen voordat ik het risico loopt , als u het tenminste nog volhoudt dit te lezen, u niet geheel overspannen en zenuwziek het beeldscherm van uw computer in elkaar tremt en het raam uitflikkert wat op zich misschien wel een beetje “leven in de brouwerij” brengt als u in een saaie buurt woont en de mannen met de witte jassen u komen halen dan met loeiende sirenes zodat alle buren kunnen meegenieten. Maar maak u niet ongerust hoor als u dat overkomt. Als je eventueel opgenomen wordt krijg je te te maken met mensen die nog gekker zijn als jij omdat die “hulpverleners” tegenwoordig het woord zakkenvullen en vergaderen en slap ouwehoeren op de eerste plaats hebben staan. Kun je ze eigenlijk niet eens kwalijk nemen want ze weten niet beter.Bladzijde 7Waar zullen we het eens verder gezellig over hebben ? Eigenlijk heb ik altijd mafkezen om me heen gehad en dan wordt je eigenlijk een beetje ermee besmet want neem nou Lowietje. Was een aardig mannetje en had een bedrijfje in elektronische toestanden dus als je iets, had een probleem of zo met de bedrading van je auto, of anderszins, kon je altijd bij hem terecht. Had in een onderstuk naast waar ik woonde een bedrijfje en daar was het altijd een zoete inval en speelden en oefenden we ook wel met muziek en zo. O.a. ook een heel nu beroemde gitarist en als hij dit zou lezen zou hij het zich weer denk ik gelijk herinneren en ik noem maar geen namen. Was uiteraard toen nog geen bekende gitarist maar kon verdienstelijk accordeon spelen. Zo gezegd was het daar altijd een zoete inval in dat keldertje en was het meer een soos als een werkplaats en lachen gieren brullen. Soms verging je dat lachen wel eens een beetje. Was ook een mafkees ( overigens een leuke vent hoor) die niet in de gaten had ik achter in de werkplaats stond te piesen en moest meneer zo hoognodig met een pas gekocht pistool op die deur van die w.c schieten . Wilde hem effe uitproberen en laten showen zonder na te gaan of er wel iemand in die w.c. stond. Zal wat dat betreft wel een geluksengeltje hebben want ik zie nog dat gezicht witter als wit worden toen ik die w.c. uitstapte en dat zijn nou leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. Meneer was naar binnen gegaan en was zo opgewonden over zijn speeltje en bij Lowietje kon immers altijd alles dat hij dacht effe ludiek door die deur te schieten die overigens als eens eerder als schietschijf was gebruikt maar goed het was op een haar na effe mis en kan ik nu dit navertellen.Zat gelukkig OP de pot en de gaten zaten erboven. Ik weet sindsdien wat “afknijpen” is Het was een prachttijd en we scharrelden maar tot we een ons wogen. Hebben echt van alles gedaan om een beetje bij te verdienen en noem b.v.het van de grens ophalen van “kreukels” Dat waren auto,s die in Duitsland een zodanige klapper hadden gemaakt en nog wel konden rijden maar daar niet meer de weg op mochten en zat vaak het bloed nog in de wagen. Wij moesten dan tegen een goede vergoeding die auto,s die nog wel konden rijden naar Amsterdam rijden en heb eigenlijk nooit begrepen waarom ze niet gewoon via een transportauto werden vervoerd maar goed dat zal wel zijn reden hebben gehad. We vingen gewoon ons geld en daarmee was de kous af. Weer een andere keer gingen we met een aantal ladders op het dak de provincie in om her en der de neonreklames en bakken schoon te maken die boven bepaalde zaken zaten en leverde goed geld op en we hadden zo een snuiter die dat allemaal voor ons regelde en was verder geen omkijken naar. S,avonds geld vangen en wegwezen. Overigens zie ik dat bijna nergens meer zo een schoonmaakbedrijfje die neonreklames reinigt en ik denk zelf dat hier goed brood is in te verdienen ook tegenwoordig met al die luchtvervuiling. Hoeveel zaken hebben immers niet van die neon- en reklameverlichting boven hun zaak hangen wat smerig en vies is geworden door de uitlaatgassen en luchtvervuiling ? Het was de tijd van de waanzin een beetje geloof ik achteraf en je had destijds allemaal mafkezen die zo hoognodig met drugs en zo wilden experimenteren en was voor ons een gouden tijd. Weet nog goed dat we van die kleine zilverpapiertjes verkochten dubbel gevouwen en daarin wat poeder en dat was dan wat ik meen me te herinneren kiotine of zoiets en moest je high van worden. Nou wij naar de apotheek en kochten dan van die zenuwtabletten en wat ik me nog heug heetten die diacid of zoiets. We maalden die tabletten tot het een poeder was en dan s,avonds op pad om die pakketjes aan “de man” te brengen waarbij we natuurlijk wel uitkeken dat we het verkochten aan meestal van die halvegare idioten die er zat rondliepen in de stad. Was een giller hoe je dan zag dat ze na enige tijd zo “high” als een stoned waren wat natuurlijk flauwekul is want juist van zo een zenuwtablet verwacht je een kalmerende werking maar goed, wat kon ons dat schelen. Ook kochten we eens een hele partij van die poetsdoeken en anticondensdoeken en gingen dan s,morgens naar : het keldertje “ op het Frederiksplein waar meestal ook van die bepaald soort figuren zaten die ook tegenwoordig wel rondscharrelen en er een beetje uitzien als een student en toch ook wel goed verzorgd maar verder niks omhanden. Die propten we dan in een auto en gingen de provincie in en gingen langs de deuren om als “werkstudent” die doeken te slijten aan particulieren en dan moet je denken aan allemaal van die eengezinswoningen op een rij en die had je in de omgeving van Amsterdam zat in plaatsjes als Weesp b.v. vlak bij huis feitelijk. Niemand had een vergunning om te colporteren zoals het zo mooi heet maar toen al was de wetshandhaving al allemaal mooie lettertjes op papier en werd er nog nooit gecontroleerd en sterker nog, Lowietje was zo brutaal om aan te gaan bellen als hij op de deur of meestal op een bordje ervoor de naam politie zag staan. Nu moet ik zeggen dat die doeken echt wel goed waren hoor. Zat een soort silliconeparafine in en die dingen kun je tegenwoordig overal kopen maar waren toen nog niet zo bekend. Je kon het makkelijk demonstreren door op een ruit een plekje in te vrijwen en dan even later te beademen en zag dan duidelijk het stukje wat je behandeld had vrij van wasemaanslag. Dus de meeste vrouwen voelden er wel voor en zo een voorraad was dan ook al gauw uitverkocht en sterker nog, werden we achterna gelopen door buren die dan ook zo een doek wilden hebben. Maar goed zo gaat het met geld als je het makkelijk verdient en na het middaguur trokken we alweer huiswaarts als we geluk hadden tenminste want we reden altijd in die onverzekerde ouwe barrels en kan me nog heugen dat we op een gegeven moment met zo een oud volkswagentje daar bij Naarden reden en Lowietje zei: Ik geloof dat het voorwiel gek doet en ging uit het raam hangen en ja, we moesten toch wat ? Het voorwiel begon steeds meer te slingeren en op een gegeven moment flikkerde het wiel eraf en daar sta je dan en gelukkig net voor een benzine pomp en hebben we die kar nog het weiland in kunnen trekken en naderhand weggegeven maar om er vanaf te zijn aan pompeigenaar en hij was er nog blij mee ook. Gekke tijd achteraf gezien allemaal. Ik weet nog goed dat ik b.v. een brommertje van iemand kocht en deze dan weer met winst doorverkocht en een ander brommertje ervoor terugkreeg waarmee ik dan naar het Stadionplein reed op Maandagavond ( elke maandag automarkt)en deze weer verkocht voor een auto die ik effe verderop weer inruilde voor een andere auto. Het ging vroeger zo makkelijk allemaal en je hoefde niet eerst naar het postkantoor om over te laten schrijven en de politie zag je amper toen ook al. Wat dat betreft is er wel een hoop verbeterd met die apk keuring want wat je toen allemaal zag rondrijden was ECHT niet meer normaal, Ik heb een auto gezien waar ze tussen het chassis en de onderkant van de auto dikke balen van textiel hadden gepropt met touw omwikkeld omdat de veren helemaal kapot waren en als dan de auto verkocht werd had je dat niet in de gaten en o wat zijn er wat mensen “ingestonken” Maar ja, zelf was ik ook niet erg slim want toen ik pas getrouwd was verkocht ik ook een auto aan een vent en die zou hem gelijk laten overschrijven dus mooi niet bleek later. Op een avond maanden later werd er aangebeld en kwam er politie aan de deur op die en die auto van mij stond ergens in Brabant tegen een boom geparkeerd en stond op mijn naam. Die auto had ik al tijden ervoor dus verkocht en die hufter had al die tijd op mijn naam rondgereden bleek dus. De agent zei dat als er een ongeluk mee gebeurd was ik aansprakelijk zou zijn en heb natuurlijk enorm in mijn piepzak gezeten daarna maar er verder nooit meer iets van gehoord gelukkig. Ach ja , auto,s : Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik op een van tochten naar Zuid Europa eens een Renaultje kocht en was zo een klein wagentje met van die ribbeltjes van achter en de motor achterin. Ik had dat ding voor zegge en schrijven 50 gulden gekocht en ben ermee naar Zuid Frankrijk gereden zonder problemen en daarna nog naar Zuid Italië en mijn god wat ging je je aan zo een ding hechten ondanks alle malheur. Weet nog goed dat we met dat ding ergens met flinke snelheid reden en had ik de klep niet goed gesloten blijkbaar want opeens sloeg de klep onder het rijden open en kun je je voorstellen dat je dan ECHT geen moer meer ziet als die klep ( dus je sloot hem van voren) omhoog klapt en dan tegen je voorruit aanligt. Maar goed het geluksengeltje was weer eens aanwezig blijkbaar en ondanks de beschadigde klep heeft ie nog een hele zomer dienst gedaan al heeft ie me nog wel 2 x goed in de steek gelaten en was een keer dat we s,avonds laat onderweg waren ergens in Italië en dat plots echt alle stroom uitviel en dan bedoel ik ook ECHT alle stroom en dat je geen hand voor ogen kon zien en ook de motor uitsloeg en sta je op je rem en heb in het werkelijk pikkedonker de auto “ergens” aan de kant geduwd en hebben we op de tast maar de slaapzakken gepakt en die uitgespreid en zijn we gaan maffen want we waren bekaf en hadden de hele dag al gereden en zouden anderdaags wel verder zien dan weer. S,nachts hoorden we steeds een soort gehijg en geslubber en konden dat niet thuis brengen totdat we s,morgens wakker werden en we naast een hek lagen waar enkele koeien stonden te slubberen en kwijlen en dat geluid hadden we s,nachts gehoord maar goed anderdaags wist ik het mankement op te sporen met behulp van een garage in de buurt en trokken we verder en heeft dat karretje me een keer in de steek gelaten en dat was op de weg terug naar huis veel later en we s,nachts bij Den Bosch pech hadden dat in de stromende regen de ruitenwissers het begaven maar we wilden ( het was 2 uur s,nachts) naar Amsterdam en heb ik de voorruit met boter ingesmeerd en had je nog enig zicht en achteraf gezien moet je natuurlijk van de pot gerukt zijn om zoiets uit te halen maar ja, je was jong en was ik toen al niet goed bij mijn verstand denk ik. O ja, leuke anekdote nog: We zitten daar in Noord Italië lekker op het strand zoals elke dag en hebben opeens zin om wat te ondernemen en denken; Weet je wat, we laten de auto staan en gaan eens proberen te liften verder Italië in en zowaar stopte er aldra een auto met 2 knapen die naar Rome moesten en was een afstand van toch maar mooi denk ik 300 km en zeiden we geen nee tegen natuurlijk en ze vertelden in een keer door te rijden wel en of we daar bezwaar tegen hadden en zouden we even een uurtje rusten onderweg s,nachts. Waren wel rijke binken want we moesten en zouden met hun mee-eten s,avonds in een mooi restaurant en wilden ons dit aanbieden koste wat kost. Ja, dan kijk je toch wel vreemd op dat er nog zoveel aardige mensen bestaan die zomaar zo een jongen en meisje meenemen en dan nog een diner aanbieden ook maar ja, we waren ook wel leuk gezelschap. Mijn vriendin was half-frans en had een franse moeder en Hollandse vader en door mijn verblijf regelmatig in Frankrijk kan ik me ook prima in de franse taal verwoorden en is het eigenlijk heel vreemd dat als je er een tijd woont op het laatst in Frans gaat denken. Na het diner reden we door en zo middernacht stopten we ergens ( de snelweg lag naast de middellandse zee) om een uurtje een stop te houden en toen heb ik meegemaakt wat me al die jaren dat ik leef me heeft doen overtuigen dat we in het heelal niet alleen wonen want anders kan Ik het niet verklaren. Bladzijde 8Het was ongeveer een uur of 12 s,nachts en we waren even gestopt dus aan de kant van de Mddellandse zee en een parkeerplaats opgezocht,en op het strand lagen we zo naast elkaar een beetje te dromen in die zachte milde avondlucht die zo bekend is aan de Middellandse Zee. Bea, mijn vriendin lag op haar rug te kijken naar boven waar het door de puur onbewolkte hemel een fantastisch gezicht was al die sterren aan de hemel zo ver je kon zien en ook later in mijn leven heb ik menigmaal zo gelegen heerlijk achterover gelegen op zo een warme zomernacht aan de Westkust waar ik een stacaravan had in Bloemendaal aan Zee vlak aan het strand, maar goed dat even daargelaten. Opeens stootte Bea me aan en zei: Kijk daar eens, en we zagen duidelijk een lichtend voorwerp ( het leek wel een van de sterren in het heelal) zich langzaam maar zeker voortbewegen langs het uitspansel en tegenwoordig als je op je rug s,nachts gaat liggen is het een kwestie van even wachten en zie je wel een of andere satelliet voorbijschuiven maar in die periode ( ik praat over 1962/1963) was het echt niet gebruikelijk dat de lucht al bezaaid was met kunstmanen zoals tegenwoordig en kun je nagaan dat de Sputnik ( de eerste Russische kunstmatige satelliet) pas in oktober 1957 was gelanceerd Ook de twee andere jongens zagen het verschijnsel en gebiologeerd zaten we te kijken naar de lichtende heldere punt die zich langzaam voortbewoog en opeens stopte, dus werkelijk finaal stopte als was het een van de vele sterren die je zag, maar alleen iets helderder waardoor je je blik erop kon blijven vestigen. Na enige minuten volledig stilgestaan te hebben bewoog plotseling de ster ( ster laat ik het maar ster noemen) zich haaks een 70 graden een volledig andere richting op en na korte poos stopte ook hier de heldere punt weer even plotseling als dat hij in beweging was gekomen en wij waren natuurlijk verbijsterd over dat rare verschijnsel en keken elkaar aan of we niet aan het dromen waren want het was allemaal zo onwezenlijk. De hele sfeer van die nacht was onwezenlijk trouwens. Waar we lagen was afgezonderd van de snelweg richting Rome en was gelegen aan de Middellandse Zee en we hoorden alleen het zachte gekabbel van de golfsslag van het water en was de atmosfeer lauw-warm en zwoel en tegelijkertijd een volledig strak heldere hemel waar de maan ontbrak. Kortom: alle ingrediënten waren aanwezig je je in een “droomsituatie” te voelen terwijl dit feitelijk helemaal niet zo was. Plotseling bewoog de “ster” zich met grotere snelheid als voorheen weer een richting op en stopte daar abrupt om vanuit dat punt weer een andere richting in te slaan en weer ( nog in het gezichtsveld) onverwacht te stoppen als speelde het een soort spelletje. We waren uiteraard verbijsterd en geloofden onze ogen niet en ik denk dat iedereen zich er wel zich iets bij voor kan stellen wat er dan door je heen gaat en dat je gewoon zelf begint te twijfelen of je het echt wel ziet of gezien hebt maar we waren met 4 man en dan mag je toch aannemen dat we niet alle 4 een “bevlieging” zien of zagen Kortom: De ster bleef op een punt nu staan bewoog zich enkele malen maar een klein stukje en opeens als donderslag bij heldere hemel schoot de “ster” met noodgang weg en liet voor ons gevoel zelfs een streep achter zo snel verdween hij uit ons gezichtsveld. Dit was al met al een heel vreemde ervaring en heeft mij doen overtuigen dat er meer is als mensen kunnen bevroeden en als ik wel eens die verhalen hoor over ufo,s en dergelijke ben ik geneigd die verhalen te geloven omdat ik dit verschijnsel zelf heb meegemaakt. Het kan geen satelliet geweest te zijn en immers waren ze nog lang niet zo ver omdat enkele jaren ervoor pas immers de eerste satelliet de sputnik was afgeschoten dus WAT is dan geweest heb ik me o zo vaak afgevraagd maar zal ik wel nooit achter komen en zijn een van de geheimzinnigheden waar wij als mens mee moeten leren leven maar ik ben er heilig van overtuigt dat wij in het heelal niet de enigen zijn en is het ook het verschijnsel van die graancirkels een mysterie en zal het altijd wel zo blijven. Goed, waar waren we ? Na een uur te hebben gerust zijn we dus verder getrokken en s,morgens al vroeg kwamen we in Rome aan en dankten onze vriendelijke Italianen dat we mee mochten rijden en hebben enkele dagen in het mooie Rome vertoeft en zijn daarna liftend doorgereden naar Napels wat op zich een hele belevenis was en wat een aparte wereld waar je in terecht kwam. In mum van tijd hadden we een particulier adres gevonden met een mooie kamer en hebben we daar enkele weken geleefd en vertoeft tussen de Italianen en mijn god wat waren die mensen vriendelijk en hartelijk. Iedereen leefde daar zo een beetje op straat in die nauwe steegjes en er hing een sfeer van gezelligheid en gemoedelijkheid die met geen pen te beschrijven was. De Italianen op zich zijn prima mensen maar de mannen………!!! Mijn vriendin was nogal knap en had lange benen en een minirokje aan en mijn god als we door de stad liepen was het continue getoeter van autootjes en scootertjes die ons passeerden en dat was ( is) de manier waarop een Italiaan zijn waardering liet blijken. Ook was het grappig dat als we een nonnetje tegenkwamen ze gauw een “kruisje” sloeg en de ogen gedwee neersloeg als ware het een grote zonde en ergens kon ik me dat wel voorstellen want ( ik weet niet of het nu nog zo is) op elke hoek van de straat had je wel een soort kappelletje waar men in het voorbijgaan dan even door de knieën ging en “een kruisje” maakte. Als niet-katholiek kun je je dat allemaal niet voorstellen en ook niet de processie,s die vaak s,avonds door de straten liepen. Kortom; het gezegd is, is eerst Napels zien en dan sterven en het eerste heb ik al dus ruim 40 jaar geleden gedaan en het laatste wacht ik nog maar effe mee al heb ik “magere Hein” al sinds januari 2000 op de hielen maar weet ik hem tot nu toe elke keer te slim af te zijn net zoals Ouwe Prins Bernhard deed totdat hij ook “de pijp aan maarten” moest geven en dat zien we dan wel weer. Ook zijn we een dag naar Pompeï geweest en dat is de stad die 79 na Christus na een uitbarsting van de Vesuvius bedolven werd. Het is zo een rare gewaarwording als je dan op die plaats aankomt en verwacht je en kuil in de grond of zo, maar niet zo immens grote oppervlakte die je kan bezoeken en heeft een enorme indruk gemaakt. Je kon mensen nog aantreffen die waren verrast door de vloedgolf van as en nog in dezelfde houding lagen als dat ze waren overspoelt door de immense asregen die uit de vulkaan over de stad neerdaalde. De lichamen van de overspoelde mensen werden door de aslaag keihard en zo kon men later gipsen afgietsels maken van de mensen en kon je zien hoe ze er ooit hadden bijgelegen en zeer indrukwekkend. Het was zo frappant eigenlijk zo een hele complete stad te kunnen bezoeken en kon je je vergapen aan de prachtige fresco,s en ook de complete straten maakten veel indruk en de ronde stenen in de lager gelegen straten waarover je heen kon lopen vroeger als het hard regende en je de overkant van de straat wilde bereiken. De Romeinse schrijver Plinius logeerde bij zijn oom en schreef als ooggetuige later: “Op 24 augustus, rond 1 uur s,middag, maakte mijn moeder mijn oom op een rare wolk opmerkzaam.We begrepen eerst niet,maar later wel dat deze van de Vesuvius ( vulkaan) kwam. De wolk leek op een pijnboom, omdat hij eerst hoog opsteeg als een stam en daarna in takken uiteenwaaide” Veel mensen konden nog op tijd vluchten maar van de 20.000 inwoners stierven er toch nog 2000. Ze stierven door verstikking, instortende huizen of lavasteen. Uiteindelijk lag de stad onder ruim 4 meter !!! dikke laag as en steen. 1800 jaar later werd de stad langzaam maar zeker beetje bij beetje opgegraven en dit heeft 150 jaar geduurd en ik raad iedereen aan eens daar te gaan kijken. Goed we gaan weer verder met de onzin en waar waren we ? Na de weken in Napels te hebben doorgebracht was het wel weer eens tijd om terug te gaan naar het Noorden van Italië waar in Sestrie Levante de auto van ons stond en de verdere spullen en begonnen we maar weer aan de lange lifttocht naar het Noorden van Italië en langzaam maar zeker vorderden we zo totdat we zo een beetje 200 km verwijderd waren van onze basis-plaats in Noord-Italië . Voor die tijd was het makkelijk om mee te rijden als jongen en meisje samen maar soms duurde het wel een poosje voor je een lift kreeg maar dat maakte eigenlijk niks uit in dat prachtige heerlijke klimaat en wachtten we gewoon geduldig. Het leuke is dat we eens een aardige vrachtwagenchauffeur troffen met wie een heel eind waren meegereden en hij ging van Napels naar Milaan helemaal in het Noorden maar ja, dat ging in feite met een slakkengang van pakweg denk ik 70 km per uur en was zo een oud beestje en rammelde en kraakte van alle kanten en toch zaten we best comfortabel in de ruime cabine. Na enkele uren zeiden we dat we nog wilden zwemmen onderweg toen we een mooi strand zagen en liet hij ons uitstappen en wensten we elkaar goede reis en hebben we een uurtje of twee daar heerlijk gezwommen, wat gegeten in zo strandtentje en toen weer gaan liften en troffen we een ouder stel met een snelle wagen en dat ging echt wel behoorlijk hard achteraf en na enkele uren waren zij op de plaats van bestemming en stapten wij uit, bedankten ze hartelijk en gingen weer lekker in het zonnetje zitten wachten op de volgende passant die ons mee kon nemen totdat……. We hoorden het al aan het getoeter in de verte en daar kwam de gammele oude vrachtwagen weer aanrommelen die op weg was naar Milaan en de chauffeur opende het portier en met een brede lach nodigde hij ons wederom uit op het stekkie naast de chauffeursplaats en wat een lol hadden we met zijn allen en ja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ? Ach, met wie we allemaal zijn meegereden weet ik niet meer maar sommige mensen zijn me nog zo bijgebleven en dat is juist het leuke van liften dat je met allerlei mensen te maken hebt en veel verhalen hoort en ook nu nog dat ik zelf ouder ben met een glimlach aan die ouwe gepensioneerde kolonel moet denken uit het Frans Vreemdelingenlegioen die we aantroffen na ene hooglopende ruzie met zijn vrouw en flink bezopen bezig was een “beetje stoom af te blazen” Het zal zo tegen een uur of negen s,avonds geweest zijn dat we besloten maar ergens een plaats te zoeken voor de overnachting om anderdaags de laatste 200 km af te leggen naar Sestrie Levante onze “thuis-basis” en ergens verlangden we wel weer terug naar die ons zo vertrouwde plek en onze vrienden die we daar hadden achtergelaten. Bladzijde 9.Maar goed die 200 km zouden we de volgende dag dan wel halen en we liepen zo de weg af met onze bagage op zoek naar een geschikte slaapplaats of camping totdat er opeens een auto stopte naast ons en een vriendelijke oude baas ons vroeg of we iets zochten en we vertelden dat we een camping of iets dergelijks zochten om te kunnen overnachten waarna we anderdaags weer een stuk verder konden rijden. De man nodigde ons uit in te stappen en bleek een Fransman te zijn en kwam goed uit omdat we dan in het Frans verder konden praten. Hij reed de weg verder naar het Noorden in en zei dat we onderweg maar goed op moesten letten op een campingbordje of iets dergelijks. Ons was al opgevallen dat hij behoorlijk naar drank rook al was het nu niet bepaald in zijn rijstijl op te merken want we waren natuurlijk niet zo maf om bij een volslagen dronken figuur in te gaan stappen en niet levensmoe. De man vertelde dat hij een villa had een beetje in het binnenland en een hoge functie had bekleed in het Franse vreemdelinglegioen en al jaren gepensioneerd was en een huis had gekocht in Italië omdat zijn vrouw Italiaanse was met een behoorlijk temperament gezegend vertelde hij. Hij vertelde dat meermalen hij zo s,avonds in zijn auto een beetje aan het “afkoelen” was na een wijnrijke avond met zijn eega. Cynisch vertelde hij dat meestal dan eerst gezellig hij samen met zijn vrouw ergens ging eten in een restaurant en dat daarna zijn vrouw en hij op de veranda een aantal wijntjes gingen drinken waarbij de eerste uurtjes bar gezellig waren, zo vertelde hij, maar naarmate de wijnfles leger en leger en begon vrouwtjelief narrig en bits te worden waarop hij dan ook weer van leer trok hetgeen dan meestal eindigde in het gesmijt met glazen en alles wat zo een beetje voorhanden was en hij de deur uitging om in de omgeving met de auto even wat rond te toeren met open raam om weer een beetje tot zijn positieven te komen .Dit vertelde hij, kwam vaak voor en hij vertelde er ook bij dat ze er dan samen later hartelijk om moesten lachen als hij na enige uren weer thuis kwam en ze elkaar weer om de hals vlogen. Ja drank maakt meer kapot dan je lief is zeggen ze en onze lieve heer heeft vreemde kostgangers Allengs verstreken de uren en zaten we maar gezellig te keuvelen en keuvelen en was de nacht ingevallen en wij zeiden steeds dat het nu wel genoeg was omdat hij immers steeds verder van huis kwam te zitten en wij weliswaar steeds dichter bij ons doel maar hij wilde steeds opnieuw ons nog 25 km verder brengen en dan zou hij echt omkeren vertelde hij steeds maar weer maar als de 25 km voorbij waren werd het opnieuw weer 25 en onder het geklets en gepraat kwamen wij steeds dichter bij Sestrie Levante ( ons basiskamp laten we maar zeggen) en hij steeds meer verwijderd van zijn liefje. Uiteindelijk is het erop uit gedraaid dat hij ons helemaal naar Sestrie Levante heeft gebracht en ons voor de deur heeft afgezet en was het inmiddels alweer licht door de korte nachten en hebben wij de man uiteraard bedankt en zwaaide hij ons gedag en reed de ruim 200 km terug naar zijn vrouw in het zuiden. Dit zijn toch dingen die je je leven nooit meer vergeet en heel vaak heb ik nog aan de man gedacht en aan zijn vrouw die natuurlijk die nacht een nachtmerrie moet hebben beleeft dat haar geliefde legionair niet thuiskwam en wat zal ze blij geweest zijn denk ik toen hij s,morgens zich bij zijn vrouw heeft gemeld ( hoop ik maar) Wij waren weer terug in het “basiskamp” met de geneugten van elke dag. Lekker zwemmen in zee, wandelen over de boulevard s,avonds en na enkele weken trokken we weer verder naar het noorden met onze eigen auto en sommige jaren was het een Vespascooter en reden dan de oeverloze baaitjes die allemaal op elkaar lijken af zo richting de Franse Zuidkust. Wat dat betreft lijken al die plaatsjes en baaitjes rond de Middellandse Zee wel op elkaar en ging mijn voorkeur uit naar de franse zuidkust alhoewel het levenspeil daar destijds een stuk hoger lag als in het goedkopere Italië maar ja Italiaans kon ik amper spreken en Frans heb ik geen moeite mee en was ook een van de reden. Ja., we praten dan vnl. over de beginjaren zestig en was het massatourisme nog niet op gang zoals nu en was het wel fijn toeven daar de zomermaanden met alle dagen maar mooi weer en soms een enkele keer een slechte dag ertussen maar dat was niet zo erg. Vervelend waren wel de bosbranden die toen ook al her en der de boel in lichterlaaie zetten en moet alweer een geluksengeltje op mijn rug hebben zitten want ik kan me ook nog de dag als gisteren herinneren dat we eens met die scooter vanuit Nederland op weg waren naar de Franse Zuidkust en in het zuiden opeens verzeild raakten midden in een bosbrand en er was geen hond die ons heeft tegengehouden in feite ook wel onze eigen schuld want we zagen de vuurzee wel maar dachten dat het niet zo gevaarlijk zou zijn en zijn gewoon doorgereden toen en dat hebben we geweten. Achteraf is het net een horrorfilm met al dat vuur om je heen en hoe je dan met die scooter toch nog de weg wist te berijden met om je heen allemaal die vlammen is een wonder. Het ergste vond ik nog dat luchtgebrek en kwam wellicht doordat vuur zuurstof opzuigt als het ware en mijn grootste angst was dat de motor van de Vespa door luchtgebrek zou afslaan en stotterde hij soms nou en dan wil je wel even een schietgebedje doen. Plotseling was het over en schoten we vanuit de vlammenzee pardoes bijna op een aantal brandweerauto,s en politie die op de weg stonden te blussen en zal niet gauw die blik vergeten van die mensen die ons als het ware uit die vlammenzee tevoorschijn zagen schieten. We zijn prima opgevangen daarna en konden overnachten in het huis van de plaatselijke politiechef en hebben enkele dagen er nog vertoeft op een camping. Het schijnt maar een kort gedeelte geweest te zijn waar juist die vlammenzee zo groot was en we hebben alle geluk van de wereld gehad dat opeens we terechtkwamen in een stuk dat al geblust was. Maar ja WEER die beschermengel he ? Vanuit een heuveltop hebben we eens kunnen aanschouwen hoe hard zo een brand zich voortplaatst als het een beetje hard waait nou en daar kun je niet tegen op hardlopen hoor zo snel. Een soortgelijke duinbrand heb ik ook meegemaakt in Bloemendaal aan Zee in de duinen en je wilt niet weten hoe snel het vuur zich kan verspreiden als het kurkdroog is en er een harde wind waait. Bovendien heeft Zuid-Frankrijk te maken vaak met de z.g. “Mistral” en dat is een zeer harde wind die soms dagenlang de kop opsteekt en vanuit het Rhônedal dan richt Middellandse Zee waait . Maar goed weer afgedwaald en waar was ik ? O ja, de Zuidfranse badplaatjes die ik allemaal ken als mijn broekzak vanuit mijn jeugd. Mijn god waar heb ik niet gezeten vraag ik me af. Frejus, Nice, Biot, ( een kunstenaarsdorpje) Six-Four-A-la Plage, Menton, Cap d,ail en noem maar op. Fijne tijd gehad met heel veel vrienden waaronder enkele Algerijnse vrienden en we waren in feite een grote familie die dan de zomermaanden langs de zuidkust trok en elkaar her en der weer tegenkwamen en struinden we de jeugdherbergen af daar die heel anders waren als die prutserige knullige Hollandse jeugdherbergen. Waren allemaal mensen van leve de vrijheid en “zie later wel wat ervan komt” en vaak wou ik maar dat ik de klok kon terugdraaien maar het is niet zo meer helaas. De saamhorigheid, gezelligheid het samen zingen en op stap gaan, de omgeving verkennen, de franse sfeer, het stokbrood, de warme zomeravonden, de wijn alles bij elkaar ben ik dankbaar dat ik dit allemaal in mijn jeugd heb beleeft en pakt geen hond me meer af. Wat ook zo een enorme indruk op me maakte destijds was het plaatsje Frejus waar indertijd in 1959 die stuwdam is doorgebroken en waar het water met alles vernietigende kracht vanuit de vallei zich een weg heeft gebaand richting open zee en alles heeft meegesleurd op zijn weg naar open water dus richting Middellandse Zee. ( Barrage de Malpassat) en kijk maar eens op http://www.phonk.net/Images/Frejus/030262-Frejus.html Het was nog maar kort ervoor gebeurd en als je dan daar rondliep rook je als het ware nog de geur van de dood en zag je overal in de opgedroogde slib nog de stoelpoten en beddenpoten e.d. uit de grond steken en was het gewoon ONBEGRIJPELIJK dat de resten van de dam zo groot als complete huizen zo ver het land in waren gespoeld . Het was een heel naar gevoel eigenlijk en benauwend daar zo rond te lopen en wetende dat onder je voeten wellicht een van de honderden doden zou kunnen liggen die was meegesleurd door het water op weg naar de kust. Juist die omgeving was ook zo interessant i.v.m. met de eeuwenoude Romeinse aquaducten die er tot op de dag van vandaag nog steeds staan. Verder was heel leuk ook het plaatsje Biot en dat ligt tussen Nice en Cannes in enigszins in het binnenland verscholen en was bekend als oud pottenbakkerdorp en heeft heden ten dage niet meer als 5500 inwoners maar was indertijd de bakermat en toevluchtsoord ook al van kunstenaars e.d. en heeft Zuidfrankrijk als geheel toch een heel andere sfeer als die imbeciele badplaatsen als tegenwoordig Benidorm en Salou in Spanje en in die tijd zal het daar ook wel anders eruit gezien hebben maar ja, het massa-tourisme zoals we dat vandaag kennen was nog niet zo in en eigenlijk wel jammer dat het die kant is opgegaan want komt niet de sfeer en dergelijke van een land ten goede maar vooruit het is niet anders en de jeugd heeft de toekomst toch ? Nu kijkt men nergens meer van op maar ik behoor dan tot een van die “imbecielen” die in 1967 is getrouwd met mijn huidige vrouw met alleen 2 getuigen erbij en in het gemeentehuis in de binnenstad waar nu een hotel is alwaar we naartoe zijn gegaan met een geheel rose gespoten Citroën met geel gespoten wielen en leuke gordijntjes voor de ramen en dat was zo een Citroën Traction met van die grote spatborden en de achterband zat op de achterklep . Zijn van de mooie platte auto,s en op de grill vooraan zaten van die schuine strepen en van die mooie losse koplampen en dat waren nog es leuke dingen voor de mensen zou caberatier Henk Elsink zeggen, maar ja je ziet wie dit verhaal heeft geschreven dus moet je nergens gek van opkijken natuurlijk. Mooi joh zo een trouwerij met zijn viertjes en dan s,avonds lekker genoeglijk samen naar de bioscoop en naar Louis de Funês en je slap lachen. Als DAT geen echte liefde is ?? Jaren later gaven we dus pas de bruiloft en toen kwam ook werkelijk iedereen van de familie en hadden we afgeturfd wie er wellicht niet zou komen maar echt IEDEREEN kwam opdraven want die wilden die leipelowietje wel eens aanschouwen natuurlijk, leuk he ? Ben al altijd al een buitenbeentje geweest zullen we maar zeggen. We dwalen weer af en wel zo gezellig eigenlijk. Nog even over die paarse Citroën overigens. Een vriend van ons had indertijd zo een nummerbordenfabriek en had voor ons zo een groot langwerpig ovaal nummerbord gemaakt in de kleur wit en met een rode rand en dit werd voor op de auto geplaatst en met die auto werd niet lang daarna wederom een rit gemaakt naar de zuidfrankrijk samen met een vriend van me want vrouwtjelief bleef liever in Amsterdam en het zou niet voor heel lang zijn dit keer.Bladzijde 10.Samen met Herman mijn gabber vertrokken we dus naar Zuidfrankrijk en het was een giller hoe we dan onderweg ( vooral in het zuiden) werden ontvangen. Op het ovale witte bord stonden de letters CCM oftewel Corps Captaines Meditairanee en dergelijke borden waren bleek later alleen maar voorbehouden aan de “upperten” van Zuidfrankrijk dus zeg maar de rijke stinkers. We hebben ons rotgelachen toen we door zo een dorpje reden en een agent het verkeer aan het regelen was en voor ons salueerde want ja ergens kon ik me er ook wel iets bij voorstellen want welke gek gaat er nu in een volledig rose gespoten Citroën Traction rijden met geel gespoten wielen en dan nog eens van die gordijntjes voor de ramen en kon alleen maar toch zo een gek zijn die wellicht met zijn geld geen raad wist en/of zoontjes van die rijkelui. Maar goed, we hadden uiteraard bekijks genoeg daar in Cannes en MEER bekijks als menig ander met zijn dure bolide. Zo is alles relatief toch ? Terug naar de periode in Zuidfrankrijk met die jeugdherbergen en de zwerftochten langs de Middelandse zee. Waren de mooiste jaren van mijn leven uiteraard en was ik nog niet getrouwd en trok samen met dat meisje naar het zuiden. Soms met een auto, en ook wel met een scooter al duurde de reis dan wel een dag of vier want dat ding ging niet harder dan een km of 70 maar was ook wel fijn omdat je immers veel meer betrokken bent bij de natuur en in feite veel meer ziet al was die bosbrand nou niet bepaald een hoogtepunt te noemen natuurlijk. Tja, en soms vielen er ook wel figuren op een meedogenloze wijze door de mand natuurlijk , In Nice was eens een Duits meisje en die begon toch op een gegeven te brullen en te huilen dat haar spullen gejat waren en haar geld, pas en de hele kolerezooi dat we allemaal medelijden met het kind kregen en hutje bij mutje deden om haar toch nog geld te geven. Een van die Algerijnse jongens die heel mooi kon zingen en met een guitaar s,avonds langs de terrasjes liep en dan liedjes zong van Enrico Massias en George Brassin en altijd veel geld ophaalde nam haar ettelijke malen mee en mocht ze de opbrengst van die avond houden. Op een dag was ze verdwenen echter en had ook de jeugdherberg niet betaald en we waren werkelijk ongerust totdat een van ons erachter kwam dat ze het geintje zowat in elke jeugdherberg flikte aan de zuidkust en dan met dat zielige verhaal aankwam dus al vroeg verloor ik een beetje het vertrouwen in de mensheid want op eerste gezicht leek het zo een eerlijk en lief meisje. Omdat we meestal met een grote groep waren kwamen we altijd wel ergens waar we ook waren bekenden tegen en trokken dan samen op of gingen we samen naar het strand en s,avonds samen eten koken en ik mag van mezelf zeggen dat ik heel lekker spaghetti kan klaarmaken en kochten we tezamen alle Ingrediënten in en zat ik de hele middag een beetje in de keuken te kokkerellen en van die hele grote pannen klaar maken voor de avond voor wel een man of 20 maar o wat was dat gezellig. Lekker een aantal flessen landwijn erbij, samen afwassen en dan met het spul in de heerlijke zoele avond een beetje muziek maken of een beetje ouwehoeren. Nu waren die jeugherbergen heel anders als in Nederland en had je buiten de grote herberg vaak een apart veld waar je dan met een tent kon staan en bijna iedereen had uiteraard wel iets van een tentje bij zich en/of sliep dan in de herberg zelf. De kosten waren in die tijd feitelijk te verwaarlozen en omdat het elke dag in Zuidfrankrijk wel mooi weer was ging een tent ook makkelijk en “als” het eens een keer noodweer was en dat is het dan gelijk goed als het weer “omslaat” dan kon je alsnog naar binnen. Kan me eigenlijk eerlijk gezegd zo een situatie niet voor de geest halen Duitsers waren toen ( en nog steeds niet) niet populair in Frankrijk en vooral niet bij de “noirs” en dat waren de Algerijnen die ook veelvuldig toen al aan de franse zuidkust zwierven en die ik gekend heb waren allemaal stuk voor stuk fijne en lieve jongens en echte kameraden door dik en dun.Op een dag kwamen er een paar Duitsers aan in de herberg en( typisch Duits )was het in korte tijd het nodige gebral en gekrijs van de heren en deden ze alle moeite blijkbaar zich impopulair te maken. Dat heeft enkele dagen geduurd en vooral die “noirs” ergerden zich groen en scheel aan die gasten en ergens wel logisch dat er een hoop “hartzeer” tegen de Duitsers nog zat vanuit de Tweede Wereldoorlog want wat de moffen in Noord-Afrika allemaal hebben uitgevreten wil je niet weten en is niet zoveel jammer genoeg over bekend. Op een dag horen we een enorm gekrijs weer uit een van de slaapzalen komen en zien we zo een Duitser met een hele gezwollen kop en verder over zijn hele lichaam opgezwollen als een Michelinmannetje rondhuppelen en schreeuwen om de dokter en die was er dan ook weldra en moest hij met spoed naar het ziekenhuis en kan me verder niet meer heugen wat er verder is gebeurd maar weet nog wel wat ze hadden geflikt: In Zuidfrankrijk heb je van die enorm grote spinnen waar mijn kinderen vroeger altijd doodsbang voor waren als we wel eens naar Zuidfrankrijk gingen en wie er wel eens geweest is weet wel wat ik bedoel. Van die grote knotsen van spinnen met zo een groot lijf. Wat bleek. Avond aan avond hebben die noirs die spinnen overal vandaan gevangen en in een pot gestopt en gewacht tot het moment dat ze er genoeg hadden. Die Duitsers waren elke avond zo zat als een ladder en zopen zich helemaal te pletter en kwamen dan laat luidruchtig thuis waar iedereen zich al goed aan ergerde. Ze waren te lamlendig om zelf een tent op te zetten en sliepen dus in de herberg op een van die zalen.Hebben die noirs zo een beetje tegen de tijd dat die gasten normaal plachten thuis te komen in een slaapzak van de ergste Duitser allemaal die spinnen gestopt en gegooid die ze eerder al die avonden hadden gevangen. Die Duitser is thuisgekomen volkomen laveloos en is met zijn dronken kop in die slaapzak gekropen die vol zat met die spinnen maar heeft er denk ik niks van gemerkt want s,morgens hoorden we pas dat gebrul en is denkelijk in de spiegel gaan kijken en zijn gezicht was totaal opgezwollen. De noirs waren met de Noorderzon vertrokken en pas later trof ik ze elders en vertelden ze hun verhaal. Overigens praat ik over de begin jaren 60 en was de Tweede Wereldoorlog nog niet zo lang dus afgelopen en zijn er echt wel heel veel verschrikkingen geweest in Noord Afrika en hebben de Duitsers daar enorm huisgehouden onder de bevolking. Je kon beter je als Duitser in die tijd een beetje gedeisd houden en heb dit zelf aan de lijve ondervonden op weg naar Zuid-Frankrijk in Parijs en wist ik veel nog. We waren de weg kwijt in Parijs en ik stop in een van de buitenwijken waar veel arabieren wonen en stap zo een cafeetje binnen wat gelijk ook een tabakszaak is een z.g. “Bar-Tabac” en ik vraag in mijn schoolfrans ( want toen was ik de franse taal nog niet echt goed machtig en heb later pas geleerd) de weg en zie die gasten opeens met een vreemde blik naar me kijken en echt wel dreigend op me afkomen totdat mijn vriendin achter me schreeuwde Louis : zeg dat je Hollander bent !!! Ik dus gelijk: “Je suis Hollandias” en gelijk als toverslag veranderde hun gelaatsuitdrukking en de dreigende houding die ze hadden aangenomen en klopten me op de schouder. A bon, s,est bon ami, quest-que tu veux ? en waren een en al vriendelijkheid. Zozeer leefde daar de haat ( en ik denk nog) tegen de Duitsers en godzijdank schreeuwde mijn vriendin naar me te zeggen dat ik Hollander was en ze wist bij ondervinding dat de haat tegen Duitsers zo diep zat omdat haar broer ook dergelijke taferelen eerder had meegemaakt in Frankrijk terwijl toch n.b. haar moeder Francaise was en haar vader Amsterdammer. Evenzogoed konden ze een duidelijk “Duits” accent waarnemen maar toen het bekend was dat we Hollanders waren kon je geen kwaad meer doen. Uiteraard heb ik aangeleerd overal waar ik kwam me ten eerste te profileren als Hollander en dan zat je meestal wel gebeiteld . Een ander fragment wat me nog helder voor de geest staat is dat we eens op een terrasje wat zaten te drinken in Parijs aan een van die mooie boulevards en iets verderop zat een Duitser met zoals gewoonlijk het nodige gebral en luidruchtige gedoe te praten met iemand. Er liepen een aantal jongens langs van Noordafrikaans orgine en opeens liep een van die jongens zo maar het terras greep de Duitser bij zijn haar en drukte een brandende sigaret uit op de wang van de Duitser, liet hem los en liep rustig verder de verbijsterde Duitser achter latend die het uitgilde van de pijn. Dit zijn verhalen die je misschien niet wil geloven maar echt gebeurd dus moeten er echt wel vreselijke dingen gebeurd zijn om zo een diepe haat te kunnen ontwikkelen tegen de Duitsers maar ja in feite had die man het aan zichzelf te wijten door dat schreeuwerige gedrag. Parijs is op zich een prachtige stad en ik heb er een week gebivakeerd met mijn franse vriendin en een paar jaar later met mijn vrouw in bijna hetzelfde hotel en in dezelfde buurt en wat had en heeft Parijs toch een aparte uitstraling. Nog even een ding: Kan me nog herinneren dat ik op de scooter door Parijs reed met mijn vriendin achterop en opeens stormen twee mannen vanaf het troittoir de weg op en sleuren me naar de kant en gelukkig werd de scooter niet beschadigd en werden mijn handen op de rug gebonden en daar sta je dan. Of ik papieren bij me had en die had ik uiteraard en toen ze zagen dat ik niet degene was die ze blijkbaar moesten hebben maakten ze excuses en kon ik verder gaan. Tja zo ging en gaat dat in Parijs denk ik en op zich waren het m.i. grote eikels want het nummerbord was immers Nederlands maar ja dat zat achterop en hebben ze wellicht niet gezien. Overigens is me dat nog een keer overkomen op het Rembrandplein in de Bowling. Zit daar rustig een pilsie te drinken komen er opeens aan weerszijden twee van die mannetjes naast me zitten en nou niet bepaald sterke of flinke jongens zo te zien maar gewoon een beetje simpele mannetjes. Pakten me beet ieder aan de kant en vroegen of ik meneer “huppeldepup” was ( noem maar een naam want die weet ik niet meer) Ik dus zeggen: nee, dat ben ik niet en of papieren bij me had waar ik kon aantonen dat ik was wie ik was. Nou ja, dat kon ik wel, want mijn auto ( destijds zo een mini cooper) stond om de hoek geparkeerd en ik had de gewoonte mijn rijbewijs en papieren onder de mat te verstoppen zodat ik ze niet kon verliezen of zo. Mijn vrienden schoten in de lach al en zagen het hele gedoe aan dus ik zeg: “Heren”Laten we even naar de auto lopen en laat ik u mijn rijbewijs even zien en staat hier om de hoek” Wij lopen rustig ( met aan iedere kant zo een klootzak) de deur uit en ik loop richting mijn auto en denk “effe judassen” en opeens zak ik door mijn knieën en kijk onder mijn auto en die halvegaren doken gelijk op mijn nek en mijn kameraden die mee waren gelopen hadden de grootste lol. Ik sta op terwijl ze me vastpakken en scheld ze de huid vol en of ze niet helemaal goed snik zijn zo op me te duiken en of ik niet effe onder mijn auto kan kijken of hij nog olie lekt. Tja dat waren leuke dingen voor de mensen zou zou Henk Helsink zeggen. Ouderen weten nog wel wie ik bedoel.Bladzijde 11.Vreemd, zo een weblog ofwel boek of wat dan ook en kan ik iedereen aanbevelen. Hoe meer het vordert hoe meer aardigheid ik erin ga krijgen en van elke bladzijde sla ik deze op op een floppy dus gaat geen woord in de vergetelheid en stop ik die t.z.t. als ik naar een “andere wereld” vertrek en de kanker mij de baas is geworden gewoon zo een floppy bij zo een overlijdenskaart en wie dan de moeite wilt nemen het te lezen leest het maar en wie niet dan maar niet en zo simpel ligt het in feite net zoals u misschien dit verhaal leest “als passant” of bekende en denkt: “Met die onzin van zo een mafkees ga ik mijn tijd niet voldoen” en gelijk heeft u. Niemand verplicht ik mijn verhaal te lezen en is wel zo makkelijk Wat ik hier neerpen is meer voor mezelf en voor mijn nabestaanden en in de hoop dat zij het ooit eens lezen als ik er niet meer ben. Er zijn zoveel dingen die onbesproken zijn en kan ik me best voorstellen dat zij er nu geen behoefte meer aan hebben maar vooruit laat ik het toch maar proberen en een beetje doorgaan met dat geraaskal zoals zij het zullen uitdrukken en voorzover ik ze ken dat ze zullen reageren. Maar vooruit, geen getreuzel en verder “ouwehoeren” dan maar en als ik zo naar het computerscherm kijk zie ik allemaal kleine zwarte letters op een witte achtergrond en staat de techniek echt voor niets en zie ik zelfs een rood streepje als ik iets fout intyp dus wat kan me gebeuren feitelijk ? Trauma,s !!!! Ja laten we het DAAR eens over hebben hoe een mens een trauma kan oplopen. Vroeger logeerde ik altijd bij een tante ( tante Hennie ) die boven een nachtclub woonde in Scheveningen. Die nachtclub was eigendom van mijn rijke oom die overal ( ook in Amsterdam) nachtclubs bezat en multi-miljonair was en tante Hennie werkte in zijn club en had daar boven een dienstwoning. De nachtclub was gelegen t/o het Kürhaus in Scheveningen waar hij ook een nachtclub bezat en ook in den Haag had hij 2 nachtclubs en dan nog afgezien de 3 nachtclubs in Amsterdam. Waar hadden we het over ??? O ja, tante Hennie dus. Was een lief mens en is helaas enkele jaren geleden overleden en heb ik tot haar dood regelmatig contact mee gehad en zaten we Zondags uren aan de telefoon te kletsen. Tante Hennie kon geen kinderen krijgen en is alleen gestorven uiteindelijk zonder man en zonder kinderen en ik was blij haar zo af en toe te kunnen bezoeken en wekelijks even op te bellen. Was een moedige vrouw die door reuma totaal op het laatst afhankelijk was van anderen en haar handen waren helemaal vervormd door de reuma en woonde ze in zo een “aanleunwoning” in Purmerend, Altijd was Tante Hennie opgewekt voor de telefoon en meermalen beurde ze me telefonisch op als ik het “niet meer zag zitten” na de ellende die ik later zou meemaken en waar ik nu even niet over wil praten en later aan de orde komt. Mijn god, wat heb ik toch bewondering voor de mensen die hun eigen kwaal kunnen “uitvlakken” om andere mensen te helpen en “misschien” schrijf ik ook daarom wel dit verhaal als steun voor de mensen die hetzelfde misschien meemaken en gemaakt hebben als ik. Maar goed weer even met de poten op de grond en waar waren we ? O ja, dus meermalen logeerde ik in haar goeie tijd (dus jaren voor die reuma en toestanden die ik net beschreef) bij tante Hennie soms enkele weken per jaar in de zomervakantie. Wat een weelde en genot was dat ook voor je fantasie als jochie van een jaar of 10. Het strand was op een steenworp afstand en in en van de zijvleugels van het Kürhaus hadden ze indertijd zo een immens grote zaal ingericht met een model-spoorbaan. Dat was werkelijk voor een kind natuurlijk het einde want de oppervlakte zal denk ik zo een 10 meter geweest zijn en de breedte zeker een 5 meter en aan de zijkant van het geheel zaten knopjes en kon je als kind wissels omzetten zodat de verschillende treintjes die erop reden je een andere koers kon laten rijden. Uiteraard zat er wel dermate beveiliging in dat de treintjes niet op elkaar konden botsen maar toch kon je dus als bezoeker de treinenloop beïnvloeden en was je daar uren mee bezig als het slecht weer was. Ook leuk was na een zomerse dag op het strand te gaan struinen en vooral in de avonduren en bij voorkeur als er een sterke Noorden of Zuidenwind over het strand blies. Het stuifzand waaide weg en de je kon her en der dan de verloren guldens en kwartjes gewoon zien liggen waarvan het zand was weggeblazen en als je het niet gelooft probeer het zelf maar eens na een zomerse dag. Overigens heb ik later toen ik een eigen stacaravan had in Bloemendaal aan Zee en vlak aan het strand dus zat, jaren zo een metaaldetector gehad en ging dan s,avonds met koptelefoon op over het strand lopen zoeken en je wil niet weten wat je allemaal aantreft. Heb zelfs een rolletje met guldens gevonden nog in papier verpakt en wellicht verloren door een van de koffiebezorgers van de strandtenten en verder ringen, horloges e.d. Was best een leuke hobby al heb ik het niet lang kunnen volhouden vanwege een “tennisarm” en heb ik het ding weer verkocht op den duur. Ook hier zit weer een leuk verhaal aan vast omdat ik hem in de via-via ( advertentieblad) had gezet te koop en werd gebeld door een man en die wilde hem wel kopen. Was me een beetje onduidelijk wat hij er feitelijk nu wel mee wilde en ging een beetje doorvragen en toen vertelde hij me dat hij een boer was uit Noord Holland ergens en dat uit zijn boerderij een kluis met geld was gepikt. Hij is toen naar een waarzegger gegaan en die wist hem te vertellen dat “ergens” op het land van hem die kluis begraven lag door de dieven en daarom wilde hij zo een detector hebben om die kluis proberen te lokaliseren. Ik had wel meelij met de man want zo een detector was toch nog wel prijzig en stelde hem voor dat als hij de detector kocht hij hem daarna gerust bij me terug kon brengen b.v. voor een fles jenever of zo en dat vond hij goed. Ik heb hem de detector verkocht en na enige tijd kwam hij terug met de detector en de fles jenever en had werkelijk het hele land belopen maar nergens was uiteraard een kluis of iets van dien aard in de grond te bespeuren. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers. Terug naar tante Hennie en de trauma,s . Ik logeerde dus geregeld bij tante Hennie en ook mijn nichtje kwam er veel en neefjes uit Schagen soms. Wij hadden er werkelijk een paradijs want vanuit de woning van tante Hennie kon je gewoon in de Nachtclub komen die uiteraard overdag gewoon gesloten was en was voor ons een ideale speelgelegenheid en heel wat “uitvoeringen” hebben we daar midden op de dansvloer voor het podium ( waar normaal het orkest zit) uitgevoerd voor een denkbeeldig publiek. Je moet je dan zo een nachtclub voorstellen zoals die s,avonds gebruikt werd met een dansvloer enkele bars, een podium waar de instrumenten nog staan van het orkest en daaromheen allemaal de tafeltjes en stoelen. Onze fantasie hebben we daar goed kunnen botvieren natuurlijk. Nu was er boven die nachtclub een chinees restaurant welke overdag ook gesloten was en pas zo tegen een uur of vier open ging en ook daar konden we gewoon toegang toe krijgen alsook de kleedkamers van de artiesten die uiteraard in zo een nachtclub normaliter optreden en hing er altijd een typische geur van de make-up artikelen die die artiesten gebruikten. Weer een verdieping erboven bevond zich de keuken van het Chinese restaurant en had je van die kleine liften van pak em beet een meter breed en die dienden om het klaargemaakte eten dan naar beneden te transporten naar het restaurant. Je kon met een knop gewoon de lift naar boven en naar beneden laten gaan en of laten stoppen en daar heb ik zo een beetje het tweede trauma in mijn leven beleeft en was de duik onder die platbodem vroeger mijn eerste. Had een neefje die enkele jaren ouder was als ik en de oudste was van een gezin van 7 kinderen en waarvan de moeder een zuster was van mijn moeder. Het gezin bestond uit 6 jongens en 1 meisje en Henk ( zo heet hij) was dus de oudste van het stel maar had dan ook streken over zich die echt een beetje tegen het sadistische neigden maar goed daar had je op die leeftijd geen benul van. Ik zal 9 geweest zijn en Henk 12. We konden best wel goed opschieten en speelden dan door het hele gebouw heen en dat was me echt wel een oppervlakte hoor en Tante Hennie vond alles goed mits we maar van de muziekinstrumenten afbleven van het orkest in de nachtclub die overdag er gewoon bleven staan want immers meenemen had geen zin en hadden ze een contract voor enkele weken en kwam er na verloop weer een ander orkest en andere artiesten en zo ging dat toen. Oke, we waren in het restaurant aan het spelen en we gingen een voor een in die etenslift zitten en dan naar een etage lager totdat Henk het lumineuze idee had de lift stil te zetten tussen 2 etage,s en daar zit je dan in zo een nauwe ruimte te roepen en kwam er verder geen sjoege en dan begint na enkele minuten de paniek wel toe te slaan en raken je spieren verstijfd in de kleine ruimte en heb ik voor het eerst kunnen ervaren hoe mensen aan een claustrofobie kunnen komen en heb ik echt op latere leeftijd nog wel eens rottige gevoelens ( en nog) in een lift gehad. Tja, was typisch Henk en hij heeft me wel na enige tijd weer die liftkoker uitgelaten en stond te bulderen van het lachen en ondanks dat hij een kop groter was hebben we wel even liggen rollebollen daarna en beloofde hij het nooit meer te doen. Henk was nu eenmaal een type apart. Zo wist ik, zoals ik al vertelde, gratis in Artis te komen via de uiteengebogen hekspijlen aan de achterkant van Artis en glipten we, als hij bij mij logeerde in Amsterdam, en dat kwam ook regelmatig voor, Artis in en hij was helemaal gek op die lange veren van die grote parkieten in het vogelhuis aan het begin bij de artisingang links, en dan nam hij voer mee en moest ik zo een vogel lokken die dan tegen het hek zich vastzette om het voer aan te pakken en kwam die gluiperd naast me staan stak snel zijn handen door de spijlen ( kon toen nog) en rukte een aantal van die prachtige veren uit de kont van zo een parkiet en was zo trots als een pauw later dan. Mijn vader nam hem onder handen later en achteraf was het natuurlijk schandalig dat ik aan dat soort praktijken heb meegewerkt maar je ziet dat gekte een beetje in de familie zit dus wat dat ook een soort leipehenkie zeg maar. Goed het geraaskal begint al aardige vormen aan te nemen merk en het van de hal op de tak springen ook en ik ben razend benieuwd feitelijk in hoeverre men het geduld heeft deze onzin te lezen allemaal maar misschien krijg ik dat in een later stadium nog wel eens te horen. Ach ja, Tante Hennie was een lief mens en hield op zijn tijd ook wel van een slokkie en de ome,s die ik in die tijd heb leren kennen waren niet te tellen. Maar tegen ons waren ze altijd heel gul en kregen we geld om naar het “spoorhuis” te gaan in het Kürhaus of om anderszins wat leuks te doen en had “ome” natuurlijk het rijk alleen met “tante Hennie”. Op een gegeven moment is ze “Ome Kees” tegengekomen en daar is ze nog heel wat jaren mee getrouwd geweest en was ECHT een heel gezellige kerel en hebben we een hoop lol mee beleeft als neefjes. Maar genoeg nu even over tante Hennie want ik dwaal helemaal af nu en moge zij in vrede rusten in de hemel Bladzijde 12.Mijn god, wat kan een mens ouwehoeren en zitten we alweer op blz. 12 zie ik nu en dan nog eens van die pagina,s allemaal achter elkaar geschreven dat je door de bomen het bos niet meer ziet maar ik zit er niet mee en hooguit u maar heb al eerder gezegd dat dat uw eigen keus is want niemand vraagt u dit verhaal verder te lezen en dat is nou juist het fijne van zo een weblog dat je lekker alles kan neerpennen en er niemand is die commentaar kan geven of aan je hoofd loopt te zeuren over dingen die je aan het vertellen bent. Ach ja die ome Kees die met tante Hennie later is getrouwd was zo een figuur die je kan vergelijken met vroeger die Lou van Burg ( quizmaster) op t.v. en ook wel een beetje een type a la Peter Knegjens. Was een type die ook echt van alles in zijn leven had gedaan maar uiteindelijk wel een heel goede functie heeft gekregen als manager bij een schoonmaakdienst die panden voor de overheid schoonmaakte.Ome Kees en tante Hennie waren stapelgek op elkaar maar als ze een slokkie op hadden begon het gedonder en meermalen is ome Kees s.nachts de deur uitgezet op de etage die ze hadden op de Zoutkeetsgracht en dan wist ome Kees wel weer een ladder te versieren ergens om met zijn dronken kop naar binnen te klauteren want de etage was op 1 hoog. Genoeg nu over tante Hennie nu. Mijn moeder kwam uit een gezin van 10 kinderen dus ik had nogal wat tante,s en ome,s en daarbij de nodige neefjes en nichtjes en meer van dat spul. Heb al eerder gezegd dat ik veel te maken had al heel jong met rijke mensen en in die kringen ben opgegroeid met o.a. juffrouw Kult en dat was de huishoudster van mijn andere tante en die was de derde in rij van de 10 kinderen uit Drente zoals ik eerder al vertelde en was dus getrouwd met ome Niek die schatrijk is geworden en 7 nachtclubs had en 2 hotels in Zandvoort waar ik nog een blauwe maandag heb gewerkt toen ik 16 jaar was. Mijn ome Niek zag er uit als een maffia figuur maar was echt de liefste man die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt en uiterlijk was hij een keiharde zakenman maar hij keek zijn vrouw naar de ogen. Ik ben geboren op 18 november en hij op 19 november en men zegt wel eens dat sterrebeelden Schorpioen niet met elkaar overweg kunnen qua sterrenbeeld en ergens geloof ik daar wel in. Hij was stapelgek op me als baby en het lukte niet zelf kinderen te krijgen en omdat mijn moeder manisch depressief was en vaak instortte woonde ik vaak bij hen en heb er een heerlijke tijd beleeft en nu woon ik op een steenworp afstand van dezelfde plek waar ik heel veel tijd heb doorgebtacht in mijn jeugd en heb nog films dat ik als jochie van 3 jaar in die tuin aan het spelen ben en voor de deur liep die ze op die 18 mm films hadden gemaakt Je kan dus gevoeglijk van me aannemen dat ik al heel jong goed heb kunnen zien en leren dat rijkdom maar betrekkelijk is en dat heeft me denk ik ook gevormd in mijn leven wie ik ben en zoals ik ben en wat het allerbelangrijkste is, is dat ik geen spijt heb van mijn leven en op mijn manier dan getracht heb een goede vader en man te zijn later al moet ik zeggen dat ik er een beetje op los heb geleefd in de jaren tot mijn 23e en ik mijn vrouw weer tegenkwam en ik ermee trouwde. Was mijn allereerste meisje en zij was toen 14 en ik 16 maar kom ik later wel op terug anders is er geen touw meer aan vast te knopen natuurlijk. Was dus een net en braaf jochie en waaide met alle winden mee en genoot van de geneugten van het leven en in tijden dat mijn moeder weer eens depressief was ( i.v.m. met haar manische depressiviteit) logeerde ik bij Tante Jikkie dus de zuster van mijn moeder en noemde haar ook mama en beschouwde haar dan ook als mijn moeder en ben kapot geweest van verdriet toen ze aan kanker overleed heel wat jaren geleden maar dat later. Mijn meisie dus: Het was een schatje indertijd en nog wel hoor en ik hou nog evenveel van haar als toen ze 14 was en al is ze nu 60 en ik 62 en al leven we dan al sinds 1989 apart hou ik nog steeds van haar en zie haar bijna elke dag nog, maar beperkt het contact zich slechts tot een kopje thee s.middags en dan nog maar 5 dagen in de week want die andere dagen verzorgt ze haar moeder van 87 jaar. Ja het kan raar gaan hoor. Hadden toen fanatiek “verkering” en ik was stapelgek op haar en gingen we op de brommer ( was dus net 16) overal naartoe en ging dan met haar mee wel eens met haar ouders die zo een bunker hadden gehuurd in Bloemendaal aan Zee en was tof man. Toen kon je nog ( heet Bunkerdorp) daar van die grote bunkers huren voor enkel weken .Als je door een tunneltje liep zat je zo op het strand. Het water en zo moest je halen bij een grote pomp op de binnenplaats en verder was er helemaal geen luxe, in die zin, voor mij wel, want overal eromheen had je van die leegstaande bunkers in de duinen, dus de “luxe” als je begrijpt wat ik bedoel was voor ons ruimschoots voorhanden. Haar vader had van die vreemde vogels op bezoek en pa was een bekende indertijd in Amsterdam en zal ik maar niet verder over uitweiden want gaat niemand verder aan. Ach ja, soms ging ik ook wel op mijn brommertje s,avonds even naar haar toe en dan laat weer naar huis en heb eens uren daar op de Haarlemmerweg zitten schuilen tijdens een urenlange stortbui onder een afdakje bij een begraafplaats en elke keer als ik er langs rij moet ik er weer aan denken. Het is net als je Haarlem zo een beetje uitrijdt vanuit de Amsterdamse Poort aan de rechterkant. Is volgens mij al eeuwenoud. In die tijd dat ik 16 was hadden we bijna allemaal een brommer en hadden we een grote ploeg kameraden en ze noemden ons toen nozems geloof ik ? Het mooiste was natuurlijk die brommers op te voeren dat hij harder reed als die van een ander en gezamenlijk hebben we heel wat tochten afgelegd en was een mooie tijd man als daar zo een groep aan kwam sjezen. Was ook al een kat-en-muis-spelletje met die “kip zonder eieren” zoals we de agenten toendertijd noemden en waren dan ook van die verschrikkelijke etterbakken dat wil je niet weten. Voorbeeld: We gingen wel eens naar Zaandam met zijn allen en dan met de brommer, meiden achterop en dat hele spul dan de Hemweg op naar de pont en zodra we de pont over waren weer met een noodgang richting Zaandam en ja hoor dan hadden die “kippen zonder eieren” zich netjes met hun motoren bij de pont verstopt en kwamen ons achterna sjezen en kon je een prent krijgen voor te hard rijden en als je je muil opentrok werd er een “wagentje” gebeld en werd de brommer in beslag genomen en de motor verder ontmanteld en de cilinderkop eraf gehaald omdat meestal het aantal cc van 50 was overschreden, In ieder geval zeer misselijk gedrag en eerder heb ik al gezegd wat er TOEN bij de politie werkte zo in een Duitse film kon optreden over de oorlog met die rotkoppen en die uniformen. Maar goed dat is inmiddels hersteld en zie ik duizendmaal liever die veel te dikke grietjes met dikke konten nu lopen zo breeduit met een holster en pistool om en die snotjochies die amper droog achter hun oren zijn en dan vinden ze het nog gek dat er geen “respect” meer is voor de politie. Het is zo raar altijd: het ene uiterste naar het andere uiterste en hoe dat komt kan ik niet verklaren. O ja nog even een anekdote over die “kippen zonder eieren”Jaren later, ik zat in de handel en had meestal wel veel geld op zak, wordt ik aangehouden op het Stadionplein door zo een zootje tezamen. Dus de douane staat er dan, de politie, technische dienst en weet ik wat al niet meer dus een drukte van belang. Ik werd naar de kant gedirigeerd en komt er zo een snotneus me vragen om mijn papieren en ik pak mijn portefeuille uit mijn zak en pakt die eikel zo maar uit mijn handen en loopt ermee naar zo een politiebusje en gaat binnen zitten achter een scherm. Nou dan moet je net leipelowietje hebben. Ik achter hem aan en gris die portefeuille weer uit zijn handen en vraag vriendelijk of hij niet een beetje gestoord in zijn hoofd was om zomaar een portefeuille uit mijn handen te grissen en ja toen had ik het gedaan natuurlijk. Ik vertelde die gek dat er een stapel bankbiljetten inzat ( overigens duidelijk te zien) en dat ik niet zomaar toesta dat wie dan ook met MIJN papieren rondloopt en dat hij inzage mag hebben en voor de rest er met zijn poten af moest blijven . Begon een heel verhaal af te steken of ik de politie niet vertrouw en zei tegen hem dat ik zelfs mijn schoonmoeder bij wijze van spreken niet vertrouw en hij met zijn poten van die portefeuille had af te blijven. Mijnheer kwaad natuurlijk maar wist verder ook niets te doen dan mopperen en smoesde wat met een collega en ja hoor, daar ging dat spul bezig en ik aan de zijkant minzaam staan te grijnzen dat ze steeds pissiger en pissiger werden en op het laatst lagen ze met 2 man onder de auto van alles te controleren of de auto wel in technisch goede staat was want ze wilden koste wat kost me wel “ergens” op pakken maar dat lukte dus niet en is zo een machtig gevoel dat je dan op een gegeven moment met zo een brede grijns kan wegrijden. Overigens waren ze niet allemaal zo hoor want er lopen natuurlijk ook wel “normale” rond die best aardig zijn. Waar waren we ? Bij ome Niek en tante Jikkie dus. Toen ik zo een beetje 16 was werd ik ik feitelijk wel het jaar daarna een onmogelijk ventje en heeft denk ik met de dood van mijn vader te maken waar ik eerder het over had. Is nogal een “impact” op die leeftijd natuurlijk en als je dan ook geen broers of zusters van gelijke leeftijd hebt en dan nog bovendien een manisch depressieve moeder wat op zich al een ramp is omdat dit enorm moeilijke mensen zijn om mee om te gaan en is het een wereld van 2 uitersten ofwel in continue een staat van opwinding gevolgd als bij donderslag een periode van zware depressiviteit wat altijd gek genoeg zomaar optreedt als draai je een knopje om van het licht en heb dit meer meegemaakt bij anderen. Goed ome Niek dus en achteraf heb ik spijt hoe ik de man zo teleurgesteld moet hebben want hij had echt het beste met me voor. Ik zou naar de hotelvakschool gaan in Den Haag vertelde hij me en zou dan later een baan krijgen in zijn bedrijf in een van de hotels die hij bezat maar ik was net mijn vader verloren en interesseerde me daar niet voor en had overal maling aan en verdomde het naar Den Haag te gaan ver van mijn vrienden en mijn meissie en gooide de kop in de wind. Steeds weer probeerde hij me over te halen en moest ik maar eens proberen in het Hotel in Zandvoort en kon meehelpen op een midgetgolfbaan behorend bij zijn hotel en keek zo op strand uit en ging elke dag met de trein naar Zandvoort en hielp ook nog een andere oom van me, ook een broer van mijn moeder, die deels de automatenhal/gokhal beheerde onder het hotel en in de avonduren er barkeeper was. Was een toffe man en is veel te jong op meen ik 53 jarige leeftijd alweer jaren terug overleden aan slokdarmkanker. Johan heette hij, Vaak gingen Johan en ik zo s,avonds om een uur of 6 als het wat rustiger was geworden vissen voor het hotel in zee en dat ging toen heel makkelijk, We haalden eerst van die zeepieren uit het dorp en hadden 4 of 5 paaltjes en daaromheen hadden we nylonsnoer gewikkeld en aan het eind van dat snoer zat een groot loden gewicht met op een afstand van ongeveer 8 cm een stuk of 5 haken zijlings vastgemaakt met een knoop aan de vislijn en dan slingerden we, nadat we de lijn hadden uitgelegd op het strand, het gewicht, met aan de uiteinden de vastgepinde zeepieren op de haken zo ver mogelijk de zee in. Uiteraard liepen we dus eerst een eind de zee in tot ons middel zodat het lood zover mogelijk zou komen te liggen. Liepen dan het strand weer op en pinden de paal die aan het einde van de draad zat rechtop in het zand en liepen een 10 meter verder waar we de volgende lijn uitgooiden zodat we op een gegeven moment wel een stuk of 8 van die lijnen hadden uitgezet. Vreemd was dat de zwemmers die nog in zee waren helemaal geen invloed verder hadden blijkbaar op de vangst want die platte scholletjes beten zich gewoon goed vast en als we dan de lijn na enige tijd ophaalden zat er meestal wel aan 1 van de 5 haken een schol of een ander visje . Die haalden we eraf gooiden weer de draad voorzien van nieuw aas in zee en gingen naar paaltje 2 en dit herhaalde zich dus continue dus was je constant bezig en vergaarden we een aardig maaltje schol die ik meestal mee naar huis nam en ook wel eens naar mijn schoonmoeder omdat ik dan nog effe naar mijn meissie ging. Mijn huidige vrouw dus. Kunt u het nog volgen ??? Knap van u ….. Bladzijde 13.Ome Johan was dus in feite gewoon een boerenjongen van het platteland en een van de andere jongere broers ( oom Henk) van mijn tante die dus met de mijn oom de miljonair was getrouwd en werkte dus ook in het hotel net als een broer van hem die later ook schatrijk is geworden en ook op dezelfde midgetgolfbaan heeft gewerkt waar ik ook werkte maar de man was zo slim dat hij zag dat je met weinig investeringen een hoop geld kon verdienen ( boerenslimheid noemen ze dat) en leende van mijn rijke oom geld en begon zelf een midgetgolfbaan op een van de waddeneilanden welke zo goed liep dat hij steeds meer geld verdiende en meer zaken opende en golfbanen en dus eindigde met een hoop geld dus je moet ook een beetje mazzel in je leven hebben. Ome Henk heette uit. Ome Johan was nou ook niet bepaald erg dom bleek achteraf want mijn oom had zich inmiddels ook op bouwexploitatie gestort en mijn oom zei ook tegen me dat ik zo jong als ik was zo een huis moest gaan kopen in de buitenwijken van Zandvoort in de Celciusstraat en was indertijd 32.000 gulden maar ik wilde geen molensteen om mijn nek ondanks dat hij wel garant wou staan en had toen al een beetje het idee “ertussenuit “te piepen want ik was het allemaal een beetje zat en was hij als mijn voogd benoemt inmiddels na de dood van mijn vader, en mijn moeder kon door haar ziekte niet voor me zorgen vaak. Maar ja wie denkt er nou op die jonge leeftijd bij na dat diezelfde woningen nog onlangs voor 425.000 euro !!!! zijn verkocht Het klikte gewoon niet tussen ons hoe graag hij het ook wilde en achteraf heb ik wel eens spijt dat ik zo onhebbelijk tegen de man geweest die het zo goed met me voor had maar ik zat nu eenmaal zo in elkaar en kon er niet tegen om in een “keurslijf” geperst te worden. Als ik b.v. door het hotel liep naar de automatenhal naar mijn oom kwam je door de keuken onder in het hotel en kon er niet tegen als de koks opeens b.v. niet verder gingen met een mop vertellen of zo en ik noem maar wat. Het “aureool” van het “neefje van de baas” hing om je heen of je het nu leuk vond of niet en lag niet aan mij bedacht ik later maar is gewoon hoe de mensen zelf reageren. Maar goed. Ik verdomde alles en om toch maar een “beetje in het gareel” te komen kon ik een tijd bij een vriend van hem komen werken in de wijnhandel en was wel fijn want was vlakbij het ouderlijk huis van mijn meissie die net als ik ook al zo dwars liep te doen en door haar vader aan het werk werd gezet bij een stempelfabriek. Ik zocht haar dan s,middags in de lunchpauze op maar ja. We waren allebei nog veel te jong en op en gegeven moment maakte ze het uit en stortte mijn wereld compleet in. Het was al zo een rottoestand vanwege die steeds maar conflictsituatie met mijn oom die ook mijn voogd was en kreeg je ook nog eens te maken met die imbecielen van Pro Juventute of zoiets die dan ook weer “toezichthouder” waren en moest je alle daden verantwoorden dat ik werd er bijkans gek van werd. Mocht dit mocht dat niet enzovoort Mijn oom gaf het een beetje op met me en maar het beste ook en inmiddels ontmoette ik een mooi meisje, ze heette Bea, en haar moeder was Francaise en haar vader een rasechte mokummer. Was gelijk straalverliefd op dat kind en ben er jaren mee omgegaan en zelfs in ondertrouw geweest maar het is allemaal heel anders gelopen zoals het zo vaak in het leven gaat. Bea had een scooter en we hebben echt die jaren dat we samen waren geleefd als god in Frankrijk en veel dan ook letterlijk in Zuid-Frankrijk en de verhalen zag je bovenstaand. Was een echte spring in het veld en voor alles in, avontuurlijk, knap, lief, spontaan en blijkbaar zat de liefde niet diep genoeg zoals jaren later zou blijken en soms begrijp ik mezelf niet meer en wat me toen allemaal bezielde en zal ik toen al een beetje lijp in elkaar hebben gezeten net zoals ik nu zo lijp ben dit allemaal te verwoorden en dat doe ik omdat het NU nog kan en er gerede kans is dat ik binnen afzienbare tijd er niet meer ben en steeds maar weer bleef en blijft het maar door me hoofd malen dit allemaal te verwoorden gek genoeg en sla dus alles op een floppy en bewaar afschriften zodat ook “misschien” mijn toekomstige kleinkinderen die “onzin”verhalen eens kunnen lezen al denk ik dat tegen die tijd iedereen me alweer vergeten is en zo gaat dat. Ome Niek en Tante Jikkie liggen nu alweer jaren en jaren samen begraven in een graf in Hilversum en er is geen hond meer die er ooit komt en in 1990 kreeg ik een heel grote doos met 18mm films ooit gemaakt door Ome Niek op zijn talrijke reizen naar Amerika, Canada, en overal eigenlijk wel naartoe en zijn cruises en ook familiefilms waar ook ik als kind nog opstond. Wat te doen met al die films ? Heb een oude 18 mm projector op de kop getikt en heb alle films afgedraaid op een wit scherm en dit opgenomen gelijkertijd met een videocamera en gelijktijdig er muziek bij gemaakt en op de films zie je me nog als peuter met mijn opa en oma uit Drente en opgenomen hier vlakbij op de Herman Heijeweg in de tuin grenzend aan de Boerenwetering waar ik zoveel stappen en herinneringen heb liggen uit mijn jeugdjaren.het is gek dat als ik hardloop vanuit mijn huis ik er in enkele minuten ben Heb daarna de familie benaderd waarvan velen wel een kopie van de band wilden hebben omdat Opa en Oma er nog op stonden en andere fragmenten maar daar heb je dan zo een doos barstenvol met films ooit met liefde opgenomen door de man en geen hond meer die er interesse in heeft en komt dan uiteindelijk terecht bij dat weerbarstige neefje en wat kan het toch raar lopen in het leven denk ik soms. Ik heb jong geleerd dat rijkdom in je zit en niet is uit te drukken in geld of goederen. Helemaal arm en geen cent te makken hebben is ook niks maar heb nooit kunnen begrijpen dat mensen die rijk zijn steeds maar rijker willen worden en waar die bezetenheid vandaan komt. Ook heb ik gezien met eigen ogen dat rijkdom je niet hoeft te veranderen als mens en denk ik zelf dat het in je “roots” ligt hoe je er mee omgaat. Neem nou b.v. de zuster van mijn moeder die ooit eens samen met mijn moeder vanuit Drente “het Westen” opzocht en daar mijn oom tegen het lijf liep, De man had indertijd nog geen cent te makken en zijn ouders waren simpele kaasboeren ( dus ook weer van boerenafkomst feitelijk) en heeft hij zijn fortuin verzameld in en na de tweede oorlog o.a. door het openen van nachtclubs waar mijn vader overigens bedrijfsleider van was maar ook die twee konden niet door een deur omdat mijn vader al sjoemelde bij het leven en dan met water de jenever aanlengde in die nachtclubs die rijkelijk werden bezocht door de geallieerden na de oorlog. Zal wel in de genen zitten dus. Mijn vader vertelde me overigens dat ze na de oorlog door de verzetsbeweging waren gegrepen maar hun onschuld hebben ze kunnen aantonen door onderduikadressen te kunnen tonen en getuigen ervan lieten opdraven maar dat is een ander verhaal. Vroeger bij Oom Niek lagen de kelders b.v. vol met allemaal van die Volendammerpoppetjes in klederdracht en van die partijen haring in tomatensaus in blik en voorts nog meer van dat souvenirgedoe en ik denk dat hij ook daar erg groot mee is geworden na de oorlog en veel geld mee heeft verdiend want hij kocht de ene na de andere nachtclub op en verschillende hotels om en rondom het Leidseplein en ook Scheveningen. Ach ja, ik denk soms met weemoed terug aan de man met liefde ook wel. Het hoopje mens dat er overbleef nadat zijn geliefde Jikkie was overleden was nog maar een schim van de man die hij altijd geweest was. Een knappe man met zwart achterovergekamd haar en zou in een maffiafilm niet misstaan maar was van nature heel zachtaardig en vroeg bij elke zakelijk beslissing wat mijn tante ervan dacht en dat was ook zo een schat van een mens.Nooit hooghartig en vanuit de hoogte en ze werd op handen gedragen door werkelijk iedereen en al het personeel waar ze ook kwam. Als kind was ik er dus veel en zat Ome Niek altijd maar in de krant te koekeloeren naar de beursberichten en kon enorm hard om zichzelf soms lachen als hij dacht leuk uit de hoek te komen en thuis praatte mijn tante altijd Drents met haar zusters en zo en als Ome Niek dan weer het hoogste woord wilde hebben zei ze:” Rustig maar mien jong”” en was zo leuk. Buitenstanders zien dan zo een figuur te vergelijken een beetje als type Onnassis en altijd in het pak en afstandelijk en thuis was het gewoon “Niek, mien jong” met zijn vrijetijdskleren aan en de pantoffels. Tja, ben blij het meegemaakt te hebben want heeft me al heel vroeg geleerd dat als je maar gewoon doet al gek genoeg is en dat zelfs de grootste boerenlul zonder opleiding “rijk” kan worden en nu liggen ze dan samen in Hilversum in het graf waar niemand nooit meer komt en ik denk, nu ik dit schrijf, er van de week eens naartoe ga als eerbetoon want dat hebben beiden wel verdiend en kan ik misschien op mijn manier “afscheid” nog eens van ze nemen al ben ik ervan overtuigt dat ik ze terugzie net zoals ik zeker weet mijn vader terug te zien en dat geloof kan niemand van me afnemen en daarom ben ik ook niet bang voor de dood die voor mij sneller zal komen als menigeen ander en misschien daarom ook wel de ”drang” dit boek/dagboek/weblog te schrijven nu en doe ik het in de eerste plaats eens voor mezelf ook en voor nogmaals diegenen die na me komen en kan iedereen aanbevelen iets dergelijks te doen en mee te gaan in het huidige computertijdperk die ons deze mogelijkheden geeft .Hoeveel blijft er immers tegenwoordig niet verzwegen of niet gezegd in familierelaties in deze jachtige tijd met honderden t.v. kanalen en altijd maar druk, druk druk en achter zo een computer kan en MOET je je een uurtje dan rustig houden en komen alle herinneringen gek genoeg de een na de ander naar boven borrelen en wat maakt het nou uit zo een beetje getik op een computer toch ? Wie het wilt lezen leest het maar en wie niet wil doet het maar niet toch ? Vrijheid blijheid en dat is de kracht ook een beetje van internet en “misschien” is het wel fijn juist even tot rust te komen in het hectische alledaagse bestaan. Ben me ervan bewust dat er totaal geen lijn in dit verhaal zit en dat het maar van de hak op de tak springt dus als U het NU opgeeft geef ik u groot gelijk !Bladzijde 14.Nu ik dit type is het 28 november 2005 om 7 uur s,morgens en moet zo dadelijk voor de zoveelste keer naar het AMC en zal denk ik voor de 150e keer zijn dus ben ik daar kind aan huis en goed opletten dat er weer niet zo “kip zonder eieren” aan de kant van de weg zit die in zo een luxe autootje zo gluiperig dan mensen zoals ik gaat flitsen die een paar kilometer te hard rijden en net alsof ik voor mijn plezier weer naar het AMC moet. Moet zo dadelijk een echo van de lever laten maken en hoor dan 7 december telefonisch of die ( hopelijk) goed is alsmede het bloed wat straks afgetapt gaat worden en onderzocht gaat worden op kankercellen. Lag er pas om half een vannacht in en kon de slaap niet vatten en werd al om 10 voor 5 weer wakker en kon niet meer slapen en ben er maar af gegaan en gaan douchen en met de poes spelen en nu dus even nog voor ik wegga op de computer een beetje typen als afleiding. Ach iedereen zal wel iets herkennen en iets soortgelijks hebben meegemaakt met onderzoeken en uitslagen in ziekenhuizen en de spanning die dat met zich meebrengt en dan vooral bij zo een ernstige ziekte toch wel als kanker dat als een zwaard van Damocles elke keer om het halfjaar boven je hoofd hangt en/of ze iets gevonden zullen hebben en zit je je geestelijk alweer een beetje voor te bereiden op de ongelooflijke dreun die je dan krijgt te verduren als zo een arts door de telefoon zegt dat ze “helaas” een forse uitgezaaide tumor hadden gevonden zoals in oktober 2003 waaraan ik Januari 2004 ben geopereerd. Het is dus “all in the game” en heb ik in de bijna 6 jaar dat ik nu verder ben na mijn eerste diagnose darmkanker mee moeten leren leven en leef je als het ware van onderzoek naar onderzoek om het half jaar en zal iedere keer die enorme spanning weer terugkomen dus wel fijn nu dat ik een beetje afleiding vindt in die uren in het schrijven van zo een weblog of soort boek zeg maar. Voordeel is dat “als” de leverecho goed is de professor mij heeft gezegd dat ik dan wat hem betreft voor dat darmen en levergedoe niet meer terug hoef te komen . De 5 jaarstermijn is dan voorbij omdat ik september 2000 ben geopereerd aan die uitzaaiingen in mijn lever en tweederde deel lever is verwijderd toen dus hoop ik maar dat de uitslag goed is al blijf ik dan nog wel halfjaarlijks onder controle voor de longen.Die leveroperatie was een ingrijpend gebeuren maar kon me destijds niet schelen temeer ze de aangebrachte stoma van een half jaar ervoor dan zouden weghalen en ik het eigenlijk toen “had opgegeven” Wil nog even vertellen over dat onderzoek na de verwijdering van dus 2/3 deel van mijn lever waarin ze 3 grote metastasen hadden gevonden ( uitzaaiingen) en radicaal dus een deel verwijderd moest worden. Men verzocht me na de operatie mee te doen aan een experiment/onderzoek om eens te gaan bekijken in hoeverre de lever na bepaalde tijd zou zijn aangegroeid en uiteraard voldeed ik graag aan dat verzoek en heb ik vrijwillig me opgegeven voor ook andere experimenten als ze me ervoor vroegen. Ik meen echt dat ik dat ook deed feitelijk voor anderen en de medemens al moest ik wel een verklaring tekenen dat ik het ziekenhuis zou vrijwaren van aansprakelijkheid als er wat mis zou gaan maar dat ging prima dus. Was ook zelf wel mooi om te zien. Kort na mijn operatie kreeg ik dus dat onderzoek en moet je geruime tijd op een soort brancard liggen en wordt je aangesloten aan allerlei apparatuur en krijg je in je aderen een groene vloeistof ingespoten en op een scherm zie je dan je lichaam als het ware en hoe de groene vloeistof zich langzaam maar zeker zich aftekent op het beeldscherm en zie je de weg die de vloeistof zich door je lichaam baant. Op een gegeven moment zie dan ook de omvang en de contouren van de lever ( tenminste wat er nog van was overgebleven).Enkele maanden daarna werd hetzelfde onderzoek herhaald en zie je tot je grote verbazing dat de lever weer dermate was aangegroeid dat hij bijna dezelfde grootte had als voorheen ( de foto,s van VOOR de operatie) dus zit deze jongen met een geheel nieuwe lever in feite en gek eigenlijk dat de lever een orgaan is dat weer helemaal aangroeit .. Wel zien ze elke keer bij die leverecho,s “een verdacht plekje” een z.g. hemangioom maar dat zit er nu al jaren en moet ik zo dadelijk de dan dienstdoende arts er maar weer op wijzen want die doktoren wisselen nog al eens daar bij die leverecho-afdeling. Wil voorkomen dat ze dan weer naar aanleiding van zo een plekje allerlei vervelende onderzoeken gaan doen en heb ik de arts in ieder geval erop geattendeerd hier niet paniekerig om te doen maar ja het is toch allemaal weer afwachten en vervelend. Een operatie draai ik na al die operaties mijn hand niet meer voor om maar waar ik nachtmerries van nog heb is die chemokuur die ik heb gehad gedurende een half jaar na mijn leveroperatie in september 2000 en dat is er behoorlijk ingehakt.Moest toen 6 maanden lang de eerste 5 dagen van elke maand me melden bij de chemo-afdeling in het AMC dus 5 dagen lang elke morgen er naartoe en dan moest je op een bed liggen en kreeg je een infuus in je arm en zag die chemische rotzooi langzaam in je aderen leegstromen en na een half uur kon je weer gaan. Het ergste vond ik persoonlijk de wachtkamer waar je dan moest wachten en soms nog jonge mensen zag zitten met kale hoofden en dan die in feite nog aan hun leven moesten beginnen en al op jonge leeftijd kanker hadden gekregen en dat verzachtte op een of andere manier je eigen ellende wrang genoeg, al was ik met mijn 56 jaar toen ook nu niet bepaald een van de ouderen en in feite te jong. Veel van de mannen waar ik toen gesprekken mee had zijn inmiddels overleden omdat ze feitelijk al “te ver” heen waren en in dat opzicht is darmkanker een zeer gevaarlijke ziekte waar je helemaal geen last van hoeft te hebben en het zich openbaart als het al te laat is en er al uitzaaiingen hebben plaatsgevonden in de lever, en elders. Darmkanker ontstaat meestal uit een ontaarde poliep en als je nagaat dat bij 7 op de 10 mensen boven de 50 jaar deze poliepen worden aangetroffen kun je bedenken hoe groot de kans is dat zo een poliep zich op den duur zich gaat ontwikkelen tot een kanker. Mede ook dank zij mijn inspanningen in samenwerking met mijn prof en diverse commissies beginnen ze binnenkort aan een screening van darmkanker bij iedereen boven de 50 jaar in Amsterdam en ik raad u aan deze proef mee te doen want het kan immers uw leven redden. Niet eens via een ingewikkeld onderzoek kunnen ze via bloed en ontlasting simpel aantonen of u tot de risicogroepen behoort en komt daarna pas het echte darmonderzoek wat door sommigen als vervelend wordt ervaren maar door mezelf niet behalve dan dat je voor zo een onderzoek in korte tijd zo een 4 liter vloeistof naar binnen moet werken om de darmen te reinigen en dat spul heet Clean-Prep en geloof mij nu maar dat dat een verschrikking is als je ieder half uur zo een glas van dat spul de avond voor zo een onderzoek naar binnen moet werken nog afgezien dat je helemaal “leegloopt” dan op de w.c. met de nodige krampen en zo ermee gepaard gaande . Heb al zoveel keer dat spul moeten drinken dat ik mijn hand er niet meer voor om draai en alles went zeggen ze. Op dat inspuiten van dat gif elke 5 dagen van de maand volgden dan uiteraard heel veel vervelende dagen met misselijkheid ( overgeven een enkele keer) en een algeheel gevoel van malaise en continue van die rare roffelkrampen in de buik en die eerste dagen beleef je dan maar in een roes feitelijk en bent dan al blij in zo een periode dat je nog leeft en alles kan meemaken.Bovendien was het wel prettige bijkomstigheid dat ik grotendeels mijn haar kon behouden al werd het wel iets dunner als normaal De verpleegster die je helpen zijn en waren schatjes al was er een bij een die moeite had met het aanleggen van een infuus bij mij en heette Elles. Ik heb nl. z.g. “roladeren” en dat zijn aderen die als het ware “rollen” dus krijg je er moeilijk vat op en juist die toch wel behoorlijke naalden bij zo een chemo-infuus konden dan spelbreker zijn. Meestal werd het met Elles een “bloedbad” wat ook weer een beetje overdreven is hoor maar ja als je zo een ader verkeert aanprikt is het al gauw een rode ellende dus na een maand verkozen Elles en ik maar om het door een ander te laten doen b.v. Esther of zo. Mijn god wat een moordvrouwen waren dat en werken er nog steeds en zie ze af en toe op de gang omdat de longafdeling er naast ligt en vragen ze altijd hoe het ermee gaat en moet je echt wel liefde voor je vak hebben dagelijks allemaal mensen in te spuiten met dat in feite vergif. Als de maand zo een beetje voor de helft om was kon ik me weer een beetje normaal voelen en beleefde ik gewoon weer het alledaagse leven tot het eind van de maand en probeerde je van elke dag te genieten omdat je wist dat bij de nieuwe maand je weer aan het infuus zou worden gelegd 5 dagen lang en dat dan weer die rotkrampen, misselijkheid en beroerde gevoel zou gaan beginnen en hoe meer ik aan dit weblog werk hoe meer ellende van die tijd naar boven komt aan herinneringen en heb ik het er soms echt wel moeilijk mee heb en het lijkt of ik het allemaal “heb weggeduwd” en “misschien” ook daarom eens goed dit weblog te schrijven om alles eens van me af te schrijven en het “opnieuw” te beleven allemaal en merk ik nu pas hoeveel er feitelijk is weggestopt aan gevoelens en lucht het op een of andere manier enorm uit het eens te kunnen vertellen aan familie en wie dan ook .Ook vind ik dat ik door al die ellende er op een of andere manier “rijker” en bewuster daarna ben gaan leven en milder ben geworden in alles . Ook vind ik dat ergens het verplicht zou moeten worden gesteld dat mensen eens 1 dag om de drie maanden eens meedraaien als vrijwilliger in een ziekenhuis of zo en eens kunnen meemaken hoe bevoorrecht je in feite bent als je niet ziek bent en ook om dan alles eens te relativeren zodat men de eigen dagelijkse probleempjes dan minder erg worden en men gelukkiger in het leven staat. Het klinkt gek, maar die beginfase van mijn kankermedeling vergeet ik nooit meer. Het gevoel hebben dat je binnenkort wellicht dood bent en dan over de Albert Cuypmarkt loopt en het “gevoel” te hebben heel vreemd “er niet meer bij te horen “ Elk mens zou dit eens moeten ervaren en zou dan net als ik later “rijker” in het leven staan al zullen diegenen die het tot dit punt hebben volgehouden te lezen zeggen dat ik stapelkrankjorum ben nou en dan doen ze het maar en laat ik in ieder geval een aantal floppy,s achter en een weblog die misschien geen hond leest en wie het wel leest er “misschien” enige steun of lering eruit kan halen. Alles is maar net hoe je het bekijkt immers en nogmaals: de schrijver van dit weblog heet leipelowietje dus een ieder wist/weet waar hij/zij aan begonnen is dus treft mij geen blaam. Ik heb wel degelijk het besef dat ik werkelijk van alles door elkaar haal en “misschien” is dat juist wel aantrekkelijk al zullen er wel weer van die “vak-idioten” zeggen dat het geen aandacht vast houdt en blah, blah, blah en meer van die onzin en daar veeg ik …..vult u maar in. Mij gaat het erom gewoon eens wat neer te pennen wat me al die jaren al heeft dwarsgezeten en ben ik “mijn ei” kwijt via zo een “weblog” en floppy en kan ik geestelijk de balans eens opmaken in een ruimer denkwezen over de misschien moeilijke tijd die er nog zit aan te komen. Nu moet ik oppassen niet te hoogdravend te gaan praten want dan wordt het boek alsnog dichtgeslagen ben ik bang voor.Maar goed het kan geen kwaad het allemaal te verwoorden .Bladzijde 15Hoe meer de tijd vordert hoe meer bladzijden en hoe meer ik er aardigheid in begin te krijgen al denk ik dat uw ( voorzover u dit nog leest) aandacht wel behoorlijk verslapt zal zijn maar het zij dan maar zo en neem ik gewoon voor lief. Het zijn allemaal maar kleine zwarte lettertjes op een witte ondergrond toch ? Het leuke is dat ik een mail kreeg van iemand die mijn weblog heeft gelezen en haar verhaal naar me stuurde en wil ik toch even hieronder plaatsen:Het is grappig om verhalen te lezen van ‘leeftijdsgenoten’ (nou ja die 5 jaar verwaarlozen we even). Ik ben geboren en woonde de eerste 14 jaar van mijn leven op de Da Costakade, het laatste stukje vanaf de DeClercqstraat en dus water voor de deur en dus komt het stekeltjes vangen-verhaal heel bekend voor. Bij mij is ene Harry voorover in het water gevallen en bijna onder de woonboot verdwenen. Hij kon zwemmen en woonboten hadden lage loopplanken en rondjes rondom zodat hij zichzelf uit het water heeft kunnen hijsen. In die tijd stond er 1 auto op de hele kade, na een jaar een 2de (van ons) erbij en dan duurde het weer heel lang voor de derde gezin er eentje kon veroorloven. Mijn vader had een flink bedrag gewonnen in een of andere loterij en dus kwam er een tv. We waren zo’n beetje de eerste en op woensdag en zaterdagmiddag zaten alle kinderen van ons stukje kade daardoor bij mij boven naar pipo, dappere dodo, morgen gebeurt het en de verrekijker te kijken. Mijn moeder maar slepen met ranja en koekjes tot het spul weer vertrok! Ik ben ook van het tollentijdperk, wij gooiden de bal tegen de stoeprand (kennelijk geen richel in onze buurt) en blikje trappen (putten? noemden we dat geloof ik) op de middenweg. Iedere deur waar kinderen achter woonden hing een touwtje uit de brievenbus zodat ouders niet om de haverklap naar de trap hoefde te lopen. Dat kon allemaal nog zonder dat (buitenlands) tuig zich naar binnen zou dringen en je huis leeghalen. Overal stonden fietsen met alleen dat ene wiebelige standaard slot, geen fietsen met (tegenwoordig minimaal twee) dure niet-door-te-zagen extra sloten zag je, was niet nodig. De voddenman, scharensliep, palingboer, melkboer, aardappelenboer, enz. kwamen nog langs de deur. De voddenman met een paard dat altijd voor onze deur ging plassen en bergde je dan maar, dat dier kon geen maat houden! Geen ijskasten en kwam er een keer in de zoveel tijd een man met een enorme haak in een prachtig blok doorzichtig ijs op zijn rug naar boven. Grappig dat door jouw verhalen er weer herinneringen boven komen. Ook later, de Phonobar, de Bowlingbar en Leidseplein -Alto was mijn stamcafe- Hans & Grietje en heel veel in de Bamboebar geweest (ken je dat, melde jij niet). In de Phonobar zelfs in slaap gevallen na het eerste stickie van mijn leven. Wij zijn nooit zo ver weg gegaan, wel eens naar Uithoorn of Amstelveen, nu geen bal meer aan, maar in de jaren 60 was Het Openhof een ‘must’. Ook fraaie verhalen over je familie, de markt, enz. Toen was er nog lol in Amsterdam… de Amsterdamse humor… nu verstaat geen hond je meer! Ik heb al meer dan een jaar mijn eigen website, dus daar kan ik altijd mijn verhaal ook kwijt. Ik kan daar ook pagina bijdoen met ‘mijn verhaal’ en ze niet toegankelijk maken.Uiteraard mag je mijn herinneringen overnemen, zullen ongetwijfeld ook die van jou zijn, in ieder buurt gebeurde toen wel dezelfde dingen, kinderen deden dezelfde spelletjes. Ik ben wel wat jonger en heb de hoelahoep ook meegemaakt, zelfs jongens deden dat, maar daar ben jij net te oud voor denk ik. Maar wat hebben we niet touwtje gesprongen, rolschaatsen kon nog zonder omver gereden te worden op het asfalt van de grotere straten. Op de stoep ijsglijbanen maken in de winter die niet meteen werden weggehakt door klierige buren en je dus de volgende dag nog langer en gladder kan maken. Ik was het enige meisje tussen allemaal jongens op de kade (in dezelfde leeftijd dan wel) en stond mijn mannetje met racen op de step, voetballen en blikjetrap. Er werd zelfs om mij geplast… ja drie jongetjes gingen in de gracht om het verste plassen en de winnaar mocht met mij ‘gaan’. Harry donderde in de gracht met stekeltjes vangen, maar pieste ook het verste. Was jammer want ik vond Tommy leuker. Maar goed… gewoon stiekem op woensdagmiddag de gracht afgeslopen met Tommy en naar de kindervoorstelling in bioscoop de Liefde (was schuin tegenover ons). Schattig he, een eerste liefde als je 8 bent.En zo kan ik nog wel even doorgaan Het is gewoon leuk te merken dat ook anderen zulke mooie herinneringen hebben en daardoor wordt het juist een leuk weblog en een ieder die een verhaal heeft mag me mailen en neem ik het mee in deze leipelowiteje-weblog . In 50 jaar tijd is de wereld inderdaad wel heel erg veranderd en dat merk je dan zoals van de week dat ik s,morgens al om half negen in het AMC moest zijn voor die lever-echo en direct al in een forse file verzeild raakte. Het was nog donker en behoorlijk mistig en dan rij je daar en zie je constante stroom van auto,s naast, voor je, achter je met allemaal van die zenuwenlijders met getoeter, geflikker met lichten als je niet opschiet en gejakker. Zo onwezenlijk allemaal en je ruikt gewoon de door de mist bezwangerde lucht van al die uitlaatgassen en even waan je je in de hel of een soort Sodom en Gommora en ben ik ergens dan dankbaar dat ik deze stress niet meer hoef mee te maken elke ochtend en dacht onwillekeurig aan wat ik in het weblog geschreven had over die arme tweeverdieners bij mij in de buurt die zich elke dag in zo een file moeten storten en waar de snelweg voor het AMC n.b. al helemaal vaststond zoals gebruikelijk al die jaren al en ik kan het weten als je die tocht al minstens 150 x hebt gemaakt richting AMC vanaf Amsterdam en omgekeerd natuurlijk. DE kippen zonder eieren ( zie voorgaand) stonden dit keer niet te flitsen dus dat viel dan weer alleszins mee en om nog even terug te komen op dat onderzoek. Ja, dan ben je aan de beurt en komt zo een knap jong verpleegstertje je halen en heeft dan zo een verpleegstertje bij zich die het vak nog moet leren en uitleg krijgt.Bladzijde 16Je gaat dan mee met die meisjes en kan het onderzoek wel dromen omdat je dat zo vaak hebt meegemaakt maar dat weten die meisjes niet en dan moet je de bovenkant bloot maken en probeer dan maar even voor te stellen hoe je je dan voelt in je blote bast met op je buik een groot litteken vanaf je piemel tot aan de hoogte van je hartstreek zo een 35 cm lang met de littekens links nog van waar de stoma heeft gezeten en verder de plekken waar ze de drains hadden aangebracht om het operatievocht af te voeren en dan nog afgezien het recente litteken van ongeveer 30 cm schuin vanaf mijn zijkant tot over mijn rug ook van een zeker 30 cm lengte waar ze tussen de ribbenkast die uitgezaaide longtumor hebben weggehaald in januari 2004 dus eigenlijk niet eens zo lang geleden eigenlijk. Bovendien heb ik een enorme dikke buik overgehouden en dat noemen ze dan een wondbreuk en die is ontstaan na mijn allereerste operatie dat ze een 15 cm darm hadden weggehaald in het Lucasziekenhuis ( dus het gedeelte waar ze die tumor hadden gevonden) en leek het de eerste dagen goed te gaan tot mijn buik maar dikker en pijnlijker werd en men na een week erachter kwam dat de darm was gaan “lekken” dus weer met een noodgang de operatiezaal in na een week van ellende en buikpijn en dan wakker worden anderdaags met een stoma op je buik. Tja, dan stort je wereld echt wel in hoor en als dan ze bovendien de wond van 25 cm niet konden dichtnaaien vanwege het gevaar dat er door de darmlekkage infectie zou kunnen ontstaan in de buikholte en heb ik daar weken gelegen met gewoon in feite een open wond die langzaam maar zeker moest dichtgroeien en dagelijks 4 x werd schoongespoeld en dan zie ja pas wat een mens kan hebben allemaal. Ben na enkele weken met die deels open wond naar huis gestuurd en heb nog van mezelf opnamen met een videocamera in een spiegel gemaakt en daar sta je dan voor de spiegel met een open wond feitelijk net alsof iemand met een zwaard een houw in je buik had gegeven en heeft het weken en maanden geduurd voordat de wond langzaam maar zeker naar elkaar toe trok en dichtgroeide en 4 x per dag schoon spoelen en afdekken met gaasjes was mijn leven toen nog afgezien van de stoma die naast de wond was aangebracht. Nu ik dit zo schrijf en neerpen begrijp ik ergens niet hoe ik dat allemaal heb kunnen doorstaan en moet ik wel heel sterk zijn ( laat ik mezelf maar een pluim geven) zowel mentaal als geestelijk. Zo raar dat je niet meer naar de w.c. kan dan en je ontlasting uit zo een zakje komt op je buik en moet je elke dag een soort plakker op je buik bevestigen met een draaifitting waarop je dan de zakjes kon bevestigen die ik dan regelmatig kreeg toegestuurd en eerlijk is eerlijk dat was prima geregeld. Als je belde naar een adres kreeg je een dag later zo een stapel van die zakjes mee in diverse formaten en ook om mee te zwemmen of anderszins en was ik er heel gauw aan gewend en wist niet beter gek genoeg maar ja ik was blij dat ik nog leefde . Het ergste was de kennismaking met de vrouw die moest uitleggen dus hoe je met zo een stoma moest omgaan zelf als je eenmaal alleen thuis was. In het ziekenhuis werd alles gedaan voor je en ik vergeet nooit meer de eerste kennismaking en omdat de stoma nogal laag zag heb ik de aanblik feitelijk nooit kunnen aanschouwen en ook niet willen zien en dan krijg je “les” Daar sta je dan nog geen 72 kilogram zwaar ( ben nu 104 kg) omdat ik 3 weken niet mocht eten en werd gevoed met een infuus en wankel op je benen en gaat die vrouw ( wederom een schat van een mens trouwens) me voor een grote spiegel zetten en aanschouw je voor het eerste dat zwarte gat in je buik en voelt ze aan je neus want als die koud wordt ga je nl. van je stokje en dat ging ik ook bijna en leer dan hoe je zo een plakker op dat open gat moet drukken na ingesmeerd te hebben met een soort pasta en dat je het open gat niet raakt i.v.m. infectie en hoe je dan zo een stoma zakje erop moet plaatsen maar ik was een snelle leerling blijkbaar en had het gauw onder de knie en nog niet lang daarna liep ik gewoon met dat stomazakje in Bloemendaal in Zee garnalen te vangen in zee en wist niet beter meer. Ik had een stacaravan vlak aan de kust en bivakeerde daar veel en even een andekdote : Liep daar altijd zo een naar oud mens en had ik van de campingbeheerder de code gekregen van het invalidentoilet omdat je uiteraard na het verschonen het de wond moet schoonspoelen en daar zijn gewone w.c. niet op toegericht en komt dat zeikwijf opeens op me af en zegt:: Iedereen maakt tegenwoordig maar gebruik van die invalidentoiletten waarop ik zeg: Zal ik die stomazak effe in je snuit duwen die ik heb ? Dat kolere mens wist niet van mijn stoma en later allemaal excuses en zo maar wat koop je ervoor. ? Mensen kunnen soms ZO kortzichtig en DOM zijn !!! Waarom vertel ik dit ? Weet het zelf ook niet maar misschien om jullie te leren nooit de moed op te geven en de blik op oneindig te zetten en door te leven als ware het in een roes want hoeveel mensen gooien niet het bijltje erbij neer en dat heb ik nooit gedaan en zal ik ook nooit doen. Is mijn karakter niet en ergens ben ik er wel een trots op hoe ik ben, wie ik ben, en hoe ik handel en heb in feite maling aan alles en zo heb ik geleefd en zo wil ik straks ook doodgaan en daarom schrijf ik ook dit log ter lering misschien voor een ieder die iets soortgelijks overkomt en denk dan maar terug aan die maffe leipelowietje met zijn log. Een voorbeeld: Een longoperatie is niet niks en krijg je me toch een jaap over je rug waar je U tegen zegt en wordende ribben uit elkaar gebogen om bij de longen te kunnen komen tijdens de operatie en worden allerlei spieren aangetast vooral van je armen en kunnen de meeste patiënten amper nog hun armen omhoog krijgen na de operatie maar ik zat al vanaf de eerste dag te oefenen die handen omhoog te werken omdat mijn hobby muziek spelen is ( keyboard) en ik koste wat koste wilde vermijden dat mijn handspieren zouden verlammen of zo. Een ander heel vreemd verschijnsel was dat toen ik de eerste keer thuis kwam na een operatie gewoon de trap op wou lopen maar dat dat niet lukte want de benen weigerden gewoon dienst en DAN merk je pas hoe slap je bent en schuifel je treetje voor treetje naar boven en is een impact hoor ! Na mijn eerste operatie had ik dit verschijnsel ook zo erg en ik nam me voor dat na de zware longoperatie eens drastisch te gaan veranderen. Ik kon amper de trap oplopen en moest de eerste weken i.v.m. met wondcomplicaties met zo een VAC rondlopen en dat is een soort kleine t.v. ( daar lijkt ie op) en die moest ik 3 weken meesjeulen overal waar ik naartoe ging en ik geef het je te doen hoor. Was behoorlijk groot en zwaar en dat kreng hadden ze vastgekoppeld via een slang met de lange wond die ik op mijn rug had zitten en met een grote vacuumpleister verbonden over de lengte van de wond en moest 24 uur per dag het wondvocht eruit zuigen . Mijn god wat haatte ik dat ding op het laatst en moest hem steeds opladen want waar ik ook naartoe ging moest dat apparaat mee en s,nachts stond hij naast mijn bed te ronken en de keren dat ik dat teringding gewoon vergat is niet te tellen en zat ik aan tafel een pilsje te drinken en moest piesen of zo en liep ik weg en vergat ik dat ik met dat loeder verbonden zat en flikkerde hij weer op de grond maar daar waren ze speciaal voor gebouwd blijkbaar want dat kreng is ….. tig keer van de tafel afgedonderd of van de stoel naast mijn bed en de stille getuigen zijn her en der de beschadigingen in mijn laminaatvloer die ik nog eens moet vervangen. Ik heb wel eens medelijden met de mensen die verbrand zijn zoals de Volendamse slachtoffers van de brand die getekend door het leven moeten lopen en iedereen met een zichtbare handicap, hoe onbeschaamd mensen je dan kunnen aankijken en beloeren want het was geen gezicht natuurlijk als ik met zo een draagbare t.v. aan mijn arm de supermarkt binnenstapte en “ergens”ook wel weer te begrijpen achteraf want men zag niet de slangen die naar mijn lichaam liepen maar toch……Het ergste was als ik de boodschappen in het karretje legde naast dat kreng en per abuis het slangetje klem of dubbel kwam te zitten en dan begon het waarschuwingssysteem te loeien van “dat kreng” en meermalen werd ik s,nachts gewekt door dat geluid als ik weer eens me had omgedraaid en het slangetje klem kwam te zitten tijdens mijn slaap of zo . Maar het is zo gek dat je aan alles went op den duur en op het laatst leer je ook daar mee leven en is het gek eigenlijk hoeveel een mens zich kan aanpassen want ik ben nu niet bepaald een van de makkelijkste types Goed dat rotding werd op een gegeven moment verwijderd en ik heb nog wel eens medelijden met mijn lieve ex-vrouw die eerlijk is eerlijk 4 x per dag bij me kwam dagelijks en dan de wond uitspoelde in de douche ( ik kon er zelf niet bij want zat op mijn rug) en dan de wond verzorgde met gaasjes. Steeds maar weer waren er complicaties en moest ik naar het AMC en dan sneden ze zonder verdoving de wond verder uit omdat de pus eruit moest en had ik zo eikel van een co-assistent die veel te diep sneed bleek later en niet zei dat ik niet mocht douchen. Dus vrouwtje komt de boel uitspoelen in de douche en ik trek mijn badjas aan en ga op bed t.v. liggen kijken en denk: God wat is het toch warm op mijn rug en schrik me de pletter want het hele bed, de matras, de badjas was werkelijk doorweekt van het bloed en ik spring het bed uit en zie achter me een spoor van bloed door de woning en overal lag op het laatst bloed in de woning en heb ik toch s,nachts de bloeding kunnen stelpen en om eerlijk te zijn laat mijn geheugen me in de steek hoe dat verder verlopen is maar geloof ik dat we de bloeding hebben kunnen dempen door veel verband erop te drukken en ging ik al weer 2 dagen later een tafel halen uit Hilversum en 4 stoelen maar ik denk achteraf dat ik een beetje “het spoor bijster” was. Ik had geen meter lucht nl. en omdat het dak bij ons vernieuwd zou moeten worden bedacht ik een methode mijn conditie weer op te bouwen. Op het dak lag nl. een dikke laag grint van 3 cm en het dak is 40 m2 meter groot en daarboven nog een gedeelte van 2 x 8 meter en heb ik vuilniszakken gekocht en heb die elke dag een paar uur per dag gevuld met grint voor een kwart en sjouwde dan die zakken naar 2 hoog, daarna na 1 hoog en daarna naar de tuin tot er op het laatst een hele stapel zakken lag en gooide die dan in mijn auto en ging ermee naar de vuilstort bij de Oosterbegraafplaats en als ik met mijn auto de weegbrug opreed was hij 1500 kg. Stortte alle zakken leeg stuk voor stuk en als ik eraf reed was de auto 730 kg en deze rit heb ik in tijdbestek van enkele weken 2 x gemaakt dus ong. 1500 kg grint van het dak gehaald totaal en moet je toch leip zijn of niet en zelfs NU hebben ze het er nog over in het AMC van die halvegare die op zo een manier zijn conditie weer terug op peil wilde brengen en die conditie had ik dan ook weer terug na die tijd en kon wedijveren met elke jonge vent. Ik bedoel maar: Je moet er ZELF ook wat aan doen en neem dat nou maar als voorbeeld voor wie dit ooit mocht overkomen later, en misschien schrijf ik dit wel ter lering om NOOIT op te geven wat er ook gebeurd want een mens heeft krachten in zich om zelfs een ziekte als kanker tot staan te brengen MITS je er ZELF maar in gelooft en dat geloof heeft me denkelijk geholpen ( buiten God waar ik ook in geloof) te komen waar ik nu ben en dat ik nu dat in uw ogen misschien idiote weblog schrijf . Mijn geloof is gewoon dat de mens zoveel “oerkracht” in zich heeft dat een mens in staat is zelfs een ziekte als kanker te onderdrukken en weliswaar dan met behulp van de medische wetenschap middels operaties maar toch in die zin ook de geestelijke kracht enorm belangrijk kan zijn voor het al of niet doen verschijnen van nieuwe tumoren maar ja, dan vraag ik me tegelijkertijd af waarom dan opeens in oktober 2003 bij mij die uitzaaiing werd aangetroffen in die long maar goed ergens geloof ik wel dat een mens zelf ook in staat is een ziekte of dood uit te stellen door zijn geest en wilskracht in werking te stellenBladzijde 17Ik wel even veranderen van onderwerp want het is zo gek met schrijven van zo een log of “boek” dat onder het schrijven steeds maar dingen opborrelen die jaren onder “de oppervlakte van het bewustzijn” zijn gebleven en die ik wil vertellen aan die halve zool die nog zo gek is om het tot hier vol te houden buiten mijn familie om die het zeker weten tot het eind zullen lezen al was het maar om me er later mee te plagen wat ik allemaal uitkraam. Ach wat kan mij het schelen. De poes ligt op mijn schoot nu lekker te knorren terwijl ik dit voor de computer zit op te schrijven en ik begin het hoe langer hoe leuker te vinden allemaal en kan iedereen aanraden ook iets dergelijks te ondernemen. Wat me niet bevalt is de “drang” die me dwong en dwingt dit te schrijven en misschien een “voorgevoel” dat ondanks alle geruststellende woorden van de medici er toch iets fout gaat binnenkort ? De tijd zal het leren. Dan is mijn weblog in ieder geval af en heb ik neergepend wat ik jaren van plan was. Ieder mens heeft zo wel zijn “eigen verhaal” en een eigen story en menigeen zal zeggen: Moet dat nou zo iets op zo een computer openbaar maken ? Weet je, ik heb al mijn hele leven maling gehad hoe mensen denken en ben mijn hele leven al mijn eigen koers gevaren en zo hoop ook tot het laatst door te leven. Ik behoor tot een van die gekken die zelfs zijn eigen begrafenis tot in de puntjes 5 jaar geleden had voorbereid en al contact opgenomen met begrafenis onderneming de Ode en het een en ander besproken wat de mogelijkheden waren en dat is een kleine bekende ludieke begrafenisonderneming waar je op een “menselijke” wijze kan worden “weggebracht” en desnoods in of op een bakfiets bij wijze van spreken en kan je een zeer kleinschalige rouwkamer huren die geschikt is voor kleine gezelschappen en dat wordt het sowieso want ik wil als ik onverhoopt dood ga alleen maar mijn vrouw, 2 dochters, zoon en kleindochter erbij hebben en ( als ze nog leeft) mijn schoonmoeder die nu 87 is. Verder geen familie, vrienden, kennissen, dus als je dit leest verwacht geen uitnodiging en krijgen sommige wel later een kennisgeving en zit ik al naast onze hond op een wolkje naar jullie je zwaaien. Luguber zult u zeggen ? Nee hoor, helemaal niet. Het leven houdt voor mij niet op bij de dood en ben er niet bang voor en geeft een veilig en warm gevoel en er zijn veel momenten geweest met hevige pijn of zo dat ik het liefst was “overgegaan” en het allerliefste nog toen plotseling 6 januari 2003.bijna3 jaar geleden onze Golden Retriever Sasza s.middags ziek werd en nog dezelfde nacht om 12.30 overleed bij de dierenkliniek op de Amstel waar we hem met spoed hadden heengebracht. Ik moest de dag erop 7 januari 2003 om 9 uur een endoscopie ondergaan in het AMC ( dus nauwelijks 8 uur later ) en ben om 12.00 uur naar huis gegaan en is mijn vrouw bij Sasza gebleven en dan stort je wereld in elkaar als er dan s,morgens op de zitting van de auto een briefje ligt dat je vriend en kameraad waarmee je zowat elke dag 5 jaar lang enkele uren vaak mee in het Beatrixpark was en samen ruim een maand met zijn tweeën op vakantie in 1990 in Zuid-Frankrijk bent geweest dood is . Zo flink en groot als ik ben heb ik tijdens de endoscopie een enorme huilbui gekregen en begrepen de doktoren het ook wel allemaal want ik had niet verwacht dat hij dezelfde nacht nog zou doodgaan en de endoscopie afzeggen kon ook niet want dan had ik weer 2 maanden moeten wachten en 2 maanden van spanning weer op de uitslagen van dat onderzoek De lieverd is maar 5 jaar oud geworden en tot op de dag van vandaag kan ik het niet opbrengen ( nu bijna 3 jaar terug) de videobanden te zien van onze vakantie gek he ? Zo een grote bek met de politiek en alles en dan zo een klein hartje . Maar ik zie hem wel terug later en ben ik van overtuigt De politiek— Dat is een verhaal apart en krijg ik al een dikke keel als ik er aan denk en heb ik zo een 4 jaar tegen dat zootje zitten aanschompen wat zich dan deelraadslid noemt in een stadsdeelraad. Uiteraard heb je hele goeie hoor maar er lopen figuren tussen dat wil je niet weten. Heb mensen meegemaakt die totaal geen overzicht hadden van de problemen welke zich afspelen in zo een woonbuurt en lopen dan maar te krakelen en te ouwehoeren over zaken waar ze totaal geen kennis van hebben en/of totaal geen dossierkennis, maar ja de grootste boerenlul kan in Amsterdam deelraadslid worden Zal uitleggen hoe ik aan die politieke toestanden ben geraakt: November 2000 tot mei 2001 had ik dus die chemokuur en voelde me rottig en kon toen al geen parkeerplek voor de deur zetten. Mijn jongste dochter zat indertijd op karate bij de gasfabriek in Oost en moest ik haar daar naartoe brengen s,avonds om een uur of half zes en weer ophalen om 19.00 uur nou en dan kon je lachen want in de Scheldebuurt in Amsterdam waar ik woon was er geen parkeerplek voorhanden en zette ik mijn dochter maar af voor de deur san alvast en meermalen is het voorgekomen dat zij al klaar waren met avondeten als ik thuis kwam. Nu is dat geen probleem omdat ik apart woon maar ik bedoel maar hoelang je in feite moest zoeken naar een parkeerplaats. Ettelijke malen moest ik ( ook s,avonds) naar het AMC en dan kom je terug en kan je weer je oeverloze rondjes draaien op zoek naar een plek en dan heb ik over het jaar 2001. Het Amsterdams Stadsblad is zo een weekblad en daarin stond dat je als burger kon “inspreken” en je klacht kon verwoorden zodat de stadsdeelraadsleden iets konden aanpassen en werden de buurtbewoners “uitgenodigd” langs te komen dus ik denk: Dat is wel wat, en meld me aan als inspreker en op de bewuste avond en zaten er veel buurtbewoners in de zaal want iedereen kende natuurlijk dat verhaal wel van geen plek kunnen vinden s,avonds. Ik had keurig netjes een A4-viertje getypt met mijn verhaaltje en ervoor gezorgd dat dit binnen de tijdslimiet van 3 minuten spreektijd zou vallen. Tja……… en dan merk je hoe je monddood wordt gemaakt door de politieke heren/dames. Opeens kwam de leider van die avond een zekere Heer Adema met de boodschap dat gezien het aantal insprekers die avond de inspreektijd ingekort zou worden naar 2 minuten. Daar sta je dan met je zorgvuldig met een klokje voorbereide inspraaktekst voorzien van gegronde argumenten waarvan je dan weet dat je die maar voor tweederde deel kunt oplezen en dat je dan wordt “afgekapt” zoals de heer Adema bij ettelijk insprekers deed. Wanhopig probeer je ( mijn naam begint met een H) dus alfabetisch had ik even tijd, te schrappen in de inspreektekst maar dat lukt uiteraard niet in zo een korte tijd en als je aan de beurt komt sta je dan met een rooie kop van de zenuwen voor een zaal vol met buurtbewoners te hakkelen en te sputteren en wordt dan afgekapt na 2 minuten door de Heer Adema Afijn, later bleek dat je net zo goed je inspreektekst had kunnen verbranden want toen kwamen “de lijken” uit de kast die dan zo precies wisten dat er HELEMAAL GEEN parkeerprobleem bestond en meer van die onzin maar dan heb je aan mij een goeie en keer op keer BLEEF ik inspreken en keer op keer werd de zitting verdaagd en/of uitgesteld en op het laatst gaven de meeste buurtbewoners het op en gingen niet meer naar zo een commissievergadering en hadden het al opgegeven maar ik bleef er maar naartoe gaan en inspreken en argumenteren totdat uiteindelijk een deelraadslid van de VVD me steunde en via een amendement me mijn zin gaf dat in “mijn” buurt “ een beperkt gebied het z.g. “avondparkeren” zou worden ingevoerd hetgeen enige lucht gaf aan die arme dolgedraaide buurtbewoners en NOG bleven en blijven “die lijken in de kast” maar volhouden dat het allemaal niet zou helpen en meer van die onzin. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat er veel te veel vergunningen waren uitgegeven en wist de verantwoordelijke wethouder uit te dagen tot een dispuut op Radio Noord Holland en vertelde de man dat er “een vergunningenplafond” was ingesteld zoals hij ook meermalen in de deelraadscommissie had verteld deze jongen had al nagegaan ( boerenslimheid ??) of er een plafond was ingesteld en dat bleek niet zo dus ik wachten net voor de commissievergadering en gauw heel vals wat van die deelraadsleden geïnformeerd dat de wethouder gewoon loog en hun vals had voorgelicht net als ons “de bewoners” en dat ze het zelf konden navragen bij Stadstoezicht Tja. ja…. toen werd ie onder vuur genomen en vlogen de “gele” kaarten over tafel en zo en had hij de raad voorgelogen etc. etc. etc. maar het blijft toch belachelijk dat een burger zoals ik dat gegeven nu moest uitzoeken dus kun je die knapen en “lijken” ( grapje hoor) van alles blijkbaar voorliegen. Waar het mij om gaat en dat meen ik echt dat ze allemaal “boter op hun hoofd” hebben in die stadsdeelraden en in feite soms moeten beslissen en oordelen over zaken waar ze totaal geen kaas van hebben gegeten zoals o.a. een deelraadslid die in het dagelijkse leven advocaat is en ik ben blij dat IK geen cliënt van die man ben want deze man had totaal geen dossier- en feitenkennis en heb ik hem ook medegedeeld eerder in mails en toen de beste man me wou aanspreken en “zijn onzin wou argumenteren “ tegen me tijdens een van de latere “inspreeksessies” weet ik nog goed wat ik zei: Ik zei: Mijnheer ………….. Weet u als ik u hoor praten dat ik een dikke keel krijg en nog nooit zo een enorme dombo heb gezien !! Ja hoor………. Dan heb je het gedaan en de voorzitter Lody huppeldepup riep me gelijk tot de orde maar inwendig genoot ik en zag de mederaadsleden gluiperig grijnzen en “mijnheer” was verder de hele avond van slag. Tja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou cabaretier Henk Elsink zeggen . Ik heb mijn doel inmiddels bereikt en is wordt per 1 januari 2006 het avondparkeren ingesteld in de hele Noordelijke Rivierenbuurt. Maar ja voor het zover kwam heb ik me de pletter moeten knokken tegen dat spul en ben uit pure nijd voorjaar 2004 kort na mijn longoperatie een flyer-aktie begonnen en maakte van die smalle flyertjes met een tekst en kon ik er 4 stuks uit een A4 velletje knippen en deed wat tussen de ruitenwissers in de buurt en had nog maar 2 straten kunnen belopen of er werd anderdaags opgebeld door de milieupolitie dat ik de straat aan het vervuilen was. Ja, ja, een strookje van 21 x 7 cm ( dus kwart a-viertje) lag wellicht op de grond ergens en ik zou een bekeuring krijgen. Is prima heb ik gezegd en doen jullie dit in opdracht van de verkeerswethouder soms ? Maar nee hoor dat was niet zo dus ik anderdaags ernaartoe en een gesprek gehad met die knapen en is de boel alsnog geseponeerd. Maar goed ik zit nu met zo een stapel van die flyertjes dus ik zeg; Dan deel ik die s,avonds om 19.00 uur uit aan de rondrijdende automobilisten Bladzijde 18.Maar dat mocht ook weer niet want dan overtrad ik de APV ofwel de Plaatselijke Politie Verordening ja en dan proef je toch echt wel tegenwerking en uit welke hoek dit kwam ben ik nooit achter gekomen. Afijn ik dus al die 45 raadsleden van de Centrale Stad steeds maar aangeschreven over de nijpende parkeerproblemen in onze buurt maar er reageerde geen kip op. Bovendien wou televisiestation AT5 er een item aan besteden en dat is gebeurd in Juni 2004 en was ik 2 dagen lang op de t.v. met mijn verhaal en werd om het uur herhaald zo een beetje en voorts zette het Weekblad de Echo een artikel in de krant met mijn verhaal en klacht over het parkeren en dat ik misschien een eigen partij wilde gaan oprichten om meer zeggenschap te krijgen bij die stadsdeelpolitiek. Heel leuk was dat 2 dagen na het artikel Gonny van Oudenallen van MokumMobiel me belde en naar de problemen vroeg in de buurt wat al aangeeft dat ze zich goed op de hoogte stelt van de problemen in de hele stad omdat de Echo wijkgebonden is (dus Rivierenbuurt en Buitenveldert) en ook vertelde ze dat het oprichten van een partijtje zonde is als je geen politiek enige ervaring hebt en ze had gelijk maar dat oprichten van een partij was meer om “druk” op de ketel te zetten uiteraard. Afijn, Ik wist dat 25 november 2004 ze de “menukaart parkeerregelingen” zouden gaan behandelen in de Centrale Stad ( is dus in feite de baas van de afzonderlijke 13 stadsdelen) en had nog een flinke stapel van die flyertjes over die ik op een copieërapparaat bij Albert Heyn had gedrukt, dus ben ik maar zo links en rechts die simpele vodjes in feite in de brievenbussen gaan gooien en was dus slechts een strookje papier van 7 x 21 cm en heb daarop gevraagd of ze ook zo een ellende hadden met avondparkeren en/of ze me dan wilden mailen nou en DAT heb ik geweten !!! Er kwam een stroom van klachten binnen en had elke mail zijn eigen verhaal en vaak heel schrijnend maar goed ik was allang blij want NU had ik iets om die knapen en die “lijken” mee om de oren te slaan en ben toen ik zowat honderd mails binnenhad al die verhalen en mails achter elkaar gaan “plakken” als een soort filmrol waar geen einde aan scheen te komen en heb die aan de raadsleden toegestuurd alsook aan die 45 centrale stadsraadsleden en dan kom je er al gauw achter hoe de politiek werkt want D66 ging al gauw deze mensen via mail benaderen aan de hand van de emailadressen die op de rol stonden alsook later Groen Links zonder me te informeren. Op zich niet zo erg hoor want hoe meer aandacht er kwam voor het probleem des te beter.Met dit wapen in de hand ( die klachtenlijst op mail) ben ik steeds maar weer gaan inspreken en was het vooral die “lijken” ( ik bedoel dus enkelen) niet aan het verstand te brengen dat er een immens probleem in de Scheldebuurt aanwezig was en de mensen ECHT geen parkeerplek meer konden vinden na 19.00 uur s,avonds omdat het vlak naast Oud Zuid ligt en het daar al jaren tot 24.00 uur parkeren heeft en de stadbezoekers s,avonds hun auto in onze buurt zetten en dan met de tram de stad in gingen. Honderd meter verder begint immers Oud Zuid waar het tot 24.00 uur parkeren is en bij ons maar tot 19.00 uur en gelijk hadden ze feitelijk toch? Zou ik zelf ook doen. Bovendien sterft het van de eetgelegenheden, een bowlingcentrum en avondscholen dus kun je nagaan dat er na 19.00 uur werkelijk geen parkeerplek te vergeven viel in de Scheldebuurt. Van Amsterdam. Reeds in 2002 na mijn eerste inspraaktoestanden in 2001 hebben ze een “proef” gedaan met het z.g. avond-parkeren tot 24.00 uur maar i.p.v.dat ze de betroffen buurten het avondparkeren oplegden ( de buurten rondom de Rai en Scheldebuurt) wisten ze niets beter te doen als de HELE rivierenbuurt, waar amper verderop GEEN parkeerprobleem speelt, het avond[parkeren op te leggen en uiteraard kwamen hier heel veel boze reacties op vanuit die buurten en werd er een buurtvergadering belegd waar het merendeel van de Rivierenbuurtbewoners aangaf tegen het avondparkeren te zijn en werd er even lichtjes over een telling en rapport heengestapt dat aangaf dat ( per straat genoemd n.b.) het merendeel van de bewoners in de getroffen Scheldebuurt WEL het avondparkeren wenste te behouden. Maar goed in commissievergaderingen wisten “de lijken” de raad te overtuigen de proef te beëindigen want ik zei al dat de dossierkennis van die knapen om te gillen was al werd voor de vorm nog wel even het imbeciele achterlijke ochtendparkeren ingesteld vanaf 6.00 uur s,morgens alsof dit zoden aan de dijk zou zetten. Toppunt van onvermogen !!! Want dit bleek voor geen meter te werken en werd ook al gauw weer terugedraaid 2004 zaten dus de bewoners van de Scheldebuurt weer in de ellende en ik maar ageren en inspreken en de commissievergaderingen werden steeds stiller en stiller omdat de bewoners er niet meer in geloofden. Ik zelf BLEEF dus maar doordrammen en inspreken en uiteindelijk had ik steun van een VVD lid Jair Eisenmann die me wel wilde helpen en voor een beperkt gebied via een amendement wederom dat avondparkeren wilde afdwingen. Na een zeer heftige commissievergadering waar eerst alle zeilen op rood stonden schreeuwde ik mijn woede uit op de publieke tribune, werd de zaak geschorst, en ging uiteindelijk ook de PVDA akkoord waardoor voor een tijdelijk gebied het avondparkeren weer werd ingevoerd . Nu al is te merken dat het wel degelijk helpt en juist eergisteren 2 december 2006 sprak ik enkele stadstoezichthouders die volmondig toegaven dat het wel degelijk hielp en ze nu praktisch geen bekeuringen hoeven uit te delen voor auto,s die op de hoeken staan wat aangeeft dat de bewoners eerder een parkeerplek hebben. A.s. 1 Januari 2006 wordt het avondparkeren nu in de hele Noordelijke Rivierenbuurt weer ingevoerd en heb ik mijn strijd gewonnen en heeft ook een artikel in het weekblad de Echo hier aandacht aan besteed, Feitelijk is het toch te gek voor woorden dat de grootste boerenlul zonder enige vorm van politieke ervaring deelraadslid mag worden en meebeslissen in de miljoenenuitgaven van een stadsdeel. Die stadsdelen zijn ooit eens opgericht uit de koker van de linkse partijen en lijken nu wel een soort “werkverschaffing” voor 417 bestuurders in Amsterdam . Weliswaar hebben velen een gewone baan en wordt dit gezien als bijbaan maar kost de gemeenschap handen vol geld en ieder van dat leger wil “een vinger in de pap” en verword besluitvorming tot een grote spaghetti-achtige brei en grijze massa en heeft u Amsterdam wel eens meegemaakt de laatste tijd ? Het is een grote bouwput overal en het lijkt wel of iedereen en elke dienst langs elkaar heen werkt. Bij ons was de straat nog niet opengebroken en dicht gegooid en lag hij weer een week later open. Dat enorme leger van “bestuurders” in Amsterdam ( t.w. 1 per 1750 inwoners n.b.) maakt het niet overzichtelijker en het is toch van de gekke eigenlijk dat een stad als New York wordt bestuurd door zegge en 52 bestuurders en een stad als München ( n.b. 2 x zo groot als Amsterdam) door slechts 83 bestuurders. Maar goed er is nog “hoop aan de horizon” want zelfs de partij van de arbeid blijkt wel overstag te willen gaan en de stadsdelen in Amsterdam te halveren van 14 naar 7. Ach ja, politiek. Wat zal ik er van zeggen ? Heb het altijd wel gevolgd hoor op NOVA en andere progamma,s en dan zag ik al dat zo een onbenul als Hanja May Weggen ( voormalige verpleegster n.b) en Tineke Netelenbos ( voormalig kleuterleidster) op landelijk niveau al bloepers slaan met o.a. die baan naar Almere die miljoenen heeft gekost en Netelenbos het hele taxi-bestel van Amsterdam heeft verwoest. Ik werd en wordt misselijk van al die politici in ook de tweede kamer die net een beo of papegaai zijn en elkaar dan gaan na-wauwelen zodra ze op “het pluche” zitten. De term “kip-en-klaar” vliegt je om de oren en ook hebben ze al heel gauw geleerd een zin te herhalen let er maar eens op want dan kunnen ze onderwijl nog even goed nadenken wat voor antwoord ze zullen geven en met die klanten moet je dan de oorlog winnen en ik vind het dagelijks nog knap dat alles nog reilt en zeilt maar is m.i. aan de hogere ambtenaren ( dus direct onder die “bestuurders”) te danken die de boel een beetje in toom houden en zorgen dat de poppenkastfiguren niet al teveel uit de pas lopen en daaromheen zie je een horzel van journalisten van bepaalde politieke huize met hun gedram en gezeur en maar proberen de “boel onderuit te halen” Reeds eerder heb ik al gezegd dat ook Pim Fortuyn het niet had gered als hij was blijven leven want die hogere ambtenaren kunnen je zelfs als leider maken en breken en ook Peter R. de Vries zal het niet redden. Ik ben gewoon bang dat het 2 minuten voor twaalf is in alle opzichten en dat de zaak gewoon niet meer is terug te draaien. De oorlog tussen de Islam en de Christenen woedt in feite al hevig al wordt het niet toegegeven en worden we als burger in slaap gesust totdat de “bom” barst met ongekende hevigheid. Het milieu is niet meer te redden omdat een kind kan nagaan dat alle olie die miljarden jaren in zo een aardbol met een omtrek van slechts 40.000 km eruit wordt gehaald in de atmosfeer zal terecht komen na verbrand te zijn en moeten n.b. landen als China en dergelijke nog beginnen aan een enorme economische groei met alle gevolgen van dien t.a.v. luchtvervuiling e.d. Er is geen weg terug en ik heb al gezegd dat wij ( u allemaal en ik) de pech hebben dit stadium van zelfvernietiging van de aarde dagelijks nu te kunnen aanschouwen en heeft de mensheid in de afgelopen 50 jaar meer schade toegebracht als in de voorgaande 50,000 jaar helaas. Wij hebben de twijfelachtige eer deze supersnelle zelfvernietiging mee te maken die in een rap tempo de aarde teisteren in de vorm van aardbevingen ( men zegt o.a. door het verstoren van de drukverdelingen) warme veranderende golfstromen, tsunami,s , recordaantal tornado,s en worden nu in alle opzichten alle records gebroken qua warmtedagen/maanden en zo sinds honderden jaren, een razendsnelle afkalving van de polen en gaan ze zelfs gletsjers met zilverfolie bedekken om voor verder smelten te behoeden. En wat doen wij …… ? Niets, helemaal niets en kunnen ook niets meer doen en zien het aan het worden op het laatst helemaal passief en dringt niks meer tot je door en is in feite ook een soort zelfbescherming want als je er WEL over gaat nadenken wordt je gek en denkt dan aan de kinderen die nu geboren worden en geen toekomst meer hebben. Wij laten het gewoon toen dat NU ik dit schrijf duizenden kinderen in de bergen omkomen van de kou in Afghanistan en gaan wij weer binnenkort van die “lichtronde,s” houden in Noord-Holland waar duizenden mensen van gekkigheid niet weten wat ze doen en hun tuin, huis, bomen e.d. versieren met kerstverlichting en tegelijk zie je dan spotjes in de krant waarop mensen worden opgeroepen zuinig te zijn met energie. Het is allemaal zo dubbel en iedereen weet en voelt het wel en toch blijft iedereen zijn kop maar in het zand steken. Overigens kreeg ik net een mail binnen van een lezeres die zegt dat het weblog geen begin en geen einde heeft en ergens besef ik dat ook wel en is het in feite maar een hoop geraaskal en dank ik u dat u de moeite heeft genomen het tot hier aan toe te lezen maar ik heb me voorgenomen gewoon op te schrijven wat er onder het typen gewoon in mijn hoofd opkomt en impulsief dan de dingen die in me opkomen maar neer te pennen zonder enige vooropgezet doel en zo. In feite chaotisch maar zo ben ik mijn hele leven al geweest al heb ik wel geleerd langs vaste lijnen te functioneren en stapsgewijs dingen af te handelen. Bladzijde 19 Ach ja. De lezeres heeft gelijk. De politiek is nu eenmaal een wereld apart en ik denk dat je er alleen maar goed in kan functioneren als je dan compromissen moet gaan sluiten die in botsing komen met je eigen geweten en moet je ook ergens iets hebben van gluiperigheid en gladdigheid om tegenstanders onderuit te halen en/of medestanders glashard te laten vallen als dit in je straatje te pas komt. In feite zijn het allemaal ontzettende egotrippers die een politieke loopbaan verkiezen en ook wel een beetje handige knapen/vrouwen die een goed salaris immers vaak kunnen opstrijken en kunnen genieten van de lange recessen die de politiek heeft en waarop dan nog een rijkelijk wachtgeld op je ligt te wachten mocht je onverwacht om wat voor reden dan ook er “uitgewipt” worden en menigeen die een “blauwe maandag” in dienst is geweest van de overheid teert nu nog op zijn wachtgeld. Wat dat betreft hebben de heren/dames in de politiek zich rijkelijk toebedeelt. Nu praat ik over de “grote” politieke jongens en niet zozeer over de figuren in zo een deelraad want die hebben naast hun functie als deelraadslid gewoon een normale werkkring meestal. Nogmaals, ik wil niet zeggen dat alle deelraadsleden “lijken” (grapje ) zijn maar ik heb in die 4 jaar figuren gezien waar de honden geen van lusten en m.i. dan helemaal geen dossierkennis hebben en zich maar wat al te graag horen praten op zo een deelraadsvergadering. Dat zijn dan ook meestal de figuren die in zo een commissievergadering een onuitstaanbaar gedrag vertonen door b.v. als een inspreker of mededeelraadslid aan het woord is gewoon de zaal uit te lopen en op de gang dan koffie te gaan zitten drinken of naar het toilet. Ook is me opgevallen de enorme hoeveelheid papier die men kwijt is aan dat oeverloze gelul en alle inspraakteksten, verslagen moeten worden genotuleerd en bij motie, amendementen e.d. vliegen de velletjes papier over de tafel alsof het niks is. Daar gaat dan weer een bos enk ik dan bij me zelf. Heb ooit eens een verslag toegestuurd gekregen van Oud West omdat ik daar aanvankelijk ( op verzoek) wou gaan inspreken en je wilt niet weten wat een dik pak papier je dan toegezonden krijg. Heb eens een mail gestuurd waarom men al die informatie niet veel kleiner kan verwerken. Elke bladzijde in A4 formaat is nl. simpel te verkleinen zodanig dat 2 a4 vellen naast elkaar op 1 vel kunnen worden gezet en als je de achterkant ook nog eens benut kun je van 4 A4vellen verwerken op 1 A4 tje. ( kunt u het volgen ?) Dus je hebt 4 vellen en verkleint deze zodanig dat ze naast elkaar passen en heb je 4 pagina,s op 1 vel. Een kleine moeite is het om de paginanummering dan op volgorde te zetten en dan meerdere vellen op elkaar te leggen, dan dubbel te vouwen en in het midden voorzien van een nietje en heb je een klein overzichtelijk boekje. In mijn tijd bij Amnesty International een 25 jaar geleden deden we al niet anders. Heb de Centrale Stad en ook de deelraad Zuideramstel eens op zo een mogelijkheid gewezen maar je krijgt niet eens antwoord. Maar goed genoeg over de politiek en ben benieuwd of er nu na de gemeenteraadsverkiezingen eens een club komt die WEL kan besturen want Amsterdam is maar een grote zandbak aan het worden nu en werkt het hele spul m.i. langs en door elkaar heen en zijn er veel te veel handen aan het stuur. Tja, Waar zullen we het over hebben ? Over mijn jeugd maar weer een beetje en ik ben opgegroeid op het Jonas Daniël Meijerplein en bestond indertijd nog de o zo gezellig Weesperstraat. Leek een beetje op de nog bestaande Utrechtsestraat en o zo jammer dat ze toendertijd al in het belang van de metro de hele boel hebben gesloopt en de alles tegen de vlakte hebben gegooid. Weg al die gezellige winkeltjes, weg met dat gezellig broodjeszaakje en dat was zo een pijipelaatje waar je heerlijke broodjes pekelvlees kon halen bij die altijd gezeligge man met een bult op zijn hoofd. Weg de gezellige cafeetjes op de hoek van de Kerkstraat o.a.( annex slijterij) waar het zand nog op de vloer lag. Weg met dat aardige joodse vrouwtje dat zo een bijouteriewinkeltje had op de hoek van de Weesperstraat en de Nieuwe herengracht en waar je ALLES kon kopen en je kon het zo gek niet bedenken, weg met het tweede hands winkeltje “beursje” heette het, op de hoek van de Keizersgracht, weg met de zaak van Jamin waar je van die heerlijke ijsplakken kon kopen en ga zo maar door. Op een gegeven moment kwamen de sloophamers en leek het net een oorlogsgebied en zie je jouw buurt waar je bent groot genoeg helemaal verwoest worden omwille van de metro en wat zie er nu voor terug zovele jaren later ? Een kille en onpersoonlijke allee waar de auto,s doorheen jakkeren op weg naar de IJ tunnel en waar aan weerskanten van die onpersoonlijke foeilelijke gebouwen staan en god zij dank is het gedeelte bij het Amstelhof nog een beetje toonbaar gehouden. Het mij zo dierbare Jonas Daniel Meijerplein staat er nog wel en als je er langs rijdt zie je nog wel de unieke gevels van de woonhuizen naast de Portugese Synagoge en hoop maar dat behouden blijft voor de toekomstige generaties. WEL staan er nu voor de portieken zware hekken om het gespuis en ander dievengilde tegen te houden en is de ooit door een volslagen krankzinnige idioot ontworpen ondergrondse doorgang al jaren en jaren gesloten en het domein van zwervers en ander gespuis en dat verklaart dan ook denkelijk de hekken die overal zijn geplaatst voor de woningen om dat tuig tegen te houden. Fier staat trots op het Jonas Daniël Meijerplein het beeld van de dokwerker en als iemand wil weten hoe mijn vader eruit zag hoeft hij maar naar het beeld te kijken en het postuur en de uitdrukking en alles kon een exacte kopie van mijn vader zijn. Dan het Waterlooplein waar vroeger zoals eerder gezegd allemaal leuke kleine straatjes waren en op de hoek koffiehuizen en loodsen en dergelijke waren waar de marktkramen werden opgeslagen voor de nacht. Nu staat daar het afzichtelijke Stopera gebouw en is al een aanfluiting voor de hele stad en als je vanaf de Magere Brug richting stad kijkt zie je daar dat o zo rode verschrikkelijke gebouw dominant staan in het verder prachtige stadgezicht met de torens op de achtergrond en welke idioot destijds dit ontwerp en de bouw heeft goedgekeurd zouden ze alsnog naar een krankzinnigengesticht eens moeten brengen want die is echt niet goed bij zijn hoofd geweest geloof ik. Zou haast wat zeggen maar doe het maar niet want de malloten gaan nog heden ten gade door mijn Amsterdam te verwoesten helaas en is Amsterdam verworden tot een grote bouwput dat het soms er wel op lijkt dat al die “vingertjes in de pap” hun uiterste best doen de aannemersbedrijven en dergelijke werk te verschaffen want de Amsterdammers vinden alles immers maar best en laten over zich heenlopen en misschien komt dat ook wel door de houding van de Amsterdammers die het allemaal “wel best” vinden blijkbaar en zoiets uitstralen van “of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt” het is allemaal zonde van je tijd om b.v. te gaan stemmen en ik stem maar niet. Kom dagelijks in een bejaardentehuis en spreek dan dagelijks mensen van noem maar wat 80, 87, 88 jaar en hebben allemaal zoiets van: “Ze zoeken het maar uit en zal mijn tijd wel uitduren”. Degenen die nog thuis wonen gaan voor geen goud de deur meer uit s,avonds en doen gewoon niet meer open als er aangebeld wordt en dan zie je daar allemaal mensen zitten waarvan het grootste gedeelte hun partner heeft verloren na een huwelijk van 40, 50 jaar en zelfs nog langer en zoeken dan bij elkaar een beetje gezelligheid s,avonds tijdens het eten en velen gaan na afloop weer naar hun eigen woning terug waar ze als “aangeschoten wild” maar gewoon afwachten wat er verder gaat gebeuren straks als Dekker haar snode plannen weet te verwezenlijken om de huren fors te verhogen. Allen klagen over de achteruitgang van HUN Amsterdam en niemand doet iets aan de teloorgang van de maatschappij. Hoor dan verhalen van oudjes die in Amsterdam West hebben gewoond en nu in het bejaardentehuis zelf zitten en god op hun blote knieën danken dat ze nu veilig zitten. Als ze op het bankje zaten kwamen er snotjochies van amper 10, 11, 12 jaar daar treiteren en maakten snijgebaren over de keel en zeiden: Rot op, we maken jullie allemaal af over een aantal jaren en NIEMAND die er iets aan doet en hebben we zo een boterzachte burgemeester die het maar steeds heeft over “we moeten de boel bij elkaar houden” dus is het pappen en nathouden. Is het normaal dat iedereen, en als ik zeg iedereen, is het ook iedereen klaagt in zo een bejaardenhuis over de verwording van de Amsterdamse maatschappij ? Hoe komt dat dan ? Hoe is het nu in godsnaam mogelijk dat een sigarenzaak zoals van Mevrouw Hartman op de Molukkenstraat keer op keer wordt overvallen door snotjochies heden ten dage nog terwijl n.b. haar man in 1993 is doodgeschoten door zo een ventje die al lang weer vrij rondloopt .? Hoe is het mogelijk dat als een burger zo een jochie of andere crimineel aanpakt je ZELF wordt opgesloten en de aanvaller vrijuit gaat ? Dan is er toch structureel iets heel erg mis in de maatschappij en soms komt er een “oprisping” van verzet als iemand zich opwerpt als leider er “iets” aan te willen doen maar als die dan gewoon monddood wordt gemaakt simpelweg door hem te vermoorden slaapt iedereen weer in en wacht op de volgende die opstaat en zich wil opwerpen als leider er “iets” aan te willen doen maar zal zich wel twee keer bedenken wil men geen leven leiden verder onder continue “bewakingstoezicht” omdat de kans dan groot is gewoon “afgeschoten” te worden. Het enige verzet lijkt wel komt nog van Dr. Smalhout met zijn vlijmscherpe columns alsook die van Rob Hoogland en nog anderen in de diverse bladen maar die zetten geen zoden aan de dijk en blijft de teloorgang van de maatschappij maar doorwoekeren en doorwoekeren en verword Amsterdam langzaam maar zeker tot een onleefbare stad die weliswaar her en der wordt opgeknapt maar ten aanzien van luchtvervuiling en andere gevaren zoals blootstellingen aan hoogfrequente stralingen ten onder zal gaan als er niet iets gaat gebeuren. De politiek ( toch nog maar effe dan) steekt gewoon de kop in het zand en neemt geen afdoende maatregelen om de luchtvervuiling tegen te gaan en plaatst ongebreideld in Amsterdam overal maar die wellicht levensgevaarlijke UMTS masten waarvan o zoveel doktoren en wetenschappers in Europa zeggen dat de straling nog bij lange na niet goed is onderzocht en de rapporten gewoon “onder tafel” worden gehouden die deskundigen en geleerden hebben gemaakt over de straling die best eens erg kankerverwekkend zou kunnen en de overheid luistert gewoon niet naar deze “signalen” en wil koste wat kost overal maar in de grote steden, op bejaardenhuizen, ziekenhuizen of anderszins te gebruiken locaties die teringmasten neerplempen. Bladzijde 20.Als u een computer hebt en eens invult b.v. www.antennebureau.nl en dan gaat naar het antenneregister en uw postcode invult kunt u zelf eens zien waar ze allemaal die rottige masten nu al hebben neergezet en dan nog eens bij voorkeur op bejaardentehuizen, zorginstellingen en als voorbeeld neem ik maar het Zorgcentrum d.Oude Raai in de Ferdinand Bolstraat waar het hele dak is bezaaid met die krengen en zie je vanaf de straatzijde een stuk of 13 van die rotkrengen op een rij staan en er achter op het Okurahotel staan er ook al enkele en ga zo maar door. Op het terrein in de Rai op het Europaplein zie je ettelijke lokaties afgebeeld en zullen wel her en der verstopt zitten en navraag bij het Antennebureau leert dat b.v. ZuiderAmstel als een crisisgebied is aangegeven en komt ook o.a. door de grote zendtoren vlakbij de A10 zowat naast de Rai waar ze nog onlangs een veel grotere Mini-eifeltoren erbij hebben gezet om nog beter de straling kwijt te kunnen. De Rembrandtoren b.v en de hoge gebouwen ernaast bevatten ook diverse antennes dus de hele Rivierenbuurt zit als het ware een een “deken”van straling en geen kip hoor je erover in de politiek en als ik raadslieden aanspreek hierover wordt ik zelfs uitgelachen en dan door de groene partijen. Langzaam maar zeker zie je een kentering in het beleid en dat steeds meer gemeenten gewoon gaan weigeren die UMTS-masten ( want daar hebben we het over) te gaan verbieden zolang nog niet meer onderzoek is gedaan naar de hoogfrequente straling die die masten afgeven. Proefnemingen hebben immers al aangetoond dat al van het mobiele bellen er een verstoring komt in de hersenen en deze als het ware gaan “koken” al is het dan nog maar een minimale hoeveelheid en geen hond weet nog wat de effecten zullen zijn op “langere termijn” Ook asbest en Softenon werden vroeger als ongevaarlijk beschouwd en nu weten we wel beter. Weet niet of u het ook is opgevallen dat er de laatste jaren ontzettend veel jonge mensen worden getroffen leukemie, borstkanker, lymfklierkanker, zaadbalkanker en noem maar op en is dat allemaal toeval ? Sprak verleden week nog een ambtenaar van Agis die me vertelde geen verklaring te hebben voor het grote aantal sterfgevallen onder 50-jarigen de laatste tijd en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. De borstkanker bij jonge vrouwen die momenteel een ware epidemie aan het worden is kan misschien ook wel teruggebracht worden op het gebruik van de eerste generaties van de pil waarvan nu de schadelijke effecten wellicht aan de oppervlakte beginnen te komen Ook is het opvallend hoeveel ( ook jongere mensen) momenteel worden getroffen door een beroerte en/of longembolie en een ieder weet dat dergelijke ziektes vnl. veroorzaakt worden door klontering van het bloed ook wel geldrollen genaamd en deze klonteringen een bloedvat versperren. In dit verband vind ik het heel merkwaardig ook dat steeds de laatste tijd op televisie met postbus 51 het spotje is waarin gezegd wordt hoe je een beroerte kan herkennen. Is er meer mis dan we weten en wordt er niet veel meer “onder de pet” gehouden als we ooit voor mogelijk hebben gehouden. ?? Uiteraard zal men trachten elke klacht over het UMTS gebeuren te verdoezelen omdat hier immers miljarden euro,s mee waren gemoeid met het verdelen van de frequenties en zou het stopzetten van het plaatsen van die masten een enorme strop betekenen en wordt gewoon in feite de gezondheid van de burger ondergeschikt gemaakt die in feite meehelpt het hele proces in stand te houden door de benodigde apparatuur voor die frequenties te kopen. Even iets over het bloed klonteren door mobiel bellen en dan heb ik het over een veel lichtere vorm van straling als die van de nu te plaatsen UMTS masten. Jonge onderzoekers maakten met een microscoop 255 opnamen van het bloed van 51 proefpersonen. Deze mochten 24 uur lang niet mobiel bellen. De onderzoekers namen eerst bloed af uit de oorlel en vingertop. Vervolgens moesten de proefpersonen 20 seconden lang bellen met een mobiele telefoon. Direct daarna namen de onderzoekers opnieuw bloed af en na tien minuten nog eens. Het resultaat: Na het telefoneren was duidelijk te zien dat de rode bloedlichaampjes klonterden en z.g. “geldrollen” vormden. Ook tien minuten na het mobiel bellen waren de geldrollen nog duidelijk te zien. Door de klontering wordt het risico op trombose verhoogd. Dit zijn dan nog slechts resultaten betreffende GMS straling die veel lichter is dan UMTS. In dit verband wil ik ook wijzen dat de economische belangen ook in het verleden een grote rol hebben gespeeld vergelijkbaar een beetje met wat er nu gaande is in de huidige tijd. Het lijkt wel of het scenario inzake de hoogfrequente straling van die UMTS masten een herhaling is van vroeger toen asbest werd uitgevonden en in diverse toepassingen werd gebruikt zoals remvoeringen, daken en isolatie van brandbescherming. Fabrikanten hebben alles in hun macht gebruikt om het verband tussen asbest en ziekte aan de luchtwegen ( o.a. longen), waaronder kanker tegen te spreken. Ook toen werd in de jaren 50 de schadelijkheid in wetenschappelijke onderzoeken aangetoond. De Experts verklaarden in koor dat er niets aan de hand was. Het is volkomen veilig zeiden ze want er is geen KEIHARD bewijs dat asbest schadelijk is. Er zouden n.l ook studies zijn die aantoonden dat er niets aan de hand was. “Bij twijfel is het logisch om dan maar aan te nemen dat het veilig is, spraken de experts Echter toonden steeds meer studie aan de schadelijke effecten van asbest en konden wetenschappers aantonen dat asbest zonder twijfel kanker veroorzaakt. Maar de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de overheden en de Nederlandse Gezondheidsraad bleven vasthouden aan de onschadelijkheid Ze deden NIETS !!!! Pas in 1993 gingen ze er pas toe over om asbest te verbieden in de werksfeer en geeft aan wat een waardeloze organisatie hier achter schuilt. Wat hoogfrequente straling betreft is de lijst met onderzoeken die schadelijke effecten aantoont gigantisch en groeit bijna wekelijks aan. Wederom blijven de “experts” van die zelfde gezondheidsraad volharden dat UMTS straling veilig is , zolang je maar niet teveel “opgewarmd” wordt !!! Zij gaan er hierbij vanuit dat er geen verschil is tussen een met hersenen uitgerust menselijk hoofd en een zak met water met hetzelfde gewicht. Steeds meer berichten komen er van instanties uit het buitenland vnl. : Er wordt openlijk gewaarschuwd voor de gevaren van hoogfrequente elektromagnetische straling en in het bijzonder van de gepulste variant die bij UMTS gebruikt wordt Ik hou er maar over op en moet er niet aan denken als straks jaren later blijkt dat de straling wel degelijk zeer gevaarlijk is en de ziekenhuizen vol liggen met terminale kankerpatiënten en de uitvaartverzorgers overuren moeten gaan draaien om de slachtoffers te begraven/cremeren die zijn overleden aan een long-embolie en/of beroerte. Een doemscenario ??? DE TIJD ZAL HET LEREN ZOALS ZO VAAK HELAAS Stopzetting van de UMTS masten geeft een schadepost van ruim 10 miljard euro en zal wel niet gebeuren. U ziet dat je wel veel geduld moet hebben deze bijzonder lange pagina te lezen als u al de moeite heb genomen het tot hier vol te houden en deel ik u mede dat de volgende pagina,s in een groter lettertype worden getypt omdat ik enkele mails heb ontvangen dat men het lettertype zo klein vindt om te lezen en kan ik me wel iets bij voorstellen maar ja als ik in het begin een groter lettertype had gebruikt zat ik nu denkelijk al op pagina 100 maar goed vanaf de volgende bladzijde dan maar een beetje groter lettertype want ik wil nog wel een lezer overhouden. Elk zieltje telt nietwaar ? Waar zullen we nu weer eens stukje over gaan liegen ? Het is nu ik dit aan het typen ben 5 december en a.s. woensdag hoor ik dus telefonisch de uitslag of mijn bloed goed is bevonden en kan ik die rotziekte van me weer even voor me uit duwen en ben ik magere hein voorlopig weer te slim af geweest en ga ik het zevende jaar in dat ik die vreselijke ingrijpende mededeling hoorde over de kanker maar daar heb ik het al over gehad. Ben blij toch iets van me af te hebben kunnen schrijven en “ergens” hoe gek het ook klinkt ben ik blij dat ik het allemaal meegemaakt heb en heeft me als mens rijper gemaakt en eigenlijk ook wel gelukkiger en “misschien” heeft het wel zo moeten zijn denk ik soms om de echte waarden van het leven te leren kennen en te genieten van elke dag en nog meer ( maar dat zag ik al) dat geld b.v. schier onbelangrijk is al kan ik me wel voorstellen dat sommigen een carrière ambiëren en piloot willen worden of dokter of chirurg en dan vanzelf met het grote geld te maken krijgen maar geld op zich maakt echt niet gelukkiger als dat je al bent maar moet je wel al vroeg leren dan tevreden te zijn met de dingen die je hebt en niet meer en meer willen en dat besef leer je door je omgeving en heb ik ergens het “geluk” gehad mensen mee te kunnen maken die vanuit niets “iets” zijn geworden en met beide benen op de grond bleven staan en “misschien” is het ook wel de “roots” die ik heb vanuit Drente ( mijn moeder) en Groningen ( mijn vader) waar de mensen wat nuchterder zijn. Zelf ben ik hier geboren en getogen en voel me Amsterdammer en ben het ook, en ben trots op mijn stad al zie ik de verloedering hand over hand toenemen maar ja zolang dat “leger” van 417 vingertjes in de pap zullen blijven bestaan en er geen daadkrachtige leider ( burgemeester) opstaat zal het wel pappen en nathouden zijn en zie ik zo links en rechts de weblogs van sommige politieke leiders in Amsterdam en daar willen de honden geen brood van eten en de opiniepeilingen geven aan dat sommige van die klanten wederom de 4 komende jaar na 7 maart a.s. hun best mogen doen Amsterdam nog verder naar de klote te helpen en wat doen wij Amsterdammers ? Zitten als makke schapen maar te blèren in de kudde en niemand neemt eens het voortouw de kudde een andere betere kant op te dirigeren omdat ze vastgeroest zitten aan een bepaald gedachtengoed en denken dat het dan allemaal wel goed zal komen met Amsterdam maar neemt u van mij maar aan dat bij ongewijzigd beleid ons nog heel veel hete jaren voor de boeg staan en alle voortekenen wijzen in die richting en was onlangs nog te zien in Europa en er is maar een vonk nodig om de boel te laten “ontploffen” en kan NIET begrijpen dat niet eindelijk eens krachtdadig wordt opgetreden tegen uitwassen van de maatschappij en b.v. die “lichtaktie” ( je krijgt bekeuring als je zonder licht rijdt) geeft aan dat het WEL kan en dat de burger bereid is zich aan te passen maar dan moet er wel een goede handhaving zijn en niet zo eens per jaar een “speldeprik” en dat je dan overal die “kippen zonder eieren” met de dikke kontjes her en der in de stad bekeuringen ziet uitdelen. NU zie je bijna overal een fietser MET licht fietsen totdat weer zo een Politiechef zegt dat er andere prioriteiten zijn en na een paar weken is het weer het oude liedje en rijdt half Amsterdam weer zonder licht op straat en heeft overal maling aan en dat komt uiteindelijk door het zwabberende beleid van de gezagshandhavers. Nog maar niet te spreken van het beleid van de Milieu politie in Amsterdam. Die kunnen alleen maar zeuren over een simpel foldertje ter grootte van 7 x 21 cm dat ze dan op straat hebben gevonden maar bij de pas in onze buurt ingestelde ondergrondse afvalbakken zie je nooit en te nimmer iemand terwijl de rotzooi die er naast gepleurd wordt met de dag erger wordt.Bladzijde 21. Ergens is het allemaal zo belachelijk hoeveel regeltjes er zijn gemaakt in Amsterdam die geen hond naleeft. Een voorbeeld: Op de pas onlangs ingegraven ondergrondse vuilniscontainers zie je dan een nummer staan wat je dan kan bellen als de bak eventueel vol is of niet open wil gaan b.v. omdat er ook nog van die malloten er van alles inpleuren zodat de klep komt vast te zitten. Nou dan moet je voor de aardigheid eens zo een nummer bellen en krijg je in het gunstigste geval een antwoordapparaat dat mededeelt dat de medewerkers bezig zijn en/of kun je soms een antwoord inspreken en onderwijl staat die bak maar bak te zijn en gooit iedereen de rotzooi er maar naast en zie je geen kip verschijnen. Goed waar waren we ? lekker van de hak op de tak springen en een beetje raaskallen op zo een weblog is best leuk en dan nog het idee hebben dat er nog mensen zijn die het misschien nog lezen ook. Is nu dinsdag 7 december om half tien s,morgens en ging laat naar bed en werd alweer om 5 uur wakker en kon de slaap niet vatten en dan ga ik er maar af want dan lukt het toch niet meer. Zal wel met de spanning weer te maken hebben van de telefonische uitslag morgenmiddag of ik nog een poosje verder kan doorleven en niet allerlei onderzoeken meer moet ondergaan en mijn grootste angst is en blijft die rottige chemo-kuur die er dan overblijft als er onverhoopt weer wat wordt aangetroffen maar laten we maar hopen dat dit niet het geval is. Longen waren immers schoon maar ja, aan het bloed kunnen ze zien of er iets mis is dus effe nog een rotnacht tegemoet en dan ( als de uitslag goed is) alles eens proberen van me af te gooien tot het eerstvolgende onderzoek van 4 mei a.s. dus pas in 2006, Nog 2 weken en dan gaan we weer de goede kant wat het licht betreft en hebben we het ergste gehad en ik haat de winter en hou van de zomer. Vreemd eigenlijk dat ik nu al 6 jaar van dag tot dag leef en elke dag weer dankbaar ben dat ik er nog ben want laten we eerlijk zijn. Doodgaan kan altijd nog al ben ik er 100 % van overtuigt dat het niet ophoudt bij de dood straks en daarom ben ik er eerlijk waar helemaal niet bang voor. Natuurlijk heb ik perioden gehad dat ik het liefste was doodgegaan ter plekke en kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik na een zware operatie gewoon onze hond in de hoek van de ziekenkamer zag staan en hem dan riep niet wetende dat ze me morfine hadden toegediend tegen de pijn en gewoon dingen zag die er niet waren en mijn god als ik daar nog aan terugdenk wordt ik echt niet goed en die angst zal altijd wel blijven bestaan dat nog een keer mee te maken allemaal. Geef het je te doen als je 3 weken niet mag eten en door een infuus gevoed wordt en als je na een week of 2 weer een beetje op geknapt bent en je de schalen met avondeten aangereikt ziet worden en de lucht ervan het water in je mond doet stromen maar het dan niet mag hebben. Ik denk nog aan al die pakken tomatensap die ik heb gedronken want zie zijn overigens heel goed voor de opbouw van ijzer of zoiets. Ach, iedereen heeft denk ik wel eens in het ziekenhuis gelegen en elke keer als ik erin lag was het voor mij werkelijk een openbaring ( en nog steeds) hoe lief die verpleegsters en broeders zijn en MOET het wel een roeping zijn denk ik zelf. Vooral die surinaamse verpleegsters waren zo ontzettend aardig en lief en s,avonds kwamen ze een poos bij je bed zitten dan om je moed in te spreken als je door de pijn het soms niet meer uithield en ik geef het je te doen als je daar zo ligt met een diepe wond van 30 van cm die niet dichtgenaaid mag worden vanwege de kans op infectie in de buikholte door de darmlekkage en dan langzaam moet dichtgroeien en toen hij eindelijk dicht zat na enkele maanden ging het hele spul een half jaar later weer open en nu nog verder omdat een groot gedeelte van de lever eruit moest. Vreemd eigenlijk dat ik nu achter die computer zit en ergens wel prettig om mijn “ei” es kwijt te kunnen op zo een weblog gek genoeg. Zo raar dat allemaal dingen naar boven “borrelen” die je dan blijkbaar hebt verdrukt en laten we eerlijk zijn heb je eigenlijk ook niet de tijd het allemaal te verwerken want het ene onderzoek was nog niet voorbij of het andere begon alweer en zo werd je “genezen” verklaard waarop ze een maand later weer die uitzaaiingen in de lever vonden dus blijft het “zwaard van damocles” toch steeds maar boven je hoofd hangen en probeer ik er maar zo min mogelijk aan te denken en van elke dag te genieten. Het leven gaat in zo een enorm rap tempo dat het lijkt of de jaren vliegen en ik hoor er wel meer mensen over. Het lijkt soms wel of de tijd sneller gaat maar heeft geloof ik te maken met ouder worden. Oud worden is een ramp en heb ik altijd al gevonden en kom dagelijks in een bejaardencentrum en zie dan die oudjes die op “hun” manier dan nog wel gelukkig zijn maar moederziel alleen thuis wonen vaak als ze hun partner hebben verloren. Heb een goede vriend Jaap en is ook al 80 geloof ik en die maakt er nog wat van en heeft nog zijn stacaravan aan de kust waar hij dan nog naartoe gaat. Zelf ga ik niet meer naar de caravan en hebben mijn vrouw en zoon die overgenomen en het trekt me daar niet meer zo.De gezelligheid van vroeger is er weg en ik heb er vanaf 1971 gestaan. Had vroeger een polyester zeilboot voor de deur staan van de caravan en ging dan al voor dag en dauw als het mooi weer was ermee de zee op en nam de motor, zeil, hengels, bier en de hele kolerezooi mee en zat dan al prinsheerlijk op zee om half negen s,morgens voordat de grote meute er aankwam uit Amsterdam en vrouw en kinderen kwamen dan meestal een paar uur later en trof ik vanzelf wel aan dan. Verder de hele dag op het strand een beetje ronddolen en als er wind genoeg was op het zeil zo heerlijk achterover liggen met je benen buiten boord, 1 hand aan het roer , pilsje in het bereik de kust langs varen vanaf Bloemendaal tot voorbij Zandvoort Zuid waar al die bloterikken liggen en dan weer op het gemakkie terugvaren en onderweg kennissen tegenkomen o.a. Louis uit Zandvoort die dan met zijn boot de toeristen meeneemt voor zo een tochtje langs de kust en andere kennissen en vrienden van me. Ja jongen, dan ben je de koning te rijk en heb je geen buitenlandse reizen nodig en is Nederland ook mooi maar het is altijd maar afwachten met het weer en dat is vervelend omdat ook vaak de zee te ruw is dat met de boot de zee opgaan niet verantwoord was want zo groot was ie nou ook weer niet want ik heb hem zelfs meegenomen op een trailer naar Zuid-Frankrijk en ermee op de Middellandse Zee gevaren. Was wel makkelijk want je kon in de boot alle bagage pleuren en had dan veel ruimte verder in de auto en zat toch lekker ruim gedurende die lange reis naar Zuid Frankrijk bijvoorbeeld. Bladzijde 22Was wel lachen met die boot en soms ging ik wel eens met de boot richting de pier van IJmuiden en nam eens een vriend mee van de camping en is toch wel een behoorlijk stukkie hoor zo vanaf Bloemendaal naar de Pier zo op het zeil maar toen we daar zo beetje aangekomen waren sloeg het weer om ja en dan moet je nog terug en worden de golven in mum van tijd een stuk hoger en dat wil je dan wel weten, gelukkig had ik altijd een buitenboordmotor bij me voor dat soort gevallen want op de wind dan terugkomen lukt gewoon niet en daar ga je dan met zijn tweeën retour richting Bloemendaal waar mijn trailer op het strand stond en ik zie die kop van die snuiter langzaam maar zeker witter en witter worden en was op het laatst bijna groen van zeeziekte want dat gaat dan op en neer dat wil je niet weten en moet je de boot wel goed op de kop van die golven tegelijk houden anders sla je om. Guus, zo heette hij, werd steeds nerveuzer en zieker maar ja je kan maar een keer het strand op dan met die hoge golfslag en moet je een moment afwachten dat je op de top van zo een golf mee kan zeilen richting strand en ik kon moeilijk zo halfweg tussen de pier en Bloemendaal het strand opgaan want zou van mijn langs zal ze leven niet meer die branding ongeschonden doorkomen als ik eenmaal aan de kant was dus was het enige wat Guus restte maar het water in te springen en ben ik zo dicht mogelijk naar de kant gevaren wat overigens poepie link is omdat daar de golven veel hoger zijn maar ik kon hem moeilijk laten verzuipen en sprong hij overboord en zwom naar de kant en kon ik met een noodgang verder de zee opvaren waar het water rustiger was. Heb gewacht tot ie veilig aan de kant was en ben verder gevaren en de boot was lichter en was wel zo ervaren dat ik in Bloemendaal zonder problemen de hoge branding doorkwam en was gewoon effe op het juiste moment wachten tot er zo een golf aankomt en kun je gas geven en de top van zo een golf het strand opschuiven en is een heerlijk gevoel als je dan zo wordt “opgepakt” en het strand opglijdt en dan die verbaasde koppen maar ja ik was het gewend. Heb ….tig luchtbedden en ballen en ook wel toeristen naar de kant gesleept als er die gevaarlijke Oostenwind blies en dat is heel gek. Vlak aan het de kant is het bij sterke Oostenwind nl. erg rustig en voel je de wind niet maar zodra je met een luchtbed iets te ver de zee opgaat daalt de wind naar beneden en krijgt dan vat op zo een luchtbed en daar ga je dan en terugroeien met je handen heeft dan geen zin. Ja was een mooie tijd en pakt niemand me af en heel vaak zat ik al heel vroeg terwijl “het spul” nog sliep in de caravan, al op zee omdat je al voor de meute kwam de afrit af mocht omdat er anders geen doorgang meer is naar beneden en er allemaal toeristen zitten dan en alleen maar lastig voor hen en voor jezelf. Een ervaring vergeet ik mijn leven niet meer. Zit daar zo s,morgens heerlijk bij heel rustig water zo een beetje 200 meter uit de kust in die boot en was nog vroeg en zie je her en der de eerste strandgangers aankomen en hoor ik opeens een harde klap onder mijn boot en ik kijk overboord en zie nog net een hele grote bruine rug wegschieten en wat dat nou geweest is weet ik heden ten dage nog niet maar dat het groot en hard was weet ik nog wel en sinds die tijd ben ik toch altijd een beetje angstig geweest vooral als ik met mijn garnalennet door de zee liep want je zal maar weer zoiets groots tegenkomen. Over het bootje en over toeval en geluk : We rijden op een gegeven moment ergens in Zuid Frankrijk op een weggetje in the middle of knowhere en had ik de boot gemakszuchtig helemaal volgepleurd met bagage en er geen rekenschap mee gehouden de boel goed te verdelen en als doende leert men want we rijden over een soort drempel of gleuf en de trailer maakt een smak en krak breekt doormidden met de boot erop en daar sta je dan op een b-weggetje ergens in Frankrijk met alleen naast je een huis met een grote loods erachter. Ik ga naar dat huis toe en je wilt het geloven of niet en ik zie daar een man die achter zijn huis een grote contructie-werkplaats heeft en een lasserij. Ik vertel hem mijn verhaal en hij klopt me op de schouder en zegt dat hij ooit eens in Holland was geweest en met pech langs de weg stond en een Hollander hem naar een garage heeft gesleept en floot op zijn vingers en kwamen er een paar werklui aan en laden we alles in de auto en sjouwden ze de kapotte trailer naar binnen en hij zou voor ons de trailer keurig lassen en een stevig verbindingstuk bevestigen zodat het niet weer zou breken maar had even een dag nodig en zijn we naar een naburige camping gegaan en beviel ons daar zo goed dat we er nog een paar dagen extra zijn gebleven.Anderdaags kon ik de gerepareerde trailer ophalen met de boot en hoe ik ook aandrong wilde hij beslist geen geld aanpakken en was blij iets terug te kunnen voor een Hollander. Gek he ? Is dat nou toeval allemaal ? Eigenaardig. Ach joh, we hebben een leuk leven gehad toch wel. Enkele malen verhuurde ik mijn stacaravan in Bloemendaal zomers en kocht dan uit de krant of zo een adria-caravannetje van zo een 3 meter lang met voortent en alles erop en eraan en trokken we met dat ding erop uit door Europa heen. Zo door Frankrijk naar Bordeauux die kant op en dan zo langs de Pyreneeën weer richting Zuid-Frankrijk en dat was nog het leukste eigenlijk. Niet weten waar je s,avonds terechtkomt en elke keer weer een andere plek. Bij terugkomst was ik dat ding dan weer zo zonder verlies kwijt aan een Duitser of zo op de camping en zo kwam Jan Splinter door de Winter ( zomer) en konden we zo weer de stacaravan van onszelf in. Ach weet je, het was gewoon ons tweede huis feitelijk en als je er al vanaf 1971 staat ken je echt elk boompje en struikje wel en al was het op de camping dan ook wel fijn was zo een reis heerlijk. Lekker s,avonds zelf mosselen halen uit zee en die lekker bakken en mijn zoon ving dan met zo een schietding van die inktvissen en was hij echt goed in en gaven we altijd aan die Fransen. Ik hou van de fransen maar komt misschien ook omdat ik de taal spreek. Ging dan ook meestal naar die Campings Municipal in Zuid-Frankrijk want was het altijd oergezellig. Fransen zijn heel anders als Hollanders. Hollanders zijn klitterig vaak op vakantie en vooral die campings waar veel Hollanders kwamen bbbrrrrrrrr…. Je kent het wel: Komen we nu bij jou een bakkie koffie drinken en MOETEN jullie morgen bij ons een bakkie drinken en zo. Fransen zijn heel anders en meer op zichzelf en “lijken” daardoor afstandelijk voor de Hollander maar s,avonds werden dan de tafels aan elkaar geschoven en had je bij die Fransen van die lange tafels en werd er wijn gedronken, gegeten, gezongen gelachen en wat vooral opviel was dat het na een uur of 11 rustig en doodstil was en lag iedereen te maffen en s,morgens weer vroeg op. Tja wat dat betreft ben ik toch een Hollander want we hadden een leuk stel getroffen op de camping een zekere Marc en Irene en hadden een plek op zo een soort plateautje en moest je oppassen want via een weggetje links kon je naar de w.c. en als je recht vooruit liep flikkerde je van het plateau af dus wij in het dorp van die grote wijndingen gehaald waar een kraantje aanzit en heerlijk keuvelen en drinken met Marc en Irene bar gezellig en zo een grote fust met zo een kraantje eraan is eigenlijk een beetje teveel van het goede en dat bleek ook zo een beetje later in de nacht.Bladzijde 23Onder het plateau waar we kampeerden stonden op een rij een aantal franse caravans van een grote familie en was een leuk stel joh. Elke avond de tafels tegen elkaar daar beneden en dan eten en drinken en werden de lege flessen zo een beetje opgespaard en lagen aan de voet van ons plateau zo pak em beet een 6 meter lager of zo. Goed, vrouwtje moest even piesen en verdwijnt in de nacht en vagelijk meende ik iets van gerinkel van flessen te horen maar we keuvelden gezellig door maar wie er ook opdaagde. Geen vrouwtje, dus wij toch maar eens op onderzoek waar ze was gebleven en liepen het paadje af naar beneden en naar de w.c. maar daar was ze ook al niet dus begonnen een beetje ongerust te worden en zijn de nogal grote camping maar overgelopen waar het werkelijk stik en stikdonker was en die fransen maken er de gewoonte van al bijtijds in bed te liggen. Tja opeens zagen we in de verte een schaduw ronddolen en gelukkig bleek dat mijn vrouwtje te zijn. Tja…… rode wijn wil nogal aantikken vooral als je de glaasjes steeds maar uit zo een kraantje kan bijvullen uit een fust die op tafel staat en is madame i.p.v. het weggetje naar beneden prompt rechtdoor gelopen en is rechtstreeks van het plateau afgeflikkerd bovenop de stapel gespaarde flessen blijkbaar van de fransen wat het gerinkel dus was en is ze later opgeklauterd en door de wijn beneveld en duisternis maar gaan dwalen over de camping blijkbaar en had werkelijk geen benul waar ze was en dat zijn nog eens leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ? Wat een geraaskal he ? Dat je het nog uithoudt dit allemaal te lezen ? Maar goed het is nu 7 december 2006 om half vijf s,middags dat ik dit neerpen en MIJN dag kan niet meer stuk want heb juist een paar uur geleden telefonisch bevestigd gekregen door mijn prof uit het AMC dat mijn leverecho oke was en verder mijn bloed ook prima en hoeft hij me niet meer terug te zien omdat de vijfjaarstermijn verstreken is en ik feitelijk “genezen” ben verklaard van die rottige kanker maar ja. April 2000 werd de familie en ik ook al gefeliciteerd dat er geen uitzaaiingen verder waren en toch vonden ze 3 maanden later 3 lever-uitzaaiingen en neem ik alles maar onder “voorbehoud” We leven wel in een beetje enge tijd vind ik zelf wat ziektes betreft. Van de week nog een zoon van iemand die ik elke avond zie en nog jong tegen de veertig die maagkanker heeft, net een uur geleden belde me iemand dat bij haar vriend 37 jaar oud nierkanker en lymfklierkanker is vastgesteld, voorts een vrouwtje met borstkanker van amper 40 jaar en een nog jonge snuiter met zaadbalkanker en kort geleden hoorde ik dat een vriendin van mijn oudste dochter ook al op 37 jarige leeftijd is overleden en waar komen al die rotziektes toch opeens vandaan en nu ook veel bij jonge mensen ? UMTStraling ??? Wie zal het zeggen ? Ben een beetje aan het klooien op de computer en heb links en rechts op forums en weblogs mijn Amsterdamse Weetjes gezet en tel ik de dagen af die er nog te gaan zijn tot aan de gemeenteraadsverkiezingen a.s. 7 maart 2006. Elke dag zet ik er op nog 100 dagen te gaan …, nog 99 dagen te gaan……enz. enz. en probeer elke dag iets erop te zetten wat voor de Amsterdammer van belang kan zijn en ook een beetje bewustwording te kweken aangaande problemen die er spelen in Amsterdam. Is gewoon leuk om te merken dat steeds meer mensen het gaan lezen en werkt het toch een beetje als “katalysator” en dat wil ik ook graag. Paul de Leeuw heeft een mooi liedje over een steen die hij in een rivier gelegd had de hele loop van de rivier kan veranderen en beïnvloeden en zo is het feitelijk ook. Alles zit aan toevalligheden aan elkaar vast immers en kan soms ook een kwestie van leven of dood zijn want je zal maar in een auto zitten en een tegenligger krijgt een hartverlamming en komt op jouw weghelft dan kan een fractie van een seconde verschil maken tussen leven en dood en gek eigenlijk allemaal en daarom moet je in het leven ook een beetje geluk hebben. Zag kort geleden een vreselijke documentaire over vliegtuigrampen en zag toen de re-constructie van die vliegramp boven Frankrijk waarbij een Russisch vliegtuig in botsing kwam met een vliegtuig uit Zwitserland en er honderden Russische schoolkinderen zijn omgekomen op weg naar een vakantie in Spanje. Hoe is het te begrijpen dat 2 vliegtuigen in dat onmetelijke vliegruim tegen elkaar boten op een hoogte van 9 km ?10 meter lager of hoger had verschil gemaakt tussen leven en dood. Een vader verloor zijn vrouw die als begeleidster was meegegaan en ook 2 kinderen en heeft het verdriet niet kunnen verwerken en enkele jaren later werd er bij de verantwoordelijke verkeersleider aangebeld in diens woning en werd hij doodgestoken door de wanhopige vader. Fouten van deze verkeersleider en nalatigheid waren de oorzaak van de crash op 9 km hoogte maar dan nog denk ik dan hoe in godsnaam juist kruislings deze vliegtuigen tegen elkaar aan konden vliegen als je nagaat dat 9 km 9000 meter is en hoe lullig het eigenlijk is geweest dat juist net op dat ene punt ze elkaar tegenkwamen en kruisten. Kan me wel iets bij de wanhoop van de vader van die kinderen voorstellen. We leven maar zo een beetje raak eigenlijk met zijn allen en de een komt en de ander gaat en gaat men al weer gauw over tot de orde van de dag en dood vergeet gauw en is maar goed ook. Sommige dingen blijven je als mens bij en die vergeet je je hele leven niet meer en ik noem maar die zoektocht in de Duinen bij Bloemendaal naar dat vermiste meisje in 1986 uit Ijmuiden.Helaas is ze nooit gevonden,Ons werd gevraagd op de camping waar we al jaren stonden met een vaste plaats om als vrijwilliger mee te helpen zoeken samen met de brandweer en de politie en maakten we een lange rij en zochten zo systematisch de duinen af naar dat kind. Zo raar dat sommige dingen verzwegen worden en nooit in de krant komen want “we” vonden 3 dode mensen in de duinen waarvan er een nog aan een boom hing en de andere 2 al in verregaande staat van ontbinding. Schijn veelvuldig voor te komen dat mensen zich om het leven brengen maar komt feitelijk niet in de krant om mensen niet op het idee te brengen denk ik. En ja in zo een duingebied heb je plekken waar jaren geen mens komt door de dichte begroeiing en kan het dus voorkomen dat je er al jaren en jaren ligt en nog maar de vraag of ze je vinden want de vossen vreten je ook aan flarden en vinden ze niks meer van je terug. Ik zit nu weer effe achter de computer te typen en soms zit ik een beetje op internet te pielen en is wel grappig dat die mafkees Lodeweijk Asscher van de PVDA in Amsterdam ook een weblog is begonnen. Wordt er uitgemaakt nu voor landverrader en meer van dat moois en ligt ook een beetje aan de man zelf want ik denk dat menigeen die dit leest ook mij wel effe flink ervan langs zou willen geven maar dat is nou het mooie van zo een weblog dat je de boel mooi kan blokkeren. Ik denk dat het zo een beetje zo in zijn werk gaat: Tenminste zo het idee dan maar. Je krijgt zo een adres toegestuurd en gaat in eerste instantie even kijken maar ja kan me er ook wel iets bij dat je al gauw afhaakt en op den duur de neiging hebt om net als die Lodewijk Asscher mij ook allerlei verwensingen naar het hoofd te slingeren en mede te delen dat je wel iets beters te doen hebt dan deze onzin allemaal te lezen.Bladzijde 24.Vind het zelf wel grappig als je al zo ver bent gekomen dat je deze zin kunt lezen en denk dat je nu woedend je kop tegen het scherm van je monitor slaat en gelijk de computer uitzet of op zijn minst een even diep ademhaalt om geestelijk weer een beetje tot rust te komen maar eerlijk is eerlijk. Je kan me niet verwijten dat ik geen zelfkennis heb en daarom is de naam leipelowietje wel leuk toch ? Weet je, het is echt een heel vreemd gevoel de laatste dagen en ik merk dat het gesprek wat ik gisteren met de prof voor de telefoon had me toch meer heeft gedaan dan dat ik zelf dacht. Het is voor het gevoel hetzelfde dat als je feitelijk b.v. al geselecteerd bent voor het vuurpeloton en je je er geestelijk al helemaal op hebt voorbereid en vrede mee hebt te zullen gaan sterven en dan opeens weer uit de rij gehaald wordt met de mededeling dat je nog verder mag leven en hoor je er opeens weer “bij” Dat zal denk ik ook de reden zijn dat ik de laatste dagen zo slecht slaap. Gisternacht heb ik zeggen en schrijve denk ik 4 uur geslapen en ook vannacht maar een paar uur. Net of ik nu nog extra moet genieten van de geschonken tijd ?? Het is nu ik dit type alweer een dag verder en heb vanmorgen even contact gelegd met de zorgverzekering en dan merk je dat we zo langzamerhand “allemaal in de luren” worden gelegd met de huidige regering. Het wordt alleen maar allemaal slechter en duurder voor de mensen en de scheiding tussen de arme en rijke mensen neemt met een rap tempo toe en zal zich uiteindelijk wel gaan wreken in de maatschappij. Juist vanmorgen las ik dat er 64.000 jongeren tussen de 18 en 28 jaar op woonruimte wachten in de regio Amsterdam. Amstelveen en Diemen en bestaan er nu al wachtlijsten van 11 jaar en meer en het probleem zal alleen maar erger en erger gaan worden vrees ik en zal t.z.t. gaan escaleren in maatschappelijke onrust en de verkiezingen komen eraan en zul je zien dat “de mensen” toch weer fout gaan stemmen en beïnvloed worden door de pers en media die op strategische punten allemaal hun partijpolitieke journalisten hebben zitten om de “massa” te bespelen met vaak foutieve informatie en als dan de verkiezingen geweest zijn zitten de dames/heren weer op het pluche en begint weer het eten uit de “ruif” al zal dit wellicht wat minder gaan worden omdat “zegt men” strengere regels gaat toepassen maar het gezegde is” eerst zien en dan geloven.” Ach ja. Politiek, wat zal het de doorsnee burger een worst wezen en ik ken een heleboel mensen die niet eens meer gaan stemmen omdat ze zeggen dat het toch geen zin heeft allemaal en dat is feitelijk erg dom maar maak het ze maar eens wijs. Zolang er nog brood bij de bakker ligt en ze naar de pulpprogamma,s kunnen kijken op t.v. zoals talpa wat zullen ze zich druk maken. ? Slechts een enkeling heeft er oog voor dat het helemaal fout gaat met de natuur en ook de luchtvervuiling in Amsterdam en kan ik per jaar steeds meer merken. Ik sprak laatst een paar schilders en die vertelden me dat ze in de Van Woustraat aan het schilderen waren en dat ze verplicht waren om na het aanbrengen van de grondlaagverf binnen enkele dagen de toplaag van glansverf aan te brengen omdat er anders zich op de verflaag reeds een zwarte aanslag had genesteld waardoor de verf uiteindelijk niet goed “pakt” Een ieder die wel eens zijn kozijnen schoonmaakt zal zelf kunnen ervaren dat er binnen een paar dagen een smerige zwarte fijne stoflaag opzit die vaak ook nog eens behoorlijk hardnekkig is en zijn allemaal roetdeeltjes die in de lucht aanwezig zijn van o.a. de auto,s in de straten en van de vliegtuigen boven de aanvliegroutes in Amsterdam. Niemand wil een stapje terug doen en voor 29 euro zit je tegenwoordig met Easyjet of andere prijsvechter in Barcelona en hupakee daar gaat weer zo kreng de lucht in en je wilt niet weten hoeveel troep er tijdens de start ( en ook landing) uit die motoren komt. Ach, eigenlijk zijn we met zijn allen bezig de ondergang te zoeken in een rap tempo en zijn we ziende blind geworden en ook in het bejaardenhuis waar ik elke dag kom zeggen de oudere mensen dat zij ook zelf merken dat b.v. een moordaanslag of dergelijke gewoon als doodnormaal gaan ervaren in Amsterdam b.v. terwijl als dat vroeger gebeurde de kranten er vol van stonden. Al met al een verharding van de maatschappij die er beslist niet beter op wordt helaas. Heb helaas het ongenoegen iemand te kennen die een criminele zoon heeft en keer op keer in de fout gaat en wat het ergste is dan vooral oudere mensen te pakken nam bij een een giromaat of zo en trapte zo een oudje die op de grond lag nog gewoon een gebroken bekken en jatte dan de fiets af. Keer op keer wordt dat kreng dan weer opgepakt en zit zijn ( meestal niet eens lange straf) uit en begint zodra hij vrijkomt weer te stelen en te roven totdat hij “weer tegen de lamp loopt” en weer eens een paar maanden detentie krijgt . Zou ook niet direct een oplossing weten maar m.i. zou een eiland ergens met een groot hek eromheen met een hoog stroomvoltage ( dodelijk) een prima oplossing zijn. Gewoon op zo een eiland zetten met meer van die imbecielen die toch nooit en te nimmer meer te helpen zijn en dan nooit meer loslaten. Oplossing zou ook kunnen zijn die klanten op van die ouwe coasters te zetten en dan boor ik er vooraf wel van die kleine gaatjes erin onder de waterlijn en dan de zee opsturen en niet reageren op hulpsignalen. ( wrang grapje van me hoor) maar ja daar ben ik dan ook wel weer leip genoeg voor. Hoe kun je een maatschappij die al verkankerd is weer herstellen ? Er is nog wel een kans mits er maar een goede regering komt en de steden bestuurd gaat worden door daadkrachtige bestuurders en niet door dat halzachte botergedoe wat b.v. hier in Amsterdam rondloopt en totaal geen kennis van zaken heeft en al ruim 60 jaar een grote meerderheid vormt in deze stad in politiek opzicht. “Pappen en nathouden” is de slogan en “bij elkaar houden” en meer van die onzin en ze hebben allemaal niet door dat er “geen weg meer terug” is . Amsterdam ondergaat momenteel een hele verandering en ook die huichelaars in de politiek zijn voor geen cent meer te vertrouwen en blijkt nu weer met een rechtzaak a.s. maandag waarbij mensen die al meer als veertig jaar een woning huren er gewoon worden uitgeprocedeerd door een bikkelharde projectontwikkelaar die dan de woningen gaat samenvoegen en woekerwinsten gaat maken op de dan te bouwen luxe-appartementen die dan gekocht worden door de laten we het maar noemen “de betere hogere klasse” want Jan met de Pet kan het nooit opbrengen zo een koopprijs. Het meest ergelijke is dan eigenlijk dat de stadsdeelpolitiek dan een/tweetjes maakt met zo een projectontwikkelaar en dat zijn dan nog partijen meestal die het socialisme in hun vaandel hebben dragen en ook bij die woningen op de Albert Cyupmarkt liep zo een gezagsdrager rond die zich een slag in de rondte rommelde en sjoemelde met bouwvergunningen dat wil je niet weten. Neen politiek is niks voor mij en zijn allemaal gluipers die als je even niet oplet je bij wijze van spreken een dolk in de rug steken en dat flikken ze als het moet nog bij mensen van hun eigen partij en kleur n.b. Bladzijde 25 Maar goed, genoeg over de politiek. Dat is nu eenmaal een “slangenkuil” en zal het altijd wel blijven en is het niet anders en moeten we maar aan wennen. Juist vanmiddag hoorde ik op dat radio dat er op de wereldtop in Montreal ook al geen harde besluiten zijn genomen door n.b. 160 landen ten aanzien van de beperking van de vervuiling van het milieu en zeggen die hufters dat ze al blij zijn dat Amerika, Rusland, Saoudie Arabië e.d. niet gelijk hun veto hebben uitgesproken maar dan wel in de toekomst “verder willen praten” over de wereldwijde beperking van uitstoot van vieze stoffen om de atmosfeer niet verder te vergiftigen i.v.m. het “broeikaseffect” Men gaat dus nu weer allerlei “werkroepen” vormen en “commissies” die de zaken gaan bespreken en evalueren en zodoende wordt alles weer op de “lange baan” geschoven en neemt de vervuiling hand over hand toe. Winstpunt was dat China nu ook wel wil medewerken maar dat MOETEN ze immers wel want de ook in China kennen ze inmiddels de smogvorming in de grote steden en dan te bedenken dat de economische groei daar nog moet beginnen. Voor MIJ staat gewoon vast dat we ten onder gaan en er geen weg meer terug is helaas omdat niemand ( en dan vooral die imbeciele Amerikanen) geen stap op de plaats willen maken en dat zijn immers de grootste vervuilers van het milieu met die krankzinnig grote auto,s die er rondrijden en waar de benzine stukken en stukken goedkoper is als bij ons en dan te bedenken dat het Amerikaanse leger met de uitstoot van al die gassen de grootste vervuiler is op aarde. Trouwens heb ik het toch niet zo op de Amerikanen begrepen want je moet toch immers wel een heel misdadige inslag hebben om op 2 steden met een totaal onschuldige bevolking atoombommen te gooien zoals ze hebben gedaan op Hiroshima en Nagasaki in 1945. Weet ook wel dat er hele bomtapijten werden gelegd in de oorlog op Duitse steden en vergeet niet wat Hitler heeft aangericht met zijn V2 in Londen en het bombardement van Rotterdam in 1940 maar toch….. Ergens hadden mensen toen nog een schijn van kans maar die hebben ze feitelijk met die enorme verwoestende atoombommen nooit gehad. Ach, oorlog is vreselijk en zal altijd wel inherent zijn aan het verschijnsel “mens” want wij zijn toch in feite het ergste levende wezen wat op deze aardkloot ronddoolt ? Als je de mensen kent ga je van de dieren houden zegt men en zo is het ook wel. Op zo een stukje planeet van net 40.000 km omtrek weten ze niets beters te doen dan elkaar te bevechten en te vernietigen en is dat al eeuwen en eeuwen zo en meestal dan nog om geloofsovertuigingen en om een ander hun geloof op te dringen of om HUN geloof te laten domineren en ook nu staat dat weer te gebeuren en zal er denkelijk in de toekomst een grote oorlog plaatsvinden tussen de islam en de christenen en alle tekenen wijzen erop dat het langzaam maar zeker die kant op gaat en is niet meer te stoppen Voordeel is gelukkig dat als het milieu zich ontwikkelt zoals het nu gaat in een wel heel rap tempo, er denkelijk helemaal geen oorlog komt omdat de mens zichzelf dan grotendeels uitgeroeid zal hebben vanwege de steeds maar toenemende luchtvervuiling en men langzaam maar zeker “stikt” in zijn eigen uitstoot van giftige stoffen. De mens is zo enorm kortzichtig en daar wil je geen weet van hebben. Als je nagaat dat als je de aarde b.v. ziet als een ronde bal of sinaasappel er in feite maar een heel dun vliesje omheen ligt wat je amper kan zien en dat heet dan de “dampkring” De dampkring is dus in feite niets anders dan een soort “vel” van lucht wat de aarde omgeeft en zorgt dat mens en dier er kunnen leven. Deze dampkring wordt vnl. gevormd door de grote bossen en wouden in het Amazonegebied maar men is druk bezig deze helemaal weg te kappen omdat vooral de Westerse wereld zo een behoefte heeft aan het z.g. tropisch hardhout voor hun tuinmeubeltjes en anderszins en gaat voorbij dat deze bossen de voedingsbodem zijn van de dampkring dus ervoor zorgen dat wij, mens en dier, kunnen ademen. Geld verdienen is op dit moment belangrijker als denken aan de toekomst van toekomstige generaties na ons en ook de huidige wereldleiders hebben wat dat betreft een bord voor hun kop en denken niet vooruit en alleen maar in de termen van nu en nogmaals het grote geld verdienen en de “economie” en “beursberichten” en “aandelen” en gaan helemaal voorbij dat de wereld helemaal naar de kloten gaat met het huidige beleid en ik heb al eerder hier gezegd dat een klein kind kan bedenken dat als je uit zo een aardbol van net 40.000 km omtrek uit het inwendige allemaal die smurrie ( olie) gaat halen en dit gaat verbranden in de atmosfeer dit ervoor zal zorgen dat dat dunne vliesje wat dampkring heet om de aarde, alleen maar meer en meer vervuilt gaat worden en reeds jaren al is in diverse hoofdsteden die idiote smogvorming al waar te nemen en op sommige windstille dagen zie je over een stad als Athene een deken van een bruine smog liggen en dit verschijnsel zie je ook in heel veel andere steden ( nu al dus…!!) boven steden als Tokio, New York etc, etc, etc,. en nog willen of kunnen ze niet zien, zoals vandaag met die conferentie in Montreal over wereldwijde beperking van uitstoot schadelijke stoffen de ernst van de situatie en stapt men er gewoon overheen en gaat dan eerst “werkgroepen/commissies” vormen zoals ik al zei. Uit olie en de afvalstoffen ervan wordt behalve benzine zoveel andere dingen gemaakt en ik heb wel eens gedacht dat als ter plekke alle voorwerpen zouden smelten waar olie in is verwerkt dit een effect zou hebben dat de mensheid eens wakker zou schudden. Gaat u maar na. Plastic is een van de eigenschappen van olie en het eerste wat wegvalt is de computer en het toetsenbord waarop ik zit te tikken en valt mijn plastic balpen uit elkaar en vloeit de inkt over tafel. Mijn pakje tabak ligt nu los op tafel omdat het plastic zakje is verdwenen. De video is opeens een vormeloos geheel alsook uw t.v. die vn.l. uit plastic bestaat en uiteraard werkt niets meer ervan omdat geleiders en onderdelen in dit apparaat ook weer van plastic zijn. Uw planten staan opeens in de kamer met hun lelijke oorspronkele pot want de sierpotten van plastic zijn weg, Uw auto staat voor de deur en is het dashboard verdwenen net als de kunstoffen bumpers, de binnenkant van de portieren, de raamsteunen, zijspiegels, front van de autoradio kortom alles wat van plastic is. Mijn gulp staat wijd open omdat de plastic ritsluiting van mijn broek is verdwenen en de buurvrouw staat naakt voor het raam aan de overkant omdat haar nylon blouse is opgelost en de beha uit elkaar is gevallen. Mijn gordijnen zijn naar beneden gefikkerd omdat de plastic ophanghaken weg zijn en stelt u zich dat nu eens voor dat dus ALLES wat van plastic is in een fractie van een seconde zou verdwijnen en DAN zou u pas eens kunnen aanschouwen dat niet alleen de brandstof zoals benzine, diesel, kerosine voor vervuiling van de atmosfeer zorgt maar ook al die dingen van plastic dus die uiteindelijk op den duur in de verbrandingsovens terechtkomen en weliswaar dan gefilterd de schoorstenen verlaten van de verbrandingsovens maar reken maar dat de nodige rotzooi heus wel in de atmosfeer terechtkomt en zo zorgen we ervoor dat in een rap tempo het broeikaseffect gaat ontstaan. Bladzijde 26Bent u wel eens naar een Blokker geweest of van die andere frutselwinkeltjes zoals Wibra, Zeeman en moet U voor de aardigheid eens kijken hoeveel plastic rotzooi er verkocht wordt aan speelgoedjes en andere prularia en dergelijke wat uiteindelijk na een korte tijd weer in de afvalbakken terechtkomt en dus uiteindelijk weer in de vuilverbrandingsovens en hupakee jongens weer een stoot luchtvervuiling de lucht in jagen waar je u tegen zegt. Heeft u b.v. wel eens in een supermarkt rondgelopen waar alleen al de snoepafdeling ontelbare soorten en zakjes heeft liggen en als die allemaal leeggegeten zijn verdwijnen ook die plastic zakjes in de vuilniszak en ga zo maar door en er is NIEMAND die feitelijk de waanzin stopt van de zelfvernietiging uiteindelijk waar wij allemaal in feite mee bezig zijn. Jaren en jaren geleden hoor je dan van die politieke mafkezen zeggen dat met ingang van dan en dan er alleen nog maar plastic boodschappentassen zouden mogen worden verkocht die volledig afbreekbaar zijn en zou men overgaan op verpakkingen van papier en dergelijke. Na een tijdje hoor je niemand er verder meer over en wie nu langs een kaasafdeling loopt ziet de duizenden pakjes plastic liggen waarin de kaas dan verpakt zit en/of worst of anderszins. Soms wou ik maar dat die droom dat het plastic( residu dus van olie) zo maar zou oplossen eens waarheid werd ook in zo een supermarkt en zou het een complete chaos in de vakken worden maar ja “I had a dream” en om eerlijk te zijn koop ik ook die rotzooi in de supermarkt en waarom niet. De vernietiging van het milieu is immers toch onomkeerbaar en de tijd dat WIJ nog mogen leven moeten we maar het beste er van zien te maken. Een pluspuntje is dat men gisteren 11 december 2006 op de wereld top conferentie met 160 landen heeft afgesproken in 2012 in ieder geval verder te praten. Je houdt het echt niet voor mogelijk ! OVER 6 JAAR !! Het amazonegebied ( is dus de groene long van de aarde) die zorgt voor aanvulling van de zo benodigde zuurstof van mens en dier wordt met een ENORM tempo op dit moment jaar na jaar kaalgehakt en als je nagaat dat het gebied zo groot is als West-Europa en er jaarlijks 25.000 km2 !!!! verdwijnt kun je nagaan hoe hard dit gaat en zal op den duur het hele gebied verdwenen zijn dus ook in feite een van de grootste “longen” van moeder aarde. Maar wat kan dat allemaal die klootzakken schelen in die multinational-bedrijven die alleen maar interesse hebben in winstcijfers, aandelen en economische groei en je moet nog oppassen ook met die klanten want voor je het weet wordt je als aktievoerder daar ter plekke doodgeschoten zoals ook aktievoerder Angel Shingre is overkomen en hij werd vermoord door vijf huurmoordenaars. Laten we maar gewoon berusten in het feit dat de aarde eigenlijk is opgegeven in die zin dat er op een gegeven moment niet meer voor mens en dier erop te leven is al ben ik er wel zeker van dat de natuur zelf zich altijd zal aanpassen en zullen er wel weer nieuwe planten e.d. ontstaan die zich aanpassen dan aan het vergiftigde klimaat en wie weet zelfs ook nieuwe levensvormen. Over levensvormen gesproken heeft het mij altijd van jongs af aan enorm aangetrokken waarom er feitelijk zoveel verschillende menssoorten op die relatief kleine aarde aanwezig zijn want zet maar eens een neger, een zweed, een Japanner en een eskimo b.v. naast elkaar en zie je toch duidelijk verschillen en hoe zijn die in godsnaam ooit ontstaan . Ik hoop niet dat u vind dat ik doordraaf maar kan het niet zo zijn dat er toch ergens een veel hogere intelligentie aanwezig moet zijn in het heelal die wij niet kunnen bevatten ( zie mijn voorgaande verhaal over die verschijning in de lucht in Italië) en dat we “misschien” een proeftuin zijn van deze intelligentie en dat we dit dan “god” noemen want het is toch opmerkelijk dat elke volkstam die ze op aarde hebben ontdekt wel “een god” aanbidt en de een noemt het Allah, de ander Christus, Boeddha enz. Het is toch allemaal heel frappant dat er zoveel dingen zijn waarvan de mensen niet weten hoe ze zijn ontstaan en neem b.v. de Paaseilanden met die reusachtige beelden,, de grote pyramide achtige gebouwen in het Atzekengebied, de enorme grote pyramiden in Egypte en de ruïnes van Stonehenge waarvan men zegt dat het een symbolische poort is naar het hiernamaals of de hemel en dat het is gebouwd om astronomische redenen en dat men met behulp van stonehenge de positie van de zon en maan t.a.v. de aarde is te bepalen en zelfs nu in het heden kunnen we met behulp van stonehenge zonsverduisteringen voorspellen. Dan is het nog maar de vraag wie en hoe men die enorme stenen en kunstwerken destijds heeft kunnen maken en kunnen verplaatsen en hebben ze wel allerlei theorieën op papier gezet maar niemand weet feitelijk hoe en op welke wijze de enorme stenen zijn verplaatst en dan nog niet eens hebben we het over die enorme grote pyramiden in Egypte en hoe die zijn ontstaan ooit. De enorme beelden op de Paaseilanden spreken ook tot ieders verbeelding . Verder is het heel frappant dat er in Peru op de grond allemaal afbeeldingen zijn aangebracht kilometers lang en dat je alleen op grote hoogte er dan structuur in ziet en zuidelijk een tekening aangeeft. Voorts zijn er grottekeningen gevonden van circa 2000 voor Christus die duidelijke afbeeldingen laten van ruimtemannen met helmen op en antennes en meer van die vreemdsoortige toestanden en eren de Kayapo Indianen uit Brazilië ( bestaan al 4000 jaar n.b) nog steeds jaarlijks de goden die uit de hemel neerdaalden en hebben dan een ritueel kostuum ontworpen wat in sterke mate overeenkomt met de gevonden grottekeningen. Het is natuurlijk te gek voor woorden dat wij de illusie hebben dat wij de enigen zullen zijn in het onmeetbare universum en ergens geloof ik zelf wel dat er een intelligentie is die ons “in de gaten houdt” en ingrijpt als we het te bont maken net zoals in de tweede wereldoorlog er tijdens de raids met bombardementsvluchten zo immens veel flying objects werden gezien ofwel ufo,s en is het ook opvallend dat er steeds regelmatig van die graancirkels zomaar verschijnen en zijn van een zodanige perfectie en tekening en omvang dat deze ONMOGELIJK zijn na te maken en gaat u eens voor de aardigheid naar http://members.chello.nl/~p-stortelder/gc/indexgc.htm ( copieër dit adres en voeg het in uw antwoordbalk) en ziet u voorbeelden van graancirkel die onmogelijk door mensenhanden kunnen zijn gemaakt. Zo sterft het van de raadsels waar geen hond een verklaring voor heeft en hoop ik diep in mijn hart dat als het fout mag gaan lopen en er inderdaad “misschien” een buitenaardse intelligentie is die ons voor ramspoed zal behoeden.Bladzijde 27.De mysteries zijn op aarde van die aard dat veel altijd wel een mysterie zal blijven ondanks dat de “wetenschappers” denken het fijne ervan te weten; Neem nou Atlantis wat me altijd enorm geboeid heeft : Het verdwijnen van Atlantis ongeveer 9500 v.Chr. valt samen met het einde van de ijstijd, wat wordt geschat op 10.000 v.Chr. Dit is wel heel toevallig en volgens veel atlantologen is dit ook de oorzaak van de vernietiging van Atlantis. Het is alom bekend dat er tegen het einde van de ijstijd sprake was van veel aardbevingen, overstromingen en andere wereldwijde rampen. Dit is aangetoond door de ijslagen op de Noordpool te analyseren en door verschillende andere wetenschappelijke methodes. Tijdens deze rampen zijn ongeveer 70% van de toenmalige zoogdieren uitgestorven waaronder: de sabeltandtijger, mammoet, de holenbeer en nog veel meer. Indien we Atlantis willen vinden, zullen we het moeten zoeken op het continent Antartica. Het is het minst onderzochte gebied ter wereld en verbergt de meeste geheimen. Als Atlantis bestaan heeft, moet het daar onder het ijs liggen, in ieder geval nog een gedeelte er van. Waarschijnlijk is er met de laatste verschuiving van de magnetische polen een enorme verandering in het weer opgetreden welke Atlantis onder het ijs heeft bedolven. Tot nu toe heeft onderzoek aangetoond, dat we pakweg 12.000 jaar geleden nog met de mammoeten samen leefden en dat Siberie (ineens!) enorm kouder werd. Mammoeten die nu nog gevonden worden zijn van het ene op het andere moment bevroren. Dit kan alleen als er iets gebeurd is wat wereldwijde gevolgen heeft gehad. Precies aan de andere zijde van de aardbol ligt Antartica, gek genoeg lees je nooit over welke effecten daar opgetreden zijn in de periode dat de mammoeten uitstierven. Andere gebieden in de wereld hebben daar beduidend minder last van gehad. Een magnetische poolverschuiving zou in ieder geval een verklaring kunnen zijn voor het verdwenen Atlantis. Al meer dan 2000 jaar is men in de Westerse wereld gefascineerd door het verhaal over Atlantis, een raadselachtig welvarend eilandenrijk uit de oertijd, dat door een of andere ramp plotseling onder het zeeoppervlak verdween. De bewoners waren goede ruiters en vooral vaardige zeelieden, die een machtige vloot van 1200 schepen bezaten waarmee ze alle oceanen doorkruisten. Ze beschikten bovendien over een hoge kennis van bouwkunst, astronomie, astrologie, wiskunde enzovoort. Sinds het einde van de vorige eeuw zijn er niet minder dan 2000 boeken verschenen en tal van films en liederen gemaakt over dit mysterieuze paradijs op aarde, dat werd verzwolgen door de woeste golven van de zee. Waar komt dit verhaal vandaan? Is het louter fantasie of liggen er ware historische gebeurtenissen aan ten grondslag. Omstreeks 9.500 voor Christus verdween het door een wereldwijde catastrofe naar de bodem van de zee en wiste daarmee haast ieder spoor van zijn bestaan uit: “De oude hoofdstad was rijk aan natuurlijke bronnen en er was voedsel in overvloed. Hoge bergen boden beschutting tegen de noordenwind en over de weiden zwierven dieren zoals olifanten en paarden, die dronken uit meren en rivieren. De oude hoofdstad van Atlantis een streng geometrisch uitgebouwd systeem van concentrische cirkels met om beurten een ommuurd eiland en een kanaal, met een totale doorsnede van 22,5 km. Op het cirkelvormige centrale eiland waren er sportterreinen, het koninklijk paleis en een tempel, toegewijd aan de zeegod Poseidon, beschermeling van de stad. Het hoofdeiland werd helemaal ingesloten door een cirkelvormig 183 meter breed kanaal. Daarrond was opnieuw een ringvormig eiland, 365 meter breed, met een paardenrenbaan, een kazerne en een grote binnenhaven. Het was gescheiden door een even breed kanaal van de derde buitenste landring. Aan één kant liep een kanaal rechtstreeks van de zee doorheen dit geometrische complex tot een binnenhaven in het centrum. Over de hele wereld zijn er naar schatting 500 mythische verhalen over een “aards paradijs” dat ten onder ging door een zondvloed, vuur aardbevingen. In de Keltische en Germaanse mythologie wemelt het van verhalen over verzonken landen, o.m. voor de kust van het Franse Bretagne. We treffen eenzelfde scenario aan in mythen van Midden-Amerika, bij de eskimo’s en de Hopi-Indianen in Noord-Amerika, in de Boedhistische en Hindoeïstische godsdienst, en ook in de Bijbel. Overbekend is het verhaal van “de Hof van Eden” met Adam en Eva en later de zondvloed, waaraan Noe met zijn Ark ontsnapte. Ze beschrijven allemaal in grote lijnen precies dezelfde geologische en klimatologische gebeurtenissen. Dat kan géén toeval zijn. Er zou wel eens één en dezelfde waar gebeurde catastrofe aan ten grondslag kunnen liggen.Bladzijde 28.Kortom, er zijn nog zoveel raadsels en toch heel frappant opnieuw dat in alle beschavingen men het heeft over een soort van godheid en dat er ook “gebeurtenissen” hebben plaatsgevonden die op zijn minst heel merkwaardig zijn te noemen allemaal en men het heeft over sterren die de 3 wijzen uit het oosten begeleidden en dergelijke. Het is o zo jammer dat ik niet de oplossing kan meemaken net zo men als dat ik nog kan meemaken dat astronauten naar Mars zullen gaan en daar verblijven terwijl dit nog maar peanutts zijn in feite met de afstanden die er zijn in lichtjaren tot andere zonnestelsels en planeten en zou het immers wel heel arrogant zijn van ons aardbewoners te veronderstellen dat we de enige levende beschaving zijn in het immense heelal en wellicht zijn er al tal van beschavingen die 1000 x verder zijn als ons in de technische ontwikkeling en kunnen zij zich verplaatsen met een snelheid en manier waar wij totaal geen weet van hebben en heb ik zelf kunnen constateren ooit in Italië met wat voor snelheid zo een object zich plotseling kan verplaatsen. Reeds vanaf die tijd is mijn belangstelling voor buitenaardse intelligentie ontstaan en kan me best voorstellen dat er misschien wat lacherig op gereageerd zal worden en dat moet dan maar en kan me niks schelen feitelijk ook. Ook in Nederland heb ik een aantal jaren geleden samen met een aantal andere campinggasten heel vreemde objecten en lichtverschijnselen waargenomen boven zee in de nacht en staat het voor mij buiten kijf dat er wel degelijk een “leven” is buiten het aardse en voor ons bevattelijk. Als je b.v. de “zwarte” gaten neemt in het heelal zijn die ook weer zo interessant en weet geen wetenschapper er een verklaring voor te geven b.v. Onderzoekers hebben een superzwaar zwart gat ontdekt dat blijkt te werken als een kolossale dynamo, zo werd deze week bekend. Hoe is het mogelijk om energie te onttrekken aan een zwart gat? En wat is er eigenlijk bekend over deze mysterieuze objecten? 1. Wat is een zwart gat? Dat is simpel. Het is zwart omdat het geen licht geeft, en het is een gat omdat er van alles in verdwijnt. Een zwart gat is een gebied in het heelal met een extreem sterk zwaartekrachtsveld. Licht heeft een snelheid van 300.000 kilometer per seconde – de hoogst mogelijke snelheid in de natuur. Bij een zwart gat is zelfs die enorme snelheid onvoldoende om uit de greep van de zwaartekracht los te komen. Er kan dus niets uit een zwart gat ontsnappen, zelfs geen licht. Een zwart gat is in feite een eenrichtingsdeur in het heelal: je kunt alleen naar binnen, maar nooit meer naar buiten. 2. Hoe zie je een zwart gat? Niet. Althans, niet direct. Zwarte gaten zijn per definitie onzichtbaar – ze zenden geen enkele vorm van straling uit. Maar de invloed die ze op hun omgeving uitoefenen, is wél waarneembaar. Wanneer er gas naar binnen wordt gezogen, wordt dat door het sterke zwaartekrachtsveld enorm versneld en verhit. Nog voordat het gas voorgoed in het zwarte gat verdwijnt, zendt het daardoor energierijke röntgenstraling uit. Die kan geregistreerd worden door telescopen in een baan om de aarde. Ook uit de beweging van naburige sterren en gaswolken is het bestaan van een zwart gat soms af te leiden. Maar het gaat altijd om indirecte waarnemingen. 3. Bestaan zwarte gaten wel echt? Geen twijfel mogelijk. Moderne röntgentelescopen, hebben de omloopsnelheid gemeten van rondzwierende sterren en wervelende gasschijven. Uit die snelheidsmetingen kun je de afmeting en de massa van het onzichtbare centrale object berekenen. Vaak gaat het om zo veel massa in zo’n klein gebiedje, dat een zwart gat echt de enige mogelijke verklaring is. Andere supercompacte objecten zouden namelijk niet onzichtbaar zijn, maar juist enorm veel straling produceren. 4. Hoe onstaan zwarte gaten? Laat de natuur haar gang maar gaan, dan ontstaan ze vanzelf. Overigens zijn er twee soorten. De ‘stellaire’ zwarte gaten zijn een paar keer zo zwaar als de zon, maar niet groter dan een paar kilometer. Ze ontstaan wanneer een zware ster aan het eind van zijn leven explodeert als supernova. De kern van de ster stort dan ineen tot een zwart gat. ‘Superzware’ zwarte gaten zijn veel groter, en zijn een paar miljoen of zelfs een paar miljard keer zo zwaar als de zon. Ze houden zich schuil in de kernen van de meeste sterrenstelsels. Waarschijnlijk vormen ze een onvermijdelijk bijproduct van het ontstaan van sterrenstelsels. 5. Hoe veel zwarte gaten zijn er? Vele triljoenen (een triljoen is een 1 met achttien nullen). Vrijwel elk groot sterrenstelsel – inclusief ons eigen Melkwegstelsel – heeft een superzwaar zwart gat in zijn kern. Dat betekent dat er al tientallen miljarden superzware zwarte gaten in het heelal zijn. Stellaire zwarte gaten zijn nog veel talrijker, gezien het aantal supernova-explosies. In het Melkwegstelsel komen er naar schatting al honderd miljoen voor, aldus berekeningen van de Amsterdamse hoogleraar Ed van den Heuvel. Het dichtstbijzijnde stellaire zwarte gat is hier misschien maar vijftien lichtjaar vandaan. 6. Zijn zwarte gaten gevaarlijk? Wel als je er willens en wetens op afvliegt: voor wie de ‘horizon’ van een zwart gat passeert, is er geen weg meer terug. Op aarde hebben we echter geen last van de triljoenen zwarte gaten in het heelal; die bevinden zich op veel te grote afstanden. Het sciencefictionbeeld van allesverslindende zwarte gaten die kris-kras door de ruimte zwalken, berust dan ook op fantasie. Zelfs wanneer de zon zou veranderen in een zwart gat, zou de aarde gewoon haar baantjes blijven draaien, hoewel er dan natuurlijk geen leven meer mogelijk is door het ontbreken van licht en warmte. Bladzijde 29 7. Hoe onttrek je energie aan een zwart gat? Dat lukt alleen als het zwarte gat ronddraait, en omgeven wordt door een schijf van heet gas. De zwaartekracht van het roterende zwarte gat vervormt de omringende ruimte. De magnetische veldlijnen in de gasschijf raken daardoor strak opgewonden. Het gevolg is dat het zwarte gat een beetje wordt afgeremd, en het binnendeel van de gasschijf extra wordt verhit. De universiteit van Tübingen heeft voor het eerst zo’n kosmische dynamo ontdekt met de Europese röntgenkunstmaan XMM-Newton, op ruim honderd miljoen lichtjaar afstand van de aarde. De extreem hoge temperatuur van het binnendeel van de gasschijf kan alleen verklaard worden door deze dynamowerking. 8. Zijn zwarte gaten echt zwart? Volgens Stephen Hawking niet. De gehandicapte theoreticus uit Cambridge heeft voorgerekend hoe er heel af en toe elementaire deeltjes uit een zwart gat kunnen ontsnappen, dankzij het onzekerheidsprincipe uit de quantumfysica. Zwarte gaten ‘verdampen’ dus heel langzaam, en hoe lichter ze worden, des te sneller dat gaat. Als er tijdens de oerknal microscopische zwarte gaatjes zijn gevormd (zo groot als een atoomdeeltje, maar even zwaar als de Mount Everest), moeten die nu ongeveer explosief verdampen. Misschien dat sommige gammaflitsen – energierijke explosies in het heelal – op die manier verklaard kunnen worden. 9. Wat voor nut heeft een zwart gat?Geen enkel. Tenminste, voorlopig. Het ziet er niet naar uit dat er binnenkort maatschappelijke toepassingen gevonden zullen worden voor de kosmische stofzuigers. Maar in theorie zou dat wel mogelijk zijn. Een klein zwart gat in een baan om de aarde kan als ultieme vuilstortplaats dienen, en bovendien de hele wereldbevolking van energie voorzien. En grote geesten als Hawking en Richard Gott van de Princeton-universiteit beweren serieus dat je een zwart gat misschien kunt ombouwen tot een tijdmachine. In principe. Voorlopig blijft dat voer voor SF-auteurs. 10. Wat zit er in een zwart gat? Een raadsel. Of, zoals astronomen zeggen, een singulariteit. Onze natuurkundige theorieën verliezen in een zwart gat hun geldigheid. Niemand weet wat zich achter die geheimzinnige eenrichtings-horizon afspeelt. Maar gespeculeerd wordt er volop. Volgens Lee Smolin van de Harvard-universiteit ontstaat er bij de geboorte van elk zwart gat in ons heelal een nieuwe kosmos in een andere dimensie. Zwarte gaten als de takken en twijgen van een ‘multiversele’ stamboom. Wie durft nog te beweren dat wetenschap saai is? Al met al is uit bovenstaande wetenschappers en hun verklaringen dus op te maken dat er zoveel onduidelijkheden zijn en is het eigenlijk niet te “bevatten” dat het universum miljarden en miljarden planeten, sterren, zwarte gaten e.d. telt en wie zouden wij “Aardbewoners” wel zijn om glashard te kunnen beweren dat wij het voorrecht zouden hebben alleen als levende wezens in dat universum te verblijven. Neen, voor MIJ staat gewoon vast dat er meerdere beschavingen moeten zijn in het heelal en dat die misschien op hoger “niveau” bevinden in de technologische ontwikkeling als wij ons zouden kunnen voorstellen in onze stoutste dromen. Dit zijn allemaal onderwerpen waar een “normaal” mens niet aan denkt dagelijks maar toch wel iets om stil bij te staan soms en besef je feitelijk dan de “nietigheid” van de mens in het geheel in het universum en dat we in feite waanzinnig en krankjorum bezig zijn onze eigen planeet ( tenminste wat betreft bewoonbaarheid) te verwoesten. Mijn god wat heb ik vele nachten zo op een heldere nacht in Bloemendaal aan Zee niet de pracht van de sterrenhemel aanschouwt en hoe nietig voel je je dan als mens. Dat gevoel zal denk ik maar weinig mensen beschoren zijn en daarom ook heb ik de naam genomen van leipelowietje omdat “de massa” ( zie voorgaande zinsnede,s bij de beginpagina,s) dit allemaal toch niet zal begrijpen en het liefst overgaat “tot de orde van de dag” en er is niks mee als je tot die groep = massa behoort, maar als je anders denkt als anderen heeft meestal te maken met je instelling, wat je hebt meegemaakt, je roots, ervaringen in het leven en dat vormt iemand zoals hij is en ben gewoon blij dat ik op 62-jarige leeftijd dit allemaal nog mag typen op het wonder van “onze” huidige technologie en wel te weten op zo een p.c. en het dan ook nog eens mag verwoorden op zo een weblog en een ieder vrij te laten of hij het wil lezen of niet maar geeft een enorme bevrijding eens je gevoelens te kunnen uiten op deze in feite onpersoonlijke manier, en je geen idee hebt of “iemand” het oppikt en/of dat je in je uppie maar wat zit te schrijven maar dat maakt me geen bal uit. Het idee dat ik misschien enkele mensen kan benaderen die net zo denken als ik doet me al goed en wie weet breng ik ook wel mensen tot bezinning al ben ik bang, de massa kennende, dat er eerder lacherig gedaan zal worden maar dat neem ik dan maar voor lief. Reeds eerder heb ik al verwoord dat “opiniepeliers” het vaak bij het rechte eind hebben door slechts een beperkt aantal geselecteerde mensen te benaderen wat al aangeeft dat zo een kleine peiling al gauw weerspiegelt de stem/mening van de gehele kudde ( = massa dus) Vroeger werd dit aangeduid als de “grauwe trosmassa” Als ik heel eerlijk ben heeft “de kudde” gelijk zich zo te gedragen omdat het leven in feite kort is en zo om. Voor je het weet ( en dat merkt iedereen boven de 60) heb je die leeftijd en begin je al een beetje aan het “aftellen” en gaat nadenken over de tijd die je nog rest en het einde van je bestaan op je af komt. Ook zeggen mensen vaak dat het lijkt of de tijd steeds sneller gaat naarmate je ouder wordt en misschien is dat ook wel zo wie zal het zeggen. Tijd is zo een raar begrip en vooral de laatste tijd zegt iedereen dat het wel lijkt of er een “tijdsversnelling” gaande is en heb je net bij wijze van spreken de kerstboom afgetuigd en kan je weer beginnen hem op te tuigen. Ik denk dat een ieder dat wel meemaakt en wat daar de oorzaak van is ?? Misschien straling of wat dan ook ? Wie zal het zeggen. Wij mensen leven immers ( zeker de laatste tijd en “zal alleen maar erger worden “met de plaatsing overal van die UMTS masten) in een “deken” van straling en zitten er midden in en niemand weet de effecten op langere termijn en gaat iedereen voorbij aan de waarschuwingen van geleerden, kinderartsen e.d. Zal wel net zo gaan als met asbest dat het decennia duurt voordat men gaat toegeven dat inderdaad de straling zeer gevaarlijk is voor de mens maar genoeg hierover en heb ik het al uitgebreid over gehad. Wat m.i. een mens NOOIT moet doen is zijn ik verdoezelen en anders je te gaan voordoen als wie je bent. Doe maar gewoon en dan doe je gek genoeg zegt men vaak en zo is het ook. Of je nu bent gezegend of geboren met intelligentie of zonder en/of je ouders nu rijk of arm zijn. Heb al eerder gezegd dat echt arm zijn ook niet fijn is om te leven maar dat als je “rijk” bent in feite het ook allemaal maar “te leen” hebt en er een dag komt dat je alle “rijkdom” weer moet afstaan dus is “rijk” een vreemd begrip eigenlijk. Wie is nu rijker feitelijk ? De oliebaron die met zijn jacht op de Middellandse zee vaart waar op het dek zijn helikopter, sportwagen staat en allemaal bloedmooie meiden om hem heen drentelen of Ome Joop die met zijn roeibootje op een mooie zonnige dag op de Vinkeveense Plassen zit te vissen met zijn vrouw waar hij zielsveel van houdt. Zo is het toch ? Moet in dit geval denken aan de hoogmoed van sommige mensen wat me eens overkomen is. Ben ten dele opgegroeid bij zeer rijke mensen wars van enige kapsones en van “gewone” afkomst en die in niets veranderden in hun gedrag en kan dan ook die “kakkers” niet uitstaan. Een voorbeeld: Toen ik indertijd nog met dat meisje was waar ik altijd mee naar Zuid-Frankrijk trok werden we op een avond uitgenodigd bij kennissen van haar vader op een van de kerstdagen. Haar vader was directeur van een fabriek in chemische grondstoffen en Amsterdammer en haar moeder een lieve franse vrouw die goed met me overweg kon maar pa helaas wat minder vanwege mijn levenstijl toen al, en ook de weigering bij hem in “de zaak” te komen. Ben altijd een eigenwijs stuk vreten geweest dus. Maar goed, het ging om een rijke familie waar we op bezoek zouden gaan op een van de Kerstavonden ze en hadden diverse modezaken o.a. in de Kalverstraat en de villa was gelegen nabij het kopje van Bloemendaal . Prachtig huis en alles was in vol ornaat. In het begin werd je netjes voorgesteld en zaten er een kapitein van een grote reder en meer van die apekoppen met een belangrijke functie. Het diner ging nog prima en was best gezellig maar tja,… toen kwamen de flessen op tafel en begon het spul steeds luidruchtiger te worden en ook een beetje ordinair in uitlatingen en zo naar elkaar toe. Al gauw bleek de kapitein een kamer te hebben opgezocht met de vrouw van een van die apekoppen en omgekeerd lag die hufter weer te rotzooien ergens in de tuin met de vrouw van die kapitein en ging de gastvrouw m.i. een beetje behoorlijk aangeschoten mij ook een beetje proberen te “versieren” Ja kom zeg, ik was 22 jaar geloof ik en dat lijk was iets van in de veertig en dan op die leeftijd een “oud lijk” in mijn ogen en liet blijken niet van die escapades gediend te zijn en bovendien behoorlijk onbeschoft t.o.v. mijn vriendin en ja hoor…. Daar begon Madam met haar bezopen kop op een gegeven moment tegen me aan te lullen terwijl menigeen het kon horen: “Zeg knul. Hoe vind je nou om als “jongen van het volk” zoiets mee te mogen maken in zo een mooie villa en al die pracht en praal om je heen” of zoiets wat ik me herinner. Nu moet je weten dat de villa van mijn tante ( die ik mama noemde vroeger) 3 verdiepingen had n.b. met op de 1e etage een badkamer op de 2e etage een badkamer en op elke etage 4 kamers en 3 logeerkamers totaal + een mooie tuin en dan nog een mooie flat met uitzicht op zee aan de kust en dan zegt zo een trut zoiets tegen je. Heb gelijk van repliek gediend en dat gezegd en dat het allemaal geen indruk op me maakte en gelijk gezegd dat ik het “niveau” van haar gasten nog nooit had meegemaakt bij mijn familie en of ze zich niet schaamde zo hooghartig te doen, Tja…….. Kon gelijk vertrekken natuurlijk ze was des duivels en heb gelijk mijn biezen gepakt en meisje ging uiteraard mee met me en zijn lekker uitgegaan in Amsterdam. Anderdaags MOEST ik excuses maken van mijn a.s. schoonpa (ik was in ondertrouw) aan die hufters en anders wilde hij niks meer met me te maken hebben. Dus………… Dat kon ie mooi in zijn r……..t steken en dat zijn dan dingen waar ik achteraf o zo blij om ben nu op oudere leeftijd dat ik geen concessies heb gedaan en denk er met genoegen aan terug dat kolerewijf heerlijk te kakken te hebben gezet ten overstaan van die andere gladjakkers met al hun kapsones. Later is hij wat bijgetrokken maar was de verhouding wel grondig verstoord en omdat ik mijn allereerste meisje weer tegen het lijf liep is de verhouding met zijn dochter ook op den duur verbroken. Haar moeder was een schattige Franse knappe vrouw maar pa……. Zou continue oorlog geweest zijn en maar goed dat het zo verlopen is achteraf eigenlijk Bladzijde 30Het is nu midden in de nacht om 2.00 uur s,morgens op 13 december 2005 en het merkwaardige verschijnsel doet zich de laatste week voor dat ik maar enkele uren per nacht slaap en dan wakker wordt en de slaap niet meer kan vatten. Heb dit nooit gehad en zelfs voor de zwaarste operaties sliep ik als een roos en kan dit niet verklaren. Weet niet precies hoe ik dit kan verklaren en maakt me een beetje angstig in die zin dat het net is of ik “mijn tijd” nog even doelmatig moet gebruiken omdat het in feite “geschonken tijd” is voor me naar aanleiding van de mededeling van de prof verleden week dat ik voor die darm- en leverkanker feitelijk “genezen” ben verklaard en niet meer voorlopig hoef terug te komen na 5 jaar elk jaar en allerlei halfjaarlijkse controle-onderzoeken te moeten ondergaan met de nodige spanningen elke keer weer en menigeen zal begrijpen wat ik bedoel. Het is net alsof ik voor mijn gevoel mijn “resttijd” nog goed moet benutten en heb geen idee waar deze “gejaagdheid’” en rusteloosheid nu vandaan komt. Het is net alsof je de extra tijd nog optimaal wilt benutten, en heel vreemd gevoel eigenlijk nu Ben daarom maar weer achter de computer even gekropen om een bladzijde vol te pennen en is het alweer 30 bladzijden wat is volgeschreven met onzin wellicht en verhalen maar “het staat” er nu toch maar mooi en is opgeslagen op de computer en op een floppy en kan ik mijn doelstelling “iets na te laten” voor mijn kinderen waarmaken. Dit zal me niet in dank worden afgenomen door mijn kinderen in die zin dat ik nu al weet dat zij zullen zeggen: Moet iedereen dit nu weten ? Ja, vind ik zelf, Ik maak ZELF wel uit WAT ik doe en HOE ik het doe en hoe ik leef en als hun verwekker hebben ze dit gegeven maar voor lief te nemen. Immers: VOORDAT zij bestonden had ik al een heel leven achter de rug en is het aan mezelf dingen te verwoorden en zeker als ik me er lekker bij voel zoals nu. Kan het iedereen aanbevelen maar is wel vreemd dat tijdens het schrijven van zo een weblog, zoals ik overigens al eerder mededeelde de ene na de andere herinnering of anekdote opborrelt en is het het beste m.i. alles neer te pennen wat je op dat moment opkomt en er niet over te gaan zitten nadenken of verbeteren want dat schiet niet op en dan verdwijnt denk ik ook de “inspiratie” Soms is het net of ik voor mijn geestesoog als het ware “een boek” aan me voorbij zie gaan aan “gevoelens” en “gedachten” die ik anders steeds maar weer “opsluit” maar nu eindelijk kan loslaten in de wetenschap dat er ergens een kopie van al die gedachten is opgeslagen op een floppy en/of computer. Vreemd verhaal ? en ik hoop maar dat u me nog kunt volgen maar tja….. u weet het: Leipelowietje en de naam van dit weblog zegt het al dus MIJ valt niks te verwijten toch ? Lekker makkelijk zult u zeggen maar ik wordt gek van al die zwarte lettertjes op een witte ondergrond en daarbij kan ik me best iets voorstellen vooral omdat ik alles zo een beetje aan elkaar schrijf maar dat moet u maar voor lief nemen want dan kan ik zoveel mogelijk neerpennen op 1 bladzijde en er hebben me al gemaild enkelen die de bladzijden per keer uitprinten en snap echt niet dat ze dit doen maar goed. Zullen me misschien een aardige jongen vinden en straks die uitgeprinte bladzijden nog eens doornemen als ik er niet meer ben en blijft er toch “iets tastbaars”over…… Nu ik dit type, ligt zoals gewoonlijk op mijn schoot te knorren mijn lieve Poekie een lapjespoes en kijkt dan zo af en toe schuin omhoog naar het monitorbeeld waar de zwarte lettertjes aaneengeregen worden en geeft blijkbaar het zachte getik op de toetsen voor haar neus misschien een rustig gevoel want ze ligt dan meestal te knorren. Verleden jaar september heb ik Poekie opgehaald ergens in Amsterdam West uit een nest. Stond op marktplaats aangeboden en ik denk op een zondag: ik ga effe kijken en daar waren nog 4 katjes. Toen ik binnenkwam kwamen 3 van die poesjes gelijk op me af en lieten zich strelen en aanhalen net alsof ze zichzelf “wilden verkopen” en aanprijzen. Op de bank echter lag Poekie lekker op haar gemak de boel te aanschouwen met haar voorpootjes onder zich opgevouwen en keek een beetje hooghartig, tenminste zo leek het naar me alsof ze wilde zeggen: Bekijk jij het maar even….Ik lig hier goed. Poekie is een zwart-witte lapjespoes met van die mooie symetrische tekeningen op haar wangen en is het net of ze onder haar ogen van die leuke zwarte druppels heeft hangen en een blik die je doet wegsmelten. Haar bazin gaf me de raad Poekie niet te nemen omdat ze zo afstandelijk was en niet zo aanhalig en juist DAT sprak me aan in haar want iets in haar blik zei me dat het een lieve en slimme poes was en dat zou in alle opzichten later dan ook blijken en heb ik haar meegenomen naar huis en kan me best voorstellen dat zo een kameraadje in huis voor de meeste mensen een openbaring is en hoe je op het laatst een intens contact met zo een beestje gaat krijgen. Poekie is nu 15 maanden en volgroeid en mijn god wat is het een zindelijk beestje, Het eerste wat ze s.morgens doet na het verschonen van de kattebak is er op te kruipen en vanaf het begin af aan heb ik haar gewend aan oude kranten en bevalt me het beste en blijft de boel mooi schoon verder. Altijd, waar ik ook ben of even ga liggen of zit komt ze even later naar me toe en gaat bij voorkeur dan op mijn borst liggen als ik in de achterkamer wel eens t.v. kijk, met haar snuitje zo pal voor me en uitgestrekte poot die ze het liefste dan zachtjes op mijn mond legt. Soms heeft ze wat ik noem haar “speeluurtje” en gaat ze me uitdagen. Ik loop dan door de kamer en vanuit een hoek of onder een tafel vandaan springt ze dan tegen me op om me aan het schrikken te maken lijkt wel en als ik reageer gaat ze zo in de hoek staan met gebogen hoge rug en staat dan zo schuin gespannen als een boog om weg te schieten en als ik een beweging maak rent ze als een raket weg om even later schielijk om de hoek te kijken en dan op me af te komen heel uitdagend met die hoge rug en zo zijwaarts langzaam op me af lopend . Zo een leuk gezicht. Uiteindelijk raken we dan “in gevecht” op het bed of op de bank en duikt ze met platte oren op mijn hand en grijp ik haar niet zachtzinnig beet en gooi haar weg waarna ze weer fanatiek mijn hand gaat aanvallen en de aanval opnieuw opent. Ze zorgt er altijd haar nagels ingetrokken te hebben en als ze in mijn hand bijt gaat dat met een tederheid en zachtheid toch wel die me elke keer weer versteld doet staan want zo een poes of hond kan immer, als ie wil behoorlijk doorbijten maar doet dit nooit bij een “baas” Als je de mensen kent ga je van de dieren houden en dat klopt ook wel. Het meeste verdriet heb ik nog steeds over Sasza de Golden Retriever van mijn vrouw waar ik het al eerder over had. Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet de vele videobanden zien die ik heb gemaakt van onze vakanties en uitstapjes en ook de “gevechten” die ik had met hem en is het 7 januari a.s. toch alweer 3 jaar geleden dat hij dood is. Maar goed laten we dit onderwerp maar afsluiten want ik merk nu ik dit type weer emotioneel wordt.Bladzijde 31.Het is nu ik dit schrijf weer een dag later en zei net het onderwerp af te willen sluiten maar dat is niet goed denk ik zelf want anders ben ik bang dat ik volgend jaar nog steeds geen videoband kan zien van Sasza de hond dus vooruit maar effe. Ach ja, Ben samen met hem 33 dagen naar Zuid-Frankrijk getrokken in 1999 waarna een half jaar later die rottige kanker werd vastgesteld bij me. Tof man, alleen met zo een mooie hond, ( want dat was ie) op de voorbank naar het zuiden afreizen en heb je je kameraad bij je. Onderweg overnachten in een klein tentje samen ergens bij Lyon en anderdaags weer op pad en verder rijden naar het zuiden en iedereen die me passeerde of langs me reed keek gek op dat ze i.p.v. een mens zo keurig rechtop de hond zagen zitten. Aangekomen aan de kust ergens zocht ik een kampeerplaats op zowat vlak aan het strand waar WEL honden waren toegestaan want uiteraard mocht dit niet overal. S,nachts sliepen we gebroedelijk naast elkaar en al vroeg in de ochtend trokken we samen naar het vlakbij gelegen lange zandstrand waar op dat tijdstip nog geen mens zat en het zand nog helemaal strakgetrokken door de wind in de ochtendzon lag. Het mooiste vond hij dan de auto uit te rennen en als een kanon over dat strand te gaan rennen en zag je overal de sporen van zijn poten en het opstuivende zand. Dat waren eigenlijk nu achteraf de mooiste momenten in mijn leven. De opkomende zon en dan dat zachte gekabbel van die prachtige azuurblauwe zee en de zachte bries en god wat gaf dat allemaal een gelukzalig gevoel. We verbleven meestal tot een uur of 12 op het strand waar we een grote parasol hadden en andere spulletjes en gingen s,middags naar de tent wat eten en een siësta houden of een eind te gaan wandelen of zwemmen in een van de binnenmeertjes daar. In de namiddag gingen we meestal weer naar het strand en ik kende in korte tijd er zoveel mensen en ze waren allemaal gek op Sasza want het was een lieverd en inherent aan het type hond. Golden Retrievers zijn van nature heel lieve en aanhankelijke beesten. Het was , zeg ik zelf zonder overdrijven, een van de mooiste honden in zijn soort en had een brede kop en een krachtige uitstraling waar je u tegen zegt. Ik had ook heel veel bekijks als ik door het dorpje liep in Canet-Plage en we hadden het fijn samen en vooral toen mijn vrouw , oudste dochter, jongste dochter en kleindochter ook aankwamen een 2 weken later en in een appartement verbleven enige kilometers bij ons vandaan. Mijn jongste dochter is nu 19 en mijn kleindochter is 17 dus schelen amper en al vroeger was het zo idioot toen ze kleiner waren en ze b.v. op de trampoline sprongen allebei in Bloemendaal aan Zee en dan de een zat te roepen: Papa kijk es, en de ander Opa kijk es, mensen snapten er geen moer van natuurlijk Zowat elke dag ging ik met Sasza in Amsterdam een paar uur naar het Beatrixpark en dat mis ik tot op de dag van vandaag wel hoor en is het 7 januari dus 3 jaar geleden dat hij onverwacht dood ging en het lijkt nog als de dag van gisteren en nu ik dit type knijpt mijn strot weer dicht van verdriet en raar dat je je aan zo een beest kan hechten. Maar ja ik heb nu Poekie en is ook zo een lief beest en heb ik het al over gehad. Ik spring van de hak op de tak merk ik maar dat moet dan maar. Soms is het zo een chaos in mijn hoofd en komt denk ik ook wel omdat ik zoveel heb meegemaakt de laatste jaren en er niet aan toekwam dit allemaal toe te laten ( de dood van Sasza) e.d. Misschien komt de verwerking nu pas. Velen zullen zeggen misschien dat ik gek ben me druk te maken om een hond maar degenen die zelf een hond of poes hebben zullen me wel begrijpen denk ik. Goed over Sasza nog even: In het begin was het er een met een karakter hoor en toen hij puberde had hij de neiging te gaan grommen en zijn tanden te laten zien als je in de buurt van zijn etensbakje kwam en vrouwtjelief ( het was haar hond immers) wilde hem op opvoedcursus doen en is best wel goed en kan ik iedereen aanraden. Het zijn immers net kinderen en je moet ze wel wat leren. Als hij wel eens gromde moest je hem beetgrijpen en net zolang onder je vasthouden dat hij het op een gegeven moment het opgaf en wist wie de baas was. Gehoorzamen is heel belangrijk bij honden en heeft niets met marteling te maken en of kwelling maar is en was noodzakelijk en juist daarom zijn b.v. Golden Retrievers ook geschikt als blindengeleidehond b.v. Ze hebben een goed karakter maar werden en worden ook wel gebruikt als vechthonden dus in feite kun je elke hond verkankeren. Er zijn types honden die gewoon een vechtlust in zich hebben en toch thuis hele lieve beesten kunnen zijn o.a. de pittbull en Staffords . Even een anekdote: Toen mijn dochter van 37 nog een stuk jonger was had ze een vriend en die had zo een stafford en lijkt erg op de pitbull. Komt mijn dochter een keer en zegt: papa je gaat straks toch effe naar Bosplan en kun je hem even meenemen en een wandeling met hem maken. Dus ik zeg: Ja maar het zijn toch van die vechtersbazen ? Nee hoor, Was een schatje en ook bij mij thuis was het best een lieve aanhalige hond dus ik zag het wel zitten en we gaan naar de auto en hij springt erin en we rijden richting Bosplan totdat opeens de hond op mijn schoot kruipt en ik amper nog de weg kon zien en probeerde hem van me af te duwen en toen keek ie me loenig aan en begon te grommen met van die opgetrokken lippen zodat je die slachttanden duidelijk kon zien. Kun je je voorstellen dat ik onder het zweet verder die route afgelegd heb naar Bosplan en het lieverdje maar verder op mijn schoot liet zitten zo goed en zo kwaad als het ging ? Daar aangekomen was ik al blij dat ik de deur open kon doen en dat was op de “kleine speelweide” zo een groot veld bij het water waar menige hondenliefhebber verbleef met zijn hond. Mijn dochter zei dat het een schat was en nooit een andere hond zou grijpen dus ik opende de deur en heb nog nooit van mijn leven zo een soort “rakethond” opeens uit die auto zien schieten. Dat kreng vloog echt als een raket over het veld en greep elke hond die hij tegen kwam zo een beetje net alsof hij er plezier in had, dus al gauw overal paniek en gillende mensen en kun je je dat voorstellen ? Heb hem op een gegeven moment toch kunnen pakken en aan kunnen lijnen en zijn we gaan “wandelen” nou en dat is grappig hoor met zo een hond. Bijna iedereen die we tegen kwamen ook met een hond liep met een grote boog om de hond heen en mede gezien wat ik ervoor had meegemaakt kon ik me ergens er natuurlijk wel wat bij voorstellen en later zijn die honden geloof ik ook verboden om er mee te fokken en is wel wat voor te zeggen. Maar goed Sasza dan maar: Denk heel vaak aan hem en hoop maar dat ik hem in een “later leven” weer tegen zal komen en laat ik daar maar op vertrouwen. Dat er een “later leven” is staat voor mij vast en het houdt niet op bij de dood en daarom ben ik er niet bang voor als mijn tijd gekomen is. Wat dat nu precies inhoudt weet ik ook niet en misschien is het wel niet zo en dan merk je er immers niks van toch meer ? Heb me nooit zo verdiept in reïncarnatie maar het zou ook nog eens zo kunnen zijn dat je terugkomt in een heel andere gedaante en een andere tijd. Wie kent b.v. niet het verschijnsel dat je het gevoel hebt ergens “al eerder’ te zijn geweest en/of op plaatsen te komen waar je je dan “thuis” voelt. Dat vreemde verschijnsel heb ik zelf altijd gehad als ik in een kasteel kwam, b.v. muiderslot of een ander kasteel. Altijd het gevoel gehad dan “thuis” te zijn in die zin dat je al “eerder” in zo een omgeving hebt vertoeft. Ook vreemd was feitelijk dat ik nog als jochie van een jaar of 8 thuis een schilderij heb gemaakt ( feitelijk meer een tekening) van ongeveer 1.20 meter breed en 80 cm hoog en had daar een kasteel op getekend met de kantelen aan de bovenkant de slotgracht en de brug en zo en daarvoor paarden en ridders die in gevecht waren met elkaar. Iedereen die bij ons thuis kwam had het erover en keek ernaar en ik was n.b. een jaar of 8 denk ik zelf nu en toch vreemd dat je dan zo een kasteel kunt tekenen en het later herkende ik de kastelen gewoon op schilderijen elders in musea of op foto,s .Bladzijde 32 Over schilderijen gesproken: Bij ons thuis hingen al jaren en jaren van die grote donkere schilderijen. ( ik bedoel in mijn ouderlijk huis op het Jonas Daniël Meijerplein) en zaten van die enorme mooie goudkleurige gipsen lijsten omheen. Maar ja, ik was en ben altijd al een rotjochie geweest en had er vroeger eens met zo een luchtpistool van die kleine gaatjes in geschoten maar ja die vielen niet op maar zaten er dus WEL in. Jaren en jaren later toen mijn moeder niet meer thuis alleen kon wonen en naar een verzorgingshuis moest hebben we de woning leeggehaald en wat te doen met de meeste meubels en dergelijke want niet alles kon mee natuurlijk naar dat kleine flatje van 1 kamer maar was voor haar prima feitelijk want moe was al jaren manisch depressief en daar zou ze goed verzorgd worden en voor ons een hele belasting minder hoe graag we het er ook voor over hadden. Ik leende een bestelbus van een kennis en in overleg met mijn moeder besloot ik allemaal spullen maar op de zwarte markt te verkopen die nog enige waarde hadden en het meubilair en andere grote stukken werden opgehaald door zo een opkoper gratis onder voorwaarde dat hij maar dan moest zien hoe de spullen van 3-hoog beneden kwamen. Ook nam ik mee 2 schilderijen met die gouden lijst eromheen en wat ik me nog kan herinneren stond er een bos op en een paar koeien en een boerderij op de ene en op de andere een bosgezicht of zoiets. De schilderijen waren voorzien van ettelijke kogelgaatjes dus ik zou al blij zijn dat die dingen een paar tientjes zouden opbrengen. Nou was en is het zo op die Beverwijkse zwarte markt als je eraan komt en nog aan het uitpakken bent vanuit de auto op die grote karren er al van die vervelende kerels om je heen struinen en kijken wat je te koop hebt en zo en enkelen doken gelijk op die schilderijen af en vragen wat ze moesten kosten en zo maar wimpelde ze af. Ik rij met die kar de hal binnen en zoek een plek en ben bezig de boel een beetje uit te stallen en komt er een oude baas naast me staan en die zegt: Jongen, luister ik ben al oud en heb niet lang meer te leven maar wees verstandig en bedek die schilderijen die nog onder je stal liggen want die zijn een hoop geld waard en ga ermee naar een veiling in Amsterdam en brengen een hoop geld op. Ik vond het al vreemd dat die snuiters buiten ook al zo zaten te azen en nam de raad van de man ter harte en heb de schilderijen verder niet meer uitgestald en s,avonds mee naar huis terug genomen. Anderdaags ben ik naar zo een veilinghuis gegaan op een van de grachten vlakbij de Leidsestraat ( ik meen de Zwaan of zo) en heb de schilderijen daar “ingebracht” voor een veiling een paar weken later. Dus uiteraard erg benieuwd hoe de veiling zou verlopen en ben er in de zaal gaan zitten totdat de doeken geveild zouden worden en dan weet je niet wat je overkomt. Het begon al gelijk met 100 piek, 200 piek, 500 piek en ga zo maar door en eindigde ( tenminste wat ik me voor de geest kan halen op zo een 2000 gulden en ook het andere schilderij ging weg voor meer als 2000 gulden en ik meen 4800 gulden samen maar het is al zo lang geleden maar iets in die geest en heb dit op moe,s bankboekje gezet. Zo bedoel ik maar. Zelfs als oud-marktkoopman kun je nog wat leren en zal er heus nog wel heel wat zo verkocht worden wat feitelijk een hoop geld waard is en was. Ondanks de vele kogelgaatjes brachten de doeken dus een hoop geld op. Veel later hoorde ik van een tante dat mijn vader vroeger in handel had gezeten met grote aardappelschuiten ( in of na de oorlog) en die doeken had geruild. Later heb ik aan schilderijen ook nog verdiend wijs geworden als ik was met die eerdere ervaring. Kocht eens voor 5 piek zo een kleiner schilderijtje in Haarlem op een rommelmarkt en bracht ik naar dat veilinghuis en ging eens kijken wat het opbracht en was bijna 300 gulden. Dus ik later denken het geld op te halen bleek dat een of andere hufter een gat in het doek gemaakt te hebben en wou de koper het niet meer hebben en kon ik fluiten naar het geld omdat de doeken worden ingebracht op eigen risico. Weliswaar was dat gat er later ingebracht maar toch …. Is wel wat voor te zeggen want al die doeken hangen open en bloot op kijkdagen te bezichtigen en er lopen genoeg van die malloten rond in de wereld en als zo een gek met een stanleymes die doeken gaat bewerken ben je de lul. Zag nog onlangs een artikel over een vrouw die veroordeeld was door de rechter. Had voor 700.000 euro schade toegebracht in meubelzalen her en der in verschillende plaatsen waar ze leren bakstellen stuksneed omdat ze er “een lekker gevoel” bij kreeg. Voor mij kunnen ze de pot op die halve garen en heb het zelf meegemaakt met zo een gestoorde ooit. 20 jaar geleden woonde ik in Oud West en had een rode auto en op een morgen trof ik op de motorkap en lange diep uitgesneden kerf aan van ongeveer 60 cm. Net alsof iemand met een beitel of mes er overheen gegaan was en het eerst denk je aan vandalisme en waarom jouw auto zo te pakken is genomen. Twee dagen later zat er een tweede kerf op maar viel het me op dat ook de naastgelegen auto,s te pakken waren genomen en stelde me gerust in die zin dat niet iemand het speciaal op mij gemunt had en op een gegeven moment had ik krassen en strepen over de zijkanten, achterkant, voorkant en ook de auto,s van de buren en niemand begreep wie dat flikte hoe we ook er naar uitkeken totdat…… Ik had een kennis in de buurt die me vaak tipte over het een ander en bij de politie werkte en me ook kon vertellen destijds wie me had verraden met mijn illegale zender ( maar dat even terzijde) en vertelde dat het Mevrouw G……… was aan het R……….en bekend was bij de politie en dat ze “niet goed bij haar hoofd” soms was en dan van God opdracht kreeg de auto,s in haar buurt te bekrassen. En dat deed ze dan ook in de zeer vroege uurtjes. Ik vroeg waarom dat mens dan niet opgepakt kon worden maar dat kon niet zeiden ze bij de politie i.v.m. een RM ( rechterlijke machtiging) die niet zwaar genoeg was voor dat soort feiten en als ik wat meer moest weten moest ik maar naar haar huisdokter dokter R…… gaan en mijn klacht verwoorden. Ik had het geluk dat dokter R……… de plaatsvervangend dokter was van MIJN huisdokter en kende hem dus wel en zag ook dat hij net een splinternieuwe Mercedes had gekocht en laat die nou net effe een dag voordat ik hem ging bezoeken ook te zijn voorzien van zo een diepe kerf over de motorkap dus ik opgewekt hem mijn verhaal verteld en zegt de man: Mijnheer…heeft u nou geen medelijden dan met zo een patiënt, waarop ik hem vraag waar ik mijn schade dan vergoed kon krijgen en mompelde hij iets over een “waarborgfonds” of zoiets maar ik zei dat dat geen zin had zolang die vrouw elke keer maar weer die auto,s te pakken zou nemen en dat een opsluiting en behandeling het enige zou zijn soelaas te bieden dat de vrouw opgenomen zou worden en worden behandeld omdat het in feite ze de hele buurt terroriseerde met haar ongebreidelde vernielzucht.Bladzijde 33.Opeens confronteerde ik hem met het feit dat ook zijn Mercedes op de motorkap was toegetakeld . Hij had een z.g. doktersplek voor de deur met zo een esculaap en hij trok wit weg bij zijn neus toen ik hem vertelde dat zijn EIGEN patiënt dus zijn auto had beschadigd en dat was niet eens zo gek omdat de vrouw nog geen 100 meter van hem af woonde aan de rand van het Vendelpark en zie: Opeens was alles mogelijk en werd de vrouw een poos opgenomen en was er weer rust in de buurt en had ik zelf zoiets van een 10 krassen her en der en was er werkelijk geen een onbeschadigde auto meer in de straat te bekennen. Op een gegeven moment trof ik na enige tijd wederom een forse kras aan en navraag bij de arts deed mijn angst al bevestigen. De dame was weer ontslagen en verviel blijkbaar weer in het oude patroon maar aangezien de bewijslast niet was rond te krijgen viel er weinig tegen te beginnen of men zou dan hele nachten moeten gaan posten voor haar woning. Juist in die tijd werkte ik bij een computerfirma en was het zo om en nabij de kerst en kreeg ik van een relatie een kerstpakket met een konijn, in die zin dat het konijn al gestroopt was maar dat de behaarde poten er nog aan zaten. Ik was zo woedend over dat kolerewijf en de beschadigingen van de auto dat ik de poten van dat konijn eraf heb gesneden en in de brievenbus heb gedaan en heb s,avonds dat mens opgebeld en toen vertelde ze me dat ze er niks aan kon doen maar dat God haar opdracht had gegeven de auto,s te vernielen. Ik bleef vriendelijk met haar praten en zei dat ik net als haar ook een beetje “in de war was” en dat ik het was geweest die die bebloede poten in de bus had geflikkerd bij haar en ook opdracht had gekregen van God om bij haar de ramen in te gaan gooien als ze het nog een keer zou wagen in mijn straat ( ik noemde de naam) een auto te gaan bekrassen en dat ik al een emmer met stenen klaar had staan en ik vanuit het vondelpark ( zij keek op het park uit) met gemak haar ramen zou kunnen inkegelen op de 1e verdieping. Ja, ja , gek of niet gek maar ze begon te jammeren dat ik dat niet moest doen en zo en heb ik opgehangen maar NOOIT later enige vorm van kras meer kunnen aantreffen in de buurt dus zo gek zijn sommigen ook weer niet en zo kan je het ook aanpakken toch ? Die klootzak van een huisarts wilde immers niks ondernemen verder ? Soms moet je eigen rechter spelen in het leven toch ? Tja zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. De mensen nemen vaak alles maar aan van zo een dokter ofwel de overheid en dat moet je nooit doen. Over overheid gesproken en weer zoiets: Ik had een stacaravan ( heeft nu mijn vrouw) in Bloemendaal aan Zee en elke eerste Zondag van de maand kon je dan s,winters effe naar de caravan rijden en kijken of er geen inbraak/storm of waterschade was. De camping sloot immers altijd eind oktober en ging dan 1 april weer open voor 7 maanden. Maar goed, zo een route naar de camping rijd ik al vanaf 1971 en zit het er natuurlijk helemaal “ingebakken” dat er op sommige plekken van die snelheidscamera,s staan en zo ook op de snelweg bij Badhoevedorp richting Haarlem dus zal ik lang van zijn leven daar niet te hard rijden want dan je gewoon de lul als zo een camera aanstaat ( is ook niet altijd hoor) Goed, krijg op een gegeven moment een bekeuring thuis van een of ander justitie-incasso bureau uit Leeuwarden of ik maar even 138 euro wou gaan betalen want ze hadden me gesnaaid met een snelheid van 121 km geloof ik op die bewuste weg waar je slechts 100 km mag rijden. Aan de hand van de datum en tijdstip kon ik dus zien dat het die zondagmorgen geweest was dat ik naar de camping ben geweest om de boel te controleren dus ik bel een telefoonnummer op in Driebergen geloof ik en krijg zo een pokkekerel aan de lijn en die begint al gelijk smalend van: ja mijnheer, er is een foto gemaakt en camera,s liegen niet, en luisterde amper naar mijn verhaal dat die weg er bij mij zo “ingebakken”in zit dat ik nimmer die snelheid gereden kan hebben, maar het arrogante ventje luisterde amper totdat ik hem vertelde dat ik ( was bluf) met 3 mede-campingasten naar de camping was gereden die er ook een stacaravan hebben en dat we dan wel contacten zouden gaan zoeken met Pieter Storms van het progamma breekijzer destijds en het eventueel ook op een rechtzaak zouden laten aankomen omdat we met 4 man waren en 4 getuigen hadden in feite, en dan hoor je zo een rotventje terugkrabbelen en zeggen dat ie dan wel opeens de mogelijkheid heeft om alsnog de foto,s te gaan herbeoordelen en zou hij me terugbellen en inderdaad belt die kwakbol me 10 minuten later terug en zegt ie doodleuk dat ze per abuis mijn nummer hadden genoteerd maar dat ze de auto NAAST me moesten hebben en zou de bekeuring geseponeerd worden. Kijk en zo gaan ze nu met de burger om. Heb verder niks meer gehoord. Geen excuus of wat dan ook en als ik niet zeker wist het tijdstip had ik misschien niet eens gereageerd en wie weet hoeveel mensen er ten onrechte een bekeuring hebben betaald omdat ik een paar maanden het weekblad Kampioen ( gaat over auto,s e.d.) kreeg toegespeeld van iemand op de camping waarin een groot artikel dat ze wel meer betrapt waren op fouten en wie weet was DAT wel de reden voor die vent om de foto te gaan onderzoeken want zaten ze niet te wachten op enige vorm van publiciteit. U bent dus gewaarschuwd. Overigens moet je altijd op je strepen staan en je mond opentrekken vind ik zelf. Tenminste; Als je zeker weet dat je in je gelijk staat want anders heeft het totaal geen zin toch ? Een ander voorbeeld: Mijn moeder was dus manisch depressief en soms tijden helemaal van de kaart en op zich al een ramp op zich omdat je als familie elke keer kon opdraven en als je dan eindelijk eens weer een bezoek had geregeld bij de psychiater voor moe enkele weken later soms je er dan voor jan l… zat want dan was moe weer opgeknapt inmiddels en kon de hele wereld weer aan en typisch gedrag voor een manische depressieve patiënt. Ook brachten we haar dan wel eens als een dood vogeltje zo stil en depressief naar zo een rusthuis op de veluwe en als we er een paar weken later kwamen had ze weer het hoogste woord en werd het personeel bijkans gek van haar drukdoen en bezigheden. Maar goed waar ging het over ?? …. O ja, op een verjaardag laat moe onder een borreltje iets “los” over een kunstje wat iemand haar geflikt had en toen ik maar doorvroeg kwam eindelijk de “aap uit de mouw” . Moe bestelde soms wel eens iets bij zo een postorderbedrijf ( ik geloof Wehkamp) maar weet ik niet zeker meer en dan moest je maandelijks betalingen verrichten blijkbaar en had ze in haar manisch depressieve periode vergeten de opgezonden betalingskaarten op de post te doen. Na diverse aanmaningen zo vertelde ze kwam er op een dag zo een vent aanbellen bij haar woning aanbellen en zei dat hij van het administratiebureau kwam van dat postorderbedrijf en dat er nog rekeningen openstonden en zo.Bladzijde 34Moe was net op dat moment weer op het dieptepunt van haar manische periode en had totaal geen benul waar de man het over had en ze gaf hem de papieren die ze had ontvangen en gelijkertijd haar giroboekje en dan moest hij dan maar even voor haar uitzoeken wat er nog betaald moest worden en zou zij de giro,s ondertekenen en dan zou alles immers weer in orde zijn toch ? De man heeft een en ander uitgezocht toen en de giro,s ingevuld die mijn moeder ondertekende en zou deze op de post doen en vertrok weer. Afijn, even terug waar ik was: die bewuste verjaardag dus dat moe onder een slokje me vertelde dat ze er kapot van was geweest dat zo een teringhufter haar geld afhandig had gemaakt. Ze had het me nooit willen vertellen zei ze ( het was al een jaar eerder gebeurd) omdat ze wel wist hoe ik in elkaar zat en er wellicht ongelukken zouden gebeuren. Wat bleek nl. ? De betreffende hufter had gewoon zo een incassobedrijfje op de Stadionweg en ging dan voor dat postorderbedrijf bij wanbetalers langs en kwam op die manier ook bij moe terecht. Omdat ze in haar manische periode was vertrouwde ze de man en die vulde dus de giro in maar achteraf toen moe weer eens “bijkwam” ( een manische periode is vaak tijdelijk en verdwijnt even plotseling vaak als dat hij opkomt) bleek dat er een groter bedrag van haar rekening was afgeschreven. Wat ik me herinner was het openstaande bedrag zo een 300 gulden maar er was op de rekening 1300 of 2300 gulden afgeschreven, precies weet ik het niet meer maar in ieder geval 1000 piek meer dus had die klootzak gewoon een 1 extra voor op het giroformulier gezet. Snap je ? dus i.p.v. 300 gezet 1300. Moeder belde hem verschillende keren op maar werd steeds met een kluitje in het riet gestuurd en moest hij het nog even “uitzoeken” en was er volgens hem er blijkbaar “iets” fout gegaan en zo verstreken de weken en maanden en op het laatst ging ze naar zijn bedrijfje toe dat gevestigd was op de Stadionweg gewoon in een soort winkelpand. Ook daar werd ze met een kluitje in het riet gestuurd en was ze moedeloos van. De manische perioden zorgden ervoor dat de tijd nog eens extra snel vergleed en zo kwam dus haar bekentenis opeens veel later pas naar voren tijdens de verjaardag. Tja….. Wat doe je dan in zo een geval als zoon ? Om net als mijn moeder met die man in discussie te gaan en me “het bos” in te laten sturen leek me niet zo een goede oplossing want mezelf kennende was de kans groot dan dat die hufter weer zou bijkomen in een of ander ziekenhuis met een paar slangetjes in zijn neus en ik wilde nog wel even vrij rondlopen. Heb dus een staaf ijzer gepakt en ben gewoon dat kantoor ingelopen en zat mijnheer achter een bureau. Had gewoon een kopie van dat afschrijvingsbewijs meegenomen en duwde dat onder zijn neus en zei dat ik even het geld kwam halen dat hij “per abuis” wellicht teveel had geïnd door een cijfer teveel op dat girostrookje te zetten. Wellicht heeft de blik in mijn ogen hem toen wel doen vertellen dat tegensputteren geen enkele zin had en dat dan inderdaad de kans groot zou zijn dat hij met die slangetjes zou worden geconfronteerd, want hij zei gelijk dat hij geen geld in huis had. Ik zei dat ik me dat wel kon voorstellen maar dat ik anderdaags s,middags om 12 uur weer terug zou komen en dan het verduisterde bedrag wilde ontvangen en dat hoe hij aan het geld zou komen zijn probleem was en als hij niet thuis was ik de ramen eruit zou kegelen . Als hij de politie erbij zou halen ik gewoon dan effe een dagje wacht en het dan zou “laten” doen en verder nog even uitvogelen waar zijn auto stond en zorgen dat als die blauw of rood was een dag later zwart zou zijn. Meer heb ik niet gezegd en ben gewoon het kantoor uitgelopen en vermoedde wel dat hij de boodschap zou begrijpen en zo was het ook want toen ik anderdaags weer bij hem kwam had de lieverd keurig die duizend piek ( of 2000 dat weet ik niet meer) maar in ieder geval 1000 voor me klaar liggen en of ik alstublieft zijn excuses wou overbrengen aan mijn moeder en had de schat zelfs nog een cadeau ingepakt voor moe en of ik dat aan haar wou geven voor het “ongemak” en toen ik het openmaakte was dat zo een ding wat je aan de muur moet hangen van brons in de vorm van een paardenkop. Was wel grappig die snuit van die kerel te zien toen ik dat ding ter plekke dubbel vouwde hetgeen nog net lukte en heb dit op zijn bureau gelegd en hem bedankt en hem een hand gegeven en dat had hij beter niet kunnen doen want ik ben nogal sterk in mijn handen en leuk gezicht dan zo een kop tegenover vertrokken van de pijn en je zelf dan vriendelijk blijft glimlachen. Heb ik later nog wel eens geflikt bij een advocaat van een tegenpartij na een vervelende rechtzaak. Zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen.Ach ja, waarom zou je het moeilijk doen als het makkelijk kan. Ikke, Ikke, Ikke zouden mijn kinderen zeggen als ze deze verhalen lezen maar ja als je zo een weblog opent kan ik het moeilijk over iemand hebben toch ? Weet je, eigenlijk moeten veel meer mensen voor hun belang opkomen als je weet dat je gelijk hebt en voel je je veel prettiger bij geloof ik zelf dan maar.Ooit heb ik eens voor de rechter gestaan en kwam als volgt. Ik werkte eens een paar maanden voor die rijke oom van me in Zandvoort aan Zee op die golfbaan in afwachting van de inschrijving op de hotelvakschool in den Haag wat ik helemaal niet wilde en moest elke dag met de trein naar Zandvoort en s,avonds weer terug. Op een dag rijdt ik met een brommer ( ik was aan de late kant) links de stalling voor het station in en zo de stoep op en via zo een houten plank de stalling in dus. Komt er opeens een vent op me af stormen met een bezem in zijn hand en een stofjas aan en begint tegen me te bleren of ik niet goed bij mijn hoofd ben en dat hij zal zorgen dat ik een bekeuring krijg. Ik zeg: stik kerel, ik moet mijn trein halen en loop door met mijn brommertje en grist die imbeciel opeens mijn tas van de bagagedrager af waar mijn lunch en zo in zat en zegt dat ik meemoet naar het bureau verderop. Nou ja, Mijn vader had ik net ervoor verloren en zat in moeilijke periode en was nou niet bepaald de makkelijkste Bladzijde 35.gelijk een Proces verbaal en zo je kent het wel en ik gewoon een paar uur daarna richting Zandvoort en kreeg een oproep voor de politierechter na enige tijd op het Kleine Gartmanplantsoen bij het Leideseplein en toen heb ik gemerkt dat er best toffe rechters zijn. Het verhaal werd uit de doeken gedaan dat er een behoorlijk handgemeen had plaatsgevonden en zat die eikel maar te klagen blijkbaar. Ik heb de rechter verteld dat NIEMAND ongestraft mijn spullen van mijn brommer afpakt. De rechter zei me dat een burger heeft toe te staan dat een politieambtenaar in functie hiertoe gerechtigd is waarop ik zei dat ik ( en dat was ook zo) geen idee had dat die vent een politieagent was omdat hij een stofjas aan had en blijkbaar aan het vegen was of zo daar. Toen vroeg de rechter aan die agent die ook in de rechtzaal was of hij zich aan mij kenbaar had gemaakt als zijnde een politieambtenaar waarop deze man zei dat niet gedaan te hebben en moest de rechter wel een beetje grijnzen en vond het allemaal geloof ik wel vermakelijk. Hij zou gelijk vonnis wijzen zei hij en begon een tirade min of meer te houden naar die agent toe dat in dit geval ik nooit had kunnen weten dat de man een gezagsdrager was en hij verplicht was geweest zich te identificeren als politieman en dat ik recht had mijn eigendom te beschermen. Immers; Door de stofjes kon ik niet bevroeden dat de man een agent van politie was zei hij Hij vond echter dat hij me wel MOEST beboeten omdat ik met de brommer de stoep was opgereden en veroordeelde me meen ik tot een boete van zegge en schrijven 5 gulden en vroeg me guitig of ik nog iets had toe te voegen en uiteraard had ik dit niet en dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch? Met mijn vrouwtje heb ik ook zo iets meegemaakt met Hermandad. Zal 16 jaar geweest zijn en vrouwtje was 14 jaar en ik 16 jaar ( ja zo lang kennen we elkaar al) en woonde ik nog bij moeder op het Jonas Daniel Meijerplein en keek ik vanuit mijn kamer uit op van die hoge straatlantaars en onze grootste lol was indertijd om met een luchtbuks de kap aan flarden te schieten die aan die lantaarnpaal zat.( ja ja, het vandalisme is dus niet van tegenwoordig dus) Dus van die ronde kappen die om de lamp heen zaten. Op een dag zaten we weer met zijn tweeën te mikken op die kappen maar je hoorde wel een inslag maar het glas bleef heel tot onze verbazing. Plotseling werd er gebeld en stond beneden de politie voor de deur en die kwamen boven en namen de buks in beslag en of ik maar even de andere dag op het bureau wou komen, Ik had nl. verteld dat ik zomaar een beetje aan het schieten was en NIET op die paal. Ik kwam er binnen en zag tot mijn grote verbazing op tafel de bewuste kap liggen die ze er af hadden gehaald en deze was werkelijk doorzeefd met allemaal kleine gaatjes dus logisch dat het glas niet brak en schreeuwender bewijs was er dus niet en hadden ze gewoon de kappen veranderd van glas in wit plastic en misschien heb ik wel toen al een verbetering kunnen bewerkstelligen want die kappen werden overal eigenlijk al kapotgeschoten. In die tijd was het gebruikelijk dat je de schade aan de gemeente moest vergoeden en had ik een afbetalingsregeling getroffen en moest dan om de zoveel tijd geld brengen naar de Nieuwe Doelenstraat en ik snap niet dat ze dat tegenwoordig niet meer hebben want dan piep je toch een beetje anders als je de aangebrachte schade moet vergoeden toch . Wat is de tijd toch veranderd en in wat voor rare wereld leven we feitelijk. Een rijk leven is slechts voorbehouden aan een handjevol mensen toch feitelijk en moeten de rest maar leven in een schamel bestaan en ook nu ik dit schrijf sterven er kinderen in de bergen in Afghanistan omdat de tenten die ze hebben na de zware aardbevingen niet bestemd zijn tegen de bittere koude en hoor ik ook dat nog geen kwart van het ingezameld geld van de tsunami-ramp terecht is gekomen na een jaar. Toen we pas getrouwd waren hebben mijn vrouw en ik ook meegedaan aan zo een actie en moest je een jaar lang een bepaald bedrag maandelijks doneren voor a.g. de arme kinderen in de derde wereld en hoor je later dat er van het geld bijna niets is overgemaakt en allemaal op is gegaan aan andere dingen en om de mensen te kunnen betalen die die betalingen moeten uitvoeren. Er is nu 40 jaar later nog steeds niets veranderd daarin en ook Is er bijna niks gedaan aan een beetje rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen en ervoor te zorgen dat ook andere landen een beetje menswaardig bestaan kunnen opbouwen. Nu even iets anders maar weer ( hak op de tak) Trouwens: Ik zou het onbegrijpelijk vinden als iemand van u het tot hier allemaal nog heeft willen en kunnen lezen en die moet net als ik ook wel een beetje licht gestoord zijn dan toch ? Ik kreeg een mooi verhaal toegezonden gekregen van iemand en heb ik al aan velen van mijn kennissen gestuurd maar wil het nog maar een keer neerpennen ter overdenking zo vlak voor de kerstdagen:Het Ziekenhuisvenster. Twee mannen, beiden serieus ziek, lagen samen in dezelfde kamer in een ziekenhuis. Een van de mannen mocht elke namiddag één uurtje rechtop zitten in z’n bed om de fluimen in zijn longen te draineren. Zijn bed lag pal naast het enigste venster in de kamer. De andere man naast hem, moest noodgedwongen hele dagen plat op z’n rug blijven liggen.De mannen praten eindeloze uren met elkaar. Ze spraken dan over hun vrouw en families, hun thuis, hun werk, hun dienst die ze beiden vervuld hadden bij het leger, waar ze in betere tijden op vakantie waren geweest, enz…Elke namiddag als de man naast het venster rechtop mocht zitten,begon hij aan z’n kamergenoot alle dingen te beschrijven die hij door het venster zag.De man in het andere bed begon naar dit dagelijks uurtje toe te leven, daar waar zijn leefwereld een stukje vergroot werd met de geurige en kleurige beschrijving die de andere man gaf van alles wat hij zag.Hij vertelde dat het venster uitkeek op een wondermooi park met een vijver.Eenden en zwanen dobberden op het water net als de modelbootjes van dekinderen die in het park speelden. Verliefde koppeltjes liepen arm in arm door het park tussen de bloemen van allerhande kleuren en op de achtergrond was er de skyline van de grote stad.Als de man bij het venster alles wat hij zag in geuren en kleuren vertelde, sloot de bedlegerige man naast hem z’n ogen en begon alles wat hij hoorde voor z’n geest te halen. Op een warme zonnige dag beschreef de man aan ‘t venster hoe hij een fanfare zag langskomen met een hele stoet mensen er achter aan. Alhoewel de bedlegerige man de muziek niet kon horen, kon hij de fanfare zien in z’n gedachten. Dagen en weken gingen zo voorbij. Op een morgen, toen de verpleegster kwam om hen beiden een bad te geven vond ze het levenloze lichaam van de man bij het venster, hij was vredig in z’n slaap gestorven. Ze was zeer aangeslagen en haalde er een andere verpleegster bij die het lichaam kwam weghalen. Na dat hij de dood had aanvaard van z’n kamergenoot, vroeg de bedlegerige man of hij niet het bed aan het venster kon krijgen. De verpleegster stemde toe, en nadat hij van plaats was verwisseld en alles in orde was liet de verpleegster de man alleen. Langzaam, met zéér veel pijn, duwde de man zich recht in z’n bed, gebruik makende van zijn ellebogen, om een blik te werpen op de buitenwereld door het venster. Alles wat hij door het venster zag was een witte muur. De man belde de verpleegster om te vragen wat z’n overleden kamergenoot kon bezield hebben om dingen te vertellen die er niet waren ? De verpleegster antwoordde dat de overleden man zelfs de witte muur niet kon hebben gezien, daar hij reeds jaren blind was. Ze zei, “Misschien wou hij jou alleen maar wat moed geven.” MORAAL VAN HET VERHAAL: Het is een onwaarschijnlijke vreugde die je voelt om iemand anders gelukkig te maken, ondanks je eigen, misschien moeilijke situatie. Gedeelde smart is halve smart, maar gedeeld geluk, is dubbel !!!. Als je je rijk wilt voelen, tel dan de dingen die je hebt die met géén geld te betalen zijn. Bladzijde 36.Lowietje wordt een beetje zwaarmoedig geloof ik maar dat heb ik altijd zo tegen de Kerstdagen die ik overigens haat omdat mijn vader tijdens de kerstdagen ooit is overleden en reken maar dat dat een impact geeft bij iemand van amper 17 jaar, Het vreemde is dat ik zo kort na zijn dood op een nacht hem door de gang hoorde sloffen. Hij had van die pantoffels en ik werd wakker van het bekende geluid en zag hem in de deuropening staan en lachte naar me. Achteraf denk ik dat ik het gedroomd moet hebben allemaal en het was zo onwerkelijk op dat moment. Het is me wel het hele leven bijgebleven en ben daarom ook zo geïnteresseerd in die progamma,s over het hiernamaals en dingen die mensen hebben meegemaakt en zo die op de grens van de dood hebben geleefd tijdens een operatie en dan een tunnel zagen met licht en het gekke is dat heel veel mensen zo een bijna doodservaring hebben gehad en toch weer werden “teruggezogen” naar het “gewone” leven.Mensen die dat hebben meegemaakt spreken allemaal van een mooi licht en een gelukzaligheid wat niet te beschrijven is en vinden het vaak jammer dat ze “teruggeroepen” zijn naar het aardse bestaan en staan dan daarna ook vaak heel anders in het leven. Zelf ben ik ook klinisch dood geweest tijdens mijn tweede zware operatie in februari 2000 toen de eerste operatie was mislukt en de naad tussen de darmen was gaan lekken ( men had een gezwel verwijderd) en dat dat zo was zag ik op de dokterstatus die men aan het voeteneinde van het bed had laten liggen en bleek ook wel uit de extreem lange opname daarna van ruim 3 weken. Het is zo verdomd jammer dat ik NIETS heb gezien van een “tunnel naar het licht” of wat dan ook. Men zegt b.v dat als men dood gaat de ziel als het ware eerst een tussenperiode meemaakt voordat het naar “het licht” trekt wat het dan ook moge zijn en soms nog op aarde blijft hangen en dan soms in verschijningen zich openbaart. Er zijn nog zoveel dingen onverklaarbaar die de mensen niet kunnen bevatten en neem nou b.v. “de uitredingen” en zijn er mensen die zichzelf zagen liggen vanuit een hoek boven de operatietafel en woordelijk konden vertellen aan de chirurgen wat er gezegd en gedaan was en voelden zich als het ware eerst het lichaam verlaten en zweefden dan als het waren naar boven. Reeds eerder heb ik het er al over gehad dat iedereen wel het “verschijnsel” kent van “toeval”. B.v. je denkt aan iemand en net op dat moment belt er iemand op of je komt op een plek waar je zeker van weet dat je er al eerder bent geweest of een gebeurtenis waarvan je dan zegt dat je die in exact de zelfde vorm eerder hebt meegemaakt en het dan net is of een film weer herbeleeft en ik weet 100% zeker dat bijna iedereen een dergelijke ervaring heeft gehad en meegemaakt al zal dit misschien niet zo zeer meer in de herinnering liggen. Er is m.i. meer “tussen hemel en aarde” dan menigeen beseft en juist sommige mensen zijn daar gevoelig voor en voelen en weten dat het echt zo is. Zo ben ik er heilig van overtuigt dat er goede en kwade machten zijn en heb ik dat ooit zelf kunnen ondervinden en dat als je zwak van geest bent deze machten je totaal kunnen kapotmaken. Zo een 30 jaar geleden heb ik het zelf kunnen ervaren en ik wil niet in details erover uitweiden om personen niet te kwetsen maar heb ik ervaringen meegemaakt die gewoon in een film van poltergeist niet zouden misstaan. Er waren destijds heel ernstige problemen met familieleden in psychische zin en op een avond kom ik thuis en had weer eens een robbertje gevochten met de z.g. “hulpverleners” in de psychiatrische zorg in woordelijke zin omdat er van alles mis ging. Ik ga naar bed en tot mijn grote verbazing begint het bed waar ik op lig te schudden als een gek ( ja die is leipelowietje is ECHT gek zul je nu zeggen) maar het is gewoon de waarheid en toen ervaarde ik de “aanwezigheid” van “iets” wat zich aan mij manifesteerde en me wilde belagen en zelfs nu ik dit type voel ik de koude rillingen over mijn rug lopen als weleer net alsof diezelfde krachten meekijken wat ik aan het schrijven ben en wordt het iizig koud opeens maar toch type ik door omdat “ze”weten dat ik “te sterk van geest ben” ze en ze niet toe te laten net zoals dat 30 jaar geleden gebeurde. Ze kunnen je niet bereiken als je je sterk opstelt en dat ben ik . Op een avond zat ik voor de t.v. alleen thuis met de poes op schoot en opeens kijkt dat beest me met een doordringende blik aan en je gelooft het of niet kwamen er heel vreemde onverstaanbare klanken ( diep en zwaar) uit zijn keel en was het ook hetzelfde dat de kamer opeens ijzig koud werd net zoals net het geval was terwijl ik dit type terwijl de verwarming toch gewoon aanstaat.Ik kan en wil verder niet uitweiden wat er toen zich allemaal heeft afgespeeld in de privesfeer maar was heel heftig en dan vooral toe naar de psychiatrische hulpverlening toe wat echt een “rampzootje” is Ooit wilde ik een boek schrijven over deze sector en dat die psychiaters soms nog gekker zijn als de patiënten zelf in dat hulpverleningsgebeuren er zoveel dingen niet goed gaan en fout. Het boek zou heten “Morgen gezond weer op” en dat was nl.wat altijd bij mijn geliefde huisdokter zei op zijn antwoordapparaat waarmee hij m.i. wilde aangeven dat het al heel moeilijk is/was gezond te blijven in de huidige structuur die “geestelijke hulpverlening” heet. Doelbewust wil ik op dit weblog niet over persoonlijke ervaringen spreken om anderen niet te kwetsen en “misschien” kom ik later nog eens aan een boek toe die schrijnend zal aangeven de tekortkomingen die er heersen in dat hele psychiatrische “hulpverleningsapparaat” waar ik aan de “zijlijn” mee te maken heb gehad. Genoeg nu over die hulpverlening. Ik ben ervan overtuigt dat we in een stoffelijk lichaam zitten om te leren en dat b.v. het “uittreden”dient om ook tot een dieper spiritueel inzicht te komen en dat we geen angst voor de dood hoeven te hebben en dat doodgaan eigenlijk alleen een soort overgang is naar een volgend leven waarin we veel dierbaren ( ook mijn sasza de hond) weer terug zullen zien. Bladzijde 37.Het is gewoon fijn om nu al in dit leven te weten dat je straks je overleden dierbaren weer terug gaat zien toch? Weet je, ik zit maar achter die computer en te pennen en te pennen en mijn gevoelens en gedachten neer te schrijven en aan de ene kant lucht het op en aan de andere kant is het ook weer een geestelijke belasting en zit me soms wel eens af te vragen waarom ik dit allemaal in godsnaam doe en waarom ik b.v. op het internet bezig ben de Amsterdammers te proberen een beetje “wakker” te schudden met die “Amsterdamse Weetjes” en een beetje meer politiek bewust te worden. Is het omdat ik in “geschonken tijd” leef en ik nog zoveel dingen wil vertellen en veranderen ? Is het soms het strelen van mijn eigen image dus het inderdaad ikke, ikke, ikke of zit er meer achter ? Ik weet het bij god niet net zomin als de chirurgen en professoren van het ziekenhuis het zullen kunnen begrijpen dat ik een “medisch wonder” ben in feite en gewoon weiger dood te gaan terwijl ieder ander allang de pijp aan maarten zou hebben gegeven na al die zware operaties, stuk darm eruit, 2/3 deel van de lever eruit, deel van de linkerlong en toch blijf ik maar leven en is, denk ik zelf dan maar, omdat ik “iets” in werking heb gesteld de ziekte te stoppen en/of te vertragen en is eigenlijk heel bizar. Is het “wilskracht” of is het putten uit de onvermoede krachten van ons brein de hersenen waar we slechts een klein deel maar van benutten. Dat gelul altijd van : “Hij/zij heeft zo “gevochten” tegen zijn ziekte maar heeft het onderspit moeten delven” zoals ik zovaak lees in rouwadvertenties is m.i. gewoon pure bullshit. Bladzijde 37Doodgaan hoort bij het leven net zoals je geboren wordt en ergens denk ik dat alles al is voorbestemd en dat we aan de loop der dingen toch niets kunnen veranderen. Ons leven is net een filmrol die afgedraaid wordt en is het al een wonder dat ik al 62 jaar door de wereld kan lopen en is het in feite toch onbegrijpelijk dat mensen meer als honderd jaar soms kunnen worden als je nagaat welke gevaren er allemaal op de loer liggen met ziekte,s, verkeer en noem maar op. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik in ieder geval weer 62 ben geworden en elke keer zeg ik weer op mijn verjaardag: Zo, er komt op mijngrafsteen 62 jaar te staan in ieder geval maar dat is natuurlijk maar mooi af te wachten want denkelijk zullen mijn verwanten me het liefst zo gauw mogelijk door een schoorsteen willen zien vervliegen en is eigenlijk maar het beste ook. Meestal wordt zo graf toch na 10 jaar “geruimd” met een mooi woord en komt er zo een shovel je botten en wat er over is collectief opscheppen en kom je uiteindelijk in een grote gezamenlijke knekelput terecht. Nog onlangs las ik een walgelijk artikel over zo een nabestaande die op ene kerkhof zo een “ruiming” heeft kunnen aanschouwen en was de plek alleen maar afgezet met wat stukgewaaid plastic en zag de man allemaal menselijke resten nog liggen en botten met het vlees er nog aan en de haren nog op de deels verweerde schedels. Ja het klinkt walgelijk wat ik schrijf maar is WEL de realiteit en dan kies ik toch maar voor een verbrandingsoven al is het wel vreemd dat je dan zo binnen een paar dagen helemaal van de wereld kunt zijn. Dus nu type ik dit op de computer maar kan over een uur een fataal hartinfarct krijgen en belt mijn vrouw uitvaartonderneming Ode (en kijkt u maar eens op internet wat voor idealistische uitvaartonderneming dat is) www.ode-uitvaartbegeleiding.nl en wordt ik tijdelijk opgebaard en wordt ik door mijn vrouw en de kinderen en schoonmoeder netjes weggebracht.Ik weet dan zeker dat ik niet in handen kom van zo een onpersoonlijke uitvaartonderneming waar alleen maar van die uitgestreken smoelen dan staan van mensen die ik nooit gekend heb en dan nog misschien keurig zo een walgelijk buiginkje van eerbetoon voor me gaan maken Mijn wens dat is er verder niemand bij is maar had dit al eens eerder gezegd aan het begin van dit weblog. Terugkomende op wat ik aan het vertellen was dus: Het is toch eigenlijk heel vreemd dat iemand waar je dan mee aan het praten bent en dagelijks ziet een paar dagen later helemaal weg is, foetsie, niks meer van over en soms in het ergste geval ergens in een pot staat ofwel urn. Vaak denk ik daar aan en dan besef ik hoe blij ik eigenlijk mag zijn dat ik elke morgen weer kan opstaan en van het leven genieten . Ook moet ik vaak denken aan de mensen die al voortijdig uit het leven zijn gerukt als b.v. Eddy een moordgooser die altijd in het Beatrixpark te vinden was met zijn dobberman pincher en zaten we vaak met een groepje s,middags wat te keuvelen en te kletsen terwijl de honden aan het spelen waren .Was een ex-voetballer en een hele lieve jongen en misschien weet u wel waar ik het over heb . Woonde in de Pijp en maakte opmerkingen over een stel van die a-sociale rotjochies die een parkeerplek ten onrechte bezet hielden en heeft het laffe tuig hem met een staaf ijzer afgetuigd en doodgestoken. Is dan zo onwerkelijk als je een week later weer in het park bent en dan beseft dat hij op dat moment in een kist ligt onder de grond niet ver van zijn geliefde Beatrixpark op de begraafplaats aan de Amstel. Die tyfusjochies lopen inmiddels denk ik al lang weer vrij rond met dat achterlijke rechtsysteem wat we hebben in Nederland helaas Zo onwezenlijk en onrechtvaardig, Ook b.v. mijn jeugdvriend Appie die al jong op 37 jarige leeftijd is overleden aan een hartinfarct en werd begraven op de begraafplaats daar bij Sloterdijk en de naam weet ik niet meer. Ik weet nog wel dat ik WEL op de begrafenisdag naar dat kerkhof ben gereden maar dat ik het niet kon opbrengen opeens ook de begrafenis bij te wonen en ben buiten het kerkhof weer teruggereden naar huis omdat ik wist dat ik de aanblik van die kist die in de grond zou zakken niet zou kunnen aanzien. Appie en ik woonden boven elkaar. Hij 1 hoog en ik 3 hoog en vroeger in onze jeugd speelden we dan cowboytje en had Appie complete legers en poppetjes met paarden, cowboymannetjes, indiaantjes en vermaakten we ons met hele veldslagen op saaie zondagmiddagen en gingen we later toen we wat ouder waren geworden veel samen op pad en op de fiets naar jeugdherbergen in Soest of kamperen bij Hilversum en op de fiets naar Zandvoort en de bloembollen. Ja dat is nu niet meer voor te stellen. De jeugd is liever lui dan moe. Kan me nog een keer herinneren dat we op de fiets naar Zandvoort gingen en had je onderweg tussen Halfweg en Haarlem een speeltuin en dat in feite een grote boerderij met daaraan gekoppeld een speeltuin. Op die speeltuin stond ook zo een ton en daar kon je in gaan zitten met in het midden een stuur en als je dan aan dat stuur ging draaien tolde dat ding rond maar ja dat hadden we beter niet kunnen doen want we waren kort erna doodziek en misselijk en moesten nog een eind fietsen n.b. Zijn allemaal dingen die weer opkomen. Later toen we wat ouder werden en de leeftijd hadden voor een brommertje gingen we op meiden versiertocht en al gauw had de hele groep jongens een brommer en waren we meestal met een behoorlijke groep + dat ene meisje Jopie die zo graag een jongen had willen zijn en ook een brommer had. In die tijd ontmoette ik ook mijn vrouw en ze was net 14 en ik net 16 dus kun je nagaan hoe lang ik haar al ken. Zie haar nu nog wel 4 x per week voor een koppie thee s.middags maar dat is het dan wel zo een beetje . We hebben sinds 1989 een latrelatie en bevalt ons prima. Het is een mooi boek maar ik heb het uit ( grapje) Ach als je elkaar al zolang kent hoor je een beetje “bij elkaar” dus waarom scheiden en geeft alleen maar rompslomp. Heel in het begin hadden we immers ook “verkering twee en half jaar” en ging het “uit” en zijn we toch daarna weer met elkaar getrouwd toen ik 23 jaar was en we kunnen niet aan de gang blijven toch ? Zit nu even te denken aan een mail die ik kreeg van een lezeres dat ze er soms geen touw meer aan vast kan knopen als ze mijn weblog leest en dat ik zomaar van het ene onderwerp op het andere spring maar het zij dan maar zo lieve lezeres en dat is inherent en het chaotische verschijnsel leipelowietje en moet je maar aan wennen. Het waarom van het maken van deze weblog ben ik nog steeds niet achter en toch is het misschien het idee “iets tastbaars” achter te laten zoals ik al eerder heb gezegd en wordt misschien dit verhaal “ergens” uitgeprint en/of opgeslagen op een computer en/of op een floppy om dan uiteindelijk na verloop helemaal te verdwijnen omdat zo een flop, computer e.d. uiteindelijk in de kringloop van de vuilverbrandingsoven zal terechtkomen`en zo hoort het ook. Wij leven immers gemeten naar het bestaan van de aarde slechts in een miljoenste deel van een speldenprik in de tijd en zijn immers schier onbelangrijk . Ik had het over de mensen die voortijdig al geen kansen krijgen en denk dan ook b.v. aan die jongen van een jaar of 18 die in de oude Weesperstraat ( toen die nog bestond) voor mijn ogen werd overreden door een grote vrachtwagen volgeladen met ijzer en de banden zijn borstkast vermorzelden. De jongen was loopjongen en die had je toen nog met zo een grote transportfiets en moest dan gebakjes wegbrengen en was onder de vrachtwagen gegleden. Nog hoor ik dat gekerm van hem Het is me nog zo in het geheugen gegrift en zie ik nog die transportfiets daar liggen en die jongen zo onder die wielen en de gebaksdoos en de gebakjes over de straat verspreid en hoor hem alleen maar roepen: “Mijn gebakjes, mijn gebakjes” terwijl het bloed zijn mond uitgutste en hij zelfs in zijn doodstrijd alleen maar aan de gebakjes kon denken die zijn verantwoordelijkheid waren. Vreemd eigenlijk. De jongen heeft het niet gehaald. Bladzijde 38 Ook weet ik nog dat er een vriendje van me op de lagere school was verdronken in een sluis en dat de leraar dat moest mededelen en denkelijk hebben wel meer mensen zoiets ervaren wat voor een impact dat heeft en zo onwerkelijk en onwezenlijk dat zo een joch dan nooit meer in de klas terugkomt. Zo zal elk mens wel zijn herinneringen hebben en er soms aan terugdenken. Weet nog goed dat als we aan het voetballen waren op het Jonas Daniel Meijerplein de bal wel eens de gracht inrolde en hebben we meegemaakt dat we verderop ook een bal dachten te zien drijven. Wat we ook probeerden de bal naar de kant te gooien of wat dan ook, het lukte niet, totdat we even later zagen dat het een mens was die als het waren als een dobber rechtop in het water dreef. Bleek een oudje te zijn die wellicht expresse het water was ingesprongen want vlakbij was het bejaardenhuis “De Roeterstraat” waar oudjes indertijd op van die hele grote slaapzalen moesten slapen. Meerdere malen heeft zo een oudere zich het leven benomen en was dan ook meestal in de kerstperiode. Diezelfde Roeterstraat woont nu Ramses Shaffey zijn laatste dagen te verslijten maar is de verzorging in de loop der jaren een stuk verbeterd natuurlijk. Hoewel ik niet bang ben voor de dood omdat ik zeker weet dat dat niet het einde is heb ik toch wel een vreemd soort hang naar de dood en zijn mystiek en mijn oude opoe uit Drente had dat ook. Zal wel in de familie zitten en kan ook wel eens extreme vormen aannemen. Ja, ik spring van de hak op de tak en is ook wel gezellig toch? Niemand hoeft tenslotte dit log te lezen en je krijgt geen boete als je het niet doet dus pen ik nog maar even door met die flauwekul al kan ik natuurlijk niet eeuwig doorgaan en zal er binnenkort toch een einde aan gebreid moeten worden want stel je voor dat iemand de GGD gaat waarschuwen over zo een gek die dag in dag uit maar allemaal onzin zit te verkopen op zo een computer dan komen ze me misschien ophalen de mannen met de lange jassen en omdat ik nogal een weerbarstig type ben zal dat dan wel eindigen in zo dwangbuis en ik wil me nog wel comfortabel blijven bewegen natuurlijk. Maar goed alle gekheid op een stokje Weet je wat leuk is ? Ik kreeg van een van de lezeressen een paar foto,s doorgemaild waarop duidelijk orbs te zien zijn en ik heb eerder aangehaald een site t.w. http://members.chello.nl/~p-stortelder/gc/indexgc.htm ( u kunt het zo kopieëren en in de balk zetten) en daarop stond het verschijnsel “orbs” vermeld en dat zijn “bolllingen” die op foto,s voorkomen en onverklaarbaar zijn en worden uitgelegd op die site als energiebronnen of wezens ( overleden dierbaren ?) Deze foto,s heb ik verwerkt in een mail en aan enkele kennissen toegestuurd en tot mijn grote verbazing kreeg ik kreeg ik, nadat ik wat mails met die foto,s had doorgestuurd ook weer opnieuw van 2 mensen foto,s doorgestuurd waarop deze merkwaardige orbs staan en als u het fijne wilt weten verder ervan gaat u maar eens naar bovenstaande site of vult u op www.google.nl maar eens in : wat is een orb en komt u op sites die u meer kunnen vertellen en foto,s laten zien van dit merkwaardige verschijnsel en ook op www.spiritlijn.com/orb.htm kun je zien dat er gesuggereerd wordt dat het “zielen” van overledenen zijn wat me ook weer te ver gaat ,maar een vreemd verschijnsel is en blijft het, en de hele wereld zit vol met mystiek en mysterie en we ondanks dat we al zoveel kunnen en weten er een heleboel zaken zijn die vooralsnog duister zullen blijven en zullen het meestal maar gissingen zijn en kunnen een hele hoop dingen niet wetenschappelijk onderbouwd worden hoezeer allerlei instanties dan ook willen doen voorkomen dat zij “het ei van colombus” hebben uitgevonden en ook is er met het verschijnsel :”broeikaseffect” met geen echte mogelijkheid te voorspellen wat zich de komende decennia gaat afspelen in de afbraak van de aarde en zijn levensvormen en dat het momenteel in een zeer rap tempo gaat dat kan een normaal mens nog wel zien en daar hoef je echt niet gestudeerd voor te zijn of wetenschapper te zijn. Heb al eerder gezegd dat de mens de laatste 50 jaar meer kwaad aan de wereld, milieu heeft gedaan als in de afgelopen 10.000 jaar en dat de zelfvernietiging nu als een sneltrein verlopen zal en steeds harder en harder als een “sneeuwbaleffect” en was er slechts een “katalysator” nodig de boel in beweging te brengen en het ecologisch evenwicht zodanig te verstoren dat er jammer genoeg geen weg meer terug is nu en we met zijn allen zullen afstevenen op een enorme catastrofe en de mensen zichzelf zullen gaan verstikken omdat wij niet als de natuur de mogelijkheid hebben ons aan veranderende omstandigheden aan te passen. Het is eigenlijk niet voor te stellen wat er zich dan gaat afspelen op de wereld als straks de effecten van het broeikaseffect erger gaan worden en de aarde langzaam maar zeker verschroeit in gebieden waar het vroeger een en al natuur was en nu al is te merken b.v. dat het “warme” gebied steeds verder “omhoogkruipt” en wij langzaam maar zeker steeds warmer worden zodat men zelfs in Nederland er toe is overgegaan om druiven te gaan telen wat al aangeeft dat de natuur flink aan het veranderen is en een ieder kan op straat aanschouwen dat de algen zich zo langzamerhand overal gaat vastzetten op stenen, tuinen en komt omdat er gewoon geen echt koude vorst-vorstperiodes er meer zijn. Het is nu ik dit schrijf de avond voor 1e kerstdag 2006 en denk ik zelf een mooi moment dit weblog af te gaan sluiten en nog enkele gedichten te vermelden die ooit door iemand gemaakt zijn;Hoera Ik zie de nieuwe wereld in al haar ochtendglorenIk voel de zon op mijn gezicht en ben als nieuw herboren Ik steek mijn hoofd door ‘t vensterraam En schreeuw de mensen na: Lieve mensen, ‘k ben zo blij Hoera, dat ik besta! Sporen van een kindJij hebt de wereld in je hand Jij kunt het beter maken Niet als de mensen aan de andere kant Die hun ruzie en oorlog niet staken Jij draagt de liefde in je hart JIJ kunt mij laten leven En met een teken van een hand Kun jij het verder geven Jij kunt bouwen aan een toekomst Zodat over honderd jaren Onze mensheid nog bestaat Jij kunt de aarde sparen Net als wij samen op het strandWaar ik ook ga, waar ik ook sta Je ziet MIJN stappen in het zandEn JIJ laat ook je sporen naBlijf lopen, draag de wereld mee Laat je stem maar horen Zodat over honderd jaar misschien Men nog loopt in jouw sporen… In een hoekjeIn een hoekje van de wereld it een hele kleine meid Vastgeklonken aan haar dromen Vast in de vergetelheid In dat hoekje van de wereld Staart ze zich voortdurend blindBlind op al haar mooie dromen Zie haar dat vergeten kind In een hoekje van de wereldZittend naast een zwarte boom Met de dood als enig handvat Leven is een toekomstdroom In een hoekje van de wereld Ach, dat hoekje is zo klein Kan ze letterlijk niet groeien Wanneer zal ze groter zijn? In dat hoekje van de wereld Hoopt een kind dat jij haar ziet Maar de wanhoop is dit kleintje Vastgeketend aan verdriet In een hoekje van de wereld Waar geen vlinder zich ontpopt Kan een meisje niet meer groeien De angst heeft haar diep weggestopt.Mijn wensen zijn:Dat je vrede en rust mag vinden in een wereld die je niet altijd zult begrijpen. Dat de pijn die je hebt gekend en de conflicten die je hebt ondergaan je kracht mogen geven om elke nieuwe situatie in je leven met moed en optimisme in de ogen te kunnen kijken. Altijd wetend dat er mensen zijn die liefhebbend en begripvol zijn, wanneer je je op het allereenzaamst voelt. Dat je mag ontdekken dat er genoeg goedheid in anderen zit om te geloven in een wereld van vrede. Dat een vriendelijk woord, een helende aanraking, een warme glimlach jou elke dag van je leven zal raken en dat jij deze geschenken net zo door zal geven als jij ze hebt ontvangen. Herinner de warmte van de zon als de storm oneindig lijkt. Leer díegene liefde die alleen maar haat kennen en laat deze liefde jou omhelzen als je de wereld instapt. Dat de lessen van diegene die jij bewondert een deel van jou worden, zodat jij er ten allen tijden een beroep op kunt doen. Onthoud dat het leven van diegenen die jij hebt aangeraakt en diegenen die jouw leven hebben aangeraakt altijd een deel van jou zijn, zelfs al waren de ontmoetingen minder dan jij had gewild. De inhoud van deze ontmoetingen zijn belangrijker dan de hoeveelheid of de vorm. Dat je niet betrokken raakt bij materiële zaken, maar dat je in plaats daarvan de onmetelijke waarde van de goedheid in je hart koestert. Vind elke dag tijd om de schoonheid en de liefde in de wereld om je heen te zien. Realiseer je dat elke persoon onbegrensde mogelijkheden heeft, maar dat iedereen anders is op zijn/haar eigen manier. Wat jij voelt als een gebrek in jouw aandacht voor anderen, zal in andere ogenblikken worden gecompenseerd, zonder dat je het misschien zelf beseft. Wat jij voelt als een gebrek uit het verleden, zal één van jouw krachten worden in de toekomst. Dat je je toekomst zult zien als eentje gevuld met beloftes en mogelijkheden. Leer alles te zien als een waardevolle belevenis. Dat je innerlijke kracht mag vinden om je eigenwaarde vast te zetten in jezelf en niet afhankelijk te zijn van andermans oordeel of prestaties. Maar bovenal: Dat je je altijd geliefd zult voelen door jezelf én anderen en dat je anderen ook lief hebt om de waardevolle persoon die zij in wezen zijnVergeet mij niet Ik hoop dat je me niet vergeet Maar ik vind het niet erg Als je over een tijdje Mijn naam niet meer weet -.-

Nou daar gaan we dan.“LIEVE MENSEN MORGEN GEZOND WEER OP” Nu ik dit opschrijf is het zo een beetje enkele weken voor kerstmis 2005Een boek is een boek en misschien kan wat ik uit ga leggen niet omschreven worden als een boek maar allemaal korte verhaaltjes van belevenissen van een gewone doodnormale Amsterdammer en flarden van belevenissen die eigenlijk alleen maar dienen voor zijn kinderen /kleindochter zodat zij eens kunnen zien wat die gekke papa/opa zoal beleeft heeft in de 62 jaar die hij ( sinds gisteren ) op deze aardbol rondlooptBen nu dus 62 jaar en ondanks dat ik nu bijna 6 jaar geleden dacht dood te gaan aan een ernstige ziekte ben ik er nog steeds en schrijf denk ik daarom maardit “boek/log” om ook eens alle doorgestane ellende en emoties eens van me af te schrijven die een mens kan ondervinden maar ook wel als leidraad nimmer op te geven en te blijven “vechten” en onderhuids een wilskracht zien op te bouwen een ziekte gewoon niet toe te staan. Slechts een klein deel van de hersenen wordt n.l benut en mijn heilige overtuiging is en blijft dat de mens meer krachten in zich heeft als hij zelf vermoeden kan en deze op kan roepen, Afijn, beginnen bij het begin dan maar. Ik werd geboren in 1943 en ben opgegroeid in de “Jodenbuurt” in Amsterdam en vanuit mijn ouderlijke woning op het Jonas Daniël Meijerplein ( waar in de oorlog de joden samengedreven werden om vervoerd te vervoerd te worden naar de vernietigingskampen) hadden we zicht op de markt “Het Waterlooplein” en heb daar menig voetstapje liggen als kind/puber en later zelf als marktkoopman.Mijn god wat een andere tijd was het zo kort na de oorlog en wat is er toch enorm veel veranderd. Mijn generatie heeft in feite de beste tijd meegemaakt die er feitelijk is te bedenken. Immers: De verschrikkingen van de oorlog zijn aan mij voorbijgegaan want als baby merk je daar niks van ( geboren : nov. 1943) en we hebben nooit een oorlog meegemaakt feitelijk dus wat hebben we te klagen ? Niks toch ? Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de eerste televisie in de straat er kwam en dat de buren kwamen kijken en was er in eerste instantie 1 net, en later kwam Nederland 2 erbij en dan werd er nog maar enkele uren per dag uitgezonden en ALS je op de televisie was geweest was het dus zo dat iedereen je had gezien die gekeken had en al een televisie had want meer zenders waren er toen niet. Ik kan me nog heugen dat ik met mijn vader en moeder naar Carre ging aan de Amstel waar indertijd nog gewoon circusvoorstellingen werden gegeven. Was zo machtig man, als kind, en ook later, daar rond te hangen als er een circus optrad en dan rond te hangen bij de stallen met wilde beesten die achter Carre waren gezet op de Achtergracht. Maar goed , terugkomende op dat die avond in Carre met mijn ouders. Er was die avond een televisieregistratie van de voorstelling en stonden er enkele camera,s rond de piste opgesteld en op een gegeven moment was het pauze. De betreffende avond was ik met mijn ouders ook in het Circus bij de voorstelling. We zaten op de 1e rij. Ik zag zo een camera staan en ervoor een tafeltje met een vlaggetje erop geplaatst en een ventilator die het vlaggetje bewoon en ik kan me niet meer echt herinneren maar dacht dat ik een ventilator erbij zag staan die het vlaggetje liet wapperen. Uiteraard was mijn grote nieuwsgierigheid gewekt en liep naar voren en zat te boel te bekijken en keek in de lens en zat alles eens rustig te beschouwen. Er was geen kip die op me lette en niemand zei dat ik weg moest gaan of zo en ik later terug naar mijn plaats bij mijn ouders. Anderdaags werden mijn ouders opgebeld door kennissen en die vertelden dat ik met mijn dikke kop steeds op het scherm zat tijdens de pauze van de circusvoorstelling en zoals gebruikelijk in die tijd werd gedurende een pauze gewoon een rustbeeld geplaatst met een wapperend vlaggetje. Ik niet wetende dat mijn geloer in die camera feilloos werd geregistreerd en dat was de eerste keer dat ik met mijn hoofd op televisie was al zullen er indertijd nog maar weinig mensen zijn geweest die al een t.v. hadden ( zwart-wit) nog toen.Wat ik me kan heugen was het voor mijn idee altijd mooi weer zomers en hadden we een prachtige jeugd met zijn allen. Gingen we “bomen” op het Jonas Daniel Meijerplein en de doelen waren dus 2 bomen en zo voetbalden we er op los. Ander leuk verdrijf was diefie-met verlos en ouderen weten nog wel wat ik bedoel en vaak had je van die periode,s dat de hele stad met dezelfde dingen speelde en breidde dit zich uit als een olievlek en ik noem maar de “tollentijd” dat Iedereen moest tollen en dat de tollen niet waren aan te slepen. Ook leuk was het “randjetik” spelen en was met een tennisbal net op het randje van een richel( is er nu nog steeds) de bal gooien en dat ie weer terugketste en moest je hem vangen. Uiteraard kon je dit alleen doen als de betreffende bewoner niet thuis was want die werd er stapelgek van natuurlijk steeds maar die bal tegen de muur aan. Ook heb ik geleerd in die tijd hoe meedogenloos kinderen kunnen zijn en er woonde een NSB-er die in de oorlog fout was geweest en NOG heb ik er nog wel eens spijt van dat we bij een ruzie of zo die kinderen van die nsb-er zaten uit te schelden voor nsb-er maar iedereen deed mee en het was in feite vlak na de oorlog en wisten we niet beter dom genoeg. Pijnlijk is gewoon dat een van die zoons (Robbie) mijn leven heeft gered later . Vroeger had je ( ik weet niet of het nog is) van die mooi gekleurde stekeltjes die dan aan de rand van de wallekant zwommen en kon je die met een netje uit het water halen en ook wel van die kleine glasaaltjes. Nu had je op de Nieuwe Herengracht zo bij de Hortus Botanicus van die ronde dukdalfpaaltjes waaraan dan de dekschuiten werden vastgelegd die er vaak lagen ( hier kom ik later op terug) gevuld met oud ijzer en ik dus langs de wallekant turen naar de visjes in het gedeelte dat vrij was tussen de wallekant en de aangelegde boten en met mijn netje in de aanslag en ik was samen met Robbie, de zoon van die nsb-er. Robbie was enkele jaren ouder als ik maar we konden heel goed met elkaar overweg. Ik sta zo gebukt en loop naar achteren met mijn kont tegen zo een dukdalf op en ik schrik en val pardoes voorover het water in en verdween onder de platte kiel van die aangelegde platbodem die aan de wallenkant lag. Er was dus een strook water van ongeveer 1 meter en daar gleed ik voorover in en onder de boot dus. Soms droom ik er nog van en is een ervaring die je je hele leven niet meer vergeet geloof ik en naarmate ik ouder wordt komt dit steeds meer terug.Het niet meer kunnen ademhalen en de paniek en angst was onbeschrijfelijk totdat een hand me greep en me onder de boot wegrukte en dat bleek Robbie te zijn die het water was ingesprongen en me net kon beetpakken. Hoe ik drijfnat op de wal ben gekomen samen met Robbie weet ik niet meer maar weet nog wel dat een brugwachter die in het huisje verderop zat over de Muiderstraat, gillend en vloekend mijn richting oprende en ik er als een haas vandoor met Robbie en zeiknat naar huis waar mijn moeder allang blij was dat ik het overleeft had natuurlijk. Die fase in mijn leven heeft me geleerd geen vooroordeel te hebben over mensen. Ach, een hoop herinneringen aan die mooie tijd toen de wereld nog mooi was en we s,avonds om het plein wedstrijdje konden fietsen en er amper auto,s geparkeerd stonden. Moet je NU zien daar. De enorme verloedering van het Jonas Daniël Meijerplein de laatste 50 jaar al zijn de prachtige gevels nog precies hetzelfde als gebleven als toen. Nu zie je voor de portiekingangen zware stalen hekken om tuig te weren en doet pijn als ik er wel eens langs rij. Wat hebben we toch een leuke jeugd gehad met zijn allen, Appie mijn jeugdvriend en die een etage lager woonde , Hansie van de hoek en die noemden we zo omdat ie op de hoek woonde, Rudie, Herman, Willem, Roelof, Joris en teveel om op te noemen. Ook was er Jopie een meisje en was de laatste van een familie met allemaal jongens. Jopie wilde graag een jongen zijn en voetbalde met ons mee als een jongen en gedroeg zich als een jongen in alle opzichten en een moordgriet. Samen gingen we met de ploeg s,nachts Artis in en een beetje lopen rotzooien daar en allemaal kattekwaad uithalen. Overigens konden we altijd gratis Artis in en had je vroeger bij Artis in die laatste straat, die nu bij Artis getrokken is geloof ik, en zowat de hele buurt wist dat je daar tussen de spijlen van de ietwat uiteengebogen tralies zo naar binnen kon glippen. Wil nog even wat vertellen over die platbodems die in de Nieuwe herengracht lagen en vaak gevuld werden met schroot en oud ijzer. Het grootste genoegen wat we altijd hadden was dan met een rij jongens/meiden uit de buurt aan EEN kant van de boot te gaan staan, dus de looprand zeg maar. In het midden lag open en bloot het gestorte ijzer van die dag en als die vol was werd de boot weggesleept. Ik vermoed dat dat ijzer afkomstig van het Waterlooplein en de opkopers aldaar die van die opkoophallen daar voor oud ijzer. Afijn, Wij staan dus op zo een reling met zijn allen en gaan dan springen zodanig gelijk dat de boot langzaam maar zeker begint te wiebelen totdat de boot steeds heviger en heviger begint te wiebelen. Groter lol hadden we niet totdat……… Op een dag wij weer met zijn allen wiebelden en die boot maar als een gek heen en weer spong, maar werd plots erger en erger en vermoedelijk is er een zware partij ijzer gaan schuiven van links en naar rechts en wij sprongen in paniek van de boot af en ja hoor de hele boot sloeg om het al het ijzer verdween in de gracht want die dekschuiten waren gewoon open in het midden. Tja.. dat waren leuke dingen voor de mensen maar WAT hebben we in ons rats gezeten maar nooit meer wat van gehoord verderAppie mijn jeugdvriendje en ik waren eens op een dag aan het vissen in de Nieuwe Herengracht ( we zullen 11, 12 jaar geweest zijn) en zien plots een portefeuille voorbijdrijven dus wij uiteraard alle mogelijke moeite doen dat ding eruit te halen en dat lukte. We maakten hem open en zagen een adres erin zitten maar geen geld of zo. Het adres was vlakbij in de Weesperstraat die toen nog in de oude staat was en niet was afgebroken omwille van de metrolijn w en we belden aan en werd door een vent opengedaan die ons gelijk beetpakte en meetroonde naar het nabijgelegen Politiebureau J.D.Meijerplein. Daar vertelde die hufter tegen de politie dat wij zijn portefeuille hadden gestolen en werden we opgesloten in een kamer. Onze ouders werden gebeld maar onze vaders waren nog niet thuis en daar vertelden wij het verhaal aan onze moeders die naar het bureau kwamen. Mijn moeder was woest en begon de agenten uit te schelden en waar ze mee bezig waren en zo maar ze zeiden dat de vaders maar op het bureau moesten komen ons op te halen en zaten wij enkele uren gedwee in een kamertje te wachten totdat we een hoop tumult hoorden op de gang en mijn vader gewoon naar binnen stormde en ons beetpakte en meetrok naar buiten met de vermelding dat iedereen die hem tegen wou houden daar nog niet jarig was. Ze stonden perplex en hij nam ons gewoon mee naar buiten en naar huis. O wat was ik TROTS op mijn vader. Bladzijde 2 Mijn vader. Dat was een grote zware man waar iedereen ontzag voor had. Een zakenman en scharrelaar eerste klas en iedereen mocht hem. Voor mijn moeder was hij al eerder getrouwd geweest en had daar een zoon Piet en zuster Jopie van en dat waren dus mijn halfbroer en halfzuster. Toen ik werd geboren was hij al vijftig en mijn moeder en hij scheelden 17 jaar dus wat betreft was ie wel verstandig om een jongere vrouw te nemen. Was van huis uit Groninger en ook mijn halfbroer en zuster woonden tot hun dood in Groningen. Ja beiden zijn alweer jaren geleden overleden helaas en soms wel beangstigend. Mijn vader is slechts 66 jaar geworden slechts en overleed toen ik amper 16 jaar was en was wel een enorme impact op mijn leven maar dat later. Ook mijn halfzuster en halfzuster zijn al redelijk jong overledenTerug naar de jeugd dan maar weer. Mijn opa en oma waren boer en woonden in Smilde in Drente en o wat heerlijk waren de vakanties die ik bij opa en opoe, die ik zo noemde doorbracht. Opoe een leuke naam toch ? De boerderij ( niet zo echt groot) stond midden in het platteland en vlakbij was een groot bos en allemaal vennen waar je lekker kon zwemmen. Er was geen waterleiding daar en je moest je wassen aan een grote zwengelpomp in de boerderij zelf en in die zelfde ruimte stond een groot fornuis welke werd gestookt door turf. Deze broodjes van turf lagen achter in de schuur opgeslagen waar ook de kippen woonden. De WC bevond zich ( ik praat over de tijd dat ik een jaar of 8, 9 was) bevond zich buiten en was een houten huisje met twee gaten waar je op moest gaan zitten dan om je behoefte te doen. Later kwam er stroom en een inpandig toilet maar heb nog meegemaakt dat alles met petroleumlampen en accu,s werd verlicht Het toiletgebouwtje had wat ik me heug 2 gaten ( ziitingen) De een was voor de poep en de andere voor de pies. Naast de boerderij stond een grote waterput die al het water opving wat op het dak viel bij regen en werd gebruikt voor de was en dergelijke. De poep werd verzameld en later op het land uitgestort als mest. Mijn opoe had 10 kinderen waaronder 4 jongens en 6 meiden en mijn moeder was de een na oudste ervan. De meiden vertrokken toen ze volwassen waren een voor een naar het westen en naar b.v. Den haag, Schagen, Amsterdam en en Scheveningen, 1 jongen bleef in Smilde wonen en is daar ook gestorven later en 1 is al heel jong naar Canada vertrokken en leeft daar nu nog en van de 10 kinderen zijn er 8 inmiddels overleden want zo gaat dat als je ouder wordt. Mijn moeder dus is naar Amsterdam getrokken en heeft daar mijn vader ontmoet en een andere zuster trok ook naar Amsterdam en is er getrouwd met iemand die veel geld heeft verdiend in de horeca en uiteindelijk multimiljonair is geworden. Was in feite mijn tweede moeder en ik hield veel van haar en heb er veel vertoefd en gewoond en dat was op de Goudkust in Amsterdam. Beiden zijn inmiddels ook overleden en heeft me allemaal doen inzien dat geld, rijkdom e.d. in feite peanutts zijn en schier onbelangrijk en omdat je feitelijk toch alles maar “te leen” hebt in het leven als persoon. Een broer van mijn moeder die ook zo van het platteland kwam is bij die oom in de horeca gaan werken en heeft op een gegeven moment geld geleend en een midgetgolfbaan geopend op een van de waddeneilanden en is ook inmiddels rijk gestorven omdat hij zaken had uitgebreid dus een goede schoolopleiding wil ook niet alles zeggen en moet je ook een beetje geluk hebben in het leven en ondernemerschap. Als simpele boerenjongen kan je ook rijk worden is geblekenTerug naar de boerderij waar ik veel logeerde toen ik jong was en was altijd een feest. Enige minpuntje was dat opa en opoe streng gelovig waren en voor het eten moest je stil zijn en ging opa een stuk uit de bijbel lezen en waagde het niet te gaan gniffelen of zo want dan was je nog niet jarig. Was natuurlijk heel moeilijk soms als er nog een ander neefje kwam logeren en schoot je in de lach. Ook was het VRESELIJK dat je je toetje op moest eten. Dat was dan pudding met van die dikke vellen erop en waagde het niet te zeggen dat je het niet lustte want dan kreeg je opa op je dak. Sindsdien lust ik geen pudding meerWat ik NOOIT heb kunnen begrijpen dat men vroeger altijd een mooie ruimte had ( was overigens algemeen gebruikelijk) dat meestal het mooiste gedeelte van het huis ( in dit geval voorkant van de boerderij) die men alleen maar gebruikte bij feestelijke gelegenheden en werd nooit verder gebruikt en leefden mijn opoe en opa in het “achterhuis” Op een gegeven moment kwam de vader van “opoe” ook bij hen inwonen en noemden we “ouwe opa” en die zat dan de hele godganse dag in een stenen schuurtje in de tuin en dat vond ie prachtig. Was zo seniel als de pest maar wel lief. ( leek wel een beetje op die opa van de t.v .in de serie flodder) Als wij “neefjes en nichtjes: ( en dat waren er nogal wat )) nazaten van 10 kinderen daar op bezoek waren riep ie je steevast bij hem en duwde je dan een tientje of vijfentwintig gulden in de handen en zei dan samenzweerderig tegen ons “Niks tegen opoe of opa zeggen hoor !” maar dat moesten we van onze WEL doen van opoe want hij had geen benul meer van geld . De man is 96 jaar geworden en ook weer zoiets.:Als mijn vader wel eens naar Groningen op familiebezoek ging en wij waren mee ( mijn moeder en ik) dan sliepen we steevast een nachtje bij opa en opoe.Opa ( de gewone opa zeg maar) en mijn vader mochten elkaar heel erg graag en altijd als Pa op bezoek kwam liepen ze samen het kippenhok in en zei mijn opa tegen mijn vader in het Drents: “ Kiek wies der moar ene an jong,” en als mijn vader een dikke kip had aangewezen sloeg mijn opa met een bamboestokje achter in de nek van de kip die dan viel en greep opa de kip beet en liep naar het hakblok en ramde met een bijl de kop eraf. Niks geen tere zieltjes hoor daar op het platteland.We stonden er gewoon bij en was allemaal heel gewoon op het “boerenland”. Moest je hier in het Westen eens proberen dan zouden de kranten bol staan. Maar afijn, ter plekke werd de kip dan geplukt en een grote snee in de buik gemaakt en werden de ingewanden eruit gehaald en werd ie aan 2 poten tussen twee boomtakken poedelnaakt opgehangen en dan werd er met een brandende krant de rest van de donsveertjes eraf gebrand. Ging dan mee naar Amsterdam later en werd opgevreten. Ik dwaal af nu sorry : Effe over ouwe opa. Komen we op een keer in de boerderij op weg naar Groningen en bleek ouwe opa op sterven te liggen in de z.g. nette voorkamer waar ie op een bed lag te hijgen. Het probleem was dat de bedsteden zich ook daar bevonden waar we normaal logeerden en waren in feite van die diepe kasten met deuren ervoor . Opa stond erop dat we bleven slapen maar dat wilden mijn vader en moeder niet maar ik wilde wel blijven ondanks “oude” opa maar DAT heb ik geweten. Naast de kamer met de bedsteden bevond zich nog een kamertje met een bed en daar ben ik gaan slapen. Zal 8 of 9 jaar geweest zijn. S,nachts werd ik wakker van het gereutel van ouwe opa en was uiteraard een vreselijke nacht maar dikke bult eigen schuld eigenlijk en had ik maar mee moeten gaan met moeder en vader naar Groningen op verjaarsvisite bij mijn broer. Was nogal een feestvierder en werd altijd laat daar dus daarom stemden mijn ouders in dat ik op de boerderij kon blijven slapen. Anderdaags kwamen mijn ouders mij halen maar “ouwe opa” leefde nog steeds en wij op weg naar Amsterdam en toen we thuiskwamen werd er gebeld dat opa alsnog was overleden dus zouden we weer terug moeten enkele dagen later en dat gebeurde.De hele familie zat al bij elkaar in een of ander gebouw en wij ( mijn neefjes en ik) reden met iemand mee naar de boerderij en daar stond opa bijna rechtop In een kist in de hoek van de mooie kamer te wachten op de doodgravers. Heel vreemd allemaal zo een kist bijna rechtop. Maar toen gebeurde iets wat ik pas naderhand heb leren begrijpen. Ouwe opa werd dus naar het kerkhof gebracht en begraven en toen was er de samenkomst met de familie maar kwam aldra de fles jenever en dergelijke op tafel en was het gieren brullen lachen om me heen van al die mensen die elkaar weer eens zagen en DAT kon ik maar niet begrijpen maar achteraf heb ik geleerd dat dat normaal is in het Oosten van het land en zeker als iemand zo een hoge leeftijd heeft behaald. In feite hebben ze nog gelijk ook.“Gewone” opa was een heel lieve man en heeft me onnoemelijk veel geleerd toen ik jong was. Had een klein museumpje aangelegd waar hij vuurstenen en pijlpunten bewaarde uit vroegere tijden die hij had gevonden bij het land bewerken en vanuit zijn tijd dat hij als loonwerker werkte bij turf-afgravingen en zo. Als we zo samen door het donkere bos liepen vertelde hij me allemaal “sagen en legenden” en waren best griezelig. Ik ging met hem mee dan “stroopvallen” zetten om konijnen te vangen of die illegale vallen leeg halen en was best zielig als je dan zo een dood konijn zag in zo een klem waarin ie verzeild was geraakt. Soms zagen we ook een fret of bunzing dood in zo een klem en die had in feite “zijn eigen graf”” gegraven door te proberen zo een konijnenhol in te gaan op jacht naar buit. Meermalen nam mijn vader een konijn mee naar Amsterdam als ie op bezoek was geweest bij opa. Ook was het spannend om zo tegen schemer met een aantal mensen van andere boerderijen te gaan stropen op snoeken en andere vissen. In Drente heb je van die kanalen ( ook wel wiekes genoemd geloof ik) en zaten vol vis. Op enkele punten werden dan boeren ingezet om de wegen goed in de gaten te houden i.v.m. de veldwachter en werd er in de wieke meestal wat ik me kan herinneren een meter of 8 a 10 breed zo een net gespannen en daarachter een lange fuik. Wij moesten dan vanaf een kilometer afstand met heel lange stokken ( aan weerskanten liep er iemand) in het water plonsen en ons langzaam bewegen richting fuik en hoe meer je de fuik benaderde hoe meer je “sporen” in het water zag schieten aan de oppervlakte van wanhopige vissen die uiteindelijk door het fuikgat trachtten te ontsnappen maar dan hun lot tegemoet gingen in de braadpan of kooppan. Dit moest allemaal in redelijk korte tijd gebeuren vanwege het gevaar van opduiken van de veldwachter en was het een “kat en muis” spelletje feitelijk, geloof ik achteraf, omdat ik later de “veldwachter” gewoon gezellig een borrel zag drinken met opa en denk ik dat menige snoek in de ijskast van de veldwachter is terechtgekomen. Ja ja, corruptie heeft altijd bestaanOok leuk ( nou ja, leuk ?) was het z.g. “koggelen” Er werden dan illegaal koggelbonen gehaald bij de kruidenierswinkel en werden deze vermalen met roggebrood en witbrood en daarna met jenever besprenkeld. Opa liep dan met vader langs de wieke en strooide de aldus verkregen massa in het water en na enige tijd zag je de vissen brasems, karpers e.d. rondtollen aan de oppervlakte van het water “als waren ze beneveld” en konden opa en vader met een schepnetje zo de vissen eruit scheppen totdat ze genoeg hadden en Pa weer met een maal vis richting Amsterdam natuurlijk.Ach ja, pa. In het begin heb ik heel erg geleden onder het feit dat hij overleed en zal bij een ieder die net 16 of 17 is wel een diepe indruk achterlaten denk ik. Pa was altijd onoverwinnelijk en was de “man met het gouden handje” zoals ze hem noemden in de uitgaansgelegenheden in Amsterdam en menigeen kende hem en zijn bijnaam is even niet relevant nu. Dronk een stevige borrel en kwam dan s,nachts evengoed met de auto vaak thuis en hoeveel keer de buurman niet een schadevergoeding heeft gehad omdat hij zijn auto pardoes “iets te hard” dan parkeerde is niet te tellen. Vond ik al zo vreemd want in die tijd was het echt nou niet bepaald druk met auto,s en soms had ik het idee dat hij het er om deed om die buurman te ‘judassen” maar dat is ver gezocht natuurlijk. Tot die bewuste avond ik een telefoontje kregen dat Pa in het toilet niet goed was geworden in een cafeetje in de Kinkerstraat en ik voelde als jochie van 15 al nattigheid dat “het mis” was . Pa wilde geen ambulance en vroeg ze “ons” thuis te bellen maar had niet de auto bij zich en die stond voor de deur. Vaak als ik met hem in de auto reed leerde hij me hoe je zo een auto kon besturen op een terrein waar het geen kwaad kon en was ie in feite een beetje maf toch ? Wie leert nu een jochie van 14 ( kan ook 15 geweest zijn maar dat weet ik niet meer) autorijden en had ie het voorvoeld denk ik vaak aan ?Heb de sleutels die thuis lagen gepakt en ben met de auto ( geloof het of niet) diezelfde avond ( het regende heel hard) naar het bewuste cafe gereden en trof daar mijn vader aan en zag gelijk wel dat het niet goed was met hem. Ik heb hem met hulp in de auto gezet en naar huis gereden en hem op mijn rug naar boven gesleept op 3-hoog en nog wou hij geen dokter of wat dan ook. Mijn moeder was bij haar zuster en heb haar gebeld en s,morgens bleek al gauw dat het erg slecht ging met hem en bleek hij in het cafe-toilet een beroerte te hebben gehad en wat uiteindelijk helaas overbleef was een man die links verlamd was aan zijn arm en ook geestelijk in de war en in NIETS meer de sterke vader die ik altijd zag .Geeft een impact hoor op die leeftijd als je zo een man ziet veranderen in een afhankelijke lichamelijk half verlamde en geestelijk labiele man. Het gekke was dat als ie maar op bed lag ( dus horizontaal) het soms leek of ik met hem redelijk heldere gesprekken kon voeren en misschien te maken met betere doorbloeding van de hersenen ? Heb hier nooit een verklaring voor gehad. Afijn Pa was geen schim meer van de sterke man die hij ooit geweest was en heb ik enorm veel moeite mee gehad. Op een dag kregen we bericht dat hij was gevallen en zijn been had gebroken op straat en was net voor de kerst en het jaar ben ik vergeten en WIL ik ook vergeten. Hij lag in het OLVG ziekenhuis en zou geopereerd worden aan zijn been totdat we opeens s,morgens bericht kregen dat hij na de operatie WEER een beroerte had gekregen en in coma lag. Wij erheen, en ik zweer je dat hij mijn naam zachtjes noemde toen ik hem bij zijn hand pakte dus laat NIEMAND me vertellen dat coma-patiënten niks horen maar dat is voor 100% zeker WEL zo !!! De dienstdoende artsen zeiden dat dat niet kon maar ik wist wel beter en later hoorde ik het nog een keer. Hij heeft het niet gered en is anderdaags gelukkig maar voor hem overleden maar jaren en jaren ben ik zoekende geweest en laat ik het daar maar niet over hebben hoe je als mens kunt veranderen en dan zeker op 16/17 jarige leeftijd en al enkele jaren je vader als een wrak heb moeten ervaren. Soms ben ik nog boos dat het ziekenhuis hem een veel te zware narcose heeft gegeven wellicht waardoor de beroerte is ontstaan misschien maar ja daar kom je nooit achter en achteraf het beste ook maar denk je dan. Sindsdien heb ik een bloedhekel aan de kerstdagen overgehouden. Dergelijke gebeurtenissen vormen je als mens en dan zie je dat geld, carriere e.d. feitelijk in het niet vallen bij een goede gezondheid.. Waar waren we ? Dit schrijven heet “morgen gezond weer op” en zou feitelijk moeten gaan over de walgelijke toestanden die ik heb meegemaakt in het hulpverleningscircuit van de geestelijke gezondheidszorg waar ik mee te maken heb gehad en niet voor mezelf maar voor anderen maar heb besloten nogmaals dat niet te belichten en het te houden bij simpele anekdotes en belevenissen en wie het wil lezen leest het maar en wie niet dan maar niet. Zo simpel is het toch ? Dat is nou het mooie van een weblog . Je kunt “iets” wat je dwarszit van “je af schrijven” en “misschien” tot steun dienen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. De titel Leipelowietje is m.i. aardig toegesneden want je moet natuurlijk wel leip zijn of op zijn minst of tegen het krankzinnige aan om dit allemaal op zo een weblog neer te gaan pennen maar vooruit…… Er lopen er meer los als dat er vast zitten zeg ik altijd maar. ( grapje )Om DIE reden heb ik ook besloten geen reacties vooralsnog toe te laten want dan ben ik meer bezig reacties te beantwoorden als dat ik een weblog kan schrijven ben ik bang voor. Waar zullen we eens dan over hebben ? Laten we er gewoon een “kolerezooi” van maken en allerlei onderwerpen “door elkaar flikkeren” en lijkt me ook wel leuk . Misschien begrijpt geen hond het meer dan haken ze vanzelf af en dat risico wil ik best nemen. Ik wil het eens hebben over verschijnsel “beïnvloeding” van mensen en hoe het komt het soms lijkt dat de maatschappij als een “eenheidsworst” soms gezien wordt door opiniepeilers en raar genoeg begin ik hoe langer meer ze gelijk te geven dat inderdaad “de grauwe trosmassa” waar men het vroeger over had echt bestaat gek genoeg.In mijn jeugd ( ik was zo een beetje 23 jaar) heb ik als marktkoopman gestaan op het oude Waterlooplein in de weekenden vaak en ook soms door de weeks. In die periode stond ik meestal op een vaste plek achter Abe “de vogeltjesman” die er met vogels en dieren stond en vaak stonden naast me standwerkers zoals Josje en Herman die in klokkies handelden als standwerker en maakte je vanaf 10 uur de regelmatig “herhaalde” riedel mee van de “gemaakte grappen” als b.v. ( over klokkies) “je kan er mee zwemmen en je kan ermee verzuipen” e.d. en hoorde je steeds opnieuw dezelfde lach en ook “het moment” dat er klokkies werden verkocht en als die eenmaal verkocht waren weer de “afbouw” naar “af” om nieuwe omstanders te trekken. Dit “kuddegedrag” oftewel “grauwetrosmassa-gedrag” is er altijd al geweest en zal altijd zo blijven denk ik en is een “wet van meden en perzen”Kijk soms wel eens naar die zwermen zwaluwen op doortocht voor- en najaar naar andere gebieden en zie dan dat hele zwikkie gelijktijdig naar links draaien of naar rechts draaien en is er blijkbaar een leider die de richting aangeeft want anders kan ik het ook niet verklaren. M.a.w. je kan praten als “brugman” maar krijgt “de meute” heel moeilijk in beweging en “soms” lukt het, maar als de persoon “door een moordaanslag” of iets dergelijks verdwijnt gaat “de meute” weer terug naar “af” en zijn we weer bij het nulpunt beland en vreemd is dat eigenlijk dat er niet een “afscheiding” plaatsvindt dan van een deel van de groep en zonder “leider” een eigen weg zoekt. Toch raar eigenlijk dat oorlogsmisdadigers als Hitler en noem maar op zo”onaantastbaar” bleven en dat een “enkeling”( Von Stauffenberg) de moed nam Hitler te proberen te vermoorden. WAT is dat nu wat “mensen” = “de massa” drijft ?Goed. Ik heb denk ik nu helemaal geen lezers meer en is prima en ga ik lekker verder met mezelf communiceren en wel zo prettig toch ? Het zijn allemaal vragen die ik o zo graag beantwoord zou willen hebben in de “resttijd” die me nog gegeven is met die rotziekte van me en het antwoord zal er denkelijk wel nooit komen ben ik bang voor en ik kan niet begrijpen dat de mensheid de laatste 100 jaar meer verwoest aan de aarde als in de afgelopen 10.000 jaar. Waar komt deze hang naar zelfvernietiging toch vandaan ?? Iedereen ziet dat het fout gaat in alle opzichten en juist vandaag lees ik dat oktober 2006 de warmste maand is in 300 jaar en waarom blijft men doorgaan deze mooie aardbol om zeep te helpen ? Oke, De naam zegt het al: “Morgen weer gezond op” en kan nu nog maar er komt een dag dat dat niet meer lukt en de naam Leipelowietje is ook van dien aard dat het moeilijk is zo een lijp figuur aan te vallen omdat hij al aangeeft lijp te zijn en dan wordt het moeilijk te bevatten en tegenin te gaan toch ? Dat is nou juist de bedoeling van dit verhaal te proberen enige “bewustwording” op gang te brengen. Die dit nog lezen raad ik aan om niet verder te lezen want er komt nog veel meer lijp gedoe aan en om dat te volgen moet je van goede huize komen.Oke. Aandacht getrokken net als op de markt ? Gaan we verder waar we mee bezig waren en zijn allemaal maar zwarte lettertjes op wit papier dus die doen niemand kwaad toch ? Een beetje slap ouwehoeren kan ook geen kwaad en zelfs het woord ouwehoeren wordt op mijn computer niet eens aangegeven als foute tekstmelding dus ons kent ons en die computerbazen zijn echt niet de eerste de beste hoor. Laten we het eens hebben nu over de tijd dat ik als marktkoopman op het Oude Waterlooplein stond. Was nog toen ik zo een beetje meen ik 23, 24 jaar was en best een leuke tijd. Indertijd moest je, als je een vaste plek wilde hebben, door de weeks er ook staan maar daar had ik niet zo een trek in eerlijk gezegd omdat die markt voor mij min of meer een “hobby” was. S,morgens moest je dan naar het plein en op Zaterdag werden de losse stekken verloot en toegezegd door de marjtmeester en is het mij nog nooit overkomen dat er geen plek voorradig was. Het was in de tijd dat waar nu de Stopera staat er gewoon nog woningen stonden en had je nog de echte “voddenmarkt” aan de zijkant t/o de Mozes en Aaronkerk richting Amstelbrug ( blauwe brug ?) Ik stond er met echt van alles en je kan het zo gek niet bedenken als bv, autoradio,s zwemvliezen, hutsloffen, badmutsen ( ja lach maar en kom ik direct op terug) , rubber zwembanden, parasols, luchtbedden, ja zelfs complete rubberboten, bootpompen, radio-cassetterecorders, lachzakjes en noem maar op en te veel feitelijk om op te noemen dus echt ongeregelde handel. Elke dag op het plein was het een feest en vaak gieren, brullen en lachen onder elkaar en ook omdat we dan de gekste fratsen uithaalden en ik weet nog goed dat ik ( het was paasweekeinde en dan altijd berendruk) van die japanse casetterecorders/radiocombinaties verkocht en zat er een microfoon bij en kon je ( toen al) met dat ding draadloos op redelijke afstand praten. In die microfoon zat nl een zender op batterij en kon je op afstand bedienen dus wel makkelijk. Nu was het zo dat de frequentie die de microfoon uitzond ook was te beluisteren op een gewone radio ( draagbaar of niet) mits er maar FM- ontvangst op zat en kon je het signaal van die microfoon opvangen dus ook feitelijk door zo een radio weergeven en joh, wat een dolle pret !!!Tegenover me stond een kraam met allemaal sexboekjes en die man ergerde zich dood dat al die klanten dan zo quasi onverschillig voor de stal stonden en dan uitgebreid die sexblaadjes zaten door te bladeren waarvan hij er enkele los had liggen. Hij kreeg door dat je met zo een microfoon gewoon op de radio die op zijn kraam stond kon uitzenden en ja toen begon het: Hij kwam aan mijn kant staan en had duidelijk zicht op zijn eigen kraam daardoor, en zijn radio stond gewoon op de kraam naast de sexboekjes en was afgesteld uiteraard op de frequentie van mijn microfoon. Doordat er niemand achter de kraam stond zagen natuurlijk enkele gasten hun kans schoon en aldra stonden er een paar van die kerels uitgebreid die sexboekjes te bestuderen totdat: uit de radio naast de sexboekjes een stem klonk: He, joh, leg dat boekje effe neer !!! ( was uiteraard de handelaar die gewoon naast MIJ stond met die microfoon maar dat hadden die gasten niet door) en dan zag je ongeloof en verbazing op die snoeten verschijnen vooral als er nog een tweede keer werd verzocht dat niet meer te flikken en door te lopen, GILLEN !!!Wij natuurlijk helemaal dol van de lach en ook de andere kooplieden er omheen !!!Nog een andere stunt was een radio te zetten in een grote kartonnen doos onder de marktkraam en dan via de radio roepen: Mijnheer, mijnheer en tikgeluiden. Iemand die passeerde wist in eerste instantie niet WAAR dat geluid vandaan kwam en keek dan onder de stal en zag de doos en begreep er geen moer van natuurlijk. En dan: Mijnheer, de doos is dichtgevallen, ik kan er niet meer uit !! en weer die stomverbaasde blikken en dra hadden ze natuurlijk door dat ze in de maling werden genomen omdat wij zaten te gieren van de lach en meestal werd het heel sportief opgevat en moesten ze er zelf ook om lachen. Ging een tijdje goed die geintjes totdat de Zaterdag voor dat paasweekeinde: en dan kon je altijd over de koppen lopen omdat er veel toeristen waren en heel veel Duitsers. Tja….. Op het Waterlooplein had je veel joodse kooplieden en die waren nou niet “bepaald” gecharmeerd van die Duitsers en was toen nog natuurlijk veel korter na de Tweede Wereldoorlog en zat er veel nijd nog. Een van die handelaren ( ik noem geen naam) zei: Louis, Ik wil effe een geintje uithalen en het was me al opgevallen dat er bijna op iedere kraam een draagbare radio stond maar goed…..Het was die Zaterdag voor Pasen op de markt een grote stroom van toeristen die zich door de nauwe doorgangen bewoog en ouderen weten nog wel hoe druk het dan kon zijn en dan begon het;…..Komt er plots uit al die afgestemde radio,s opeens een officiële stem in het Duits als ware het een Nieuwsbericht.: Hier ist die Westdeutsche Rundfunk und wir bitten sie ……. ( mijn Duits is niet zo goed) maar kwam er op neer dat de Duitsers werden verzocht zo spoedig mogelijk zich te verzamelen op het Centraal Station of andere omliggende stations en “nach hause zu fahren” maar ervoor hun zakken nog moesten legen om het gestolen zand van de stranden eruit te halen en meer van die onzin en weet niet precies meer wat…..Nou ja, je kunt begrijpen dat toen de marktmeester hierachter kwam dit ook de laatste keer was geweest maar gelachen hebben we. ……..Terugkomende op de badmutsen en zwemvliezen. Was mooie handel !!! Destijds werkte ik voor een firma die dan uit Engeland allemaal dozen per schip naar Rotterdam stuurde. Dat waren er echt duizenden dozen tegelijk die aankwamen met zo een schip en was het mijn taak naar de haven te gaan in Rotterdam en kon dan tegen vergoeding van die bootwerkers huren met handen zo groot als kolenscheppen. De dozen lagen reeds in de aankomstloods en moesten dan van daaruit verdeeld worden ( qua kleur, maat etc.) rechtstreeks vanuit de haven naar allemaal vestigingen van de Hema en V & Dverstuurd via vrachtwagens naar de steden in het land. Was hard werken voor iedereen en tijdens schaftuur zag je die kerels hun broodtrommels openmaken en dan wil je NIET weten hoeveel brood er dan gegeten werd, maar ja het waren stuk voor stuk beulen van kerels. Op het eind van de dag werd er gevraagd: Louis hebbie nog zin in een flessie parfum of zo en reden ze met zo een lorrie net effe met de achterkant langs zo een baal die ergens stond en flikkerde de parfum eruit. Ik weet niet meer excact of het parfum was maar goed in ieder geval iets leuks. Tja,,,, zo kwam Jan Splinter door de winter en volgend keer koos ik uiteraard dezelfde kerels weer uit. Ach, er werd zoveel gesjoemeld en de keren dat we een zending autoradio,s binnenkregen totaal keurig verpakt met verzegeling en officiëlestempels en zo erop is niet te tellen en dat er toch een doos bijzat met daarin een baksteen. Geen hond kon uiteraard meer achterhalen waar ergens in het traject van vervoer vanuit Japan dit geflikt was maar het hoorde er “ergens” bijTerugkomen op de badmutsen en zwemvliezen op de markt dan maar. Die badmutsen waren indertijd van die mutsen met een bloemetje erboven op of aan de zijkant of andere versiering en de zwemvliezen waren van die instapdingen in diverse maten. Kun je nagaan dat er van die tientallen duizenden badmutsen en zwemvliezen die her en der in het land lagen bij de warenhuizen er wel wat kapot ging. B.v. Een badmuts waar gedeeltelijk ( bijna niet te zien) een bloemetje ontbrak of een zwemvlies met een klein schuurtje of plekje en zo. Al die dingen werden aan de klant vergoed en teruggestuurd naar de importeur en werden dan genoteerd op een z.g. “claimlijst” en in een doos geflikkerd. Let wel. Van een paar zwemvliezen was altijd wel of de linker ofwel de rechter nog goed !Wat te doen met die dozen met “afgekeurde badmutsen en zwemvliezen ? naar Engeland terugsturen had geen zin en die werden dan gestort in de grote afvalschuiten bij de Oude Schans en moest je nog stortgeld betalen ook. Kwam op het idee gewoon die dozen te kopen ( mocht feitelijk niet, maar ja er mag zoveel niet) en ik maar uitzoeken en uitzoeken die handel. De kapotte zwemvliezen gingen alsnog naar de afvalschuit door mezelf gebracht en de goeie zocht ik de linker en rechterparen op in de maten van 35 t/m 43 en de badmutsen gingen in grote dozen gesorteerd. Kostten dus uiteindelijk een drol en dan hupakee op Zaterdag naar de markt met die bende en een grote berg ervan maken en bordjes erbij en dat wilde wel lopen. Kostten dan bij mij een kwart van ze bij VD kostten en verdiende ik er nog goed aan ook. Dat bloemetje minder zagen ze niet eens en de vliezen waren voor de rest in orde toch want ik had de goeie exemplaren bij elkaar gezocht. Nu effe iets eigenaardigs en wel leuk: Ik had b.v. van die luchtgevulde badcaps en had er een bordje bij gezet 75 ct per stuk en 3 voor 2.50 en je wilt het niet geloven dat ik WEKELANG 3 voor 2.50 heb verkocht totdat er iemand zei ik wil er ook 3 maar dan per stuk betalen dus ik kijk die vrouw aan en denk: Die is nog gekker als ik. Neen hoor zegt ze: Ik wil 3 losse want dan ben ik 2.25 kwijt i.p.v. 2.50 en laat nou al die weken ik NIEMAND er over gehoord hebben en dit wat ik schrijf is voor geen woord gelogen en geeft aan hoe oppervlakkig de mensen kunnen zijn en was wel een leuke leerschool. Ook kan ik me nog voor de geest halen dat zo een kakineuze hockeybluffer met zijn vriendjes en vriendinnetjes maar zat te mekkeren over die zwemvliezenen een commentaar van hier tot daar en wat al niet meer. Ze waren te slap en ze waren dit en dat, maar goed ik hoor dat zo aan en op een gegeven moment zegt ie tegen me; koopman geeft u me toch maar zo een stel zwemvliezen maat 41/42 terwijl die dingen bij V & D een veelvoud meer kostten en die corpsbal maar met een kop alsof ie me de grootst mopgelijke gunst verleende. Ik kijk hem aan en zeg: Neen, die krijg je niet meer. Hij: Ja maar ik koop ze toch. Ik:zei: Neen die verkoop ik niet meer aan je want die zijn niet goed zeg je zelf en ik wil mijn klanten geen rotzooi verkopen. Hij me aankijken met een blik van: ????? Maar goed ik zet mijn blik op oneindig ( heb ik patent op) en ik zie hem verderop praten met zijn vrienden en effe later komt een van die vrienden alleen terug en zegt: koopman, ik wil graag een paar zwemvliezen maat 41/42. Oke hoor zeg ik en pak en stel waarvan ik er een bij doe van maat 37 zonder dat ie het merkt. Ik zeg: Je moet ze wel effe passen hoor want je krijgt garantie tot aan de deur. Nee was wel goed zei hij en weg was ie . En ja hoor komt een poos later terug met die zwemvliezen en zegt. Een zwemvlies is veel te klein en knelt aan de bovenkant waarop ik zeg: Oh, maar dat doe je zo en knip de bovenkant van de Instapvoet er in de lengte af en geef de zwemvlies terug en zet weer de blik op oneindig. Nou DAN geniet je hoor als je die kop ziet staren naar zijn stukgeknipte zwemvlies die nu WEL passend was omdat het bovenstuk eraf was geknipt. Gieren brullen natuurlijk !!!! heb hem effe daarna uiteraard een goeie maat gegeven maar DAT waren nou keuken dingen voor de mensen… zou Henk Elsink zeggen. “Dat is humor !!!?”Oke, de markt is wel een beetje besproken en maar een beetje van de hak op de tak springen is ook wel leuk toch ? Wat was het toch een heel andere tijd als nu toen ik een jaar of 18,19 was. Weet nog goed ( omdat ik veel zomers aan de Middellandse Zee vertoefde geruime tijd) ik in de wintertijd dan maar een beetje zat te scharrelen om de winter door te komen met van alles en nog wat en me heb aangemeld bij een uitzendbureau en moest werken bij een verzekeringsconcern op de keizersgracht en DAAR heb ik feite geleerd hoe zielig mensen ( in mijn ogen dan ) feitelijk kunnen leven. Voor mij was het maar een kwestie van een paar maanden om de winter door te komen maar ik kan en kon niet begrijpen dat mensen dag in, dag uit hetzelfde ritueel kunnen leven en beleven soms bekruipt me die benauwdheid weer als ik langs zo een industrieterrein rijdt en dan al die geparkeerde autootjes en dan weet dat er in zo een betonnen kolos mensen zitten net als een 45 jaar terug en dag in dag uit met dezelfde mensen/collega,s moeten werken en dag in dag uit hetzelfde ritueel moeten doorstaan en beleven. Ik woon zelf in een wijk met allemaal yuppen die stuk voor stuk voor veel te duur die horizontale appartementjes opkopen en op hun manier “dan vreselijk gelukkig” zijn. Daar zitten ze dan in zo een ruimte waarvan de linker muur ook die van de buurman is als ook de rechtermuur.De voormuur en ramen en de achterkant kunnen ze deels hun eigendom beschouwen en als het plafond en de vloer zijn dan ook weer vaak de je medebewoners in feite maar goed. Ze zijn gelukkig lijkt het dan en ik zie ze dan s,morgens in een net pak de deur uitrennen samen met een kind op de arm en in de andere nog een broodje. Gehaast geven ze elkaar nog gauw een zoen en ook de 1 of 2 kinderen die in 1 van de 2 autootjes ( want die hebben ze vaak wel) waarna pappie of mammie met een noodgang naar de crêche rijdt of naar een of andere kinderopvang of misschien ook wel gauw even naar opa en oma wordt gebracht. Men stort zich daarna in de file en begint gelijk al de stress toe te slaan en voordat ze bij het werk arriveren zijn ze al zo opgefokt dat ze zich als een bezetene ( of niet juist) zich op het werk storten en de hele dag door tot in de middag en zich weer in de autootjes begeven om zich toe te voegen aan de grote maalstroom van de file,s richting huis waar ze ( als ze in de rivierenbuurt wonen of Oudwest in Amsterdam) nog eens rustig een half uur kunnen uittrekken voordat men een plek voor de auto heeft gevonden. Vooraf heeft een van de twee de kindjes al opgehaald bij de kinderopvang, of waar dan ook en heeft een van beide partijen nog gauw even boodschappen gehaald en gaan ze koken en/of een pizza bestellen en “gezellig” de avond doorbrengen op de bank en naar de pulp-tv kijken waaruit in de regel de progamma,s tegenwoordig bestaan. Nu heb ik het over de mensen die in de stad wonen als Amsterdam b.v. maar er zijn er natuurlijk heel wat die zo een heerlijk huisje op een rij hebben gekocht in die prachtige vinex-wijken die overal in Nederland uit de grond zijn gestampt en zo eenduidig zijn soms dat het lijkt of al die huizen door een kloonmachine zijn gehaald en ook de mensen die erin wonen met hun gedrag en uiterlijk vertoon lijken soms door een kloonmachine te zijn gehaald. Daar zit je dan gelukkig te wezen midden in de polder met naast je misschien toevallig een heel vervelend stel dat zich met elk wissewasje bemoeit en aan de andere kant een wat a-socialer stel met continue harde muziek, kijvende ruziestemmen, of blaffende honden of krijsende kinderen. Tja….. je hebt het niet voor het zeggen en het is net een grote loterij. Je kan het treffen en ook niet toch ?Maar goed we dwalen af en moet kunnen. Waar waren we. O ja. Bij het verzekeringsconcern op de Keizergracht waar ik soms tijdelijk s,winters een baantje had. Elke dag hetzelfde ritueel. Een lange ruimte met in het midden 4 aan elkaar geschoven bureau,s op een rij dus 2 naast elkaar en dan 2 ertegenover en op het uiteinde stond dwars het bureau van Meneer Terburg. (dat was de chef van de afdeling) . naast me zat Mevrouw Idema en best een aardig mens en zal in die tijd zo tegen de 60 gelopen hebben net als mijnheer Terburg. Schuin t/o me zat een figuur maar kan me niet meer voor de geest halen zo onbelangrijk was hij denkelijk en tegenover me zat Mijnheer Lene. Voor het raam tenslotte zaten de Heren Willemsen en Versloot en dat was dan de hele afdeling zo een beetje en stond er nog een bureau apart voor nog een uitzendkracht maar dan echt alleen voor in “noodsituaties” en ik had een min of meer vaste aanstelling omdat ik het uitzendbureau” voor gezien hield al gauw en rechtstreeks ging onderhandelen en kon ik daar gedurende de wintermaanden verblijven al hebben ze me meermalen een vaste functie aangeboden maar die weigerde ik .Het ging mij slechts om de wintermaanden te overbruggenDat bureautje voor “noodsituaties” bewaar ik heel goede herinneringen aan omdat daar meestal een meisje kwam werken tijdelijk die een beetje het midden was tussen Brigitte Bardot en Monique van de Ven en vreemd genoeg nog geen vaste vriend had. Er werd nog al veel in die tijd “overgewerkt” en een verdieping lager had je de kopieërafdeling waar ik menig prettig uurtje met Brigitte heb doorgebracht en werd je er nog voor betaald ook Maar ja, wie is er niet ondeugend toch. Was vrije jongen al had ik wel een vriendinnetje waarmee ik zomers dan naar het Zuiden trok maar goed …..S,morgens kom je binnen en dan is het : “goedmorgen” en allemaal “goedemorgen” en werd er even een beetje gepraat en al gauw verdiepte iedereen zich in het werk wat voornamelijk bestond uit het berekenen van de premieomslagen die verdeeld moest worden bij een verzekerd bezit over diverse maatschappijen dus denk nu maar niet ( misschien is het nu anders) dat EEN verzekeringsmaatschappij het risico dekt van een object want dat wordt onder/doorverzekerd over diverse partijen. Zo weer wat geleerd. Zo omstreeks half elf zag je de Heer Lene naar de klok kijken en dan was het tijd voor het gebruikelijke ritueel want dan zou de koffie langskomen. Heer Lene schoof dan keurig zijn spullen opzij, zijn aktentas ging open en daar verschenen het knipmesje, de zakdoek, een papieren zakje en de appel . Het zakdoekje werd keurig vierkant uitgespreid op tafel en dan werd het appeltje heel langzaam en behoedzaam geschild en als dat gebeurd was werden de schillen in het zakje gedaan, het appeltje doormidden gesneden en daarna nog een keer zodat er keurig netjes partjes appel overbleven en keek Heer Lene dankbaar naar het resultaat en begon heel behoedzaam de stukjes appel een voor een naar binnen te werken en nam daarna een paar slokken van de koffie die inmiddels was rondgedeeld, vouwde keurig netjes het zakdoekje terug na eerst het knipmesje schoongeveegd te hebben, en deed alles weer in de aktentas die hij onder zijn bureau zette. Zuchtte een paar keer diep en stond op om zich naar het toilet te begeven waarna hij na enkele minuten weer terugkwam en zich wederom op de tabellen en de rekenmachine stortte. Omstreeks half een was het een halfuurtje schafttijd en dan ging Heer Lene even een rondje maken in de buurt en dat was best ( en nog) een leuke buurt en gelegen op de Keizersgracht nabij de Leidestraat . Mijnheer Willemsen dan was ook een tof mannetje. Was altijd vrolijk en wel in voor een geintje en mopje al werd dit door de chef ( heer Terburg) niet altijd even gewaardeerd gezien de soms zure blik maar verder hield hij zijn mond. Ik ben gek op oude gezellige dametjes en meermalen heb ik Mevr Idema s,avonds even naar huis gebracht als ik mijn auto bij me had. Parkeerbeheer bestond toen nog niet en met een beetje geluk kon je je auto de hele dag daar wel kwijt. Mevrouw idema woonde op de route naar mijn huis dus was een kleine moeite.S,middag voltrok zich omstreeks 3 uur ( theetijd) hetzelfde ritueel zo een beetje bij de Heer Lene en kwamen dan nog wat boterhammen tevoorschijn uit een doosje of anderszins wat eetbaars en zat hij die met een gelukzalige blik op te peuzelen. DAT waren de dus de dagen die deze mensen DAG IN, DAG UIT beleefden en het is en was voor mij onbegrijpelijk hoe mensen zo hun leven voorbij kunnen laten glijden alhoewel ik ook wel besef dat er vaak geen andere keus was. Situaties als met mijnheer Lene zullen ook nu nog wel voorkomen en soms heb ik diep meelij met al die mensen die s,morgens aaneengesloten een zelfde soort lot tegemoet gaan en is het maar te hopen dat deze mensen plezier in hun werk hebben want anders is het natuurlijk best voor te stellen waar al die harkwalen en stress en burn-outs vandaan komenMijnheer Willemsen was een toffe vent en op een gegeven moment had ie het wel benauwd en zei dat het door zijn stropdas kwam dus ik een beetje judassen en stoken en zeggen: Ja man, gooi hem toch af. Jullie zien elkaar immers elke dag al dat benauwde en potsierlijke gedoe en je gelooft het of niet maar Willemsen trok opeens ( net als Prins Claus ooit deed) zijn stropdas los en zei: Louis, je hebt nog gelijk ook en prompt begon Versloot te lachen aan de overkant van hem en zei. Kom nou, dan kan ik niet achterblijven en zelfs die conservatieve Terburg lag in een deuk en voor het eerst was het me daar een gebulder van het lachen en DAT is mij altijd mijn hele leven bijgebleven. De ontlading van zo een groepje mensen die dag in dag uit maar hetzelfde ritueel opvoerden en dat er dan maar 1 katalysotor nodig was alle opgebouwde stress er eens in een keer uit te gooienVeel later kwam ik Willemsen tegen en was hij veranderd van baan en zat bij een klein verzekeringskantoor waar ik mijn auto toen had verzekerd en zag hem daar opeens achter in het kantoor zitten en hebben we het er nog heel vaak over gehad. De man is alweer jaren dood maar hij vertelde me dat hij toen echt jaloers was op het leven wat ik leidde en de durf een vaste goede baan te weerstaan omwille van een veel beter vrij leven aan de stranden van de Middellandse Zee en dan op die reizen de nodige avonturen beleven waar ik later nog op terug zal komen. Nu ik zelf 62 ben en met een rottige ziekte toch wel ben ik dankbaar en blij dat ik altijd gedaan heb in mijn leven wat MIJ het beste leek en heb ik me nooit laten leven al zijn er toch wel jaren geweest dat ik me noodgedwongen ook MOEST aanpassen aan die rottige teringmaatschappij die we met zijn allen hebben opgebouwd en zienderogen nu achteruit gaat en zijn de Lene,s en Willemsen,s van weleer vervangen door een ander slag mensen waarbij de ene helft de boel opvreet en de andere helft het moet verdienen en het milieu met een ontzettend rap tempo de vernieling wordt ingejaagd en iedereen loopt maar als en struisvogel met zijn kop in het zand en denkt: “Zal mijn tijd wel uitduren” Dit is ook de reden van de titel van dit verhaal” Morgen gezond weer op” omdat IK er heilig van overtuigd ben dat er geen “morgen gezond weer op” zal zijn zoals de mensheid nu bezig is door te gaan op de weg die we nu met zijn allen bewandelen toch ?Maar goed. We zullen het maar weer eens over iets vrolijkers gaan hebben !Bladzijde 6Zo daar zit ik weer achter de computer en maar weer eens bedenken waar ik weer eens slap over kan ouwehoeren. Niemand kan toch wat terugzeggen en is wel zo makkelijk. Laat ik het eens hebben over de periode dat ik 18 was ongeveer. Het uitgaansstekkie was indertijd vnl. het Rembrandplein en daaraan gekoppeld het Thorbeckeplein, met de Phonobar, Cave Toulouse Lautrec, De Bowling, Toplight, etc. etc. etc. Wat een tijd was dat . Lekker zwalken met je vrienden van de ene kroeg naar de andere en “afzwaaien” later op de avond naar het Leidseplein naar Cafe Alto, Hans en Grietje, Lucky Sta en noem maar op. We hadden altijd een heel nauwe vriendenkring en zo spraken we b.v. ook vaak af buiten Amsterdam te gaan stappen naar Scheveningen of Bergen aan Zee of Landsmeer en weet ik waar al niet meer. Een leuke anekdote is nog wel dat op een avond Hansie die als chauffeur bij de Iglo werkte en met het weekend de grote vrachtwagen had meegenomen naar de stad ook met ons meetrok met een aantal auto,s naar een van de badplaatsen. Een stel kroop achter in die grote auto en was plaats zat en zo kwamen we aan bij een grote dancing die ik niet zal noemen. Het was in ieder geval een rond vrijstaand nogal groot gebouw en we stapten uit en wilden naar binnen gaan maar werden geweigerd dus wij goed de pest erin en maar zaniken om toch binnen te mogen maar ja, de Amsterdammers hadden nu niet bepaald een goede naam in sommige uitgaansgelegenheden buiten Amsterdam en was ook wel enigszins terecht maar we deden immers geen vlieg kwaad al waren er wel enkele behoorlijk boven hun theewater. Hansie had de pest in dat we er niet in kwamen en we liepen om het gebouw heen om te kijken of we ergens niet aan de achterkant toch binnen konden komen en tot onze grote verbazing stond er gewoon een deur open en kwamen we in een reusachtige keuken terecht maar verder geen hond te bekennen dus wij zoeken naar een ingang naar de discotheek die ernaast of aan de voorkant lag maar de deuren waren afgesloten.Opeens als bij toverslag keken we elkaar aan en begonnen te grijnzen en ik weet niet wie er op het idee kwam maar alles maar dan ook alles wat er maar te tillen viel in die keuken en mee te nemen was tot aan weegschalen en weet ik wat al niet meer toe werd met een noodgang in de grote vrachtwagen geladen en we smeerden hem brullend van het lachen om het gezicht van die kerel als ie zou ontdekken dat zijn halve keukenmeubilair opeens was verdwenen. Maar ja, eenmaal in Amsterdam aangekomen zat Hansie met die troep in zijn auto en moest Maandag wel weer met een lege auto op het werk verschijnen en feitelijk was alles “een geintje” en was het niet de bedoeling die troep te verduisteren of te verhandelen en was dit in een grote opwelling gedaan alleen om die vent te treiteren van die dancing die ons de deur weigerde. Wat te doen dus. Terugbrengen kon niet want dan zouden we geheid voor diefstal worden gepakt en uiteindelijk is het spul ergens gedumpt en degene die het gevonden heeft zal er wel blij mee zijn geweestAchteraf als je ouder bent zie je de lol er niet zo meer van in maar ja dat ging nu eenmaal in die tijd zo. Ook kan ik me nog heel goed voor de geest halen dat we eens met een autootje of 8 met zijn allen naar Scheveningen reden om daar naar die dancings te gaan onder het Kurhaus op het plein ervoor en we kwamen eraan en midden op het terrein zagen sommige van ons zo een uitspanning met allemaal trampolines. De hekken waren aan de zijkant uiteraard afgesloten maar je kon er makkelijk overheen klimmem en 2 jongens klommen er overheen namen beiden een aanloop en doken pardoes op de trampolines niet wetende en ziende dat er prikkeldraad overheen gespannen was door de eigenaar. Tja. Die zagen er dus niet zo fris meer uit even later en dat zijn dingen die je echt zijn bijgebleven en zo zal een ieder wel herinneringen hebben uit een verleden die mij leeftijd zo een beetje heeft ( 62 nu) Het was een tijd van de “pleiners” en de “dijkers” en wij scharrelden er zo een beetje tussenin. We voelden ons evengoed thuis in de Phonobar met zijn jazzmuziek en gemoedelijke sfeer als in het wat rauwere milieu op de Nieuwendijk wat ook wel weer zijn bekoorlijkheden had. Vreemde tijd eigenlijk en toch wel heel fijn om aan terug te denken en dat wij dat allemaal hebben beleeft. Ik heb al eerder gezegd dat de mensen van mijn generatie ( zo begin 60-ers) eigenlijk de mooiste tijd hebben meegemaakt. De oorlog hebben we niet bewust meegemaakt zoals de wat ouderen die als kind toch wel de ervaringen van de oorlog hebben meegemaakt en in onze tijd was het uitgaansleven nog gezellig al gebeurde er ook wel het een en ander maar lang niet zo gewelddadig als tegenwoordig en werd een meningsverschil nog gewoon met de vuist beslist en dronk men vaak daarna nog een potje bier ook. De verloedering en de gewelddadigheid zijn m.i. wel heel erg snel toen verschenen want ik me nog heel goed voor de geest halen ik ( zal een jaar of 30 geweest zijn) iemand meedogenloos neergeschoten zag worden om niks feitelijk. Zag een volslagen bezopen man op het Rembrandsplein het cafe uitkomen en struikelde tegen een man aan en bij het vallen trok hij aan de mouw van die man om zich staande te houden en scheurde de mouw gedeeltelijk af. Is dan een heel vreemde gewaarwording als je dan zo plotseling die vent van dat kapotte jasje een pistool ziet trekken en de man neerschoot. Dan lijkt het net een film die niet echt gebeurd en merkte ik voor het eerst eigenlijk dat de wereld zich op een wrede wijze aan het verharden is . Die tijd van toen komt nooit meer terug helaas en nogmaals, onze generatie heeft feitelijk de mooiste tijd beleeft maar ook wel veel beleeft aan veranderingen in de maatschappij. Wij hebben de eerste t.v. toestellen zien komen en de nog lege straten waar je dan met je vriendjes kon voetballen en was er nog gezag en orde en had je toch op een of andere manier respect voor de overheid. Dit is allemaal veranderd op een gegeven moment toen je de fase kreeg van vrijheid, blijheid en zeg maar Piet of Klaas tegen de leraar en noem elkaar maar bij de voornaam en mocht oom agent een paardenstaart of een oorringetje e.d. en op zich niks op tegen hoor maar als ik nu op straat loop en die jonge agentvrouwtjes zie lopen in zo een blauw pak met een veel te dikke kont met aan hun heupen een pistool en een paar handboeien is dat toch zo koddelijk en vermakelijk dat geen mens meer de overheid/politie feitelijk serieus nemen kan. Het lijkt wel of ze gewoon iedereen maar aannemen en niet kijken naar “de uitstraling” die een gezagsdienaar toch wel een beetje moet hebben.Daarmee wil ik niet zeggen dat het vroeger o zo veel beter was hoor maar kijk maar eens naar de beelden van de Rolling Stones in het Kurhaus destijds in de jaren 60 en dat de opstandige jeugd de zaal aan het slopen was wat er zoal op dat podium aan agenten stond. Konden zo uit een oorlogsfilm zijn gestapt met die petten en zou men ze qua uiterlijk en voorkomen aan kunnen zien voor Gestapomensen dus was eigenlijk ook niet goed maar de weegschaal is wel HEEL erg de andere kant opgegaan zo een ieder dagelijks kan zien, mits je nog een agent op straat ziet lopen want die zie je amper of ze moeten in zo een wit autootje eens langs je rijden. Waar je ze WEL ziet b.v. is zoals een week geleden dat ik voor controle naar het AMC moest s,morgens en dan kom je de A9 af en heb je die afslag naar de Praxis en AMC en JUIST daar op de Muntenbergerweg gaan die apekoppen dan staan met een luxe-autootje met een camera en snaaien dan iedereen die harder rijdt als 50 en is het BINGO !!!! Iedereen die net van de snelweg afkomt weet hoe langzaam dan 50 km is en JUIST op dat korte stukje van de A9 tot aan het AMC ( Muntenbergweg dus) gaan die etters staan flitsen. Ook kreeg mijn verwarmingsmonteur van de week een bekeuring thuis omdat hij met zo een mobiel peilapparaat was geflitst. Dat is een soort camera tegenwoordig en hoef je maar op een tegemoetkomende auto te richten en dan zie je gelijk hoe hard iemand gaat en dan staan die stumpers achter die bomen op de Europaboulevard en kreeg mijn monteur een prent omdat ( hoe bestaat het ) 57 km had gereden en dat is 7 km teveel en daar verdien je feitelijk de doodstraf voor hier in Nederland.We dwalen weer lekker af en dat maakt me geen moer uit. Ik schrijf en wie het lezen wil die leest het maar of sodemietert maar op zo is het. Gewoon eens lekker je gram opschrijven en ik geef iedereen de tip dat ook eens te doen hoor en lucht lekker op. Vooral zo een weblog is een mooie uitvinding en kan je lekker je verhaal kwijt en kunnen ze niks terugzeggen en kun je geen ruzie krijgen ook toch. Dat er toch nog mensen zijn die het dan tot aan hier hebben gelezen heb ik bewondering voor en geef het advies er nu maar mee te stoppen want er komt nog veel meer onzin aan en dat was feitelijk te verwachten als u ziet wie de inzender van dit log is en zich dagelijks in de Spiegel Van Pandora aanschouwt en zegt: Ooit een normaal mens ontmoet ? Wie is feitelijk normaal en WAT is nu normaal? Is de Mijnheer Lene waar ik het eerder over had met zijn appeltje normaal of is hij ergens volslagen van de pot gerukt om dagelijks zo een ritueel uit te voeren met zijn appeltje. Waren de mensen normaal die hun hele leven de helft van hun woning niet gebruikten omdat dat “nette kamer”” was en alleen maar gebruikt mocht worden op feestdagen of bij bezoek van de dominee of pastoor ? Achteraf kun je zeggen dat die mensen stapelgek waren in het korte poosje dat je op deze aardbol leeft maar door helft van je huis te gebruiken was mijn opa dus ook stapelgek in die boerderij waar hij zijn hele leven heeft gewoond om alleen maar in het achterhuis te wonen en de mooiste voorkant nog voor geen 5% misschien is benut al die tijd en dan ook nog om de oude opa zijn laatste adem daar te laten uitblazen en/of hem schuin rechtop neer te zetten in zijn lijkkist op weg naar het graf. Oei, ik bedenk nu opeens dat als hij niet normaal was het in feite heel normaal is dat ik zo ben als ik ben. Kunt u het nog volgen ? Nee, ??? Mooi, dat is juist de bedoeling en het is maar goed dat ik nooit in handen ben gekomen van zo een debiele “zieleknijper” of psychiater want die hebben m.i. “de gekheid” zelf uitgevonden maar daar wil het nu niet over hebben want dat haalt teveel “oudzeer” op en misschien ooit later nog eens als me de tijd gegeven wordt misschien en is maar afwachten met zo een rottige ziekte in je lijf. Ach. Ik denk maar zo: Nu KAN ik nog allemaal onzin opschrijven en “misschien” is er wel een andere gek die bereid is het te lezen en ben ik tegelijkertijd van de straat en nou moet u niet gelijk naar de spiegel lopen hoor en aan u zelf gaan twijfelen dat u zo gek bent deze onzin te lezen. Maar goed ik ben nu wel heel erg afgedwaald geloof ik en moet toch ergens de draad maar weer eens op gaan pakken wat ik wilde vertellen voordat ik het risico loopt , als u het tenminste nog volhoudt dit te lezen, u niet geheel overspannen en zenuwziek het beeldscherm van uw computer in elkaar tremt en het raam uitflikkert wat op zich misschien wel een beetje “leven in de brouwerij” brengt als u in een saaie buurt woont en de mannen met de witte jassen u komen halen dan met loeiende sirenes zodat alle buren kunnen meegenieten. Maar maak u niet ongerust hoor als u dat overkomt. Als je eventueel opgenomen wordt krijg je te te maken met mensen die nog gekker zijn als jij omdat die “hulpverleners” tegenwoordig het woord zakkenvullen en vergaderen en slap ouwehoeren op de eerste plaats hebben staan. Kun je ze eigenlijk niet eens kwalijk nemen want ze weten niet beter. Bladzijde 7Waar zullen we het eens verder gezellig over hebben ? Eigenlijk heb ik altijd mafkezen om me heen gehad en dan wordt je eigenlijk een beetje ermee besmet want neem nou Lowietje. Was een aardig mannetje en had een bedrijfje in elektronische toestanden dus als je iets, had een probleem of zo met de bedrading van je auto, of anderszins, kon je altijd bij hem terecht. Had in een onderstuk naast waar ik woonde een bedrijfje en daar was het altijd een zoete inval en speelden en oefenden we ook wel met muziek en zo. O.a. ook een heel nu beroemde gitarist en als hij dit zou lezen zou hij het zich weer denk ik gelijk herinneren en ik noem maar geen namen. Was uiteraard toen nog geen bekende gitarist maar kon verdienstelijk accordeon spelen. Zo gezegd was het daar altijd een zoete inval in dat keldertje en was het meer een soos als een werkplaats en lachen gieren brullen. Soms verging je dat lachen wel eens een beetje. Was ook een mafkees ( overigens een leuke vent hoor) die niet in de gaten had ik achter in de werkplaats stond te piesen en moest meneer zo hoognodig met een pas gekocht pistool op die deur van die w.c schieten . Wilde hem effe uitproberen en laten showen zonder na te gaan of er wel iemand in die w.c. stond. Zal wat dat betreft wel een geluksengeltje hebben want ik zie nog dat gezicht witter als wit worden toen ik die w.c. uitstapte en dat zijn nou leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen. Meneer was naar binnen gegaan en was zo opgewonden over zijn speeltje en bij Lowietje kon immers altijd alles dat hij dacht effe ludiek door die deur te schieten die overigens als eens eerder als schietschijf was gebruikt maar goed het was op een haar na effe mis en kan ik nu dit navertellen.Zat gelukkig OP de pot en de gaten zaten erboven. Ik weet sindsdien wat “afknijpen” is Het was een prachttijd en we scharrelden maar tot we een ons wogen. Hebben echt van alles gedaan om een beetje bij te verdienen en noem b.v.het van de grens ophalen van “kreukels” Dat waren auto,s die in Duitsland een zodanige klapper hadden gemaakt en nog wel konden rijden maar daar niet meer de weg op mochten en zat vaak het bloed nog in de wagen. Wij moesten dan tegen een goede vergoeding die auto,s die nog wel konden rijden naar Amsterdam rijden en heb eigenlijk nooit begrepen waarom ze niet gewoon via een transportauto werden vervoerd maar goed dat zal wel zijn reden hebben gehad. We vingen gewoon ons geld en daarmee was de kous af. Weer een andere keer gingen we met een aantal ladders op het dak de provincie in om her en der de neonreklames en bakken schoon te maken die boven bepaalde zaken zaten en leverde goed geld op en we hadden zo een snuiter die dat allemaal voor ons regelde en was verder geen omkijken naar. S,avonds geld vangen en wegwezen. Overigens zie ik dat bijna nergens meer zo een schoonmaakbedrijfje die neonreklames reinigt en ik denk zelf dat hier goed brood is in te verdienen ook tegenwoordig met al die luchtvervuiling. Hoeveel zaken hebben immers niet van die neon- en reklameverlichting boven hun zaak hangen wat smerig en vies is geworden door de uitlaatgassen en luchtvervuiling ? Het was de tijd van de waanzin een beetje geloof ik achteraf en je had destijds allemaal mafkezen die zo hoognodig met drugs en zo wilden experimenteren en was voor ons een gouden tijd. Weet nog goed dat we van die kleine zilverpapiertjes verkochten dubbel gevouwen en daarin wat poeder en dat was dan wat ik meen me te herinneren kiotine of zoiets en moest je high van worden. Nou wij naar de apotheek en kochten dan van die zenuwtabletten en wat ik me nog heug heetten die diacid of zoiets. We maalden die tabletten tot het een poeder was en dan s,avonds op pad om die pakketjes aan “de man” te brengen waarbij we natuurlijk wel uitkeken dat we het verkochten aan meestal van die halvegare idioten die er zat rondliepen in de stad. Was een giller hoe je dan zag dat ze na enige tijd zo “high” als een stoned waren wat natuurlijk flauwekul is want juist van zo een zenuwtablet verwacht je een kalmerende werking maar goed, wat kon ons dat schelen.Ook kochten we eens een hele partij van die poetsdoeken en anticondensdoeken en gingen dan s,morgens naar : het keldertje “ op het Frederiksplein waar meestal ook van die bepaald soort figuren zaten die ook tegenwoordig wel rondscharrelen en er een beetje uitzien als een student en toch ook wel goed verzorgd maar verder niks omhanden. Die propten we dan in een auto en gingen de provincie in en gingen langs de deuren om als “werkstudent” die doeken te slijten aan particulieren en dan moet je denken aan allemaal van die eengezinswoningen op een rij en die had je in de omgeving van Amsterdam zat in plaatsjes als Weesp b.v. vlak bij huis feitelijk. Niemand had een vergunning om te colporteren zoals het zo mooi heet maar toen al was de wetshandhaving al allemaal mooie lettertjes op papier en werd er nog nooit gecontroleerd en sterker nog, Lowietje was zo brutaal om aan te gaan bellen als hij op de deur of meestal op een bordje ervoor de naam politie zag staan. Nu moet ik zeggen dat die doeken echt wel goed waren hoor. Zat een soort silliconeparafine in en die dingen kun je tegenwoordig overal kopen maar waren toen nog niet zo bekend. Je kon het makkelijk demonstreren door op een ruit een plekje in te vrijwen en dan even later te beademen en zag dan duidelijk het stukje wat je behandeld had vrij van wasemaanslag. Dus de meeste vrouwen voelden er wel voor en zo een voorraad was dan ook al gauw uitverkocht en sterker nog, werden we achterna gelopen door buren die dan ook zo een doek wilden hebben. Maar goed zo gaat het met geld als je het makkelijk verdient en na het middaguur trokken we alweer huiswaarts als we geluk hadden tenminste want we reden altijd in die onverzekerde ouwe barrels en kan me nog heugen dat we op een gegeven moment met zo een oud volkswagentje daar bij Naarden reden en Lowietje zei: Ik geloof dat het voorwiel gek doet en ging uit het raam hangen en ja, we moesten toch wat ? Het voorwiel begon steeds meer te slingeren en op een gegeven moment flikkerde het wiel eraf en daar sta je dan en gelukkig net voor een benzine pomp en hebben we die kar nog het weiland in kunnen trekken en naderhand weggegeven maar om er vanaf te zijn aan pompeigenaar en hij was er nog blij mee ook. Gekke tijd achteraf gezien allemaal. Ik weet nog goed dat ik b.v. een brommertje van iemand kocht en deze dan weer met winst doorverkocht en een ander brommertje ervoor terugkreeg waarmee ik dan naar het Stadionplein reed op Maandagavond ( elke maandag automarkt)en deze weer verkocht voor een auto die ik effe verderop weer inruilde voor een andere auto. Het ging vroeger zo makkelijk allemaal en je hoefde niet eerst naar het postkantoor om over te laten schrijven en de politie zag je amper toen ook al. Wat dat betreft is er wel een hoop verbeterd met die apk keuring want wat je toen allemaal zag rondrijden was ECHT niet meer normaal, Ik heb een auto gezien waar ze tussen het chassis en de onderkant van de auto dikke balen van textiel hadden gepropt met touw omwikkeld omdat de veren helemaal kapot waren en als dan de auto verkocht werd had je dat niet in de gaten en o wat zijn er wat mensen “ingestonken”Maar ja, zelf was ik ook niet erg slim want toen ik pas getrouwd was verkocht ik ook een auto aan een vent en die zou hem gelijk laten overschrijven dus mooi niet bleek later. Op een avond maanden later werd er aangebeld en kwam er politie aan de deur op die en die auto van mij stond ergens in Brabant tegen een boom geparkeerd en stond op mijn naam. Die auto had ik al tijden ervoor dus verkocht en die hufter had al die tijd op mijn naam rondgereden bleek dus. De agent zei dat als er een ongeluk mee gebeurd was ik aansprakelijk zou zijn en heb natuurlijk enorm in mijn piepzak gezeten daarna maar er verder nooit meer iets van gehoord gelukkig. Ach ja , auto,s : Ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik op een van tochten naar Zuid Europa eens een Renaultje kocht en was zo een klein wagentje met van die ribbeltjes van achter en de motor achterin. Ik had dat ding voor zegge en schrijven 50 gulden gekocht en ben ermee naar Zuid Frankrijk gereden zonder problemen en daarna nog naar Zuid Italië en mijn god wat ging je je aan zo een ding hechten ondanks alle malheur. Weet nog goed dat we met dat ding ergens met flinke snelheid reden en had ik de klep niet goed gesloten blijkbaar want opeens sloeg de klep onder het rijden open en kun je je voorstellen dat je dan ECHT geen moer meer ziet als die klep ( dus je sloot hem van voren) omhoog klapt en dan tegen je voorruit aanligt. Maar goed het geluksengeltje was weer eens aanwezig blijkbaar en ondanks de beschadigde klep heeft ie nog een hele zomer dienst gedaan al heeft ie me nog wel 2 x goed in de steek gelaten en was een keer dat we s,avonds laat onderweg waren ergens in Italië en dat plots echt alle stroom uitviel en dan bedoel ik ook ECHT alle stroom en dat je geen hand voor ogen kon zien en ook de motor uitsloeg en sta je op je rem en heb in het werkelijk pikkedonker de auto “ergens” aan de kant geduwd en hebben we op de tast maar de slaapzakken gepakt en die uitgespreid en zijn we gaan maffen want we waren bekaf en hadden de hele dag al gereden en zouden anderdaags wel verder zien dan weer. S,nachts hoorden we steeds een soort gehijg en geslubber en konden dat niet thuis brengen totdat we s,morgens wakker werden en we naast een hek lagen waar enkele koeien stonden te slubberen en kwijlen en dat geluid hadden we s,nachts gehoord maar goed anderdaags wist ik het mankement op te sporen met behulp van een garage in de buurt en trokken we verder en heeft dat karretje me een keer in de steek gelaten en dat was op de weg terug naar huis veel later en we s,nachts bij Den Bosch pech hadden dat in de stromende regen de ruitenwissers het begaven maar we wilden ( het was 2 uur s,nachts) naar Amsterdam en heb ik de voorruit met boter ingesmeerd en had je nog enig zicht en achteraf gezien moet je natuurlijk van de pot gerukt zijn om zoiets uit te halen maar ja, je was jong en was ik toen al niet goed bij mijn verstand denk ik.O ja, leuke anekdote nog: We zitten daar in Noord Italië lekker op het strand zoals elke dag en hebben opeens zin om wat te ondernemen en denken; Weet je wat, we laten de auto staan en gaan eens proberen te liften verder Italië in en zowaar stopte er aldra een auto met 2 knapen die naar Rome moesten en was een afstand van toch maar mooi denk ik 300 km en zeiden we geen nee tegen natuurlijk en ze vertelden in een keer door te rijden wel en of we daar bezwaar tegen hadden en zouden we even een uurtje rusten onderweg s,nachts. Waren wel rijke binken want we moesten en zouden met hun mee-eten s,avonds in een mooi restaurant en wilden ons dit aanbieden koste wat kost. Ja, dan kijk je toch wel vreemd op dat er nog zoveel aardige mensen bestaan die zomaar zo een jongen en meisje meenemen en dan nog een diner aanbieden ook maar ja, we waren ook wel leuk gezelschap. Mijn vriendin was half-frans en had een franse moeder en Hollandse vader en door mijn verblijf regelmatig in Frankrijk kan ik me ook prima in de franse taal verwoorden en is het eigenlijk heel vreemd dat als je er een tijd woont op het laatst in Frans gaat denken. Na het diner reden we door en zo middernacht stopten we ergens ( de snelweg lag naast de middellandse zee) om een uurtje een stop te houden en toen heb ik meegemaakt wat me al die jaren dat ik leef me heeft doen overtuigen dat we in het heelal Pagina 8niet alleen wonen want anders kan Ik het niet verklaren. Het was ongeveer een uur of 12 s,nachts en we waren even gestopt dus aan de kant van de Mddellandse zee en een parkeerplaats opgezocht,en op het strand lagen we zo naast elkaar een beetje te dromen in die zachte milde avondlucht die zo bekend is aan de Middellandse Zee. Bea, mijn vriendin lag op haar rug te kijken naar boven waar het door de puur onbewolkte hemel een fantastisch gezicht was al die sterren aan de hemel zo ver je kon zien en ook later in mijn leven heb ik menigmaal zo gelegen heerlijk achterover gelegen op zo een warme zomernacht aan de Westkust waar ik een stacaravan had in Bloemendaal aan Zee vlak aan het strand, maar goed dat even daargelaten. Opeens stootte Bea me aan en zei: Kijk daar eens, en we zagen duidelijk een lichtend voorwerp ( het leek wel een van de sterren in het heelal) zich langzaam maar zeker voortbewegen langs het uitspansel en tegenwoordig als je op je rug s,nachts gaat liggen is het een kwestie van even wachten en zie je wel een of andere satelliet voorbijschuiven maar in die periode ( ik praat over 1962/1963) was het echt niet gebruikelijk dat de lucht al bezaaid was met kunstmanen zoals tegenwoordig en kun je nagaan dat de Sputnik ( de eerste Russische kunstmatige satelliet) pas in oktober 1957 was gelanceerdOok de twee andere jongens zagen het verschijnsel en gebiologeerd zaten we te kijken naar de lichtende heldere punt die zich langzaam voortbewoog en opeens stopte, dus werkelijk finaal stopte als was het een van de vele sterren die je zag, maar alleen iets helderder waardoor je je blik erop kon blijven vestigen. Na enige minuten volledig stilgestaan te hebben bewoog plotseling de ster ( ster laat ik het maar ster noemen) zich haaks een 70 graden een volledig andere richting op en na korte poos stopte ook hier de heldere punt weer even plotseling als dat hij in beweging was gekomen en wij waren natuurlijk verbijsterd over dat rare verschijnsel en keken elkaar aan of we niet aan het dromen waren want het was allemaal zo onwezenlijk. De hele sfeer van die nacht was onwezenlijk trouwens. Waar we lagen was afgezonderd van de snelweg richting Rome en was gelegen aan de Middellandse Zee en we hoorden alleen het zachte gekabbel van de golfsslag van het water en was de atmosfeer lauw-warm en zwoel en tegelijkertijd een volledig strak heldere hemel waar de maan ontbrak. Kortom: alle ingrediënten waren aanwezig je je in een “droomsituatie” te voelen terwijl dit feitelijk helemaal niet zo was. Plotseling bewoog de “ster” zich met grotere snelheid als voorheen weer een richting op en stopte daar abrupt om vanuit dat punt weer een andere richting in te slaan en weer ( nog in het gezichtsveld) onverwacht te stoppen als speelde het een soort spelletje. We waren uiteraard verbijsterd en geloofden onze ogen niet en ik denk dat iedereen zich er wel zich iets bij voor kan stellen wat er dan door je heen gaat en dat je gewoon zelf begint te twijfelen of je het echt wel ziet of gezien hebt maar we waren met 4 man en dan mag je toch aannemen dat we niet alle 4 een “bevlieging” zien of zagen Kortom: De ster bleef op een punt nu staan bewoog zich enkele malen maar een klein stukje en opeens als donderslag bij heldere hemel schoot de “ster” met noodgang weg en liet voor ons gevoel zelfs een streep achter zo snel verdween hij uit ons gezichtsveld. Dit was al met al een heel vreemde ervaring en heeft mij doen overtuigen dat er meer is als mensen kunnen bevroeden en als ik wel eens die verhalen hoor over ufo,s en dergelijke ben ik geneigd die verhalen te geloven omdat ik dit verschijnsel zelf heb meegemaakt. Het kan geen satelliet geweest te zijn en immers waren ze nog lang niet zo ver omdat enkele jaren ervoor pas immers de eerste satelliet de sputnik was afgeschoten dus WAT is dan geweest heb ik me o zo vaak afgevraagd maar zal ik wel nooit achter komen en zijn een van de geheimzinnigheden waar wij als mens mee moeten leren leven maar ik ben er heilig van overtuigt dat wij in het heelal niet de enigen zijn en is het ook het verschijnsel van die graancirkels een mysterie en zal het altijd wel zo blijven. Goed, waar waren we ? Na een uur te hebben gerust zijn we dus verder getrokken en s,morgens al vroeg kwamen we in Rome aan en dankten onze vriendelijke Italianen dat we mee mochten rijden en hebben enkele dagen in het mooie Rome vertoeft en zijn daarna liftend doorgereden naar Napels wat op zich een hele belevenis was en wat een aparte wereld waar je in terecht kwam. In mum van tijd hadden we een particulier adres gevonden met een mooie kamer en hebben we daar enkele weken geleefd en vertoeft tussen de Italianen en mijn god wat waren die mensen vriendelijk en hartelijk. Iedereen leefde daar zo een beetje op straat in die nauwe steegjes en er hing een sfeer van gezelligheid en gemoedelijkheid die met geen pen te beschrijven was. De Italianen op zich zijn prima mensen maar de mannen………!!! Mijn vriendin was nogal knap en had lange benen en een minirokje aan en mijn god als we door de stad liepen was het continue getoeter van autootjes en scootertjes die ons passeerden en dat was ( is) de manier waarop een Italiaan zijn waardering liet blijken.Ook was het grappig dat als we een nonnetje tegenkwamen ze gauw een “kruisje” sloeg en de ogen gedwee neersloeg als ware het een grote zonde en ergens kon ik me dat wel voorstellen want ( ik weet niet of het nu nog zo is) op elke hoek van de straat had je wel een soort kappelletje waar men in het voorbijgaan dan even door de knieën ging en “een kruisje” maakte. Als niet-katholiek kun je je dat allemaal niet voorstellen en ook niet de processie,s die vaak s,avonds door de straten liepen. Kortom; het gezegd is, is eerst Napels zien en dan sterven en het eerste heb ik al dus ruim 40 jaar geleden gedaan en het laatste wacht ik nog maar effe mee al heb ik “magere Hein” al sinds januari 2000 op de hielen maar weet ik hem tot nu toe elke keer te slim af te zijn net zoals Ouwe Prins Bernhard deed totdat hij ook “de pijp aan maarten” moest geven en dat zien we dan wel weer. Ook zijn we een dag naar Pompeï geweest en dat is de stad die 79 na Christus na een uitbarsting van de Vesuvius bedolven werd. Het is zo een rare gewaarwording als je dan op die plaats aankomt en verwacht je en kuil in de grond of zo, maar niet zo immens grote oppervlakte die je kan bezoeken en heeft een enorme indruk gemaakt. Je kon mensen nog aantreffen die waren verrast door de vloedgolf van as en nog in dezelfde houding lagen als dat ze waren overspoelt door de immense asregen die uit de vulkaan over de stad neerdaalde. De lichamen van de overspoelde mensen werden door de aslaag keihard en zo kon men later gipsen afgietsels maken van de mensen en kon je zien hoe ze er ooit hadden bijgelegen en zeer indrukwekkend. Het was zo frappant eigenlijk zo een hele complete stad te kunnen bezoeken en kon je je vergapen aan de prachtige fresco,s en ook de complete straten maakten veel indruk en de ronde stenen in de lager gelegen straten waarover je heen kon lopen vroeger als het hard regende en je de overkant van de straat wilde bereiken. De Romeinse schrijver Plinius logeerde bij zijn oom en schreef als ooggetuige later: “Op 24 augustus, rond 1 uur s,middag, maakte mijn moeder mijn oom op een rare wolk opmerkzaam.We begrepen eerst niet,maar later wel dat deze van de Vesuvius ( vulkaan) kwam. De wolk leek op een pijnboom, omdat hij eerst hoog opsteeg als een stam en daarna in takken uiteenwaaide”Veel mensen konden nog op tijd vluchten maar van de 20.000 inwoners stierven er toch nog 2000. Ze stierven door verstikking, instortende huizen of lavasteen. Uiteindelijk lag de stad onder ruim 4 meter !!! dikke laag as en steen. 1800 jaar later werd de stad langzaam maar zeker beetje bij beetje opgegraven en dit heeft 150 jaar geduurd en ik raad iedereen aan eens daar te gaan kijken.Goed we gaan weer verder met de onzin en waar waren we ? Na de weken in Napels te hebben doorgebracht was het wel weer eens tijd om terug te gaan naar het Noorden van Italië waar in Sestrie Levante de auto van ons stond en de verdere spullen en begonnen we maar weer aan de lange lifttocht naar het Noorden van Italië en langzaam maar zeker vorderden we zo totdat we zo een beetje 200 km verwijderd waren van onze basis-plaats in Noord-Italië . Voor die tijd was het makkelijk om mee te rijden als jongen en meisje samen maar soms duurde het wel een poosje voor je een lift kreeg maar dat maakte eigenlijk niks uit in dat prachtige heerlijke klimaat en wachtten we gewoon geduldig. Het leuke is dat we eens een aardige vrachtwagenchauffeur troffen met wie een heel eind waren meegereden en hij ging van Napels naar Milaan helemaal in het Noorden maar ja, dat ging in feite met een slakkengang van pakweg denk ik 70 km per uur en was zo een oud beestje en rammelde en kraakte van alle kanten en toch zaten we best comfortabel in de ruime cabine. Na enkele uren zeiden we dat we nog wilden zwemmen onderweg toen we een mooi strand zagen en liet hij ons uitstappen en wensten we elkaar goede reis en hebben we een uurtje of twee daar heerlijk gezwommen, wat gegeten in zo strandtentje en toen weer gaan liften en troffen we een ouder stel met een snelle wagen en dat ging echt wel behoorlijk hard achteraf en na enkele uren waren zij op de plaats van bestemming en stapten wij uit, bedankten ze hartelijk en gingen weer lekker in het zonnetje zitten wachten op de volgende passant die ons mee kon nemen totdat……. We hoorden het al aan het getoeter in de verte en daar kwam de gammele oude vrachtwagen weer aanrommelen die op weg was naar Milaan en de chauffeur opende het portier en met een brede lach nodigde hij ons wederom uit op het stekkie naast de chauffeursplaats en wat een lol hadden we met zijn allen en ja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ?Ach, met wie we allemaal zijn meegereden weet ik niet meer maar sommige mensen zijn me nog zo bijgebleven en dat is juist het leuke van liften dat je met allerlei mensen te maken hebt en veel verhalen hoort en ook nu nog dat ik zelf ouder ben met een glimlach aan die ouwe gepensioneerde kolonel moet denken uit het Frans Vreemdelingenlegioen die we aantroffen na ene hooglopende ruzie met zijn vrouw en flink bezopen bezig was een “beetje stoom af te blazen” Het zal zo tegen een uur of negen s,avonds geweest zijn dat we besloten maar ergens een plaats te zoeken voor de overnachting om anderdaags de laatste 200 km af te leggen naar Sestrie Levante onze “thuis-basis” en ergens verlangden we wel weer terug naar die ons zo vertrouwde plek en onze Bladzijde 9vrienden die we daar hadden achtergelaten. Maar goed die 200 km zouden we de volgende dag dan wel halen en we liepen zo de weg af met onze bagage op zoek naar een geschikte slaapplaats of camping totdat er opeens een auto stopte naast ons en een vriendelijke oude baas ons vroeg of we iets zochten en we vertelden dat we een camping of iets dergelijks zochten om te kunnen overnachten waarna we anderdaags weer een stuk verder konden rijden. De man nodigde ons uit in te stappen en bleek een Fransman te zijn en kwam goed uit omdat we dan in het Frans verder konden praten. Hij reed de weg verder naar het Noorden in en zei dat we onderweg maar goed op moesten letten op een campingbordje of iets dergelijks. Ons was al opgevallen dat hij behoorlijk naar drank rook al was het nu niet bepaald in zijn rijstijl op te merken want we waren natuurlijk niet zo maf om bij een volslagen dronken figuur in te gaan stappen en niet levensmoe. De man vertelde dat hij een villa had een beetje in het binnenland en een hoge functie had bekleed in het Franse vreemdelinglegioen en al jaren gepensioneerd was en een huis had gekocht in Italië omdat zijn vrouw Italiaanse was met een behoorlijk temperament gezegend vertelde hij.Hij vertelde dat meermalen hij zo s,avonds in zijn auto een beetje aan het “afkoelen” was na een wijnrijke avond met zijn eega. Cynisch vertelde hij dat meestal dan eerst gezellig hij samen met zijn vrouw ergens ging eten in een restaurant en dat daarna zijn vrouw en hij op de veranda een aantal wijntjes gingen drinken waarbij de eerste uurtjes bar gezellig waren, zo vertelde hij, maar naarmate de wijnfles leger en leger en begon vrouwtjelief narrig en bits te worden waarop hij dan ook weer van leer trok hetgeen dan meestal eindigde in het gesmijt met glazen en alles wat zo een beetje voorhanden was en hij de deur uitging om in de omgeving met de auto even wat rond te toeren met open raam om weer een beetje tot zijn positieven te komen .Dit vertelde hij, kwam vaak voor en hij vertelde er ook bij dat ze er dan samen later hartelijk om moesten lachen als hij na enige uren weer thuis kwam en ze elkaar weer om de hals vlogen. Ja drank maakt meer kapot dan je lief is zeggen ze en onze lieve heer heeft vreemde kostgangers Allengs verstreken de uren en zaten we maar gezellig te keuvelen en keuvelen en was de nacht ingevallen en wij zeiden steeds dat het nu wel genoeg was omdat hij immers steeds verder van huis kwam te zitten en wij weliswaar steeds dichter bij ons doel maar hij wilde steeds opnieuw ons nog 25 km verder brengen en dan zou hij echt omkeren vertelde hij steeds maar weer maar als de 25 km voorbij waren werd het opnieuw weer 25 en onder het geklets en gepraat kwamen wij steeds dichter bij Sestrie Levante ( ons basiskamp laten we maar zeggen) en hij steeds meer verwijderd van zijn liefje. Uiteindelijk is het erop uit gedraaid dat hij ons helemaal naar Sestrie Levante heeft gebracht en ons voor de deur heeft afgezet en was het inmiddels alweer licht door de korte nachten en hebben wij de man uiteraard bedankt en zwaaide hij ons gedag en reed de ruim 200 km terug naar zijn vrouw in het zuiden. Dit zijn toch dingen die je je leven nooit meer vergeet en heel vaak heb ik nog aan de man gedacht en aan zijn vrouw die natuurlijk die nacht een nachtmerrie moet hebben beleeft dat haar geliefde legionair niet thuiskwam en wat zal ze blij geweest zijn denk ik toen hij s,morgens zich bij zijn vrouw heeft gemeld ( hoop ik maar) Wij waren weer terug in het “basiskamp” met de geneugten van elke dag. Lekker zwemmen in zee, wandelen over de boulevard s,avonds en na enkele weken trokken we weer verder naar het noorden met onze eigen auto en sommige jaren was het een Vespascooter en reden dan de oeverloze baaitjes die allemaal op elkaar lijken af zo richting de Franse Zuidkust. Wat dat betreft lijken al die plaatsjes en baaitjes rond de Middellandse Zee wel op elkaar en ging mijn voorkeur uit naar de franse zuidkust alhoewel het levenspeil daar destijds een stuk hoger lag als in het goedkopere Italië maar ja Italiaans kon ik amper spreken en Frans heb ik geen moeite mee en was ook een van de reden.Ja., we praten dan vnl. over de beginjaren zestig en was het massatourisme nog niet op gang zoals nu en was het wel fijn toeven daar de zomermaanden met alle dagen maar mooi weer en soms een enkele keer een slechte dag ertussen maar dat was niet zo erg. Vervelend waren wel de bosbranden die toen ook al her en der de boel in lichterlaaie zetten en moet alweer een geluksengeltje op mijn rug hebben zitten want ik kan me ook nog de dag als gisteren herinneren dat we eens met die scooter vanuit Nederland op weg waren naar de Franse Zuidkust en in het zuiden opeens verzeild raakten midden in een bosbrand en er was geen hond die ons heeft tegengehouden in feite ook wel onze eigen schuld want we zagen de vuurzee wel maar dachten dat het niet zo gevaarlijk zou zijn en zijn gewoon doorgereden toen en dat hebben we geweten. Achteraf is het net een horrorfilm met al dat vuur om je heen en hoe je dan met die scooter toch nog de weg wist te berijden met om je heen allemaal die vlammen is een wonder. Het ergste vond ik nog dat luchtgebrek en kwam wellicht doordat vuur zuurstof opzuigt als het ware en mijn grootste angst was dat de motor van de Vespa door luchtgebrek zou afslaan en stotterde hij soms nou en dan wil je wel even een schietgebedje doen. Plotseling was het over en schoten we vanuit de vlammenzee pardoes bijna op een aantal brandweerauto,s en politie die op de weg stonden te blussen en zal niet gauw die blik vergeten van die mensen die ons als het ware uit die vlammenzee tevoorschijn zagen schieten. We zijn prima opgevangen daarna en konden overnachten in het huis van de plaatselijke politiechef en hebben enkele dagen er nog vertoeft op een camping.Het schijnt maar een kort gedeelte geweest te zijn waar juist die vlammenzee zo groot was en we hebben alle geluk van de wereld gehad dat opeens we terechtkwamen in een stuk dat al geblust was. Maar ja WEER die beschermengel he ? Vanuit een heuveltop hebben we eens kunnen aanschouwen hoe hard zo een brand zich voortplaatst als het een beetje hard waait nou en daar kun je niet tegen op hardlopen hoor zo snel. Een soortgelijke duinbrand heb ik ook meegemaakt in Bloemendaal aan Zee in de duinen en je wilt niet weten hoe snel het vuur zich kan verspreiden als het kurkdroog is en er een harde wind waait. Bovendien heeft Zuid-Frankrijk te maken vaak met de z.g. “Mistral” en dat is een zeer harde wind die soms dagenlang de kop opsteekt en vanuit het Rhônedal dan richt Middellandse Zee waait .Maar goed weer afgedwaald en waar was ik ? O ja, de Zuidfranse badplaatjes die ik allemaal ken als mijn broekzak vanuit mijn jeugd. Mijn god waar heb ik niet gezeten vraag ik me af. Frejus, Nice, Biot, ( een kunstenaarsdorpje) Six-Four-A-la Plage, Menton, Cap d,ail en noem maar op. Fijne tijd gehad met heel veel vrienden waaronder enkele Algerijnse vrienden en we waren in feite een grote familie die dan de zomermaanden langs de zuidkust trok en elkaar her en der weer tegenkwamen en struinden we de jeugdherbergen af daar die heel anders waren als die prutserige knullige Hollandse jeugdherbergen. Waren allemaal mensen van leve de vrijheid en “zie later wel wat ervan komt” en vaak wou ik maar dat ik de klok kon terugdraaien maar het is niet zo meer helaas. De saamhorigheid, gezelligheid het samen zingen en op stap gaan, de omgeving verkennen, de franse sfeer, het stokbrood, de warme zomeravonden, de wijn alles bij elkaar ben ik dankbaar dat ik dit allemaal in mijn jeugd heb beleeft en pakt geen hond me meer af. Wat ook zo een enorme indruk op me maakte destijds was het plaatsje Frejus waar indertijd in 1959 die stuwdam is doorgebroken en waar het water met alles vernietigende kracht vanuit de vallei zich een weg heeft gebaand richting open zee en alles heeft meegesleurd op zijn weg naar open water dus richting Middellandse Zee. ( Barrage de Malpassat) en kijk maar eens op http://www.phonk.net/Images/Frejus/030262-Frejus.html Het was nog maar kort ervoor gebeurd en als je dan daar rondliep rook je als het ware nog de geur van de dood en zag je overal in de opgedroogde slib nog de stoelpoten en beddenpoten e.d. uit de grond steken en was het gewoon ONBEGRIJPELIJK dat de resten van de dam zo groot als complete huizen zo ver het land in waren gespoeld . Het was een heel naar gevoel eigenlijk en benauwend daar zo rond te lopen en wetende dat onder je voeten wellicht een van de honderden doden zou kunnen liggen die was meegesleurd door het water op weg naar de kust. Juist die omgeving was ook zo interessant i.v.m. met de eeuwenoude Romeinse aquaducten die er tot op de dag van vandaag nog steeds staan.Verder was heel leuk ook het plaatsje Biot en dat ligt tussen Nice en Cannes in enigszins in het binnenland verscholen en was bekend als oud pottenbakkerdorp en heeft heden ten dage niet meer als 5500 inwoners maar was indertijd de bakermat en toevluchtsoord ook al van kunstenaars e.d. en heeft Zuidfrankrijk als geheel toch een heel andere sfeer als die imbeciele badplaatsen als tegenwoordig Benidorm en Salou in Spanje en in die tijd zal het daar ook wel anders eruit gezien hebben maar ja, het massa-tourisme zoals we dat vandaag kennen was nog niet zo in en eigenlijk wel jammer dat het die kant is opgegaan want komt niet de sfeer en dergelijke van een land ten goede maar vooruit het is niet anders en de jeugd heeft de toekomst toch ? Nu kijkt men nergens meer van op maar ik behoor dan tot een van die “imbecielen” die in 1967 is getrouwd met mijn huidige vrouw met alleen 2 getuigen erbij en in het gemeentehuis in de binnenstad waar nu een hotel is alwaar we naartoe zijn gegaan met een geheel rose gespoten Citroën met geel gespoten wielen en leuke gordijntjes voor de ramen en dat was zo een Citroën Traction met van die grote spatborden en de achterband zat op de achterklep . Zijn van de mooie platte auto,s en op de grill vooraan zaten van die schuine strepen en van die mooie losse koplampen en dat waren nog es leuke dingen voor de mensen zou caberatier Henk Elsink zeggen, maar ja je ziet wie dit verhaal heeft geschreven dus moet je nergens gek van opkijken natuurlijk. Mooi joh zo een trouwerij met zijn viertjes en dan s,avonds lekker genoeglijk samen naar de bioscoop en naar Louis de Funês en je slap lachen. Als DAT geen echte liefde is ??Jaren later gaven we dus pas de bruiloft en toen kwam ook werkelijk iedereen van de familie en hadden we afgeturfd wie er wellicht niet zou komen maar echt IEDEREEN kwam opdraven want die wilden die leipelowietje wel eens aanschouwen natuurlijk, leuk he ? Ben al altijd al een buitenbeentje geweest zullen we maar zeggen. We dwalen weer af en wel zo gezellig eigenlijk. Nog even over die paarse Citroën overigens. Een vriend van ons had indertijd zo een nummerbordenfabriek en had voor ons zo een groot langwerpig ovaal nummerbord gemaakt in de kleur wit en met een rode rand en dit werd voor op de auto geplaatst en met die auto werd niet lang daarna wederom een rit gemaakt naar de zuidfrankrijk samen met een vriend van me want vrouwtjelief bleef liever in Bladzijde 10in Amsterdam en het zou niet voor heel lang zijn dit keer.Samen met Herman mijn gabber vertrokken we dus naar Zuidfrankrijk en het was een giller hoe we dan onderweg ( vooral in het zuiden) werden ontvangen. Op het ovale witte bord stonden de letters CCM oftewel Corps Captaines Meditairanee en dergelijke borden waren bleek later alleen maar voorbehouden aan de “upperten” van Zuidfrankrijk dus zeg maar de rijke stinkers. We hebben ons rotgelachen toen we door zo een dorpje reden en een agent het verkeer aan het regelen was en voor ons salueerde want ja ergens kon ik me er ook wel iets bij voorstellen want welke gek gaat er nu in een volledig rose gespoten Citroën Traction rijden met geel gespoten wielen en dan nog eens van die gordijntjes voor de ramen en kon alleen maar toch zo een gek zijn die wellicht met zijn geld geen raad wist en/of zoontjes van die rijkelui. Maar goed, we hadden uiteraard bekijks genoeg daar in Cannes en MEER bekijks als menig ander met zijn dure bolide. Zo is alles relatief toch ? Terug naar de periode in Zuidfrankrijk met die jeugdherbergen en de zwerftochten langs de Middelandse zee. Waren de mooiste jaren van mijn leven uiteraard en was ik nog niet getrouwd en trok samen met dat meisje naar het zuiden. Soms met een auto, en ook wel met een scooter al duurde de reis dan wel een dag of vier want dat ding ging niet harder dan een km of 70 maar was ook wel fijn omdat je immers veel meer betrokken bent bij de natuur en in feite veel meer ziet al was die bosbrand nou niet bepaald een hoogtepunt te noemen natuurlijk. Tja, en soms vielen er ook wel figuren op een meedogenloze wijze door de mand natuurlijk , In Nice was eens een Duits meisje en die begon toch op een gegeven te brullen en te huilen dat haar spullen gejat waren en haar geld, pas en de hele kolerezooi dat we allemaal medelijden met het kind kregen en hutje bij mutje deden om haar toch nog geld te geven. Een van die Algerijnse jongens die heel mooi kon zingen en met een guitaar s,avonds langs de terrasjes liep en dan liedjes zong van Enrico Massias en George Brassin en altijd veel geld ophaalde nam haar ettelijke malen mee en mocht ze de opbrengst van die avond houden. Op een dag was ze verdwenen echter en had ook de jeugdherberg niet betaald en we waren werkelijk ongerust totdat een van ons erachter kwam dat ze het geintje zowat in elke jeugdherberg flikte aan de zuidkust en dan met dat zielige verhaal aankwam dus al vroeg verloor ik een beetje het vertrouwen in de mensheid want op eerste gezicht leek het zo een eerlijk en lief meisje. Omdat we meestal met een grote groep waren kwamen we altijd wel ergens waar we ook waren bekenden tegen en trokken dan samen op of gingen we samen naar het strand en s,avonds samen eten koken en ik mag van mezelf zeggen dat ik heel lekker spaghetti kan klaarmaken en kochten we tezamen alle Ingrediënten in en zat ik de hele middag een beetje in de keuken te kokkerellen en van die hele grote pannen klaar maken voor de avond voor wel een man of 20 maar o wat was dat gezellig. Lekker een aantal flessen landwijn erbij, samen afwassen en dan met het spul in de heerlijke zoele avond een beetje muziek maken of een beetje ouwehoeren. Nu waren die jeugherbergen heel anders als in Nederland en had je buiten de grote herberg vaak een apart veld waar je dan met een tent kon staan en bijna iedereen had uiteraard wel iets van een tentje bij zich en/of sliep dan in de herberg zelf. De kosten waren in die tijd feitelijk te verwaarlozen en omdat het elke dag in Zuidfrankrijk wel mooi weer was ging een tent ook makkelijk en “als” het eens een keer noodweer was en dat is het dan gelijk goed als het weer “omslaat” dan kon je alsnog naar binnen. Kan me eigenlijk eerlijk gezegd zo een situatie niet voor de geest halenDuitsers waren toen ( en nog steeds niet) niet populair in Frankrijk en vooral niet bij de “noirs” en dat waren de Algerijnen die ook veelvuldig toen al aan de franse zuidkust zwierven en die ik gekend heb waren allemaal stuk voor stuk fijne en lieve jongens en echte kameraden door dik en dun.Op een dag kwamen er een paar Duitsers aan in de herberg en( typisch Duits )was het in korte tijd het nodige gebral en gekrijs van de heren en deden ze alle moeite blijkbaar zich impopulair te maken. Dat heeft enkele dagen geduurd en vooral die “noirs” ergerden zich groen en scheel aan die gasten en ergens wel logisch dat er een hoop “hartzeer” tegen de Duitsers nog zat vanuit de Tweede Wereldoorlog want wat de moffen in Noord-Afrika allemaal hebben uitgevreten wil je niet weten en is niet zoveel jammer genoeg over bekend. Op een dag horen we een enorm gekrijs weer uit een van de slaapzalen komen en zien we zo een Duitser met een hele gezwollen kop en verder over zijn hele lichaam opgezwollen als een Michelinmannetje rondhuppelen en schreeuwen om de dokter en die was er dan ook weldra en moest hij met spoed naar het ziekenhuis en kan me verder niet meer heugen wat er verder is gebeurd maar weet nog wel wat ze hadden geflikt: In Zuidfrankrijk heb je van die enorm grote spinnen waar mijn kinderen vroeger altijd doodsbang voor waren als we wel eens naar Zuidfrankrijk gingen en wie er wel eens geweest is weet wel wat ik bedoel. Van die grote knotsen van spinnen met zo een groot lijf. Wat bleek. Avond aan avond hebben die noirs die spinnen overal vandaan gevangen en in een pot gestopt en gewacht tot het moment dat ze er genoeg hadden. Die Duitsers waren elke avond zo zat als een ladder en zopen zich helemaal te pletter en kwamen dan laat luidruchtig thuis waar iedereen zich al goed aan ergerde. Ze waren te lamlendig om zelf een tent op te zetten en sliepen dus in de herberg op een van die zalen.Hebben die noirs zo een beetje tegen de tijd dat die gasten normaal plachten thuis te komen in een slaapzak van de ergste Duitser allemaal die spinnen gestopt en gegooid die ze eerder al die avonden hadden gevangen. Die Duitser is thuisgekomen volkomen laveloos en is met zijn dronken kop in die slaapzak gekropen die vol zat met die spinnen maar heeft er denk ik niks van gemerkt want s,morgens hoorden we pas dat gebrul en is denkelijk in de spiegel gaan kijken en zijn gezicht was totaal opgezwollen. De noirs waren met de Noorderzon vertrokken en pas later trof ik ze elders en vertelden ze hun verhaal. Overigens praat ik over de begin jaren 60 en was de Tweede Wereldoorlog nog niet zo lang dus afgelopen en zijn er echt wel heel veel verschrikkingen geweest in Noord Afrika en hebben de Duitsers daar enorm huisgehouden onder de bevolking. Je kon beter je als Duitser in die tijd een beetje gedeisd houden en heb dit zelf aan de lijve ondervonden op weg naar Zuid-Frankrijk in Parijs en wist ik veel nog. We waren de weg kwijt in Parijs en ik stop in een van de buitenwijken waar veel arabieren wonen en stap zo een cafeetje binnen wat gelijk ook een tabakszaak is een z.g. “Bar-Tabac” en ik vraag in mijn schoolfrans ( want toen was ik de franse taal nog niet echt goed machtig en heb later pas geleerd) de weg en zie die gasten opeens met een vreemde blik naar me kijken en echt wel dreigend op me afkomen totdat mijn vriendin achter me schreeuwde Louis : zeg dat je Hollander bent !!! Ik dus gelijk: “Je suis Hollandias” en gelijk als toverslag veranderde hun gelaatsuitdrukking en de dreigende houding die ze hadden aangenomen en klopten me op de schouder. A bon, s,est bon ami, quest-que tu veux ? en waren een en al vriendelijkheid. Zozeer leefde daar de haat ( en ik denk nog) tegen de Duitsers en godzijdank schreeuwde mijn vriendin naar me te zeggen dat ik Hollander was en ze wist bij ondervinding dat de haat tegen Duitsers zo diep zat omdat haar broer ook dergelijke taferelen eerder had meegemaakt in Frankrijk terwijl toch n.b. haar moeder Francaise was en haar vader Amsterdammer. Evenzogoed konden ze een duidelijk “Duits” accent waarnemen maar toen het bekend was dat we Hollanders waren kon je geen kwaad meer doen. Uiteraard heb ik aangeleerd overal waar ik kwam me ten eerste te profileren als Hollander en dan zat je meestal wel gebeiteld .Een ander fragment wat me nog helder voor de geest staat is dat we eens op een terrasje wat zaten te drinken in Parijs aan een van die mooie boulevards en iets verderop zat een Duitser met zoals gewoonlijk het nodige gebral en luidruchtige gedoe te praten met iemand. Er liepen een aantal jongens langs van Noordafrikaans orgine en opeens liep een van die jongens zo maar het terras greep de Duitser bij zijn haar en drukte een brandende sigaret uit op de wang van de Duitser, liet hem los en liep rustig verder de verbijsterde Duitser achter latend die het uitgilde van de pijn. Dit zijn verhalen die je misschien niet wil geloven maar echt gebeurd dus moeten er echt wel vreselijke dingen gebeurd zijn om zo een diepe haat te kunnen ontwikkelen tegen de Duitsers maar ja in feite had die man het aan zichzelf te wijten door dat schreeuwerige gedrag.Parijs is op zich een prachtige stad en ik heb er een week gebivakeerd met mijn franse vriendin en een paar jaar later met mijn vrouw in bijna hetzelfde hotel en in dezelfde buurt en wat had en heeft Parijs toch een aparte uitstraling. Nog even een ding: Kan me nog herinneren dat ik op de scooter door Parijs reed met mijn vriendin achterop en opeens stormen twee mannen vanaf het troittoir de weg op en sleuren me naar de kant en gelukkig werd de scooter niet beschadigd en werden mijn handen op de rug gebonden en daar sta je dan. Of ik papieren bij me had en die had ik uiteraard en toen ze zagen dat ik niet degene was die ze blijkbaar moesten hebben maakten ze excuses en kon ik verder gaan. Tja zo ging en gaat dat in Parijs denk ik en op zich waren het m.i. grote eikels want het nummerbord was immers Nederlands maar ja dat zat achterop en hebben ze wellicht niet gezien. Overigens is me dat nog een keer overkomen op het Rembrandplein in de Bowling. Zit daar rustig een pilsie te drinken komen er opeens aan weerszijden twee van die mannetjes naast me zitten en nou niet bepaald sterke of flinke jongens zo te zien maar gewoon een beetje simpele mannetjes. Pakten me beet ieder aan de kant en vroegen of ik meneer “huppeldepup” was ( noem maar een naam want die weet ik niet meer) Ik dus zeggen: nee, dat ben ik niet en of papieren bij me had waar ik kon aantonen dat ik was wie ik was. Nou ja, dat kon ik wel, want mijn auto ( destijds zo een mini cooper) stond om de hoek geparkeerd en ik had de gewoonte mijn rijbewijs en papieren onder de mat te verstoppen zodat ik ze niet kon verliezen of zo. Mijn vrienden schoten in de lach al en zagen het hele gedoe aan dus ik zeg: “Heren”Laten we even naar de auto lopen en laat ik u mijn rijbewijs even zien en staat hier om de hoek” Wij lopen rustig ( met aan iedere kant zo een klootzak) de deur uit en ik loop richting mijn auto en denk “effe judassen” en opeens zak ik door mijn knieën en kijk onder mijn auto en die halvegaren doken gelijk op mijn nek en mijn kameraden die mee waren gelopen hadden de grootste lol. Ik sta op terwijl ze me vastpakken en scheld ze de huid vol en of ze niet helemaal goed snik zijn zo op me te duiken en of ik niet effe onder mijn auto kan kijken of hij nog olie lekt. Tja dat waren leuke dingen voor de mensen zou zou Henk Helsink zeggen. Ouderen weten nog wel wie ik bedoel. Bladzijde 11Vreemd, zo een weblog ofwel boek of wat dan ook en kan ik iedereen aanbevelen. Hoe meer het vordert hoe meer aardigheid ik erin ga krijgen en van elke bladzijde sla ik deze op op een floppy dus gaat geen woord in de vergetelheid en stop ik die t.z.t. als ik naar een “andere wereld” vertrek en de kanker mij de baas is geworden gewoon zo een floppy bij zo een overlijdenskaart en wie dan de moeite wilt nemen het te lezen leest het maar en wie niet dan maar niet en zo simpel ligt het in feite net zoals u misschien dit verhaal leest “als passant” of bekende en denkt: “Met die onzin van zo een mafkees ga ik mijn tijd niet voldoen” en gelijk heeft u. Niemand verplicht ik mijn verhaal te lezen en is wel zo makkelijk Wat ik hier neerpen is meer voor mezelf en voor mijn nabestaanden en in de hoop dat zij het ooit eens lezen als ik er niet meer ben. Er zijn zoveel dingen die onbesproken zijn en kan ik me best voorstellen dat zij er nu geen behoefte meer aan hebben maar vooruit laat ik het toch maar proberen en een beetje doorgaan met dat geraaskal zoals zij het zullen uitdrukken en voorzover ik ze ken dat ze zullen reageren.Maar vooruit, geen getreuzel en verder “ouwehoeren” dan maar en als ik zo naar het computerscherm kijk zie ik allemaal kleine zwarte letters op een witte achtergrond en staat de techniek echt voor niets en zie ik zelfs een rood streepje als ik iets fout intyp dus wat kan me gebeuren feitelijk ? Trauma,s !!!! Ja laten we het DAAR eens over hebben hoe een mens een trauma kan oplopen. Vroeger logeerde ik altijd bij een tante ( tante Hennie ) die boven een nachtclub woonde in Scheveningen. Die nachtclub was eigendom van mijn rijke oom die overal ( ook in Amsterdam) nachtclubs bezat en multi-miljonair was en tante Hennie werkte in zijn club en had daar boven een dienstwoning. De nachtclub was gelegen t/o het Kürhaus in Scheveningen waar hij ook een nachtclub bezat en ook in den Haag had hij 2 nachtclubs en dan nog afgezien de 3 nachtclubs in Amsterdam.Waar hadden we het over ??? O ja, tante Hennie dus. Was een lief mens en is helaas enkele jaren geleden overleden en heb ik tot haar dood regelmatig contact mee gehad en zaten we Zondags uren aan de telefoon te kletsen. Tante Hennie kon geen kinderen krijgen en is alleen gestorven uiteindelijk zonder man en zonder kinderen en ik was blij haar zo af en toe te kunnen bezoeken en wekelijks even op te bellen. Was een moedige vrouw die door reuma totaal op het laatst afhankelijk was van anderen en haar handen waren helemaal vervormd door de reuma en woonde ze in zo een “aanleunwoning” in Purmerend, Altijd was Tante Hennie opgewekt voor de telefoon en meermalen beurde ze me telefonisch op als ik het “niet meer zag zitten” na de ellende die ik later zou meemaken en waar ik nu even niet over wil praten en later aan de orde komt. Mijn god, wat heb ik toch bewondering voor de mensen die hun eigen kwaal kunnen “uitvlakken” om andere mensen te helpen en “misschien” schrijf ik ook daarom wel dit verhaal als steun voor de mensen die hetzelfde misschien meemaken en gemaakt hebben als ik. Maar goed weer even met de poten op de grond en waar waren we ? O ja, dus meermalen logeerde ik in haar goeie tijd (dus jaren voor die reuma en toestanden die ik net beschreef) bij tante Hennie soms enkele weken per jaar in de zomervakantie. Wat een weelde en genot was dat ook voor je fantasie als jochie van een jaar of 10.Het strand was op een steenworp afstand en in en van de zijvleugels van het Kürhaus hadden ze indertijd zo een immens grote zaal ingericht met een model-spoorbaan. Dat was werkelijk voor een kind natuurlijk het einde want de oppervlakte zal denk ik zo een 10 meter geweest zijn en de breedte zeker een 5 meter en aan de zijkant van het geheel zaten knopjes en kon je als kind wissels omzetten zodat de verschillende treintjes die erop reden je een andere koers kon laten rijden. Uiteraard zat er wel dermate beveiliging in dat de treintjes niet op elkaar konden botsen maar toch kon je dus als bezoeker de treinenloop beïnvloeden en was je daar uren mee bezig als het slecht weer was. Ook leuk was na een zomerse dag op het strand te gaan struinen en vooral in de avonduren en bij voorkeur als er een sterke Noorden of Zuidenwind over het strand blies. Het stuifzand waaide weg en de je kon her en der dan de verloren guldens en kwartjes gewoon zien liggen waarvan het zand was weggeblazen en als je het niet gelooft probeer het zelf maar eens na een zomerse dag. Overigens heb ik later toen ik een eigen stacaravan had in Bloemendaal aan Zee en vlak aan het strand dus zat, jaren zo een metaaldetector gehad en ging dan s,avonds met koptelefoon op over het strand lopen zoeken en je wil niet weten wat je allemaal aantreft. Heb zelfs een rolletje met guldens gevonden nog in papier verpakt en wellicht verloren door een van de koffiebezorgers van de strandtenten en verder ringen, horloges e.d. Was best een leuke hobby al heb ik het niet lang kunnen volhouden vanwege een “tennisarm” en heb ik het ding weer verkocht op den duur. Ook hier zit weer een leuk verhaal aan vast omdat ik hem in de via-via ( advertentieblad) had gezet te koop en werd gebeld door een man en die wilde hem wel kopen. Was me een beetje onduidelijk wat hij er feitelijk nu wel mee wilde en ging een beetje doorvragen en toen vertelde hij me dat hij een boer was uit Noord Holland ergens en dat uit zijn boerderij een kluis met geld was gepikt. Hij is toen naar een waarzegger gegaan en die wist hem te vertellen dat “ergens” op het land van hem die kluis begraven lag door de dieven en daarom wilde hij zo een detector hebben om die kluis proberen te lokaliseren. Ik had wel meelij met de man want zo een detector was toch nog wel prijzig en stelde hem voor dat als hij de detector kocht hij hem daarna gerust bij me terug kon brengen b.v. voor een fles jenever of zo en dat vond hij goed. Ik heb hem de detector verkocht en na enige tijd kwam hij terug met de detector en de fles jenever en had werkelijk het hele land belopen maar nergens was uiteraard een kluis of iets van dien aard in de grond te bespeuren. Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers.Terug naar tante Hennie en de trauma,s . Ik logeerde dus geregeld bij tante Hennie en ook mijn nichtje kwam er veel en neefjes uit Schagen soms. Wij hadden er werkelijk een paradijs want vanuit de woning van tante Hennie kon je gewoon in de Nachtclub komen die uiteraard overdag gewoon gesloten was en was voor ons een ideale speelgelegenheid en heel wat “uitvoeringen” hebben we daar midden op de dansvloer voor het podium ( waar normaal het orkest zit) uitgevoerd voor een denkbeeldig publiek. Je moet je dan zo een nachtclub voorstellen zoals die s,avonds gebruikt werd met een dansvloer enkele bars, een podium waar de instrumenten nog staan van het orkest en daaromheen allemaal de tafeltjes en stoelen. Onze fantasie hebben we daar goed kunnen botvieren natuurlijk. Nu was er boven die nachtclub een chinees restaurant welke overdag ook gesloten was en pas zo tegen een uur of vier open ging en ook daar konden we gewoon toegang toe krijgen alsook de kleedkamers van de artiesten die uiteraard in zo een nachtclub normaliter optreden en hing er altijd een typische geur van de make-up artikelen die die artiesten gebruikten.Weer een verdieping erboven bevond zich de keuken van het Chinese restaurant en had je van die kleine liften van pak em beet een meter breed en die dienden om het klaargemaakte eten dan naar beneden te transporten naar het restaurant. Je kon met een knop gewoon de lift naar boven en naar beneden laten gaan en of laten stoppen en daar heb ik zo een beetje het tweede trauma in mijn leven beleeft en was de duik onder die platbodem vroeger mijn eerste.Had een neefje die enkele jaren ouder was als ik en de oudste was van een gezin van 7 kinderen en waarvan de moeder een zuster was van mijn moeder.Het gezin bestond uit 6 jongens en 1 meisje en Henk ( zo heet hij) was dus de oudste van het stel maar had dan ook streken over zich die echt een beetje tegen het sadistische neigden maar goed daar had je op die leeftijd geen benul van. Ik zal 9 geweest zijn en Henk 12. We konden best wel goed opschieten en speelden dan door het hele gebouw heen en dat was me echt wel een oppervlakte hoor en Tante Hennie vond alles goed mits we maar van de muziekinstrumenten afbleven van het orkest in de nachtclub die overdag er gewoon bleven staan want immers meenemen had geen zin en hadden ze een contract voor enkele weken en kwam er na verloop weer een ander orkest en andere artiesten en zo ging dat toen.Oke, we waren in het restaurant aan het spelen en we gingen een voor een in die etenslift zitten en dan naar een etage lager totdat Henk het lumineuze idee had de lift stil te zetten tussen 2 etage,s en daar zit je dan in zo een nauwe ruimte te roepen en kwam er verder geen sjoege en dan begint na enkele minuten de paniek wel toe te slaan en raken je spieren verstijfd in de kleine ruimte en heb ik voor het eerst kunnen ervaren hoe mensen aan een claustrofobie kunnen komen en heb ik echt op latere leeftijd nog wel eens rottige gevoelens ( en nog) in een lift gehad. Tja, was typisch Henk en hij heeft me wel na enige tijd weer die liftkoker uitgelaten en stond te bulderen van het lachen en ondanks dat hij een kop groter was hebben we wel even liggen rollebollen daarna en beloofde hij het nooit meer te doen. Henk was nu eenmaal een type apart. Zo wist ik, zoals ik al vertelde, gratis in Artis te komen via de uiteengebogen hekspijlen aan de achterkant van Artis en glipten we, als hij bij mij logeerde in Amsterdam, en dat kwam ook regelmatig voor, Artis in en hij was helemaal gek op die lange veren van die grote parkieten in het vogelhuis aan het begin bij de artisingang links, en dan nam hij voer mee en moest ik zo een vogel lokken die dan tegen het hek zich vastzette om het voer aan te pakken en kwam die gluiperd naast me staan stak snel zijn handen door de spijlen ( kon toen nog) en rukte een aantal van die prachtige veren uit de kont van zo een parkiet en was zo trots als een pauw later dan. Mijn vader nam hem onder handen later en achteraf was het natuurlijk schandalig dat ik aan dat soort praktijken heb meegewerkt maar je ziet dat gekte een beetje in de familie zit dus wat dat ook een soort leipehenkie zeg maar. Goed het geraaskal begint al aardige vormen aan te nemen merk en het van de hal op de tak springen ook en ik ben razend benieuwd feitelijk in hoeverre men het geduld heeft deze onzin te lezen allemaal maar misschien krijg ik dat in een later stadium nog wel eens te horen. Ach ja, Tante Hennie was een lief mens en hield op zijn tijd ook wel van een slokkie en de ome,s die ik in die tijd heb leren kennen waren niet te tellen. Maar tegen ons waren ze altijd heel gul en kregen we geld om naar het “spoorhuis” te gaan in het Kürhaus of om anderszins wat leuks te doen en had “ome” natuurlijk het rijk alleen met “tante Hennie”. Op een gegeven moment is ze “Ome Kees” tegengekomen en daar is ze nog heel wat jaren mee getrouwd geweest en was ECHT een heel gezellige kerel en hebben we een hoop lol mee beleeft als neefjes. Maar genoeg nu even over tante Hennie want ik dwaal helemaal af nu en moge zij in vrede rusten in de hemel Bladzijde 12.Mijn god, wat kan een mens ouwehoeren en zitten we alweer op blz. 12 zie ik nu en dan nog eens van die pagina,s allemaal achter elkaar geschreven dat je door de bomen het bos niet meer ziet maar ik zit er niet mee en hooguit u maar heb al eerder gezegd dat dat uw eigen keus is want niemand vraagt u dit verhaal verder te lezen en dat is nou juist het fijne van zo een weblog dat je lekker alles kan neerpennen en er niemand is die commentaar kan geven of aan je hoofd loopt te zeuren over dingen die je aan het vertellen bent. Ach ja die ome Kees die met tante Hennie later is getrouwd was zo een figuur die je kan vergelijken met vroeger die Lou van Burg ( quizmaster) op t.v. en ook wel een beetje een type a la Peter Knegjens. Was een type die ook echt van alles in zijn leven had gedaan maar uiteindelijk wel een heel goede functie heeft gekregen als manager bij een schoonmaakdienst die panden voor de overheid schoonmaakte.Ome Kees en tante Hennie waren stapelgek op elkaar maar als ze een slokkie op hadden begon het gedonder en meermalen is ome Kees s.nachts de deur uitgezet op de etage die ze hadden op de Zoutkeetsgracht en dan wist ome Kees wel weer een ladder te versieren ergens om met zijn dronken kop naar binnen te klauteren want de etage was op 1 hoog. Genoeg nu over tante Hennie nu. Mijn moeder kwam uit een gezin van 10 kinderen dus ik had nogal wat tante,s en ome,s en daarbij de nodige neefjes en nichtjes en meer van dat spul. Heb al eerder gezegd dat ik veel te maken had al heel jong met rijke mensen en in die kringen ben opgegroeid met o.a. juffrouw Kult en dat was de huishoudster van mijn andere tante en die was de derde in rij van de 10 kinderen uit Drente zoals ik eerder al vertelde en was dus getrouwd met ome Niek die schatrijk is geworden en 7 nachtclubs had en 2 hotels in Zandvoort waar ik nog een blauwe maandag heb gewerkt toen ik 16 jaar was.Mijn ome Niek zag er uit als een maffia figuur maar was echt de liefste man die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt en uiterlijk was hij een keiharde zakenman maar hij keek zijn vrouw naar de ogen. Ik ben geboren op 18 november en hij op 19 november en men zegt wel eens dat sterrebeelden Schorpioen niet met elkaar overweg kunnen qua sterrenbeeld en ergens geloof ik daar wel in. Hij was stapelgek op me als baby en het lukte niet zelf kinderen te krijgen en omdat mijn moeder manisch depressief was en vaak instortte woonde ik vaak bij hen en heb er een heerlijke tijd beleeft en nu woon ik op een steenworp afstand van dezelfde plek waar ik heel veel tijd heb doorgebtacht in mijn jeugd en heb nog films dat ik als jochie van 3 jaar in die tuin aan het spelen ben en voor de deur liep die ze op die 18 mm films hadden gemaakt Je kan dus gevoeglijk van me aannemen dat ik al heel jong goed heb kunnen zien en leren dat rijkdom maar betrekkelijk is en dat heeft me denk ik ook gevormd in mijn leven wie ik ben en zoals ik ben en wat het allerbelangrijkste is, is dat ik geen spijt heb van mijn leven en op mijn manier dan getracht heb een goede vader en man te zijn later al moet ik zeggen dat ik er een beetje op los heb geleefd in de jaren tot mijn 23e en ik mijn vrouw weer tegenkwam en ik ermee trouwde. Was mijn allereerste meisje en zij was toen 14 en ik 16 maar kom ik later wel op terug anders is er geen touw meer aan vast te knopen natuurlijk. Was dus een net en braaf jochie en waaide met alle winden mee en genoot van de geneugten van het leven en in tijden dat mijn moeder weer eens depressief was ( i.v.m. met haar manische depressiviteit) logeerde ik bij Tante Jikkie dus de zuster van mijn moeder en noemde haar ook mama en beschouwde haar dan ook als mijn moeder en ben kapot geweest van verdriet toen ze aan kanker overleed heel wat jaren geleden maar dat later. Mijn meisie dus: Het was een schatje indertijd en nog wel hoor en ik hou nog evenveel van haar als toen ze 14 was en al is ze nu 60 en ik 62 en al leven we dan al sinds 1989 apart hou ik nog steeds van haar en zie haar bijna elke dag nog, maar beperkt het contact zich slechts tot een kopje thee s.middags en dan nog maar 5 dagen in de week want die andere dagen verzorgt ze haar moeder van 87 jaar. Ja het kan raar gaan hoor. Hadden toen fanatiek “verkering” en ik was stapelgek op haar en gingen we op de brommer ( was dus net 16) overal naartoe en ging dan met haar mee wel eens met haar ouders die zo een bunker hadden gehuurd in Bloemendaal aan Zee en was tof man. Toen kon je nog ( heet Bunkerdorp) daar van die grote bunkers huren voor enkel weken .Als je door een tunneltje liep zat je zo op het strand. Het water en zo moest je halen bij een grote pomp op de binnenplaats en verder was er helemaal geen luxe, in die zin, voor mij wel, want overal eromheen had je van die leegstaande bunkers in de duinen, dus de “luxe” als je begrijpt wat ik bedoel was voor ons ruimschoots voorhanden. Haar vader had van die vreemde vogels op bezoek en pa was een bekende indertijd in Amsterdam en zal ik maar niet verder over uitweiden want gaat niemand verder aan. Ach ja, soms ging ik ook wel op mijn brommertje s,avonds even naar haar toe en dan laat weer naar huis en heb eens uren daar op de Haarlemmerweg zitten schuilen tijdens een urenlange stortbui onder een afdakje bij een begraafplaats en elke keer als ik er langs rij moet ik er weer aan denken. Het is net als je Haarlem zo een beetje uitrijdt vanuit de Amsterdamse Poort aan de rechterkant. Is volgens mij al eeuwenoud.In die tijd dat ik 16 was hadden we bijna allemaal een brommer en hadden we een grote ploeg kameraden en ze noemden ons toen nozems geloof ik ? Het mooiste was natuurlijk die brommers op te voeren dat hij harder reed als die van een ander en gezamenlijk hebben we heel wat tochten afgelegd en was een mooie tijd man als daar zo een groep aan kwam sjezen. Was ook al een kat-en-muis-spelletje met die “kip zonder eieren” zoals we de agenten toendertijd noemden en waren dan ook van die verschrikkelijke etterbakken dat wil je niet weten.Voorbeeld: We gingen wel eens naar Zaandam met zijn allen en dan met de brommer, meiden achterop en dat hele spul dan de Hemweg op naar de pont en zodra we de pont over waren weer met een noodgang richting Zaandam en ja hoor dan hadden die “kippen zonder eieren” zich netjes met hun motoren bij de pont verstopt en kwamen ons achterna sjezen en kon je een prent krijgen voor te hard rijden en als je je muil opentrok werd er een “wagentje” gebeld en werd de brommer in beslag genomen en de motor verder ontmanteld en de cilinderkop eraf gehaald omdat meestal het aantal cc van 50 was overschreden, In ieder geval zeer misselijk gedrag en eerder heb ik al gezegd wat er TOEN bij de politie werkte zo in een Duitse film kon optreden over de oorlog met die rotkoppen en die uniformen. Maar goed dat is inmiddels hersteld en zie ik duizendmaal liever die veel te dikke grietjes met dikke konten nu lopen zo breeduit met een holster en pistool om en die snotjochies die amper droog achter hun oren zijn en dan vinden ze het nog gek dat er geen “respect” meer is voor de politie. Het is zo raar altijd: het ene uiterste naar het andere uiterste en hoe dat komt kan ik niet verklaren. O ja nog even een anekdote over die “kippen zonder eieren”Jaren later, ik zat in de handel en had meestal wel veel geld op zak, wordt ik aangehouden op het Stadionplein door zo een zootje tezamen. Dus de douane staat er dan, de politie, technische dienst en weet ik wat al niet meer dus een drukte van belang. Ik werd naar de kant gedirigeerd en komt er zo een snotneus me vragen om mijn papieren en ik pak mijn portefeuille uit mijn zak en pakt die eikel zo maar uit mijn handen en loopt ermee naar zo een politiebusje en gaat binnen zitten achter een scherm. Nou dan moet je net leipelowietje hebben. Ik achter hem aan en gris die portefeuille weer uit zijn handen en vraag vriendelijk of hij niet een beetje gestoord in zijn hoofd was om zomaar een portefeuille uit mijn handen te grissen en ja toen had ik het gedaan natuurlijk. Ik vertelde die gek dat er een stapel bankbiljetten inzat ( overigens duidelijk te zien) en dat ik niet zomaar toesta dat wie dan ook met MIJN papieren rondloopt en dat hij inzage mag hebben en voor de rest er met zijn poten af moest blijven . Begon een heel verhaal af te steken of ik de politie niet vertrouw en zei tegen hem dat ik zelfs mijn schoonmoeder bij wijze van spreken niet vertrouw en hij met zijn poten van die portefeuille had af te blijven. Mijnheer kwaad natuurlijk maar wist verder ook niets te doen dan mopperen en smoesde wat met een collega en ja hoor, daar ging dat spul bezig en ik aan de zijkant minzaam staan te grijnzen dat ze steeds pissiger en pissiger werden en op het laatst lagen ze met 2 man onder de auto van alles te controleren of de auto wel in technisch goede staat was want ze wilden koste wat kost me wel “ergens” op pakken maar dat lukte dus niet en is zo een machtig gevoel dat je dan op een gegeven moment met zo een brede grijns kan wegrijden. Overigens waren ze niet allemaal zo hoor want er lopen natuurlijk ook wel “normale” rond die best aardig zijn. Waar waren we ? Bij ome Niek en tante Jikkie dus. Toen ik zo een beetje 16 was werd ik ik feitelijk wel het jaar daarna een onmogelijk ventje en heeft denk ik met de dood van mijn vader te maken waar ik eerder het over had. Is nogal een “impact” op die leeftijd natuurlijk en als je dan ook geen broers of zusters van gelijke leeftijd hebt en dan nog bovendien een manisch depressieve moeder wat op zich al een ramp is omdat dit enorm moeilijke mensen zijn om mee om te gaan en is het een wereld van 2 uitersten ofwel in continue een staat van opwinding gevolgd als bij donderslag een periode van zware depressiviteit wat altijd gek genoeg zomaar optreedt als draai je een knopje om van het licht en heb dit meer meegemaakt bij anderen. Goed ome Niek dus en achteraf heb ik spijt hoe ik de man zo teleurgesteld moet hebben want hij had echt het beste met me voor. Ik zou naar de hotelvakschool gaan in Den Haag vertelde hij me en zou dan later een baan krijgen in zijn bedrijf in een van de hotels die hij bezat maar ik was net mijn vader verloren en interesseerde me daar niet voor en had overal maling aan en verdomde het naar Den Haag te gaan ver van mijn vrienden en mijn meissie en gooide de kop in de wind. Steeds weer probeerde hij me over te halen en moest ik maar eens proberen in het Hotel in Zandvoort en kon meehelpen op een midgetgolfbaan behorend bij zijn hotel en keek zo op strand uit en ging elke dag met de trein naar Zandvoort en hielp ook nog een andere oom van me, ook een broer van mijn moeder, die deels de automatenhal/gokhal beheerde onder het hotel en in de avonduren er barkeeper was. Was een toffe man en is veel te jong op meen ik 53 jarige leeftijd alweer jaren terug overleden aan slokdarmkanker. Johan heette hij, Vaak gingen Johan en ik zo s,avonds om een uur of 6 als het wat rustiger was geworden vissen voor het hotel in zee en dat ging toen heel makkelijk, We haalden eerst van die zeepieren uit het dorp en hadden 4 of 5 paaltjes en daaromheen hadden we nylonsnoer gewikkeld en aan het eind van dat snoer zat een groot loden gewicht met op een afstand van ongeveer 8 cm een stuk of 5 haken zijlings vastgemaakt met een knoop aan de vislijn en dan slingerden we, nadat we de lijn hadden uitgelegd op het strand, het gewicht, met aan de uiteinden de vastgepinde zeepieren op de haken zo ver mogelijk de zee in. Uiteraard liepen we dus eerst een eind de zee in tot ons middel zodat het lood zover mogelijk zou komen te liggen. Liepen dan het strand weer op en pinden de paal die aan het einde van de draad zat rechtop in het zand en liepen een 10 meter verder waar we de volgende lijn uitgooiden zodat we op een gegeven moment wel een stuk of 8 van die lijnen hadden uitgezet. Vreemd was dat de zwemmers die nog in zee waren helemaal geen invloed verder hadden blijkbaar op de vangst want die platte scholletjes beten zich gewoon goed vast en als we dan de lijn na enige tijd ophaalden zat er meestal wel aan 1 van de 5 haken een schol of een ander visje . Die haalden we eraf gooiden weer de draad voorzien van nieuw aas in zee en gingen naar paaltje 2 en dit herhaalde zich dus continue dus was je constant bezig en vergaarden we een aardig maaltje schol die ik meestal mee naar huis nam en ook wel eens naar mijn schoonmoeder omdat ik dan nog effe naar mijn meissie ging. Mijn huidige vrouw dus. Kunt u het nog volgen ??? Knap Bladzijde 13Ome Johan was dus in feite gewoon een boerenjongen van het platteland en een van de andere jongere broers ( oom Henk) van mijn tante die dus met de mijn oom de miljonair was getrouwd en werkte dus ook in het hotel net als een broer van hem die later ook schatrijk is geworden en ook op dezelfde midgetgolfbaan heeft gewerkt waar ik ook werkte maar de man was zo slim dat hij zag dat je met weinig investeringen een hoop geld kon verdienen ( boerenslimheid noemen ze dat) en leende van mijn rijke oom geld en begon zelf een midgetgolfbaan op een van de waddeneilanden welke zo goed liep dat hij steeds meer geld verdiende en meer zaken opende en golfbanen en dus eindigde met een hoop geld dus je moet ook een beetje mazzel in je leven hebben. Ome Henk heette uit.Ome Johan was nou ook niet bepaald erg dom bleek achteraf want mijn oom had zich inmiddels ook op bouwexploitatie gestort en mijn oom zei ook tegen me dat ik zo jong als ik was zo een huis moest gaan kopen in de buitenwijken van Zandvoort in de Celciusstraat en was indertijd 32.000 gulden maar ik wilde geen molensteen om mijn nek ondanks dat hij wel garant wou staan en had toen al een beetje het idee “ertussenuit “te piepen want ik was het allemaal een beetje zat en was hij als mijn voogd benoemt inmiddels na de dood van mijn vader, en mijn moeder kon door haar ziekte niet voor me zorgen vaak.Maar ja wie denkt er nou op die jonge leeftijd bij na dat diezelfde woningen nog onlangs voor 425.000 euro !!!! zijn verkocht Het klikte gewoon niet tussen ons hoe graag hij het ook wilde en achteraf heb ik wel eens spijt dat ik zo onhebbelijk tegen de man geweest die het zo goed met me voor had maar ik zat nu eenmaal zo in elkaar en kon er niet tegen om in een “keurslijf” geperst te worden. Als ik b.v. door het hotel liep naar de automatenhal naar mijn oom kwam je door de keuken onder in het hotel en kon er niet tegen als de koks opeens b.v. niet verder gingen met een mop vertellen of zo en ik noem maar wat. Het “aureool” van het “neefje van de baas” hing om je heen of je het nu leuk vond of niet en lag niet aan mij bedacht ik later maar is gewoon hoe de mensen zelf reageren. Maar goed. Ik verdomde alles en om toch maar een “beetje in het gareel” te komen kon ik een tijd bij een vriend van hem komen werken in de wijnhandel en was wel fijn want was vlakbij het ouderlijk huis van mijn meissie die net als ik ook al zo dwars liep te doen en door haar vader aan het werk werd gezet bij een stempelfabriek. Ik zocht haar dan s,middags in de lunchpauze op maar ja. We waren allebei nog veel te jong en op en gegeven moment maakte ze het uit en stortte mijn wereld compleet in. Het was al zo een rottoestand vanwege die steeds maar conflictsituatie met mijn oom die ook mijn voogd was en kreeg je ook nog eens te maken met die imbecielen van Pro Juventute of zoiets die dan ook weer “toezichthouder” waren en moest je alle daden verantwoorden dat ik werd er bijkans gek van werd. Mocht dit mocht dat niet enzovoortMijn oom gaf het een beetje op met me en maar het beste ook en inmiddels ontmoette ik een mooi meisje, ze heette Bea, en haar moeder was Francaise en haar vader een rasechte mokummer. Was gelijk straalverliefd op dat kind en ben er jaren mee omgegaan en zelfs in ondertrouw geweest maar het is allemaal heel anders gelopen zoals het zo vaak in het leven gaat. Bea had een scooter en we hebben echt die jaren dat we samen waren geleefd als god in Frankrijk en veel dan ook letterlijk in Zuid-Frankrijk en de verhalen zag je bovenstaand. Was een echte spring in het veld en voor alles in, avontuurlijk, knap, lief, spontaan en blijkbaar zat de liefde niet diep genoeg zoals jaren later zou blijken en soms begrijp ik mezelf niet meer en wat me toen allemaal bezielde en zal ik toen al een beetje lijp in elkaar hebben gezeten net zoals ik nu zo lijp ben dit allemaal te verwoorden en dat doe ik omdat het NU nog kan en er gerede kans is dat ik binnen afzienbare tijd er niet meer ben en steeds maar weer bleef en blijft het maar door me hoofd malen dit allemaal te verwoorden gek genoeg en sla dus alles op een floppy en bewaar afschriften zodat ook “misschien” mijn toekomstige kleinkinderen die “onzin”verhalen eens kunnen lezen al denk ik dat tegen die tijd iedereen me alweer vergeten is en zo gaat dat. Ome Niek en Tante Jikkie liggen nu alweer jaren en jaren samen begraven in een graf in Hilversum en er is geen hond meer die er ooit komt en in 1990 kreeg ik een heel grote doos met 18mm films ooit gemaakt door Ome Niek op zijn talrijke reizen naar Amerika, Canada, en overal eigenlijk wel naartoe en zijn cruises en ook familiefilms waar ook ik als kind nog opstond. Wat te doen met al die films ? Heb een oude 18 mm projector op de kop getikt en heb alle films afgedraaid op een wit scherm en dit opgenomen gelijkertijd met een videocamera en gelijktijdig er muziek bij gemaakt en op de films zie je me nog als peuter met mijn opa en oma uit Drente en opgenomen hier vlakbij op de Herman Heijeweg in de tuin grenzend aan de Boerenwetering waar ik zoveel stappen en herinneringen heb liggen uit mijn jeugdjaren.het is gek dat als ik hardloop vanuit mijn huis ik er in enkele minuten benHeb daarna de familie benaderd waarvan velen wel een kopie van de band wilden hebben omdat Opa en Oma er nog op stonden en andere fragmenten maar daar heb je dan zo een doos barstenvol met films ooit met liefde opgenomen door de man en geen hond meer die er interesse in heeft en komt dan uiteindelijk terecht bij dat weerbarstige neefje en wat kan het toch raar lopen in het leven denk ik soms. Ik heb jong geleerd dat rijkdom in je zit en niet is uit te drukken in geld of goederen. Helemaal arm en geen cent te makken hebben is ook niks maar heb nooit kunnen begrijpen dat mensen die rijk zijn steeds maar rijker willen worden en waar die bezetenheid vandaan komt. Ook heb ik gezien met eigen ogen dat rijkdom je niet hoeft te veranderen als mens en denk ik zelf dat het in je “roots” ligt hoe je er mee omgaat. Neem nou b.v. de zuster van mijn moeder die ooit eens samen met mijn moeder vanuit Drente “het Westen” opzocht en daar mijn oom tegen het lijf liep, De man had indertijd nog geen cent te makken en zijn ouders waren simpele kaasboeren ( dus ook weer van boerenafkomst feitelijk) en heeft hij zijn fortuin verzameld in en na de tweede oorlog o.a. door het openen van nachtclubs waar mijn vader overigens bedrijfsleider van was maar ook die twee konden niet door een deur omdat mijn vader al sjoemelde bij het leven en dan met water de jenever aanlengde in die nachtclubs die rijkelijk werden bezocht door de geallieerden na de oorlog.Zal wel in de genen zitten dus. Mijn vader vertelde me overigens dat ze na de oorlog door de verzetsbeweging waren gegrepen maar hun onschuld hebben ze kunnen aantonen door onderduikadressen te kunnen tonen en getuigen ervan lieten opdraven maar dat is een ander verhaal. Vroeger bij Oom Niek lagen de kelders b.v. vol met allemaal van die Volendammerpoppetjes in klederdracht en van die partijen haring in tomatensaus in blik en voorts nog meer van dat souvenirgedoe en ik denk dat hij ook daar erg groot mee is geworden na de oorlog en veel geld mee heeft verdiend want hij kocht de ene na de andere nachtclub op en verschillende hotels om en rondom het Leidseplein en ook Scheveningen. Ach ja, ik denk soms met weemoed terug aan de man met liefde ook wel. Het hoopje mens dat er overbleef nadat zijn geliefde Jikkie was overleden was nog maar een schim van de man die hij altijd geweest was. Een knappe man met zwart achterovergekamd haar en zou in een maffiafilm niet misstaan maar was van nature heel zachtaardig en vroeg bij elke zakelijk beslissing wat mijn tante ervan dacht en dat was ook zo een schat van een mens.Nooit hooghartig en vanuit de hoogte en ze werd op handen gedragen door werkelijk iedereen en al het personeel waar ze ook kwam.Als kind was ik er dus veel en zat Ome Niek altijd maar in de krant te koekeloeren naar de beursberichten en kon enorm hard om zichzelf soms lachen als hij dacht leuk uit de hoek te komen en thuis praatte mijn tante altijd Drents met haar zusters en zo en als Ome Niek dan weer het hoogste woord wilde hebben zei ze:” Rustig maar mien jong”” en was zo leuk. Buitenstanders zien dan zo een figuur te vergelijken een beetje als type Onnassis en altijd in het pak en afstandelijk en thuis was het gewoon “Niek, mien jong” met zijn vrijetijdskleren aan en de pantoffels. Tja, ben blij het meegemaakt te hebben want heeft me al heel vroeg geleerd dat als je maar gewoon doet al gek genoeg is en dat zelfs de grootste boerenlul zonder opleiding “rijk” kan worden en nu liggen ze dan samen in Hilversum in het graf waar niemand nooit meer komt en ik denk, nu ik dit schrijf, er van de week eens naartoe ga als eerbetoon want dat hebben beiden wel verdiend en kan ik misschien op mijn manier “afscheid” nog eens van ze nemen al ben ik ervan overtuigt dat ik ze terugzie net zoals ik zeker weet mijn vader terug te zien en dat geloof kan niemand van me afnemen en daarom ben ik ook niet bang voor de dood die voor mij sneller zal komen als menigeen ander en misschien daarom ook wel de ”drang” dit boek/dagboek/weblog te schrijven nu en doe ik het in de eerste plaats eens voor mezelf ook en voor nogmaals diegenen die na me komen en kan iedereen aanbevelen iets dergelijks te doen en mee te gaan in het huidige computertijdperk die ons deze mogelijkheden geeft .Hoeveel blijft er immers tegenwoordig niet verzwegen of niet gezegd in familierelaties in deze jachtige tijd met honderden t.v. kanalen en altijd maar druk, druk druk en achter zo een computer kan en MOET je je een uurtje dan rustig houden en komen alle herinneringen gek genoeg de een na de ander naar boven borrelen en wat maakt het nou uit zo een beetje getik op een computer toch ? Wie het wilt lezen leest het maar en wie niet wil doet het maar niet toch ?Vrijheid blijheid en dat is de kracht ook een beetje van internet en “misschien” is het wel fijn juist even tot rust te komen in het hectische alledaagse bestaan.Ben me ervan bewust dat er totaal geen lijn in dit verhaal zit en dat het maar van de hak op de tak springt dus als U het NU opgeeft geef ik u groot gelijk !Bladzijde 14Nu ik dit type is het 28 november 2005 om 7 uur s,morgens en moet zo dadelijk voor de zoveelste keer naar het AMC en zal denk ik voor de 150e keer zijn dus ben ik daar kind aan huis en goed opletten dat er weer niet zo “kip zonder eieren” aan de kant van de weg zit die in zo een luxe autootje zo gluiperig dan mensen zoals ik gaat flitsen die een paar kilometer te hard rijden en net alsof ik voor mijn plezier weer naar het AMC moet. Moet zo dadelijk een echo van de lever laten maken en hoor dan 7 december telefonisch of die ( hopelijk) goed is alsmede het bloed wat straks afgetapt gaat worden en onderzocht gaat worden op kankercellen. Lag er pas om half een vannacht in en kon de slaap niet vatten en werd al om 10 voor 5 weer wakker en kon niet meer slapen en ben er maar af gegaan en gaan douchen en met de poes spelen en nu dus even nog voor ik wegga op de computer een beetje typen als afleiding. Ach iedereen zal wel iets herkennen en iets soortgelijks hebben meegemaakt met onderzoeken en uitslagen in ziekenhuizen en de spanning die dat met zich meebrengt en dan vooral bij zo een ernstige ziekte toch wel als kanker dat als een zwaard van Damocles elke keer om het halfjaar boven je hoofd hangt en/of ze iets gevonden zullen hebben en zit je je geestelijk alweer een beetje voor te bereiden op de ongelooflijke dreun die je dan krijgt te verduren als zo een arts door de telefoon zegt dat ze “helaas” een forse uitgezaaide tumor hadden gevonden zoals in oktober 2003 waaraan ik Januari 2004 ben geopereerd. Het is dus “all in the game” en heb ik in de bijna 6 jaar dat ik nu verder ben na mijn eerste diagnose darmkanker mee moeten leren leven en leef je als het ware van onderzoek naar onderzoek om het half jaar en zal iedere keer die enorme spanning weer terugkomen dus wel fijn nu dat ik een beetje afleiding vindt in die uren in het schrijven van zo een weblog of soort boek zeg maar. Voordeel is dat “als” de leverecho goed is de professor mij heeft gezegd dat ik dan wat hem betreft voor dat darmen en levergedoe niet meer terug hoef te komen . De 5 jaarstermijn is dan voorbij omdat ik september 2000 ben geopereerd aan die uitzaaiingen in mijn lever en tweederde deel lever is verwijderd toen dus hoop ik maar dat de uitslag goed is al blijf ik dan nog wel halfjaarlijks onder controle voor de longen.Die leveroperatie was een ingrijpend gebeuren maar kon me destijds niet schelen temeer ze de aangebrachte stoma van een half jaar ervoor dan zouden weghalen en ik het eigenlijk toen “had opgegeven” Wil nog even vertellen over dat onderzoek na de verwijdering van dus 2/3 deel van mijn lever waarin ze 3 grote metastasen hadden gevonden ( uitzaaiingen) en radicaal dus een deel verwijderd moest worden. Men verzocht me na de operatie mee te doen aan een experiment/onderzoek om eens te gaan bekijken in hoeverre de lever na bepaalde tijd zou zijn aangegroeid en uiteraard voldeed ik graag aan dat verzoek en heb ik vrijwillig me opgegeven voor ook andere experimenten als ze me ervoor vroegen. Ik meen echt dat ik dat ook deed feitelijk voor anderen en de medemens al moest ik wel een verklaring tekenen dat ik het ziekenhuis zou vrijwaren van aansprakelijkheid als er wat mis zou gaan maar dat ging prima dus.Was ook zelf wel mooi om te zien. Kort na mijn operatie kreeg ik dus dat onderzoek en moet je geruime tijd op een soort brancard liggen en wordt je aangesloten aan allerlei apparatuur en krijg je in je aderen een groene vloeistof ingespoten en op een scherm zie je dan je lichaam als het ware en hoe de groene vloeistof zich langzaam maar zeker zich aftekent op het beeldscherm en zie je de weg die de vloeistof zich door je lichaam baant. Op een gegeven moment zie dan ook de omvang en de contouren van de lever ( tenminste wat er nog van was overgebleven).Enkele maanden daarna werd hetzelfde onderzoek herhaald en zie je tot je grote verbazing dat de lever weer dermate was aangegroeid dat hij bijna dezelfde grootte had als voorheen ( de foto,s van VOOR de operatie) dus zit deze jongen met een geheel nieuwe lever in feite en gek eigenlijk dat de lever een orgaan is dat weer helemaal aangroeit ..Wel zien ze elke keer bij die leverecho,s “een verdacht plekje” een z.g. hemangioom maar dat zit er nu al jaren en moet ik zo dadelijk de dan dienstdoende arts er maar weer op wijzen want die doktoren wisselen nog al eens daar bij die leverecho-afdeling. Wil voorkomen dat ze dan weer naar aanleiding van zo een plekje allerlei vervelende onderzoeken gaan doen en heb ik de arts in ieder geval erop geattendeerd hier niet paniekerig om te doen maar ja het is toch allemaal weer afwachten en vervelend. Een operatie draai ik na al die operaties mijn hand niet meer voor om maar waar ik nachtmerries van nog heb is die chemokuur die ik heb gehad gedurende een half jaar na mijn leveroperatie in september 2000 en dat is er behoorlijk ingehakt.Moest toen 6 maanden lang de eerste 5 dagen van elke maand me melden bij de chemo-afdeling in het AMC dus 5 dagen lang elke morgen er naartoe en dan moest je op een bed liggen en kreeg je een infuus in je arm en zag die chemische rotzooi langzaam in je aderen leegstromen en na een half uur kon je weer gaan. Het ergste vond ik persoonlijk de wachtkamer waar je dan moest wachten en soms nog jonge mensen zag zitten met kale hoofden en dan die in feite nog aan hun leven moesten beginnen en al op jonge leeftijd kanker hadden gekregen en dat verzachtte op een of andere manier je eigen ellende wrang genoeg, al was ik met mijn 56 jaar toen ook nu niet bepaald een van de ouderen en in feite te jong. Veel van de mannen waar ik toen gesprekken mee had zijn inmiddels overleden omdat ze feitelijk al “te ver” heen waren en in dat opzicht is darmkanker een zeer gevaarlijke ziekte waar je helemaal geen last van hoeft te hebben en het zich openbaart als het al te laat is en er al uitzaaiingen hebben plaatsgevonden in de lever, en elders. Darmkanker ontstaat meestal uit een ontaarde poliep en als je nagaat dat bij 7 op de 10 mensen boven de 50 jaar deze poliepen worden aangetroffen kun je bedenken hoe groot de kans is dat zo een poliep zich op den duur zich gaat ontwikkelen tot een kanker. Mede ook dank zij mijn inspanningen in samenwerking met mijn prof en diverse commissies beginnen ze binnenkort aan een screening van darmkanker bij iedereen boven de 50 jaar in Amsterdam en ik raad u aan deze proef mee te doen want het kan immers uw leven redden. Niet eens via een ingewikkeld onderzoek kunnen ze via bloed en ontlasting simpel aantonen of u tot de risicogroepen behoort en komt daarna pas het echte darmonderzoek wat door sommigen als vervelend wordt ervaren maar door mezelf niet behalve dan dat je voor zo een onderzoek in korte tijd zo een 4 liter vloeistof naar binnen moet werken om de darmen te reinigen en dat spul heet Clean-Prep en geloof mij nu maar dat dat een verschrikking is als je ieder half uur zo een glas van dat spul de avond voor zo een onderzoek naar binnen moet werken nog afgezien dat je helemaal “leegloopt” dan op de w.c. met de nodige krampen en zo ermee gepaard gaande . Heb al zoveel keer dat spul moeten drinken dat ik mijn hand er niet meer voor om draai en alles went zeggen ze.Op dat inspuiten van dat gif elke 5 dagen van de maand volgden dan uiteraard heel veel vervelende dagen met misselijkheid ( overgeven een enkele keer) en een algeheel gevoel van malaise en continue van die rare roffelkrampen in de buik en die eerste dagen beleef je dan maar in een roes feitelijk en bent dan al blij in zo een periode dat je nog leeft en alles kan meemaken.Bovendien was het wel prettige bijkomstigheid dat ik grotendeels mijn haar kon behouden al werd het wel iets dunner als normaal De verpleegster die je helpen zijn en waren schatjes al was er een bij een die moeite had met het aanleggen van een infuus bij mij en heette Elles. Ik heb nl. z.g. “roladeren” en dat zijn aderen die als het ware “rollen” dus krijg je er moeilijk vat op en juist die toch wel behoorlijke naalden bij zo een chemo-infuus konden dan spelbreker zijn. Meestal werd het met Elles een “bloedbad” wat ook weer een beetje overdreven is hoor maar ja als je zo een ader verkeert aanprikt is het al gauw een rode ellende dus na een maand verkozen Elles en ik maar om het door een ander te laten doen b.v. Esther of zo. Mijn god wat een moordvrouwen waren dat en werken er nog steeds en zie ze af en toe op de gang omdat de longafdeling er naast ligt en vragen ze altijd hoe het ermee gaat en moet je echt wel liefde voor je vak hebben dagelijks allemaal mensen in te spuiten met dat in feite vergif. Als de maand zo een beetje voor de helft om was kon ik me weer een beetje normaal voelen en beleefde ik gewoon weer het alledaagse leven tot het eind van de maand en probeerde je van elke dag te genieten omdat je wist dat bij de nieuwe maand je weer aan het infuus zou worden gelegd 5 dagen lang en dat dan weer die rotkrampen, misselijkheid en beroerde gevoel zou gaan beginnen en hoe meer ik aan dit weblog werk hoe meer ellende van die tijd naar boven komt aan herinneringen en heb ik het er soms echt wel moeilijk mee heb en het lijkt of ik het allemaal “heb weggeduwd” en “misschien” ook daarom eens goed dit weblog te schrijven om alles eens van me af te schrijven en het “opnieuw” te beleven allemaal en merk ik nu pas hoeveel er feitelijk is weggestopt aan gevoelens en lucht het op een of andere manier enorm uit het eens te kunnen vertellen aan familie en wie dan ook.Ook vind ik dat ik door al die ellende er op een of andere manier “rijker” en bewuster daarna ben gaan leven en milder ben geworden in alles . Ook vind ik dat ergens het verplicht zou moeten worden gesteld dat mensen eens 1 dag om de drie maanden eens meedraaien als vrijwilliger in een ziekenhuis of zo en eens kunnen meemaken hoe bevoorrecht je in feite bent als je niet ziek bent en ook om dan alles eens te relativeren zodat men de eigen dagelijkse probleempjes dan minder erg worden en men gelukkiger in het leven staat. Het klinkt gek, maar die beginfase van mijn kankermedeling vergeet ik nooit meer. Het gevoel hebben dat je binnenkort wellicht dood bent en dan over de Albert Cuypmarkt loopt en het “gevoel” te hebben heel vreemd “er niet meer bij te horen “ Elk mens zou dit eens moeten ervaren en zou dan net als ik later “rijker” in het leven staan al zullen diegenen die het tot dit punt hebben volgehouden te lezen zeggen dat ik stapelkrankjorum ben nou en dan doen ze het maar en laat ik in ieder geval een aantal floppy,s achter en een weblog die misschien geen hond leest en wie het wel leest er “misschien” enige steun of lering eruit kan halen. Alles is maar net hoe je het bekijkt immers en nogmaals: de schrijver van dit weblog heet leipelowietje dus een ieder wist/weet waar hij/zij aan begonnen is dus treft mij geen blaam. Ik heb wel degelijk het besef dat ik werkelijk van alles door elkaar haal en “misschien” is dat juist wel aantrekkelijk al zullen er wel weer van die “vak-idioten” zeggen dat het geen aandacht vast houdt en blah, blah, blah en meer van die onzin en daar veeg ik …..vult u maar in. Mij gaat het erom gewoon eens wat neer te pennen wat me al die jaren al heeft dwarsgezeten en ben ik “mijn ei” kwijt via zo een “weblog” en floppy en kan ik geestelijk de balans eens opmaken in een ruimer denkwezen over de misschien moeilijke tijd die er nog zit aan te komen. Nu moet ik oppassen niet te hoogdravend te gaan praten want dan wordt het boek alsnog dichtgeslagen ben ik bang voor.Maar goed het kan geen kwaad het allemaal te verwoorden . bladzijde 15 Hoe meer de tijd vordert hoe meer bladzijden en hoe meer ik er aardigheid in begin te krijgen al denk ik dat uw ( voorzover u dit nog leest) aandacht wel behoorlijk verslapt zal zijn maar het zij dan maar zo en neem ik gewoon voor lief. Het zijn allemaal maar kleine zwarte lettertjes op een witte ondergrond toch ?Het leuke is dat ik een mail kreeg van iemand die mijn weblog heeft gelezen en haar verhaal naar me stuurde en wil ik toch even hieronder plaatsen:Het is grappig om verhalen te lezen van ‘leeftijdsgenoten’ (nou ja die 5 jaar verwaarlozen we even). Ik ben geboren en woonde de eerste 14 jaar van mijn leven op de Da Costakade, het laatste stukje vanaf de DeClercqstraat en dus water voor de deur en dus komt het stekeltjes vangen-verhaal heel bekend voor. Bij mij is ene Harry voorover in het water gevallen en bijna onder de woonboot verdwenen. Hij kon zwemmen en woonboten hadden lage loopplanken en rondjes rondom zodat hij zichzelf uit het water heeft kunnen hijsen. In die tijd stond er 1 auto op de hele kade, na een jaar een 2de (van ons) erbij en dan duurde het weer heel lang voor de derde gezin er eentje kon veroorloven. Mijn vader had een flink bedrag gewonnen in een of andere loterij en dus kwam er een tv. We waren zo’n beetje de eerste en op woensdag en zaterdagmiddag zaten alle kinderen van ons stukje kade daardoor bij mij boven naar pipo, dappere dodo, morgen gebeurt het en de verrekijker te kijken. Mijn moeder maar slepen met ranja en koekjes tot het spul weer vertrok! Ik ben ook van het tollentijdperk, wij gooiden de bal tegen de stoeprand (kennelijk geen richel in onze buurt) en blikje trappen (putten? noemden we dat geloof ik) op de middenweg. Iedere deur waar kinderen achter woonden hing een touwtje uit de brievenbus zodat ouders niet om de haverklap naar de trap hoefde te lopen. Dat kon allemaal nog zonder dat (buitenlands) tuig zich naar binnen zou dringen en je huis leeghalen. Overal stonden fietsen met alleen dat ene wiebelige standaard slot, geen fietsen met (tegenwoordig minimaal twee) dure niet-door-te-zagen extra sloten zag je, was niet nodig. De voddenman, scharensliep, palingboer, melkboer, aardappelenboer, enz. kwamen nog langs de deur. De voddenman met een paard dat altijd voor onze deur ging plassen en bergde je dan maar, dat dier kon geen maat houden! Geen ijskasten en kwam er een keer in de zoveel tijd een man met een enorme haak in een prachtig blok doorzichtig ijs op zijn rug naar boven. Grappig dat door jouw verhalen er weer herinneringen boven komen.Ook later, de Phonobar, de Bowlingbar en Leidseplein -Alto was mijn stamcafe- Hans & Grietje en heel veel in de Bamboebar geweest (ken je dat, melde jij niet). In de Phonobar zelfs in slaap gevallen na het eerste stickie van mijn leven. Wij zijn nooit zo ver weg gegaan, wel eens naar Uithoorn of Amstelveen, nu geen bal meer aan, maar in de jaren 60 was Het Openhof een ‘must’.Ook fraaie verhalen over je familie, de markt, enz. Toen was er nog lol in Amsterdam… de Amsterdamse humor… nu verstaat geen hond je meer! Ik heb al meer dan een jaar mijn eigen website, dus daar kan ik altijd mijn verhaal ook kwijt. Ik kan daar ook pagina bijdoen met ‘mijn verhaal’ en ze niet toegankelijk maken.Uiteraard mag je mijn herinneringen overnemen, zullen ongetwijfeld ook die van jou zijn, in ieder buurt gebeurde toen wel dezelfde dingen, kinderen deden dezelfde spelletjes. Ik ben wel wat jonger en heb de hoelahoep ook meegemaakt, zelfs jongens deden dat, maar daar ben jij net te oud voor denk ik. Maar wat hebben we niet touwtje gesprongen, rolschaatsen kon nog zonder omver gereden te worden op het asfalt van de grotere straten. Op de stoep ijsglijbanen maken in de winter die niet meteen werden weggehakt door klierige buren en je dus de volgende dag nog langer en gladder kan maken. Ik was het enige meisje tussen allemaal jongens op de kade (in dezelfde leeftijd dan wel) en stond mijn mannetje met racen op de step, voetballen en blikjetrap. Er werd zelfs om mij geplast… ja drie jongetjes gingen in de gracht om het verste plassen en de winnaar mocht met mij ‘gaan’. Harry donderde in de gracht met stekeltjes vangen, maar pieste ook het verste. Was jammer want ik vond Tommy leuker. Maar goed… gewoon stiekem op woensdagmiddag de gracht afgeslopen met Tommy en naar de kindervoorstelling in bioscoop de Liefde (was schuin tegenover ons). Schattig he, een eerste liefde als je 8 bent.En zo kan ik nog wel even doorgaan….Het is gewoon leuk te merken dat ook anderen zulke mooie herinneringen hebben en daardoor wordt het juist een leuk weblog en een ieder die een verhaal heeft mag me mailen en neem ik het mee in deze leipelowiteje-weblog . In 50 jaar tijd is de wereld inderdaad wel heel erg veranderd en dat merk je dan zoals van de week dat ik s,morgens al om half negen in het AMC moest zijn voor die lever-echo en direct al in een forse file verzeild raakte. Het was nog donker en behoorlijk mistig en dan rij je daar en zie je constante stroom van auto,s naast, voor je, achter je met allemaal van die zenuwenlijders met getoeter, geflikker met lichten als je niet opschiet en gejakker. Zo onwezenlijk allemaal en je ruikt gewoon de door de mist bezwangerde lucht van al die uitlaatgassen en even waan je je in de hel of een soort Sodom en Gommora en ben ik ergens dan dankbaar dat ik deze stress niet meer hoef mee te maken elke ochtend en dacht onwillekeurig aan wat ik in het weblog geschreven had over die arme tweeverdieners bij mij in de buurt die zich elke dag in zo een file moeten storten en waar de snelweg voor het AMC n.b. al helemaal vaststond zoals gebruikelijk al die jaren al en ik kan het weten als je die tocht al minstens 150 x hebt gemaakt richting AMC vanaf Amsterdam en omgekeerd natuurlijk. DE kippen zonder eieren ( zie voorgaand) stonden dit keer niet te flitsen dus dat viel dan weer alleszins mee en om nog even terug te komen op dat onderzoek. Ja, dan ben je aan de beurt en komt zo een knap jong verpleegstertje je halen en heeft danzo een verpleegstertje bij zich die het vak nog moet leren en uitleg krijgt. Bladzijde 16Je gaat dan mee met die meisjes en kan het onderzoek wel dromen omdat je dat zo vaak hebt meegemaakt maar dat weten die meisjes niet en dan moet je de bovenkant bloot maken en probeer dan maar even voor te stellen hoe je je dan voelt in je blote bast met op je buik een groot litteken vanaf je piemel tot aan de hoogte van je hartstreek zo een 35 cm lang met de littekens links nog van waar de stoma heeft gezeten en verder de plekken waar ze de drains hadden aangebracht om het operatievocht af te voeren en dan nog afgezien het recente litteken van ongeveer 30 cm schuin vanaf mijn zijkant tot over mijn rug ook van een zeker 30 cm lengte waar ze tussen de ribbenkast die uitgezaaide longtumor hebben weggehaald in januari 2004 dus eigenlijk niet eens zo lang geleden eigenlijk. Bovendien heb ik een enorme dikke buik overgehouden en dat noemen ze dan een wondbreuk en die is ontstaan na mijn allereerste operatie dat ze een 15 cm darm hadden weggehaald in het Lucasziekenhuis ( dus het gedeelte waar ze die tumor hadden gevonden) en leek het de eerste dagen goed te gaan tot mijn buik maar dikker en pijnlijker werd en men na een week erachter kwam dat de darm was gaan “lekken” dus weer met een noodgang de operatiezaal in na een week van ellende en buikpijn en dan wakker worden anderdaags met een stoma op je buik. Tja, dan stort je wereld echt wel in hoor en als dan ze bovendien de wond van 25 cm niet konden dichtnaaien vanwege het gevaar dat er door de darmlekkage infectie zou kunnen ontstaan in de buikholte en heb ik daar weken gelegen met gewoon in feite een open wond die langzaam maar zeker moest dichtgroeien en dagelijks 4 x werd schoongespoeld en dan zie ja pas wat een mens kan hebben allemaal. Ben na enkele weken met die deels open wond naar huis gestuurd en heb nog van mezelf opnamen met een videocamera in een spiegel gemaakt en daar sta je dan voor de spiegel met een open wond feitelijk net alsof iemand met een zwaard een houw in je buik had gegeven en heeft het weken en maanden geduurd voordat de wond langzaam maar zeker naar elkaar toe trok en dichtgroeide en 4 x per dag schoon spoelen en afdekken met gaasjes was mijn leven toen nog afgezien van de stoma die naast de wond was aangebracht. Nu ik dit zo schrijf en neerpen begrijp ik ergens niet hoe ik dat allemaal heb kunnen doorstaan en moet ik wel heel sterk zijn ( laat ik mezelf maar een pluim geven) zowel mentaal als geestelijk. Zo raar dat je niet meer naar de w.c. kan dan en je ontlasting uit zo een zakje komt op je buik en moet je elke dag een soort plakker op je buik bevestigen met een draaifitting waarop je dan de zakjes kon bevestigen die ik dan regelmatig kreeg toegestuurd en eerlijk is eerlijk dat was prima geregeld. Als je belde naar een adres kreeg je een dag later zo een stapel van die zakjes mee in diverse formaten en ook om mee te zwemmen of anderszins en was ik er heel gauw aan gewend en wist niet beter gek genoeg maar ja ik was blij dat ik nog leefde .Het ergste was de kennismaking met de vrouw die moest uitleggen dus hoe je met zo een stoma moest omgaan zelf als je eenmaal alleen thuis was. In het ziekenhuis werd alles gedaan voor je en ik vergeet nooit meer de eerste kennismaking en omdat de stoma nogal laag zag heb ik de aanblik feitelijk nooit kunnen aanschouwen en ook niet willen zien en dan krijg je “les” Daar sta je dan nog geen 72 kilogram zwaar ( ben nu 104 kg) omdat ik 3 weken niet mocht eten en werd gevoed met een infuus en wankel op je benen en gaat die vrouw ( wederom een schat van een mens trouwens) me voor een grote spiegel zetten en aanschouw je voor het eerste dat zwarte gat in je buik en voelt ze aan je neus want als die koud wordt ga je nl. van je stokje en dat ging ik ook bijna en leer dan hoe je zo een plakker op dat open gat moet drukken na ingesmeerd te hebben met een soort pasta en dat je het open gat niet raakt i.v.m. infectie en hoe je dan zo een stoma zakje erop moet plaatsen maar ik was een snelle leerling blijkbaar en had het gauw onder de knie en nog niet lang daarna liep ik gewoon met dat stomazakje in Bloemendaal in Zee garnalen te vangen in zee en wist niet beter meer. Ik had een stacaravan vlak aan de kust en bivakeerde daar veel en even een andekdote : Liep daar altijd zo een naar oud mens en had ik van de campingbeheerder de code gekregen van het invalidentoilet omdat je uiteraard na het verschonen het de wond moet schoonspoelen en daar zijn gewone w.c. niet op toegericht en komt dat zeikwijf opeens op me af en zegt:: Iedereen maakt tegenwoordig maar gebruik van die invalidentoiletten waarop ik zeg: Zal ik die stomazak effe in je snuit duwen die ik heb ? Dat kolere mens wist niet van mijn stoma en later allemaal excuses en zo maar wat koop je ervoor. ? Mensen kunnen soms ZO kortzichtig en DOM zijn !!!Waarom vertel ik dit ? Weet het zelf ook niet maar misschien om jullie te leren nooit de moed op te geven en de blik op oneindig te zetten en door te leven als ware het in een roes want hoeveel mensen gooien niet het bijltje erbij neer en dat heb ik nooit gedaan en zal ik ook nooit doen. Is mijn karakter niet en ergens ben ik er wel een trots op hoe ik ben, wie ik ben, en hoe ik handel en heb in feite maling aan alles en zo heb ik geleefd en zo wil ik straks ook doodgaan en daarom schrijf ik ook dit log ter lering misschien voor een ieder die iets soortgelijks overkomt en denk dan maar terug aan die maffe leipelowietje met zijn log.Een voorbeeld: Een longoperatie is niet niks en krijg je me toch een jaap over je rug waar je U tegen zegt en wordende ribben uit elkaar gebogen om bij de longen te kunnen komen tijdens de operatie en worden allerlei spieren aangetast vooral van je armen en kunnen de meeste patiënten amper nog hun armen omhoog krijgen na de operatie maar ik zat al vanaf de eerste dag te oefenen die handen omhoog te werken omdat mijn hobby muziek spelen is ( keyboard) en ik koste wat koste wilde vermijden dat mijn handspieren zouden verlammen of zo. Een ander heel vreemd verschijnsel was dat toen ik de eerste keer thuis kwam na een operatie gewoon de trap op wou lopen maar dat dat niet lukte want de benen weigerden gewoon dienst en DAN merk je pas hoe slap je bent en schuifel je treetje voor treetje naar boven en is een impact hoor ! Na mijn eerste operatie had ik dit verschijnsel ook zo erg en ik nam me voor dat na de zware longoperatie eens drastisch te gaan veranderen. Ik kon amper de trap oplopen en moest de eerste weken i.v.m. met wondcomplicaties met zo een VAC rondlopen en dat is een soort kleine t.v. ( daar lijkt ie op) en die moest ik 3 weken meesjeulen overal waar ik naartoe ging en ik geef het je te doen hoor. Was behoorlijk groot en zwaar en dat kreng hadden ze vastgekoppeld via een slang met de lange wond die ik op mijn rug had zitten en met een grote vacuumpleister verbonden over de lengte van de wond en moest 24 uur per dag het wondvocht eruit zuigen . Mijn god wat haatte ik dat ding op het laatst en moest hem steeds opladen want waar ik ook naartoe ging moest dat apparaat mee en s,nachts stond hij naast mijn bed te ronken en de keren dat ik dat teringding gewoon vergat is niet te tellen en zat ik aan tafel een pilsje te drinken en moest piesen of zo en liep ik weg en vergat ik dat ik met dat loeder verbonden zat en flikkerde hij weer op de grond maar daar waren ze speciaal voor gebouwd blijkbaar want dat kreng is ….. tig keer van de tafel afgedonderd of van de stoel naast mijn bed en de stille getuigen zijn her en der de beschadigingen in mijn laminaatvloer die ik nog eens moet vervangen. Ik heb wel eens medelijden met de mensen die verbrand zijn zoals de Volendamse slachtoffers van de brand die getekend door het leven moeten lopen en iedereen met een zichtbare handicap, hoe onbeschaamd mensen je dan kunnen aankijken en beloeren want het was geen gezicht natuurlijk als ik met zo een draagbare t.v. aan mijn arm de supermarkt binnenstapte en “ergens”ook wel weer te begrijpen achteraf want men zag niet de slangen die naar mijn lichaam liepen maar toch……Het ergste was als ik de boodschappen in het karretje legde naast dat kreng en per abuis het slangetje klem of dubbel kwam te zitten en dan begon het waarschuwingssysteem te loeien van “dat kreng” en meermalen werd ik s,nachts gewekt door dat geluid als ik weer eens me had omgedraaid en het slangetje klem kwam te zitten tijdens mijn slaap of zo . Maar het is zo gek dat je aan alles went op den duur en op het laatst leer je ook daar mee leven en is het gek eigenlijk hoeveel een mens zich kan aanpassen want ik ben nu niet bepaald een van de makkelijkste typesGoed dat rotding werd op een gegeven moment verwijderd en ik heb nog wel eens medelijden met mijn lieve ex-vrouw die eerlijk is eerlijk 4 x per dag bij me kwam dagelijks en dan de wond uitspoelde in de douche ( ik kon er zelf niet bij want zat op mijn rug) en dan de wond verzorgde met gaasjes. Steeds maar weer waren er complicaties en moest ik naar het AMC en dan sneden ze zonder verdoving de wond verder uit omdat de pus eruit moest en had ik zo eikel van een co-assistent die veel te diep sneed bleek later en niet zei dat ik niet mocht douchen. Dus vrouwtje komt de boel uitspoelen in de douche en ik trek mijn badjas aan en ga op bed t.v. liggen kijken en denk: God wat is het toch warm op mijn rug en schrik me de pletter want het hele bed, de matras, de badjas was werkelijk doorweekt van het bloed en ik spring het bed uit en zie achter me een spoor van bloed door de woning en overal lag op het laatst bloed in de woning en heb ik toch s,nachts de bloeding kunnen stelpen en om eerlijk te zijn laat mijn geheugen me in de steek hoe dat verder verlopen is maar geloof ik dat we de bloeding hebben kunnen dempen door veel verband erop te drukken en ging ik al weer 2 dagen later een tafel halen uit Hilversum en 4 stoelen maar ik denk achteraf dat ik een beetje “het spoor bijster” was. Ik had geen meter lucht nl. en omdat het dak bij ons vernieuwd zou moeten worden bedacht ik een methode mijn conditie weer op te bouwen. Op het dak lag nl. een dikke laag grint van 3 cm en het dak is 40 m2 meter groot en daarboven nog een gedeelte van 2 x 8 meter en heb ik vuilniszakken gekocht en heb die elke dag een paar uur per dag gevuld met grint voor een kwart en sjouwde dan die zakken naar 2 hoog, daarna na 1 hoog en daarna naar de tuin tot er op het laatst een hele stapel zakken lag en gooide die dan in mijn auto en ging ermee naar de vuilstort bij de Oosterbegraafplaats en als ik met mijn auto de weegbrug opreed was hij 1500 kg. Stortte alle zakken leeg stuk voor stuk en als ik eraf reed was de auto 730 kg en deze rit heb ik in tijdbestek van enkele weken 2 x gemaakt dus ong. 1500 kg grint van het dak gehaald totaal en moet je toch leip zijn of niet en zelfs NU hebben ze het er nog over in het AMC van die halvegare die op zo een manier zijn conditie weer terug op peil wilde brengen en die conditie had ik dan ook weer terug na die tijd en kon wedijveren met elke jonge vent. Ik bedoel maar: Je moet er ZELF ook wat aan doen en neem dat nou maar als voorbeeld voor wie dit ooit mocht overkomen later, en misschien schrijf ik dit wel ter lering om NOOIT op te geven wat er ook gebeurd want een mens heeft krachten in zich om zelfs een ziekte als kanker tot staan te brengen MITS je er ZELF maar in gelooft en dat geloof heeft me denkelijk geholpen ( buiten God waar ik ook in geloof) te komen waar ik nu ben en dat ik nu dat in uw ogen misschien idiote weblog schrijf . Mijn geloof is gewoon dat de mens zoveel “oerkracht” in zzich heeft dat een mens in staat is zelfs een ziekte als kanker te onderdrukken en weliswaar dan met behulp van de medische wetenschap middels operaties maar toch in die zin ook de geestelijke kracht enorm belangrijk kan zijn voor het al of niet doen verschijnen van nieuwe tumoren maar ja, dan vraag ik me tegelijkertijd af waarom dan opeens in oktober 2003 bij mij die uitzaaiing werd aangetroffen in die long maar goed ergens geloof ik wel dat een mens zelf ook in staat is een ziekte of dood uit te stellen door zijn geest en wilskracht in werking te stellen. Bladzijde 17Ik wel even veranderen van onderwerp want het is zo gek met schrijven van zo een log of “boek” dat onder het schrijven steeds maar dingen opborrelen die jaren onder “de oppervlakte van het bewustzijn” zijn gebleven en die ik wil vertellen aan die halve zool die nog zo gek is om het tot hier vol te houden buiten mijn familie om die het zeker weten tot het eind zullen lezen al was het maar om me er later mee te plagen wat ik allemaal uitkraam. Ach wat kan mij het schelen. De poes ligt op mijn schoot nu lekker te knorren terwijl ik dit voor de computer zit op te schrijven en ik begin het hoe langer hoe leuker te vinden allemaal en kan iedereen aanraden ook iets dergelijks te ondernemen. Wat me niet bevalt is de “drang” die me dwong en dwingt dit te schrijven en misschien een “voorgevoel” dat ondanks alle geruststellende woorden van de medici er toch iets fout gaat binnenkort ? De tijd zal het leren. Dan is mijn weblog in ieder geval af en heb ik neergepend wat ik jaren van plan was.Ieder mens heeft zo wel zijn “eigen verhaal” en een eigen story en menigeen zal zeggen: Moet dat nou zo iets op zo een computer openbaar maken ? Weet je, ik heb al mijn hele leven maling gehad hoe mensen denken en ben mijn hele leven al mijn eigen koers gevaren en zo hoop ook tot het laatst door te leven. Ik behoor tot een van die gekken die zelfs zijn eigen begrafenis tot in de puntjes 5 jaar geleden had voorbereid en al contact opgenomen met begrafenis onderneming de Ode en het een en ander besproken wat de mogelijkheden waren en dat is een kleine bekende ludieke begrafenisonderneming waar je op een “menselijke” wijze kan worden “weggebracht” en desnoods in of op een bakfiets bij wijze van spreken en kan je een zeer kleinschalige rouwkamer huren die geschikt is voor kleine gezelschappen en dat wordt het sowieso want ik wil als ik onverhoopt dood ga alleen maar mijn vrouw, 2 dochters, zoon en kleindochter erbij hebben en ( als ze nog leeft) mijn schoonmoeder die nu 87 is. Verder geen familie, vrienden, kennissen, dus als je dit leest verwacht geen uitnodiging en krijgen sommige wel later een kennisgeving en zit ik al naast onze hond op een wolkje naar jullie je zwaaien. Luguber zult u zeggen ? Nee hoor, helemaal niet.Het leven houdt voor mij niet op bij de dood en ben er niet bang voor en geeft een veilig en warm gevoel en er zijn veel momenten geweest met hevige pijn of zo dat ik het liefst was “overgegaan” en het allerliefste nog toen plotseling 6 januari 2003.bijna3 jaar geleden onze Golden Retriever Sasza s.middags ziek werd en nog dezelfde nacht om 12.30 overleed bij de dierenkliniek op de Amstel waar we hem met spoed hadden heengebracht. Ik moest de dag erop 7 januari 2003 om 9 uur een endoscopie ondergaan in het AMC ( dus nauwelijks 8 uur later ) en ben om 12.00 uur naar huis gegaan en is mijn vrouw bij Sasza gebleven en dan stort je wereld in elkaar als er dan s,morgens op de zitting van de auto een briefje ligt dat je vriend en kameraad waarmee je zowat elke dag 5 jaar lang enkele uren vaak mee in het Beatrixpark was en samen ruim een maand met zijn tweeën op vakantie in 1990 in Zuid-Frankrijk bent geweest dood is . Zo flink en groot als ik ben heb ik tijdens de endoscopie een enorme huilbui gekregen en begrepen de doktoren het ook wel allemaal want ik had niet verwacht dat hij dezelfde nacht nog zou doodgaan en de endoscopie afzeggen kon ook niet want dan had ik weer 2 maanden moeten wachten en 2 maanden van spanning weer op de uitslagen van dat onderzoek De lieverd is maar 5 jaar oud geworden en tot op de dag van vandaag kan ik het niet opbrengen ( nu bijna 3 jaar terug) de videobanden te zien van onze vakantie gek he ? Zo een grote bek met de politiek en alles en dan zo een klein hartje . Maar ik zie hem wel terug later en ben ik van overtuigt De politiek— Dat is een verhaal apart en krijg ik al een dikke keel als ik er aan denk en heb ik zo een 4 jaar tegen dat zootje zitten aanschompen wat zich dan deelraadslid noemt in een stadsdeelraad. Uiteraard heb je hele goeie hoor maar er lopen figuren tussen dat wil je niet weten. Heb mensen meegemaakt die totaal geen overzicht hadden van de problemen welke zich afspelen in zo een woonbuurt en lopen dan maar te krakelen en te ouwehoeren over zaken waar ze totaal geen kennis van hebben en/of totaal geen dossierkennis, maar ja de grootste boerenlul kan in Amsterdam deelraadslid worden Zal uitleggen hoe ik aan die politieke toestanden ben geraakt: November 2000 tot mei 2001 had ik dus die chemokuur en voelde me rottig en kon toen al geen parkeerplek voor de deur zetten. Mijn jongste dochter zat indertijd op karate bij de gasfabriek in Oost en moest ik haar daar naartoe brengen s,avonds om een uur of half zes en weer ophalen om 19.00 uur nou en dan kon je lachen want in de Scheldebuurt in Amsterdam waar ik woon was er geen parkeerplek voorhanden en zette ik mijn dochter maar af voor de deur san alvast en meermalen is het voorgekomen dat zij al klaar waren met avondeten als ik thuis kwam. Nu is dat geen probleem omdat ik apart woon maar ik bedoel maar hoelang je in feite moest zoeken naar een parkeerplaats. Ettelijke malen moest ik ( ook s,avonds) naar het AMC en dan kom je terug en kan je weer je oeverloze rondjes draaien op zoek naar een plek en dan heb ik over het jaar 2001. Het Amsterdams Stadsblad is zo een weekblad en daarin stond dat je als burger kon “inspreken” en je klacht kon verwoorden zodat de stadsdeelraadsleden iets konden aanpassen en werden de buurtbewoners “uitgenodigd” langs te komen dus ik denk: Dat is wel wat, en meld me aan als inspreker en op de bewuste avond en zaten er veel buurtbewoners in de zaal want iedereen kende natuurlijk dat verhaal wel van geen plek kunnen vinden s,avonds. Ik had keurig netjes een A4-viertje getypt met mijn verhaaltje en ervoor gezorgd dat dit binnen de tijdslimiet van 3 minuten spreektijd zou vallen. Tja……… en dan merk je hoe je monddood wordt gemaakt door de politieke heren/dames. Opeens kwam de leider van die avond een zekere Heer Adema met de boodschap dat gezien het aantal insprekers die avond de inspreektijd ingekort zou worden naar 2 minuten. Daar sta je dan met je zorgvuldig met een klokje voorbereide inspraaktekst voorzien van gegronde argumenten waarvan je dan weet dat je die maar voor tweederde deel kunt oplezen en dat je dan wordt “afgekapt” zoals de heer Adema bij ettelijk insprekers deed. Wanhopig probeer je ( mijn naam begint met een H) dus alfabetisch had ik even tijd, te schrappen in de inspreektekst maar dat lukt uiteraard niet in zo een korte tijd en als je aan de beurt komt sta je dan met een rooie kop van de zenuwen voor een zaal vol met buurtbewoners te hakkelen en te sputteren en wordt dan afgekapt na 2 minuten door de Heer Adema Afijn, later bleek dat je net zo goed je inspreektekst had kunnen verbranden want toen kwamen “de lijken” uit de kast die dan zo precies wisten dat er HELEMAAL GEEN parkeerprobleem bestond en meer van die onzin maar dan heb je aan mij een goeie en keer op keer BLEEF ik inspreken en keer op keer werd de zitting verdaagd en/of uitgesteld en op het laatst gaven de meeste buurtbewoners het op en gingen niet meer naar zo een commissievergadering en hadden het al opgegeven maar ik bleef er maar naartoe gaan en inspreken en argumenteren totdat uiteindelijk een deelraadslid van de VVD me steunde en via een amendement me mijn zin gaf dat in “mijn” buurt “ een beperkt gebied het z.g. “avondparkeren” zou worden ingevoerd hetgeen enige lucht gaf aan die arme dolgedraaide buurtbewoners en NOG bleven en blijven “die lijken in de kast” maar volhouden dat het allemaal niet zou helpen en meer van die onzin. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat er veel te veel vergunningen waren uitgegeven en wist de verantwoordelijke wethouder uit te dagen tot een dispuut op Radio Noord Holland en vertelde de man dat er “een vergunningenplafond” was ingesteld zoals hij ook meermalen in de deelraadscommissie had verteld deze jongen had al nagegaan ( boerenslimheid ??) of er een plafond was ingesteld en dat bleek niet zo dus ik wachten net voor de commissievergadering en gauw heel vals wat van die deelraadsleden geïnformeerd dat de wethouder gewoon loog en hun vals had voorgelicht net als ons “de bewoners” en dat ze het zelf konden navragen bij Stadstoezicht Tja. ja…. toen werd ie onder vuur genomen en vlogen de “gele” kaarten over tafel en zo en had hij de raad voorgelogen etc. etc. etc. maar het blijft toch belachelijk dat een burger zoals ik dat gegeven nu moest uitzoeken dus kun je die knapen en “lijken” ( grapje hoor) van alles blijkbaar voorliegen.Waar het mij om gaat en dat meen ik echt dat ze allemaal “boter op hun hoofd” hebben in die stadsdeelraden en in feite soms moeten beslissen en oordelen over zaken waar ze totaal geen kaas van hebben gegeten zoals o.a. een deelraadslid die in het dagelijkse leven advocaat is en ik ben blij dat IK geen cliënt van die man ben want deze man had totaal geen dossier- en feitenkennis en heb ik hem ook medegedeeld eerder in mails en toen de beste man me wou aanspreken en “zijn onzin wou argumenteren “ tegen me tijdens een van de latere “inspreeksessies” weet ik nog goed wat ik zei:Ik zei: Mijnheer ………….. Weet u als ik u hoor praten dat ik een dikke keel krijg en nog nooit zo een enorme dombo heb gezien !!Ja hoor………. Dan heb je het gedaan en de voorzitter Lody huppeldepup riep me gelijk tot de orde maar inwendig genoot ik en zag de mederaadsleden gluiperig grijnzen en “mijnheer” was verder de hele avond van slag. Tja dat zijn leuke dingen voor de mensen zou cabaretier Henk Elsink zeggen . Ik heb mijn doel inmiddels bereikt en is wordt per 1 januari 2006 het avondparkeren ingesteld in de hele Noordelijke Rivierenbuurt. Maar ja voor het zover kwam heb ik me de pletter moeten knokken tegen dat spul en ben uit pure nijd voorjaar 2004 kort na mijn longoperatie een flyer-aktie begonnen en maakte van die smalle flyertjes met een tekst en kon ik er 4 stuks uit een A4 velletje knippen en deed wat tussen de ruitenwissers in de buurt en had nog maar 2 straten kunnen belopen of er werd anderdaags opgebeld door de milieupolitie dat ik de straat aan het vervuilen was. Ja, ja, een strookje van 21 x 7 cm ( dus kwart a-viertje) lag wellicht op de grond ergens en ik zou een bekeuring krijgen. Is prima heb ik gezegd en doen jullie dit in opdracht van de verkeerswethouder soms ? Maar nee hoor dat was niet zo dus ik anderdaags ernaartoe en een gesprek gehad met die knapen en is de boel alsnog geseponeerd. Maar goed ik zit nu met zo een stapel van die flyertjes dus ik zeg; Dan deel ik die s,avonds om 19.00 uur uit aan de rondrijdende automobilistenBladzijde 18.Maar dat mocht ook weer niet want dan overtrad ik de APV ofwel de Plaatselijke Politie Verordening ja en dan proef je toch echt wel tegenwerking en uit welke hoek dit kwam ben ik nooit achter gekomen. Afijn ik dus al die 45 raadsleden van de Centrale Stad steeds maar aangeschreven over de nijpende parkeerproblemen in onze buurt maar er reageerde geen kip op. Bovendien wou televisiestation AT5 er een item aan besteden en dat is gebeurd in Juni 2004 en was ik 2 dagen lang op de t.v. met mijn verhaal en werd om het uur herhaald zo een beetje en voorts zette het Weekblad de Echo een artikel in de krant met mijn verhaal en klacht over het parkeren en dat ik misschien een eigen partij wilde gaan oprichten om meer zeggenschap te krijgen bij die stadsdeelpolitiek. Heel leuk was dat 2 dagen na het artikel Gonny van Oudenallen van MokumMobiel me belde en naar de problemen vroeg in de buurt wat al aangeeft dat ze zich goed op de hoogte stelt van de problemen in de hele stad omdat de Echo wijkgebonden is (dus Rivierenbuurt en Buitenveldert) en ook vertelde ze dat het oprichten van een partijtje zonde is als je geen politiek enige ervaring hebt en ze had gelijk maar dat oprichten van een partij was meer om “druk” op de ketel te zetten uiteraard. Afijn, Ik wist dat 25 november 2004 ze de “menukaart parkeerregelingen” zouden gaan behandelen in de Centrale Stad ( is dus in feite de baas van de afzonderlijke 13 stadsdelen) en had nog een flinke stapel van die flyertjes over die ik op een copieërapparaat bij Albert Heyn had gedrukt, dus ben ik maar zo links en rechts die simpele vodjes in feite in de brievenbussen gaan gooien en was dus slechts een strookje papier van 7 x 21 cm en heb daarop gevraagd of ze ook zo een ellende hadden met avondparkeren en/of ze me dan wilden mailen nou en DAT heb ik geweten !!! Er kwam een stroom van klachten binnen en had elke mail zijn eigen verhaal en vaak heel schrijnend maar goed ik was allang blij want NU had ik iets om die knapen en die “lijken” mee om de oren te slaan en ben toen ik zowat honderd mails binnenhad al die verhalen en mails achter elkaar gaan “plakken” als een soort filmrol waar geen einde aan scheen te komen en heb die aan de raadsleden toegestuurd alsook aan die 45 centrale stadsraadsleden en dan kom je er al gauw achter hoe de politiek werkt want D66 ging al gauw deze mensen via mail benaderen aan de hand van de emailadressen die op de rol stonden alsook later Groen Links zonder me te informeren. Op zich niet zo erg hoor want hoe meer aandacht er kwam voor het probleem des te beter.Met dit wapen in de hand ( die klachtenlijst op mail) ben ik steeds maar weer gaan inspreken en was het vooral die “lijken” ( ik bedoel dus enkelen) niet aan het verstand te brengen dat er een immens probleem in de Scheldebuurt aanwezig was en de mensen ECHT geen parkeerplek meer konden vinden na 19.00 uur s,avonds omdat het vlak naast Oud Zuid ligt en het daar al jaren tot 24.00 uur parkeren heeft en de stadbezoekers s,avonds hun auto in onze buurt zetten en dan met de tram de stad in gingen. Honderd meter verder begint immers Oud Zuid waar het tot 24.00 uur parkeren is en bij ons maar tot 19.00 uur en gelijk hadden ze feitelijk toch? Zou ik zelf ook doen. Bovendien sterft het van de eetgelegenheden, een bowlingcentrum en avondscholen dus kun je nagaan dat er na 19.00 uur werkelijk geen parkeerplek te vergeven viel in de Scheldebuurt. Van Amsterdam. Reeds in 2002 na mijn eerste inspraaktoestanden in 2001 hebben ze een “proef” gedaan met het z.g. avond-parkeren tot 24.00 uur maar i.p.v.dat ze de betroffen buurten het avondparkeren oplegden ( de buurten rondom de Rai en Scheldebuurt) wisten ze niets beter te doen als de HELE rivierenbuurt, waar amper verderop GEEN parkeerprobleem speelt, het avond[parkeren op te leggen en uiteraard kwamen hier heel veel boze reacties op vanuit die buurten en werd er een buurtvergadering belegd waar het merendeel van de Rivierenbuurtbewoners aangaf tegen het avondparkeren te zijn en werd er even lichtjes over een telling en rapport heengestapt dat aangaf dat ( per straat genoemd n.b.) het merendeel van de bewoners in de getroffen Scheldebuurt WEL het avondparkeren wenste te behouden. Maar goed in commissievergaderingen wisten “de lijken” de raad te overtuigen de proef te beëindigen want ik zei al dat de dossierkennis van die knapen om te gillen was al werd voor de vorm nog wel even het imbeciele achterlijke ochtendparkeren ingesteld vanaf 6.00 uur s,morgens alsof dit zoden aan de dijk zou zetten. Toppunt van onvermogen !!! Want dit bleek voor geen meter te werken en werd ook al gauw weer terugedraaid2004 zaten dus de bewoners van de Scheldebuurt weer in de ellende en ik maar ageren en inspreken en de commissievergaderingen werden steeds stiller en stiller omdat de bewoners er niet meer in geloofden. Ik zelf BLEEF dus maar doordrammen en inspreken en uiteindelijk had ik steun van een VVD lid Jair Eisenmann die me wel wilde helpen en voor een beperkt gebied via een amendement wederom dat avondparkeren wilde afdwingen. Na een zeer heftige commissievergadering waar eerst alle zeilen op rood stonden schreeuwde ik mijn woede uit op de publieke tribune, werd de zaak geschorst, en ging uiteindelijk ook de PVDA akkoord waardoor voor een tijdelijk gebied het avondparkeren weer werd ingevoerd . Nu al is te merken dat het wel degelijk helpt en juist eergisteren 2 december 2006 sprak ik enkele stadstoezichthouders die volmondig toegaven dat het wel degelijk hielp en ze nu praktisch geen bekeuringen hoeven uit te delen voor auto,s die op de hoeken staan wat aangeeft dat de bewoners eerder een parkeerplek hebben. A.s. 1 Januari 2006 wordt het avondparkeren nu in de hele Noordelijke Rivierenbuurt weer ingevoerd en heb ik mijn strijd gewonnen en heeft ook een artikel in het weekblad de Echo hier aandacht aan besteed,Feitelijk is het toch te gek voor woorden dat de grootste boerenlul zonder enige vorm van politieke ervaring deelraadslid mag worden en meebeslissen in de miljoenenuitgaven van een stadsdeel. Die stadsdelen zijn ooit eens opgericht uit de koker van de linkse partijen en lijken nu wel een soort “werkverschaffing” voor 417 bestuurders in Amsterdam . Weliswaar hebben velen een gewone baan en wordt dit gezien als bijbaan maar kost de gemeenschap handen vol geld en ieder van dat leger wil “een vinger in de pap” en verword besluitvorming tot een grote spaghetti-achtige brei en grijze massa en heeft u Amsterdam wel eens meegemaakt de laatste tijd ? Het is een grote bouwput overal en het lijkt wel of iedereen en elke dienst langs elkaar heen werkt. Bij ons was de straat nog niet opengebroken en dicht gegooid en lag hij weer een week later open. Dat enorme leger van “bestuurders” in Amsterdam ( t.w. 1 per 1750 inwoners n.b.) maakt het niet overzichtelijker en het is toch van de gekke eigenlijk dat een stad als New York wordt bestuurd door zegge en 52 bestuurders en een stad als München ( n.b. 2 x zo groot als Amsterdam) door slechts 83 bestuurders. Maar goed er is nog “hoop aan de horizon” want zelfs de partij van de arbeid blijkt wel overstag te willen gaan en de stadsdelen in Amsterdam te halveren van 14 naar 7.Ach ja, politiek. Wat zal ik er van zeggen ? Heb het altijd wel gevolgd hoor op NOVA en andere progamma,s en dan zag ik al dat zo een onbenul als Hanja May Weggen ( voormalige verpleegster n.b) en Tineke Netelenbos ( voormalig kleuterleidster) op landelijk niveau al bloepers slaan met o.a. die baan naar Almere die miljoenen heeft gekost en Netelenbos het hele taxi-bestel van Amsterdam heeft verwoest. Ik werd en wordt misselijk van al die politici in ook de tweede kamer die net een beo of papegaai zijn en elkaar dan gaan na-wauwelen zodra ze op “het pluche” zitten. De term “kip-en-klaar” vliegt je om de oren en ook hebben ze al heel gauw geleerd een zin te herhalen let er maar eens op want dan kunnen ze onderwijl nog even goed nadenken wat voor antwoord ze zullen geven en met die klanten moet je dan de oorlog winnen en ik vind het dagelijks nog knap dat alles nog reilt en zeilt maar is m.i. aan de hogere ambtenaren ( dus direct onder die “bestuurders”) te danken die de boel een beetje in toom houden en zorgen dat de poppenkastfiguren niet al teveel uit de pas lopen en daaromheen zie je een horzel van journalisten van bepaalde politieke huize met hun gedram en gezeur en maar proberen de “boel onderuit te halen”Reeds eerder heb ik al gezegd dat ook Pim Fortuyn het niet had gered als hij was blijven leven want die hogere ambtenaren kunnen je zelfs als leider maken en breken en ook Peter R. de Vries zal het niet redden. Ik ben gewoon bang dat het 2 minuten voor twaalf is in alle opzichten en dat de zaak gewoon niet meer is terug te draaien. De oorlog tussen de Islam en de Christenen woedt in feite al hevig al wordt het niet toegegeven en worden we als burger in slaap gesust totdat de “bom” barst met ongekende hevigheid. Het milieu is niet meer te redden omdat een kind kan nagaan dat alle olie die miljarden jaren in zo een aardbol met een omtrek van slechts 40.000 km eruit wordt gehaald in de atmosfeer zal terecht komen na verbrand te zijn en moeten n.b. landen als China en dergelijke nog beginnen aan een enorme economische groei met alle gevolgen van dien t.a.v. luchtvervuiling e.d. Er is geen weg terug en ik heb al gezegd dat wij ( u allemaal en ik) de pech hebben dit stadium van zelfvernietiging van de aarde dagelijks nu te kunnen aanschouwen en heeft de mensheid in de afgelopen 50 jaar meer schade toegebracht als in de voorgaande 50,000 jaar helaas. Wij hebben de twijfelachtige eer deze supersnelle zelfvernietiging mee te maken die in een rap tempo de aarde teisteren in de vorm van aardbevingen ( men zegt o.a. door het verstoren van de drukverdelingen) warme veranderende golfstromen, tsunami,s , recordaantal tornado,s en worden nu in alle opzichten alle records gebroken qua warmtedagen/maanden en zo sinds honderden jaren, een razendsnelle afkalving van de polen en gaan ze zelfs gletsjers met zilverfolie bedekken om voor verder smelten te behoeden. En wat doen wij …… ? Niets, helemaal niets en kunnen ook niets meer doen en zien het aan het worden op het laatst helemaal passief en dringt niks meer tot je door en is in feite ook een soort zelfbescherming want als je er WEL over gaat nadenken wordt je gek en denkt dan aan de kinderen die nu geboren worden en geen toekomst meer hebben. Wij laten het gewoon toen dat NU ik dit schrijf duizenden kinderen in de bergen omkomen van de kou in Afghanistan en gaan wij weer binnenkort van die “lichtronde,s” houden in Noord-Holland waar duizenden mensen van gekkigheid niet weten wat ze doen en hun tuin, huis, bomen e.d. versieren met kerstverlichting en tegelijk zie je dan spotjes in de krant waarop mensen worden opgeroepen zuinig te zijn met energie. Het is allemaal zo dubbel en iedereen weet en voelt het wel en toch blijft iedereen zijn kop maar in het zand steken. Overigens kreeg ik net een mail binnen van een lezeres die zegt dat het weblog geen begin en geen einde heeft en ergens besef ik dat ook wel en is het in feite maar een hoop geraaskal en dank ik u dat u de moeite heeft genomen het tot hier aan toe te lezen maar ik heb me voorgenomen gewoon op te schrijven wat er onder het typen gewoon in mijn hoofd opkomt en impulsief dan de dingen die in me opkomen maar neer te pennen zonder enige vooropgezet doel en zo. In feite chaotisch maar zo ben ik mijn hele leven al geweest al heb ik wel geleerd langs vaste lijnen te functioneren en stapsgewijs dingen af te handelen. Bladzijde 19Ach ja. De lezeres heeft gelijk. De politiek is nu eenmaal een wereld apart en ik denk dat je er alleen maar goed in kan functioneren als je dan compromissen moet gaan sluiten die in botsing komen met je eigen geweten en moet je ook ergens iets hebben van gluiperigheid en gladdigheid om tegenstanders onderuit te halen en/of medestanders glashard te laten vallen als dit in je straatje te pas komt. In feite zijn het allemaal ontzettende egotrippers die een politieke loopbaan verkiezen en ook wel een beetje handige knapen/vrouwen die een goed salaris immers vaak kunnen opstrijken en kunnen genieten van de lange recessen die de politiek heeft en waarop dan nog een rijkelijk wachtgeld op je ligt te wachten mocht je onverwacht om wat voor reden dan ook er “uitgewipt” worden en menigeen die een “blauwe maandag” in dienst is geweest van de overheid teert nu nog op zijn wachtgeld. Wat dat betreft hebben de heren/dames in de politiek zich rijkelijk toebedeelt. Nu praat ik over de “grote” politieke jongens en niet zozeer over de figuren in zo een deelraad want die hebben naast hun functie als deelraadslid gewoon een normale werkkring meestal. Nogmaals, ik wil niet zeggen dat alle deelraadsleden “lijken” (grapje ) zijn maar ik heb in die 4 jaar figuren gezien waar de honden geen van lusten en m.i. dan helemaal geen dossierkennis hebben en zich maar wat al te graag horen praten op zo een deelraadsvergadering. Dat zijn dan ook meestal de figuren die in zo een commissievergadering een onuitstaanbaar gedrag vertonen door b.v. als een inspreker of mededeelraadslid aan het woord is gewoon de zaal uit te lopen en op de gang dan koffie te gaan zitten drinken of naar het toilet. Ook is me opgevallen de enorme hoeveelheid papier die men kwijt is aan dat oeverloze gelul en alle inspraakteksten, verslagen moeten worden genotuleerd en bij motie, amendementen e.d. vliegen de velletjes papier over de tafel alsof het niks is. Daar gaat dan weer een bos enk ik dan bij me zelf. Heb ooit eens een verslag toegestuurd gekregen van Oud West omdat ik daar aanvankelijk ( op verzoek) wou gaan inspreken en je wilt niet weten wat een dik pak papier je dan toegezonden krijg. Heb eens een mail gestuurd waarom men al die informatie niet veel kleiner kan verwerken. Elke bladzijde in A4 formaat is nl. simpel te verkleinen zodanig dat 2 a4 vellen naast elkaar op 1 vel kunnen worden gezet en als je de achterkant ook nog eens benut kun je van 4 A4vellen verwerken op 1 A4 tje. ( kunt u het volgen ?) Dus je hebt 4 vellen en verkleint deze zodanig dat ze naast elkaar passen en heb je 4 pagina,s op 1 vel. Een kleine moeite is het om de paginanummering dan op volgorde te zetten en dan meerdere vellen op elkaar te leggen, dan dubbel te vouwen en in het midden voorzien van een nietje en heb je een klein overzichtelijk boekje. In mijn tijd bij Amnesty International een 25 jaar geleden deden we al niet anders. Heb de Centrale Stad en ook de deelraad Zuideramstel eens op zo een mogelijkheid gewezen maar je krijgt niet eens antwoord. Maar goed genoeg over de politiek en ben benieuwd of er nu na de gemeenteraadsverkiezingen eens een club komt die WEL kan besturen want Amsterdam is maar een grote zandbak aan het worden nu en werkt het hele spul m.i. langs en door elkaar heen en zijn er veel te veel handen aan het stuur.Tja, Waar zullen we het over hebben ? Over mijn jeugd maar weer een beetje en ik ben opgegroeid op het Jonas Daniël Meijerplein en bestond indertijd nog de o zo gezellig Weesperstraat. Leek een beetje op de nog bestaande Utrechtsestraat en o zo jammer dat ze toendertijd al in het belang van de metro de hele boel hebben gesloopt en de alles tegen de vlakte hebben gegooid. Weg al die gezellige winkeltjes, weg met dat gezellig broodjeszaakje en dat was zo een pijipelaatje waar je heerlijke broodjes pekelvlees kon halen bij die altijd gezeligge man met een bult op zijn hoofd. Weg de gezellige cafeetjes op de hoek van de Kerkstraat o.a.( annex slijterij) waar het zand nog op de vloer lag. Weg met dat aardige joodse vrouwtje dat zo een bijouteriewinkeltje had op de hoek van de Weesperstraat en de Nieuwe herengracht en waar je ALLES kon kopen en je kon het zo gek niet bedenken, weg met het tweede hands winkeltje “beursje” heette het, op de hoek van de Keizersgracht, weg met de zaak van Jamin waar je van die heerlijke ijsplakken kon kopen en ga zo maar door. Op een gegeven moment kwamen de sloophamers en leek het net een oorlogsgebied en zie je jouw buurt waar je bent groot genoeg helemaal verwoest worden omwille van de metro en wat zie er nu voor terug zovele jaren later ? Een kille en onpersoonlijke allee waar de auto,s doorheen jakkeren op weg naar de IJ tunnel en waar aanweerskanten van die onpersoonlijke foeilelijke gebouwen staan en god zij dank is het gedeelte bij het Amstelhof nog een beetje toonbaar gehouden.Het mij zo dierbare Jonas Daniel Meijerplein staat er nog wel en als je er langs rijdt zie je nog wel de unieke gevels van de woonhuizen naast de Portugese Synagoge en hoop maar dat behouden blijft voor de toekomstige generaties. WEL staan er nu voor de portieken zware hekken om het gespuis en ander dievengilde tegen te houden en is de ooit door een volslagen krankzinnige idioot ontworpen ondergrondse doorgang al jaren en jaren gesloten en het domein van zwervers en ander gespuis en dat verklaart dan ook denkelijk de hekken die overal zijn geplaatst voor de woningen om dat tuig tegen te houden.Fier staat trots op het Jonas Daniël Meijerplein het beeld van de dokwerker en als iemand wil weten hoe mijn vader eruit zag hoeft hij maar naar het beeld te kijken en het postuur en de uitdrukking en alles kon een exacte kopie van mijn vader zijn. Dan het Waterlooplein waar vroeger zoals eerder gezegd allemaal leuke kleine straatjes waren en op de hoek koffiehuizen en loodsen en dergelijke waren waar de marktkramen werden opgeslagen voor de nacht. Nu staat daar het afzichtelijke Stopera gebouw en is al een aanfluiting voor de hele stad en als je vanaf de Magere Brug richting stad kijkt zie je daar dat o zo rode verschrikkelijke gebouw dominant staan in het verder prachtige stadgezicht met de torens op de achtergrond en welke idioot destijds dit ontwerp en de bouw heeft goedgekeurd zouden ze alsnog naar een krankzinnigengesticht eens moeten brengen want die is echt niet goed bij zijn hoofd geweest geloof ik. Zou haast wat zeggen maar doe het maar niet want de malloten gaan nog heden ten gade door mijn Amsterdam te verwoesten helaas en is Amsterdam verworden tot een grote bouwput dat het soms er wel op lijkt dat al die “vingertjes in de pap” hun uiterste best doen de aannemersbedrijven en dergelijke werk te verschaffen want de Amsterdammers vinden alles immers maar best en laten over zich heenlopen en misschien komt dat ook wel door de houding van de Amsterdammers die het allemaal “wel best” vinden blijkbaar en zoiets uitstralen van “of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt” het is allemaal zonde van je tijd om b.v. te gaan stemmen en ik stem maar niet. Kom dagelijks in een bejaardentehuis en spreek dan dagelijks mensen van noem maar wat 80, 87, 88 jaar en hebben allemaal zoiets van: “Ze zoeken het maar uit en zal mijn tijd wel uitduren”. Degenen die nog thuis wonen gaan voor geen goud de deur meer uit s,avonds en doen gewoon niet meer open als er aangebeld wordt en dan zie je daar allemaal mensen zitten waarvan het grootste gedeelte hun partner heeft verloren na een huwelijk van 40, 50 jaar en zelfs nog langer en zoeken dan bij elkaar een beetje gezelligheid s,avonds tijdens het eten en velen gaan na afloop weer naar hun eigen woning terug waar ze als “aangeschoten wild” maar gewoon afwachten wat er verder gaat gebeuren straks als Dekker haar snode plannen weet te verwezenlijken om de huren fors te verhogen. Allen klagen over de achteruitgang van HUN Amsterdam en niemand doet iets aan de teloorgang van de maatschappij. Hoor dan verhalen van oudjes die in Amsterdam West hebben gewoond en nu in het bejaardentehuis zelf zitten en god op hun blote knieën danken dat ze nu veilig zitten. Als ze op het bankje zaten kwamen er snotjochies van amper 10, 11, 12 jaar daar treiteren en maakten snijgebaren over de keel en zeiden: Rot op, we maken jullie allemaal af over een aantal jaren en NIEMAND die er iets aan doet en hebben we zo een boterzachte burgemeester die het maar steeds heeft over “we moeten de boel bij elkaar houden” dus is het pappen en nathouden. Is het normaal dat iedereen, en als ik zeg iedereen, is het ook iedereen klaagt in zo een bejaardenhuis over de verwording van de Amsterdamse maatschappij ? Hoe komt dat dan ? Hoe is het nu in godsnaam mogelijk dat een sigarenzaak zoals van Mevrouw Hartman op de Molukkenstraat keer op keer wordt overvallen door snotjochies heden ten dage nog terwijl n.b. haar man in 1993 is doodgeschoten door zo een ventje die al lang weer vrij rondloopt .?Hoe is het mogelijk dat als een burger zo een jochie of andere crimineel aanpakt je ZELF wordt opgesloten en de aanvaller vrijuit gaat ? Dan is er toch structureel iets heel erg mis in de maatschappij en soms komt er een “oprisping” van verzet als iemand zich opwerpt als leider er “iets” aan te willen doen maar als die dan gewoon monddood wordt gemaakt simpelweg door hem te vermoorden slaapt iedereen weer in en wacht op de volgende die opstaat en zich wil opwerpen als leider er “iets” aan te willen doen maar zal zich wel twee keer bedenken wil men geen leven leiden verder onder continue “bewakingstoezicht” omdat de kans dan groot is gewoon “afgeschoten” te worden. Het enige verzet lijkt wel komt nog van Dr. Smalhout met zijn vlijmscherpe columns alsook die van Rob Hoogland en nog anderen in de diverse bladen maar die zetten geen zoden aan de dijk en blijft de teloorgang van de maatschappij maar doorwoekeren en doorwoekeren en verword Amsterdam langzaam maar zeker tot een onleefbare stad die weliswaar her en der wordt opgeknapt maar ten aanzien van luchtvervuiling en andere gevaren zoals blootstellingen aan hoogfrequente stralingen ten onder zal gaan als er niet iets gaat gebeuren. De politiek ( toch nog maar effe dan) steekt gewoon de kop in het zand en neemt geen afdoende maatregelen om de luchtvervuiling tegen te gaan en plaatst ongebreideld in Amsterdam overal maar die wellicht levensgevaarlijke UMTS masten waarvan o zoveel doktoren en wetenschappers in Europa zeggen dat de straling nog bij lange na niet goed is onderzocht en de rapporten gewoon “onder tafel” worden gehouden die deskundigen en geleerden hebben gemaakt over de straling die best eens erg kankerverwekkend zou kunnen en de overheid luistert gewoon niet naar deze “signalen” en wil koste wat kost overal maar in de grote steden, op bejaardenhuizen, ziekenhuizen of anderszins te gebruiken locaties die teringmasten neerplempen.Bladzijde 20Als u een computer hebt en eens invult b.v. www.antennebureau.nl en dan gaat naar het antenneregister en uw postcode invult kunt u zelf eens zien waar ze allemaal die rottige masten nu al hebben neergezet en dan nog eens bij voorkeur op bejaardentehuizen, zorginstellingen en als voorbeeld neem ik maar het Zorgcentrum d.Oude Raai in de Ferdinand Bolstraat waar het hele dak is bezaaid met die krengen en zie je vanaf de straatzijde een stuk of 13 van die rotkrengen op een rij staan en er achter op het Okurahotel staan er ook al enkele en ga zo maar door. Op het terrein in de Rai op het Europaplein zie je ettelijke lokaties afgebeeld en zullen wel her en der verstopt zitten en navraag bij het Antennebureau leert dat b.v. ZuiderAmstel als een crisisgebied is aangegeven en komt ook o.a. door de grote zendtoren vlakbij de A10 zowat naast de Rai waar ze nog onlangs een veel grotere Mini-eifeltoren erbij hebben gezet om nog beter de straling kwijt te kunnen. De Rembrandtoren b.v en de hoge gebouwen ernaast bevatten ook diverse antennes dus de hele Rivierenbuurt zit als het ware een een “deken”van straling en geen kip hoor je erover in de politiek en als ik raadslieden aanspreek hierover wordt ik zelfs uitgelachen en dan door de groene partijen.Langzaam maar zeker zie je een kentering in het beleid en dat steeds meer gemeenten gewoon gaan weigeren die UMTS-masten ( want daar hebben we het over) te gaan verbieden zolang nog niet meer onderzoek is gedaan naar de hoogfrequente straling die die masten afgeven. Proefnemingen hebben immers al aangetoond dat al van het mobiele bellen er een verstoring komt in de hersenen en deze als het ware gaan “koken” al is het dan nog maar een minimale hoeveelheid en geen hond weet nog wat de effecten zullen zijn op “langere termijn” Ook asbest en Softenon werden vroeger als ongevaarlijk beschouwd en nu weten we wel beter. Weet niet of u het ook is opgevallen dat er de laatste jaren ontzettend veel jonge mensen worden getroffen leukemie, borstkanker, lymfklierkanker, zaadbalkanker en noem maar op en is dat allemaal toeval ? Sprak verleden week nog een ambtenaar van Agis die me vertelde geen verklaring te hebben voor het grote aantal sterfgevallen onder 50-jarigen de laatste tijd en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.De borstkanker bij jonge vrouwen die momenteel een ware epidemie aan het worden is kan misschien ook wel teruggebracht worden op het gebruik van de eerste generaties van de pil waarvan nu de schadelijke effecten wellicht aan de oppervlakte beginnen te komen Ook is het opvallend hoeveel ( ook jongere mensen) momenteel worden getroffen door een beroerte en/of longembolie en een ieder weet dat dergelijke ziektes vnl. veroorzaakt worden door klontering van het bloed ook wel geldrollen genaamd en deze klonteringen een bloedvat versperren. In dit verband vind ik het heel merkwaardig ook dat steeds de laatste tijd op televisie met postbus 51 het spotje is waarin gezegd wordt hoe je een beroerte kan herkennen. Is er meer mis dan we weten en wordt er niet veel meer “onder de pet” gehouden als we ooit voor mogelijk hebben gehouden. ??Uiteraard zal men trachten elke klacht over het UMTS gebeuren te verdoezelen omdat hier immers miljarden euro,s mee waren gemoeid met het verdelen van de frequenties en zou het stopzetten van het plaatsen van die masten een enorme strop betekenen en wordt gewoon in feite de gezondheid van de burger ondergeschikt gemaakt die in feite meehelpt het hele proces in stand te houden door de benodigde apparatuur voor die frequenties te kopen. Even iets over het bloed klonteren door mobiel bellen en dan heb ik het over een veel lichtere vorm van straling als die van de nu te plaatsen UMTS masten. Jonge onderzoekers maakten met een microscoop 255 opnamen van het bloed van 51 proefpersonen. Deze mochten 24 uur lang niet mobiel bellen. De onderzoekers namen eerst bloed af uit de oorlel en vingertop. Vervolgens moesten de proefpersonen 20 seconden lang bellen met een mobiele telefoon. Direct daarna namen de onderzoekers opnieuw bloed af en na tien minuten nog eens. Het resultaat: Na het telefoneren was duidelijk te zien dat de rode bloedlichaampjes klonterden en z.g. “geldrollen” vormden. Ook tien minuten na het mobiel bellen waren de geldrollen nog duidelijk te zien. Door de klontering wordt het risico op trombose verhoogd. Dit zijn dan nog slechts resultaten betreffende GMS straling die veel lichter is dan UMTS. In dit verband wil ik ook wijzen dat de economische belangen ook in het verleden een grote rol hebben gespeeld vergelijkbaar een beetje met wat er nu gaande is in de huidige tijd. Het lijkt wel of het scenario inzake de hoogfrequente straling van die UMTS masten een herhaling is van vroeger toen asbest werd uitgevonden en in diverse toepassingen werd gebruikt zoals remvoeringen, daken en isolatie van brandbescherming. Fabrikanten hebben alles in hun macht gebruikt om het verband tussen asbest en ziekte aan de luchtwegen ( o.a. longen), waaronder kanker tegen te spreken. Ook toen werd in de jaren 50 de schadelijkheid in wetenschappelijke onderzoeken aangetoond. De Experts verklaarden in koor dat er niets aan de hand was. Het is volkomen veilig zeiden ze want er is geen KEIHARD bewijs dat asbest schadelijk is. Er zouden n.l ook studies zijn die aantoonden dat er niets aan de hand was. “Bij twijfel is het logisch om dan maar aan te nemen dat het veilig is, spraken de experts Echter toonden steeds meer studie aan de schadelijke effecten van asbest en konden wetenschappers aantonen dat asbest zonder twijfel kanker veroorzaakt. Maar de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de overheden en de Nederlandse Gezondheidsraad bleven vasthouden aan de onschadelijkheid Ze deden NIETS !!!! Pas in 1993 gingen ze er pas toe over om asbest te verbieden in de werksfeer en geeft aan wat een waardeloze organisatie hier achter schuilt. Wat hoogfrequente straling betreft is de lijst met onderzoeken die schadelijke effecten aantoont gigantisch en groeit bijna wekelijks aan. Wederom blijven de “experts” van die zelfde gezondheidsraad volharden dat UMTS straling veilig is , zolang je maar niet teveel “opgewarmd” wordt !!! Zij gaan er hierbij vanuit dat er geen verschil is tussen een met hersenen uitgerust menselijk hoofd en een zak met water met hetzelfde gewicht. Steeds meer berichten komen er van instanties uit het buitenland vnl. : Er wordt openlijk gewaarschuwd voor de gevaren van hoogfrequente elektromagnetische straling en in het bijzonder van de gepulste variant die bij UMTS gebruikt wordt Ik hou er maar over op en moet er niet aan denken als straks jaren later blijkt dat de straling wel degelijk zeer gevaarlijk is en de ziekenhuizen vol liggen met terminale kankerpatiënten en de uitvaartverzorgers overuren moeten gaan draaien om de slachtoffers te begraven/cremeren die zijn overleden aan een long-embolie en/of beroerte. Een doemscenario ??? DE TIJD ZAL HET LEREN ZOALS ZO VAAK HELAASStopzetting van de UMTS masten geeft een schadepost van ruim 10 miljard euro en zal wel niet gebeuren. U ziet dat je wel veel geduld moet hebben deze bijzonder lange pagina te lezen als u al de moeite heb genomen het tot hier vol te houden en deel ik u mede dat de volgende pagina,s in een groter lettertype worden getypt omdat ik enkele mails heb ontvangen dat men het lettertype zo klein vindt om te lezen en kan ik me wel iets bij voorstellen maar ja als ik in het begin een groter lettertype had gebruikt zat ik nu denkelijk al op pagina 100 maar goed vanaf de volgende bladzijde dan maar een beetje groter lettertype want ik wil nog wel een lezer overhouden. Elk zieltje telt nietwaar ? Waar zullen we nu weer eens stukje over gaan liegen ? Het is nu ik dit aan het typen ben 5 december en a.s. woensdag hoor ik dus telefonisch de uitslag of mijn bloed goed is bevonden en kan ik die rotziekte van me weer even voor me uit duwen en ben ik magere hein voorlopig weer te slim af geweest en ga ik het zevende jaar in dat ik die vreselijke ingrijpende mededeling hoorde over de kanker maar daar heb ik het al over gehad. Ben blij toch iets van me af te hebben kunnen schrijven en “ergens” hoe gek het ook klinkt ben ik blij dat ik het allemaal meegemaakt heb en heeft me als mens rijper gemaakt en eigenlijk ook wel gelukkiger en “misschien” heeft het wel zo moeten zijn denk ik soms om de echte waarden van het leven te leren kennen en te genieten van elke dag en nog meer ( maar dat zag ik al) dat geld b.v. schier onbelangrijk is al kan ik me wel voorstellen dat sommigen een carrière ambiëren en piloot willen worden of dokter of chirurg en dan vanzelf met het grote geld te maken krijgen maar geld op zich maakt echt niet gelukkiger als dat je al bent maar moet je wel al vroeg leren dan tevreden te zijn met de dingen die je hebt en niet meer en meer willen en dat besef leer je door je omgeving en heb ik ergens het “geluk” gehad mensen mee te kunnen maken die vanuit niets “iets” zijn geworden en met beide benen op de grond bleven staan en “misschien” is het ook wel de “roots” die ik heb vanuit Drente ( mijn moeder) en Groningen ( mijn vader) waar de mensen wat nuchterder zijn.Zelf ben ik hier geboren en getogen en voel me Amsterdammer en ben het ook, en ben trots op mijn stad al zie ik de verloedering hand over hand toenemen maar ja zolang dat “leger” van 417 vingertjes in de pap zullen blijven bestaan en er geen daadkrachtige leider ( burgemeester) opstaat zal het wel pappen en nathouden zijn en zie ik zo links en rechts de weblogs van sommige politieke leiders in Amsterdam en daar willen de honden geen brood van eten en de opiniepeilingen geven aan dat sommige van die klanten wederom de 4 komende jaar na 7 maart a.s. hun best mogen doen Amsterdam nog verder naar de klote te helpen en wat doen wij Amsterdammers ? Zitten als makke schapen maar te blèren in de kudde en niemand neemt eens het voortouw de kudde een andere betere kant op te dirigeren omdat ze vastgeroest zitten aan een bepaald gedachtengoed en denken dat het dan allemaal wel goed zal komen met Amsterdam maar neemt u van mij maar aan dat bij ongewijzigd beleid ons nog heel veel hete jaren voor de boeg staan en alle voortekenen wijzen in die richting en was onlangs nog te zien in Europa en er is maar een vonk nodig om de boel te laten “ontploffen” en kan NIET begrijpen dat niet eindelijk eens krachtdadig wordt opgetreden tegen uitwassen van de maatschappij en b.v. die “lichtaktie” ( je krijgt bekeuring als je zonder licht rijdt) geeft aan dat het WEL kan en dat de burger bereid is zich aan te passen maar dan moet er wel een goede handhaving zijn en niet zo eens per jaar een “speldeprik” en dat je dan overal die “kippen zonder eieren” met de dikke kontjes her en der in de stad bekeuringen ziet uitdelen. NU zie je bijna overal een fietser MET licht fietsen totdat weer zo een Politiechef zegt dat er andere prioriteiten zijn en na een paar weken is het weer het oude liedje en rijdt half Amsterdam weer zonder licht op straat en heeft overal maling aan en dat komt uiteindelijk door het zwabberende beleid van de gezagshandhavers. Nog maar niet te spreken van het beleid van de Milieu politie in Amsterdam. Die kunnen alleen maar zeuren over een simpel foldertje ter grootte van 7 x 21 cm dat ze dan op straat hebben gevonden maar bij de pas in onze buurt ingestelde ondergrondse afvalbakken zie je nooit en te nimmer iemand terwijl de rotzooi die er naast gepleurd wordt met de dag erger wordt.Bladzijde 21Ergens is het allemaal zo belachelijk hoeveel regeltjes er zijn gemaakt in Amsterdam die geen hond naleeft. Een voorbeeld: Op de pas onlangs ingegraven ondergrondse vuilniscontainers zie je dan een nummer staan wat je dan kan bellen als de bak eventueel vol is of niet open wil gaan b.v. omdat er ook nog van die malloten er van alles inpleuren zodat de klep komt vast te zitten. Nou dan moet je voor de aardigheid eens zo een nummer bellen en krijg je in het gunstigste geval een antwoordapparaat dat mededeelt dat de medewerkers bezig zijn en/of kun je soms een antwoord inspreken en onderwijl staat die bak maar bak te zijn en gooit iedereen de rotzooi er maar naast en zie je geen kip verschijnen. Goed waar waren we ? lekker van de hak op de tak springen en een beetje raaskallen op zo een weblog is best leuk en dan nog het idee hebben dat er nog mensen zijn die het misschien nog lezen ook. Is nu dinsdag 7 december om half tien s,morgens en ging laat naar bed en werd alweer om 5 uur wakker en kon de slaap niet vatten en dan ga ik er maar af want dan lukt het toch niet meer. Zal wel met de spanning weer te maken hebben van de telefonische uitslag morgenmiddag of ik nog een poosje verder kan doorleven en niet allerlei onderzoeken meer moet ondergaan en mijn grootste angst is en blijft die rottige chemo-kuur die er dan overblijft als er onverhoopt weer wat wordt aangetroffen maar laten we maar hopen dat dit niet het geval is. Longen waren immers schoon maar ja, aan het bloed kunnen ze zien of er iets mis is dus effe nog een rotnacht tegemoet en dan ( als de uitslag goed is) alles eens proberen van me af te gooien tot het eerstvolgende onderzoek van 4 mei a.s. dus pas in 2006,Nog 2 weken en dan gaan we weer de goede kant wat het licht betreft en hebben we het ergste gehad en ik haat de winter en hou van de zomer. Vreemd eigenlijk dat ik nu al 6 jaar van dag tot dag leef en elke dag weer dankbaar ben dat ik er nog ben want laten we eerlijk zijn. Doodgaan kan altijd nog al ben ik er 100 % van overtuigt dat het niet ophoudt bij de dood straks en daarom ben ik er eerlijk waar helemaal niet bang voor. Natuurlijk heb ik perioden gehad dat ik het liefste was doodgegaan ter plekke en kan me nog heel goed voor de geest halen dat ik na een zware operatie gewoon onze hond in de hoek van de ziekenkamer zag staan en hem dan riep niet wetende dat ze me morfine hadden toegediend tegen de pijn en gewoon dingen zag die er niet waren en mijn god als ik daar nog aan terugdenk wordt ik echt niet goed en die angst zal altijd wel blijven bestaan dat nog een keer mee te maken allemaal. Geef het je te doen als je 3 weken niet mag eten en door een infuus gevoed wordt en als je na een week of 2 weer een beetje op geknapt bent en je de schalen met avondeten aangereikt ziet worden en de lucht ervan het water in je mond doet stromen maar het dan niet mag hebben. Ik denk nog aan al die pakken tomatensap die ik heb gedronken want zie zijn overigens heel goed voor de opbouw van ijzer of zoiets. Ach, iedereen heeft denk ik wel eens in het ziekenhuis gelegen en elke keer als ik erin lag was het voor mij werkelijk een openbaring ( en nog steeds) hoe lief die verpleegsters en broeders zijn en MOET het wel een roeping zijn denk ik zelf. Vooral die surinaamse verpleegsters waren zo ontzettend aardig en lief en s,avonds kwamen ze een poos bij je bed zitten dan om je moed in te spreken als je door de pijn het soms niet meer uithield en ik geef het je te doenals je daar zo ligt met een diepe wond van 30 van cm die niet dichtgenaaid mag worden vanwege de kans op infectie in de buikholte door de darmlekkage en dan langzaam moet dichtgroeien en toen hij eindelijk dicht zat na enkele maanden ging het hele spul een half jaar later weer open en nu nog verder omdat een groot gedeelte van de lever eruit moest. Vreemd eigenlijk dat ik nu achter die computer zit en ergens wel prettig om mijn “ei” es kwijt te kunnen op zo een weblog gek genoeg. Zo raar dat allemaal dingen naar boven “borrelen” die je dan blijkbaar hebt verdrukt en laten we eerlijk zijn heb je eigenlijk ook niet de tijd het allemaal te verwerken want het ene onderzoek was nog niet voorbij of het andere begon alweer en zo werd je “genezen” verklaard waarop ze een maand later weer die uitzaaiingen in de lever vonden dus blijft het “zwaard van damocles”toch steeds maar boven je hoofd hangen en probeer ik er maar zo min mogelijk aan te denken en van elke dag te genieten.Het leven gaat in zo een enorm rap tempo dat het lijkt of de jaren vliegen en ik hoor er wel meer mensen over. Het lijkt soms wel of de tijd sneller gaat maar heeft geloof ik te maken met ouder worden. Oud worden is een ramp en heb ik altijd al gevonden en kom dagelijks in een bejaardencentrum en zie dan die oudjes die op “hun” manier dan nog wel gelukkig zijn maar moederziel alleen thuis wonen vaak als ze hun partner hebben verloren. Heb een goede vriend Jaap en is ook al 80 geloof ik en die maakt er nog wat van en heeft nog zijn stacaravan aan de kust waar hij dan nog naartoe gaat. Zelf ga ik niet meer naar de caravan en hebben mijn vrouw en zoon die overgenomen en het trekt me daar niet meer zo.De gezelligheid van vroeger is er weg en ik heb er vanaf 1971 gestaan. Had vroeger een polyester zeilboot voor de deur staan van de caravan en ging dan al voor dag en dauw als het mooi weer was ermee de zee op en nam de motor, zeil, hengels, bier en de hele kolerezooi mee en zat dan al prinsheerlijk op zee om half negen s,morgens voordat de grote meute er aankwam uit Amsterdam en vrouw en kinderen kwamen dan meestal een paar uur later en trof ik vanzelf wel aan dan. Verder de hele dag op het strand een beetje ronddolen en als er wind genoeg was op het zeil zo heerlijk achterover liggen met je benen buiten boord, 1 hand aan het roer , pilsje in het bereik de kust langs varen vanaf Bloemendaal tot voorbij Zandvoort Zuid waar al die bloterikken liggen en dan weer op het gemakkie terugvaren en onderweg kennissen tegenkomen o.a. Louis uit Zandvoort die dan met zijn boot de toeristen meeneemt voor zo een tochtje langs de kust en andere kennissen en vrienden van me. Ja jongen, dan ben je de koning te rijk en heb je geen buitenlandse reizen nodig en is Nederland ook mooi maar het is altijd maar afwachten met het weer en dat is vervelend omdat ook vaak de zee te ruw is dat met de boot de zee opgaan niet verantwoord was want zo groot was ie nou ook weer niet want ik heb hem zelfs meegenomen op een trailer naar Zuid-Frankrijk en ermee op de Middellandse Zee gevaren. Was wel makkelijk want je kon in de boot alle bagage pleuren en had dan veel ruimte verder in de auto en zat toch lekker ruim gedurende die lange reis naar Zuid Frankrijk bijvoorbeeld.Bladzijde 22Was wel lachen met die boot en soms ging ik wel eens met de boot richting de pier van Ijmuiden en nam eens een vriend mee van de camping en is toch wel een behoorlijk stukkie hoor zo vanaf Bloemendaal naar de Pier zo op het zeil maar toen we daar zo beetje aangekomen waren sloeg het weer om ja en dan moet je nog terug en worden de golven in mum van tijd een stuk hoger en dat wil je dan wel weten, gelukkig had ik altijd een buitenboordmotor bij me voor dat soort gevallen want op de wind dan terugkomen lukt gewoon niet en daar ga je dan met zijn tweeën retour richting Bloemendaal waar mijn trailer op het strand stond en ik zie die kop van die snuiter langzaam maar zeker witter en witter worden en was op het laatst bijna groen van zeeziekte want dat gaat dan op en neer dat wil je niet weten en moet je de boot wel goed op de kop van die golven tegelijk houden anders sla je om. Guus, zo heette hij, werd steeds nerveuzer en zieker maar ja je kan maar een keer het strand op dan met die hoge golfslag en moet je een moment afwachten dat je op de top van zo een golf mee kan zeilen richting strand en ik kon moeilijk zo halfweg tussen de pier en Bloemendaal het strand opgaan want zou van mijn langs zal ze leven niet meer die branding ongeschonden doorkomen als ik eenmaal aan de kant was dus was het enige wat Guus restte maar het water in te springen en ben ik zo dicht mogelijk naar de kant gevaren wat overigens poepie link is omdat daar de golven veel hoger zijn maar ik kon hem moeilijk laten verzuipen en sprong hij overboord en zwom naar de kant en kon ik met een noodgang verder de zee opvaren waar het water rustiger was. Heb gewacht tot ie veilig aan de kant was en ben verder gevaren en de boot was lichter en was wel zo ervaren dat ik in Bloemendaal zonder problemen de hoge branding doorkwam en was gewoon effe op het juiste moment wachten tot er zo een golf aankomt en kun je gas geven en de top van zo een golf het strand opschuiven en is een heerlijk gevoel als je dan zo wordt “opgepakt” en het strand opglijdt en dan die verbaasde koppen maar ja ik was het gewend.Heb ….tig luchtbedden en ballen en ook wel toeristen naar de kant gesleept als er die gevaarlijke Oostenwind blies en dat is heel gek. Vlak aan het de kant is het bij sterke Oostenwind nl. erg rustig en voel je de wind niet maar zodra je met een luchtbed iets te ver de zee opgaat daalt de wind naar beneden en krijgt dan vat op zo een luchtbed en daar ga je dan en terugroeien met je handen heeft dan geen zin. Ja was een mooie tijd en pakt niemand me af en heel vaak zat ik al heel vroeg terwijl “het spul” nog sliep in de caravan, al op zee omdat je al voor de meute kwam de afrit af mocht omdat er anders geen doorgang meer is naar beneden en er allemaal toeristen zitten dan en alleen maar lastig voor hen en voor jezelf. Een ervaring vergeet ik mijn leven niet meer. Zit daar zo s,morgens heerlijk bij heel rustig water zo een beetje 200 meter uit de kust in die boot en was nog vroeg en zie je her en der de eerste strandgangers aankomen en hoor ik opeens een harde klap onder mijn boot en ik kijk overboord en zie nog net een hele grote bruine rug wegschieten en wat dat nou geweest is weet ik heden ten dage nog niet maar dat het groot en hard was weet ik nog wel en sinds die tijd ben ik toch altijd een beetje angstig geweest vooral als ik met mijn garnalennet door de zee liep want je zal maar weer zoiets groots tegenkomen.Over het bootje en over toeval en geluk : We rijden op een gegeven moment ergens in Zuid Frankrijk op een weggetje in the middle of knowhere en had ik de boot gemakszuchtig helemaal volgepleurd met bagage en er geen rekenschap mee gehouden de boel goed te verdelen en als doende leert men want we rijden over een soort drempel of gleuf en de trailer maakt een smak en krak breekt doormidden met de boot erop en daar sta je dan op een b-weggetje ergens in Frankrijk met alleen naast je een huis met een grote loods erachter. Ik ga naar dat huis toe en je wilt het geloven of niet en ik zie daar een man die achter zijn huis een grote contructie-werkplaats heeft en een lasserij. Ik vertel hem mijn verhaal en hij klopt me op de schouder en zegt dat hij ooit eens in Holland was geweest en met pech langs de weg stond en een Hollander hem naar een garage heeft gesleept en floot op zijn vingers en kwamen er een paar werklui aan en laden we alles in de auto en sjouwden ze de kapotte trailer naar binnen en hij zou voor ons de trailer keurig lassen en een stevig verbindingstuk bevestigen zodat het niet weer zou breken maar had even een dag nodig en zijn we naar een naburige camping gegaan en beviel ons daar zo goed dat we er nog een paar dagen extra zijn gebleven.Anderdaags kon ik de gerepareerde trailer ophalen met de boot en hoe ik ook aandrong wilde hij beslist geen geld aanpakken en was blij iets terug te kunnen voor een Hollander. Gek he ? Is dat nou toeval allemaal ? Eigenaardig.Ach joh, we hebben een leuk leven gehad toch wel. Enkele malen verhuurde ik mijn stacaravan in Bloemendaal zomers en kocht dan uit de krant of zo een adria-caravannetje van zo een 3 meter lang met voortent en alles erop en eraan en trokken we met dat ding erop uit door Europa heen. Zo door Frankrijk naar Bordeauux die kant op en dan zo langs de Pyreneeën weer richting Zuid-Frankrijk en dat was nog het leukste eigenlijk. Niet weten waar je s,avonds terechtkomt en elke keer weer een andere plek. Bij terugkomst was ik dat ding dan weer zo zonder verlies kwijt aan een Duitser of zo op de camping en zo kwam Jan Splinter door de Winter ( zomer) en konden we zo weer de stacaravan van onszelf in. Ach weet je, het was gewoon ons tweede huis feitelijk en als je er al vanaf 1971 staat ken je echt elk boompje en struikje wel en al was het op de camping dan ook wel fijn was zo een reis heerlijk. Lekker s,avonds zelf mosselen halen uit zee en die lekker bakken en mijn zoon ving dan met zo een schietding van die inktvissen en was hij echt goed in en gaven we altijd aan die Fransen. Ik hou van de fransen maar komt misschien ook omdat ik de taal spreek. Ging dan ook meestal naar die Campings Municipal in Zuid-Frankrijk want was het altijd oergezellig. Fransen zijn heel anders als Hollanders. Hollanders zijn klitterig vaak op vakantie en vooral die campings waar veel Hollanders kwamen bbbrrrrrrrr…. Je kent het wel: Komen we nu bij jou een bakkie koffie drinken en MOETEN jullie morgen bij ons een bakkie drinken en zo. Fransen zijn heel anders en meer op zichzelf en “lijken” daardoor afstandelijk voor de Hollander maar s,avonds werden dan de tafels aan elkaar geschoven en had je bij die Fransen van die lange tafels en werd er wijn gedronken, gegeten, gezongen gelachen en wat vooral opviel was dat het na een uur of 11 rustig en doodstil was en lag iedereen te maffen en s,morgens weer vroeg op. Tja wat dat betreft ben ik toch een Hollander want we hadden een leuk stel getroffen op de camping een zekere Marc en Irene en hadden een plek op zo een soort plateautje en moest je oppassen want via een weggetje links kon je naar de w.c. en als je recht vooruit liep flikkerde je van het plateau af dus wij in het dorp van die grote wijndingen gehaald waar een kraantje aanzit en heerlijk keuvelen en drinken met Marc en Irene bar gezellig en zo een grote fust met zo een kraantje eraan is eigenlijk een beetje teveel van het goede en dat bleek ook zo een beetje later in de nacht..Onder het plateau waar we kampeerden stonden op een rij een aantal franse caravans van een grote familie en was een leuk stel joh. Elke avond de tafels tegen elkaar daar beneden en dan eten en drinken en werden de lege flessen zo een beetje opgespaard en lagen aan de voet van ons plateau zo pak em beet een 6 meter lager of zo. Goed, vrouwtje moest even piesen en verdwijnt in de nacht en vagelijk meende ik iets van gerinkel van flessen te horen maar we keuvelden gezellig door maar wie er ook opdaagde. Geen vrouwtje, dus wij toch maar eens op onderzoek waar ze was gebleven en liepen het paadje af naar beneden en naar de w.c. maar daar was ze ook al niet dus begonnen een beetje ongerust te worden en zijn de nogal grote camping maar overgelopen waar het werkelijk stik en stikdonker was en die fransen maken er de gewoonte van al bijtijds in bed te liggen. Tja opeens zagen we in de verte een schaduw ronddolen en gelukkig bleek dat mijn vrouwtje te zijn. Tja…… rode wijn wil nogal aantikken vooral als je de glaasjes steeds maar uit zo een kraantje kan bijvullen uit een fust die op tafel staat en is madame i.p.v. het weggetje naar beneden prompt rechtdoor gelopen en is rechtstreeks van het plateau afgeflikkerd bovenop de stapel gespaarde flessen blijkbaar van de fransen wat het gerinkel dus was en is ze later opgeklauterd en door de wijn beneveld en duisternis maar gaan dwalen over de camping blijkbaar en had werkelijk geen benul waar ze was en dat zijn nog eens leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch ? Wat een geraaskal he ? Dat je het nog uithoudt dit allemaal te lezen ? Maar goed het is nu 7 december 2006 om half vijf s,middags dat ik dit neerpen en MIJN dag kan niet meer stuk want heb juist een paar uur geleden telefonisch bevestigd gekregen door mijn prof uit het AMC dat mijn leverecho oke was en verder mijn bloed ook prima en hoeft hij me niet meer terug te zien omdat de vijfjaarstermijn verstreken is en ik feitelijk “genezen” ben verklaard van die rottige kanker maar ja. April 2000 werd de familie en ik ook al gefeliciteerd dat er geen uitzaaiingen verder waren en toch vonden ze 3 maanden later 3 lever-uitzaaiingen en neem ik alles maar onder “voorbehoud”We leven wel in een beetje enge tijd vind ik zelf wat ziektes betreft. Van de week nog een zoon van iemand die ik elke avond zie en nog jong tegen de veertig die maagkanker heeft, net een uur geleden belde me iemand dat bij haar vriend 37 jaar oud nierkanker en lymfklierkanker is vastgesteld, voorts een vrouwtje met borstkanker van amper 40 jaar en een nog jonge snuiter met zaadbalkanker en kort geleden hoorde ik dat een vriendin van mijn oudste dochter ook al op 37 jarige leeftijd is overleden en waar komen al die rotziektes toch opeens vandaan en nu ook veel bij jonge mensen ? UMTStraling ???Wie zal het zeggen ? Ben een beetje aan het klooien op de computer en heb links en rechts op forums en weblogs mijn Amsterdamse Weetjes gezet en tel ik de dagen af die er nog te gaan zijn tot aan de gemeenteraadsverkiezingen a.s. 7 maart 2006. Elke dag zet ik er op nog 100 dagen te gaan …, nog 99 dagen te gaan……enz. enz. en probeer elke dag iets erop te zetten wat voor de Amsterdammer van belang kan zijn en ook een beetje bewustwording te kweken aangaande problemen die er spelen in Amsterdam. Is gewoon leuk om te merken dat steeds meer mensen het gaan lezen en werkt het toch een beetje als “katalysator” en dat wil ik ook graag. Paul de Leeuw heeft een mooi liedje over een steen die hij in een rivier gelegd had de hele loop van de rivier kan veranderen en beïnvloeden en zo is het feitelijk ook. Alles zit aan toevalligheden aan elkaar vast immers en kan soms ook een kwestie van leven of dood zijn want je zal maar in een auto zitten en een tegenligger krijgt een hartverlamming en komt op jouw weghelft dan kan een fractie van een seconde verschil maken tussen leven en dood en gek eigenlijk allemaal en daarom moet je in het leven ook een beetje geluk hebben. Zag kort geleden een vreselijke documentaire over vliegtuigrampen en zag toen de re-constructie van die vliegramp boven Frankrijk waarbij een Russisch vliegtuig in botsing kwam met een vliegtuig uit Zwitserland en er honderden Russische schoolkinderen zijn omgekomen op weg naar een vakantie in Spanje. Hoe is het te begrijpen dat 2 vliegtuigen in dat onmetelijke vliegruim tegen elkaar boten op een hoogte van 9 km ?10 meter lager of hoger had verschil gemaakt tussen leven en dood. Een vader verloor zijn vrouw die als begeleidster was meegegaan en ook 2 kinderen en heeft het verdriet niet kunnen verwerken en enkele jaren later werd er bij de verantwoordelijke verkeersleider aangebeld in diens woning en werd hij doodgestoken door de wanhopige vader. Fouten van deze verkeersleider en nalatigheid waren de oorzaak van de crash op 9 km hoogte maar dan nog denk ik dan hoe in godsnaam juist kruislings deze vliegtuigen tegen elkaar aan konden vliegen als je nagaat dat 9 km 9000 meter is en hoe lullig het eigenlijk is geweest dat juist net op dat ene punt ze elkaar tegenkwamen en kruisten. Kan me wel iets bij de wanhoop van de vader van die kinderen voorstellen.We leven maar zo een beetje raak eigenlijk met zijn allen en de een komt en de ander gaat en gaat men al weer gauw over tot de orde van de dag en dood vergeet gauw en is maar goed ook. Sommige dingen blijven je als mens bij en die vergeet je je hele leven niet meer en ik noem maar die zoektocht in de Duinen bij Bloemendaal naar dat vermiste meisje in 1986 uit Ijmuiden.Helaas is ze nooit gevonden,Ons werd gevraagd op de camping waar we al jaren stonden met een vaste plaats om als vrijwilliger mee te helpen zoeken samen met de brandweer en de politie en maakten we een lange rij en zochten zo systematisch de duinen af naar dat kind. Zo raar dat sommige dingen verzwegen worden en nooit in de krant komen want “we” vonden 3 dode mensen in de duinen waarvan er een nog aan een boom hing en de andere 2 al in verregaande staat van ontbinding. Schijn veelvuldig voor te komen dat mensen zich om het leven brengen maar komt feitelijk niet in de krant om mensen niet op het idee te brengen denk ik. En ja in zo een duingebied heb je plekken waar jaren geen mens komt door de dichte begroeiing en kan het dus voorkomen dat je er al jaren en jaren ligt en nog maar de vraag of ze je vinden want de vossen vreten je ook aan flarden en vinden ze niks meer van je terug. Ik zit nu weer effe achter de computer te typen en soms zit ik een beetje op internet te pielen en is wel grappig dat die mafkees Lodeweijk Asscher van de PVDA in Amsterdam ook een weblog is begonnen. Wordt er uitgemaakt nu voor landverrader en meer van dat moois en ligt ook een beetje aan de man zelf want ik denk dat menigeen die dit leest ook mij wel effe flink ervan langs zou willen geven maar dat is nou het mooie van zo een weblog dat je de boel mooi kan blokkeren. Ik denk dat het zo een beetje zo in zijn werk gaat: Tenminste zo het idee dan maar. Je krijgt zo een adres toegestuurd en gaat in eerste instantie even kijken maar ja kan me er ook wel iets bij dat je al gauw afhaakt en op den duur de neiging hebt om net als die Lodewijk Asscher mij ook allerlei verwensingen naar het hoofd te slingeren en mede te delen dat je wel iets beters te doen hebt dan deze onzin allemaal te lezen.Bladzijde 24Vind het zelf wel grappig als je al zo ver bent gekomen dat je deze zin kunt lezen en denk dat je nu woedend je kop tegen het scherm van je monitor slaat en gelijk de computer uitzet of op zijn minst een even diep ademhaalt om geestelijk weer een beetje tot rust te komen maar eerlijk is eerlijk. Je kan me niet verwijten dat ik geen zelfkennis heb en daarom is de naam leipelowietje wel leuk toch ? Weet je, het is echt een heel vreemd gevoel de laatste dagen en ik merk dat het gesprek wat ik gisteren met de prof voor de telefoon had me toch meer heeft gedaan dan dat ik zelf dacht. Het is voor het gevoel hetzelfde dat als je feitelijk b.v. al geselecteerd bent voor het vuurpeloton en je je er geestelijk al helemaal op hebt voorbereid en vrede mee hebt te zullen gaan sterven en dan opeens weer uit de rij gehaald wordt met de mededeling dat je nog verder mag leven en hoor je er opeens weer “bij” Dat zal denk ik ook de reden zijn dat ik de laatste dagen zo slecht slaap. Gisternacht heb ik zeggen en schrijve denk ik 4 uur geslapen en ook vannacht maar een paar uur. Net of ik nu nog extra moet genieten van de geschonken tijd ??Het is nu ik dit type alweer een dag verder en heb vanmorgen even contact gelegd met de zorgverzekering en dan merk je dat we zo langzamerhand “allemaal in de luren” worden gelegd met de huidige regering. Het wordt alleen maar allemaal slechter en duurder voor de mensen en de scheiding tussen de arme en rijke mensen neemt met een rap tempo toe en zal zich uiteindelijk wel gaan wreken in de maatschappij. Juist vanmorgen las ik dat er 64.000 jongeren tussen de 18 en 28 jaar op woonruimte wachten in de regio Amsterdam. Amstelveen en Diemen en bestaan er nu al wachtlijsten van 11 jaar en meer en het probleem zal alleen maar erger en erger gaan worden vrees ik en zal t.z.t. gaan escaleren in maatschappelijke onrust en de verkiezingen komen eraan en zul je zien dat “de mensen” toch weer fout gaan stemmen en beïnvloed worden door de pers en media die op strategische punten allemaal hun partijpolitieke journalisten hebben zitten om de “massa” te bespelen met vaak foutieve informatie en als dan de verkiezingen geweest zijn zitten de dames/heren weer op het pluche en begint weer het eten uit de “ruif” al zal dit wellicht wat minder gaan worden omdat “zegt men” strengere regels gaat toepassen maar het gezegde is” eerst zien en dan geloven.” Ach ja. Politiek, wat zal het de doorsnee burger een worst wezen en ik ken een heleboel mensen die niet eens meer gaan stemmen omdat ze zeggen dat het toch geen zin heeft allemaal en dat is feitelijk erg dom maar maak het ze maar eens wijs. Zolang er nog brood bij de bakker ligt en ze naar de pulpprogamma,s kunnen kijken op t.v. zoals talpa wat zullen ze zich druk maken. ? Slechts een enkeling heeft er oog voor dat het helemaal fout gaat met de natuur en ook de luchtvervuiling in Amsterdam en kan ik per jaar steeds meer merken. Ik sprak laatst een paar schilders en die vertelden me dat ze in de Van Woustraat aan het schilderen waren en dat ze verplicht waren om na het aanbrengen van de grondlaagverf binnen enkele dagen de toplaag van glansverf aan te brengen omdat er anders zich op de verflaag reeds een zwarte aanslag had genesteld waardoor de verf uiteindelijk niet goed “pakt” Een ieder die wel eens zijn kozijnen schoonmaakt zal zelf kunnen ervaren dat er binnen een paar dagen een smerige zwarte fijne stoflaag opzit die vaak ook nog eens behoorlijk hardnekkig is en zijn allemaal roetdeeltjes die in de lucht aanwezig zijn van o.a. de auto,s in de straten en van de vliegtuigen boven de aanvliegroutes in Amsterdam.Niemand wil een stapje terug doen en voor 29 euro zit je tegenwoordig met Easyjet of andere prijsvechter in Barcelona en hupakee daar gaat weer zo kreng de lucht in en je wilt niet weten hoeveel troep er tijdens de start ( en ook landing) uit die motoren komt. Ach, eigenlijk zijn we met zijn allen bezig de ondergang te zoeken in een rap tempo en zijn we ziende blind geworden en ook in het bejaardenhuis waar ik elke dag kom zeggen de oudere mensen dat zij ook zelf merken dat b.v. een moordaanslag of dergelijke gewoon als doodnormaal gaan ervaren in Amsterdam b.v. terwijl als dat vroeger gebeurde de kranten er vol van stonden. Al met al een verharding van de maatschappij die er beslist niet beter op wordt helaas.Heb helaas het ongenoegen iemand te kennen die een criminele zoon heeft en keer op keer in de fout gaat en wat het ergste is dan vooral oudere mensen te pakken nam bij een een giromaat of zo en trapte zo een oudje die op de grond lag nog gewoon een gebroken bekken en jatte dan de fiets af. Keer op keer wordt dat kreng dan weer opgepakt en zit zijn ( meestal niet eens lange straf) uit en begint zodra hij vrijkomt weer te stelen en te roven totdat hij “weer tegen de lamp loopt” en weer eens een paar maanden detentie krijgt . Zou ook niet direct een oplossing weten maar m.i. zou een eiland ergens met een groot hek eromheen met een hoog stroomvoltage ( dodelijk) een prima oplossing zijn. Gewoon op zo een eiland zetten met meer van die imbecielen die toch nooit en te nimmer meer te helpen zijn en dan nooit meer loslaten. Oplossing zou ook kunnen zijn die klanten op van die ouwe coasters te zetten en dan boor ik er vooraf wel van die kleine gaatjes erin onder de waterlijn en dan de zee opsturen en niet reageren op hulpsignalen. ( wrang grapje van me hoor) maar ja daar ben ik dan ook wel weer leip genoeg voor. Hoe kun je een maatschappij die al verkankerd is weer herstellen ? Er is nog wel een kans mits er maar een goede regering komt en de steden bestuurd gaat worden door daadkrachtige bestuurders en niet door dat halzachte botergedoe wat b.v. hier in Amsterdam rondloopt en totaal geen kennis van zaken heeft en al ruim 60 jaar een grote meerderheid vormt in deze stad in politiek opzicht. “Pappen en nathouden” is de slogan en “bij elkaar houden” en meer van die onzin en ze hebben allemaal niet door dat er “geen weg meer terug” is . Amsterdam ondergaat momenteel een hele verandering en ook die huichelaars in de politiek zijn voor geen cent meer te vertrouwen en blijkt nu weer met een rechtzaak a.s. maandag waarbij mensen die al meer als veertig jaar een woning huren er gewoon worden uitgeprocedeerd door een bikkelharde projectontwikkelaar die dan de woningen gaat samenvoegen en woekerwinsten gaat maken op de dan te bouwen luxe-appartementen die dan gekocht worden door de laten we het maar noemen “de betere hogere klasse” want Jan met de Pet kan het nooit opbrengen zo een koopprijs. Het meest ergelijke is dan eigenlijk dat de stadsdeelpolitiek dan een/tweetjes maakt met zo een projectontwikkelaar en dat zijn dan nog partijen meestal die het socialisme in hun vaandel hebben dragen en ook bij die woningen op de Albert Cyupmarkt liep zo een gezagsdrager rond die zich een slag in de rondte rommelde en sjoemelde met bouwvergunningen dat wil je niet weten. Neen politiek is niks voor mij en zijn allemaal gluipers die als je even niet oplet je bij wijze van spreken een dolk in de rug steken en dat flikken ze als het moet nog bij mensen van hun eigen partij en kleur n.b.Bladzijde 25.Maar goed, genoeg over de politiek. Dat is nu eenmaal een “slangenkuil” en zal het altijd wel blijven en is het niet anders en moeten we maar aan wennen. Juist vanmiddag hoorde ik op dat radio dat er op de wereldtop in Montreal ook al geen harde besluiten zijn genomen door n.b. 160 landen ten aanzien van de beperking van de vervuiling van het milieu en zeggen die hufters dat ze al blij zijn dat Amerika, Rusland, Saoudie Arabië e.d. niet gelijk hun veto hebben uitgesproken maar dan wel in de toekomst “verder willen praten” over de wereldwijde beperking van uitstoot van vieze stoffen om de atmosfeer niet verder te vergiftigen i.v.m. het “broeikaseffect” Men gaat dus nu weer allerlei “werkroepen” vormen en “commissies” die de zaken gaan bespreken en evalueren en zodoende wordt alles weer op de “lange baan” geschoven en neemt de vervuiling hand over hand toe. Winstpunt was dat China nu ook wel wil medewerken maar dat MOETEN ze immers wel want de ook in China kennen ze inmiddels de smogvorming in de grote steden en dan te bedenken dat de economische groei daar nog moet beginnen.Voor MIJ staat gewoon vast dat we ten onder gaan en er geen weg meer terug is helaas omdat niemand ( en dan vooral die imbeciele Amerikanen) geen stap op de plaats willen maken en dat zijn immers de grootste vervuilers van het milieu met die krankzinnig grote auto,s die er rondrijden en waar de benzine stukken en stukken goedkoper is als bij ons en dan te bedenken dat het Amerikaanse leger met de uitstoot van al die gassen de grootste vervuiler is op aarde. Trouwens heb ik het toch niet zo op de Amerikanen begrepen want je moet toch immers wel een heel misdadige inslag hebben om op 2 steden met een totaal onschuldige bevolking atoombommen te gooien zoals ze hebben gedaan op Hiroshima en Nagasaki in 1945. Weet ook wel dat er hele bomtapijten werden gelegd in de oorlog op Duitse steden en vergeet niet wat Hitler heeft aangericht met zijn V2 in Londen en het bombardement van Rotterdam in 1940 maar toch…..Ergens hadden mensen toen nog een schijn van kans maar die hebben ze feitelijk met die enorme verwoestende atoombommen nooit gehad. Ach, oorlog is vreselijk en zal altijd wel inherent zijn aan het verschijnsel “mens” want wij zijn toch in feite het ergste levende wezen wat op deze aardkloot ronddoolt ? Als je de mensen kent ga je van de dieren houden zegt men en zo is het ook wel. Op zo een stukje planeet van net 40.000 km omtrek weten ze niets beters te doen dan elkaar te bevechten en te vernietigen en is dat al eeuwen en eeuwen zo en meestal dan nog om geloofsovertuigingen en om een ander hun geloof op te dringen of om HUN geloof te laten domineren en ook nu staat dat weer te gebeuren en zal er denkelijk in de toekomst een grote oorlog plaatsvinden tussen de islam en de christenen en alle tekenen wijzen erop dat het langzaam maar zeker die kant op gaat en is niet meer te stoppenVoordeel is gelukkig dat als het milieu zich ontwikkelt zoals het nu gaat in een wel heel rap tempo, er denkelijk helemaal geen oorlog komt omdat de mens zichzelf dan grotendeels uitgeroeid zal hebben vanwege de steeds maar toenemende luchtvervuiling en men langzaam maar zeker “stikt” in zijn eigen uitstoot van giftige stoffen.De mens is zo enorm kortzichtig en daar wil je geen weet van hebben. Als je nagaat dat als je de aarde b.v. ziet als een ronde bal of sinaasappel er in feite maar een heel dun vliesje omheen ligt wat je amper kan zien en dat heet dan de “dampkring”De dampkring is dus in feite niets anders dan een soort “vel” van lucht wat de aarde omgeeft en zorgt dat mens en dier er kunnen leven. Deze dampkring wordt vnl. gevormd door de grote bossen en wouden in het Amazonegebied maar men is druk bezig deze helemaal weg te kappen omdat vooral de Westerse wereld zo een behoefte heeft aan het z.g. tropisch hardhout voor hun tuinmeubeltjes en anderszins en gaat voorbij dat deze bossen de voedingsbodem zijn van de dampkring dus ervoor zorgen dat wij, mens en dier, kunnen ademen.Geld verdienen is op dit moment belangrijker als denken aan de toekomst van toekomstige generaties na ons en ook de huidige wereldleiders hebben wat dat betreft een bord voor hun kop en denken niet vooruit en alleen maar in de termen van nu en nogmaals het grote geld verdienen en de “economie” en “beursberichten” en “aandelen” en gaan helemaal voorbij dat de wereld helemaal naar de kloten gaat met het huidige beleid en ik heb al eerder hier gezegd dat een klein kind kan bedenken dat als je uit zo een aardbol van net 40.000 km omtrek uit het inwendige allemaal die smurrie ( olie) gaat halen en dit gaat verbranden in de atmosfeer dit ervoor zal zorgen dat dat dunne vliesje wat dampkring heet om de aarde, alleen maar meer en meer vervuilt gaat worden en reeds jaren al is in diverse hoofdsteden die idiote smogvorming al waar te nemen en op sommige windstille dagen zie je over een stad als Athene een deken van een bruine smog liggen en dit verschijnsel zie je ook in heel veel andere steden ( nu al dus…!!) boven steden als Tokio, New York etc, etc, etc,. en nog willen of kunnen ze niet zien, zoals vandaag met die conferentie in Montreal over wereldwijde beperking van uitstoot schadelijke stoffen de ernst van de situatie en stapt men er gewoon overheen en gaat dan eerst “werkgroepen/commissies” vormen zoals ik al zei. Uit olie en de afvalstoffen ervan wordt behalve benzine zoveel andere dingen gemaakt en ik heb wel eens gedacht dat als ter plekke alle voorwerpen zouden smelten waar olie in is verwerkt dit een effect zou hebben dat de mensheid eens wakker zou schudden. Gaat u maar na. Plastic is een van de eigenschappen van olie en het eerste wat wegvalt is de computer en het toetsenbord waarop ik zit te tikken en valt mijn plastic balpen uit elkaar en vloeit de inkt over tafel. Mijn pakje tabak ligt nu los op tafel omdat het plastic zakje is verdwenen. De video is opeens een vormeloos geheel alsook uw t.v. die vn.l. uit plastic bestaat en uiteraard werkt niets meer ervan omdat geleiders en onderdelen in dit apparaat ook weer van plastic zijn. Uw planten staan opeens in de kamer met hun lelijke oorspronkele pot want de sierpotten van plastic zijn weg, Uw auto staat voor de deur en is het dashboard verdwenen net als de kunstoffen bumpers, de binnenkant van de portieren, de raamsteunen, zijspiegels, front van de autoradio kortom alles wat van plastic is. Mijn gulp staat wijd open omdat de plastic ritsluiting van mijn broek is verdwenen en de buurvrouw staat naakt voor het raam aan de overkant omdat haar nylon blouse is opgelost en de beha uit elkaar is gevallen. Mijn gordijnen zijn naar beneden gefikkerd omdat de plastic ophanghaken weg zijn en stelt u zich dat nu eens voor dat dus ALLES wat van plastic is in een fractie van een seconde zou verdwijnen en DAN zou u pas eens kunnen aanschouwen dat niet alleen de brandstof zoals benzine, diesel, kerosine voor vervuiling van de atmosfeer zorgt maar ook al die dingen van plastic dus die uiteindelijk op den duur in de verbrandingsovens terechtkomen en weliswaar dan gefilterdde schoorstenen verlaten van de verbrandingsovens maar reken maar dat de nodige rotzooi heus wel in de atmosfeer terechtkomt en zo zorgen we ervoor dat in een rap tempo het broeikaseffect gaat ontstaan. Bladzijde 26.Bent u wel eens naar een Blokker geweest of van die andere frutselwinkeltjes zoals Wibra, Zeeman en moet U voor de aardigheid eens kijken hoeveel plastic rotzooi er verkocht wordt aan speelgoedjes en andere prularia en dergelijke wat uiteindelijk na een korte tijd weer in de afvalbakken terechtkomt en dus uiteindelijk weer in de vuilverbrandingsovens en hupakee jongens weer een stoot luchtvervuiling de lucht in jagen waar je u tegen zegt. Heeft u b.v. wel eens in een supermarkt rondgelopen waar alleen al de snoepafdeling ontelbare soorten en zakjes heeft liggen en als die allemaal leeggegeten zijn verdwijnen ook die plastic zakjes in de vuilniszak en ga zo maar door en er is NIEMAND die feitelijk de waanzin stopt van de zelfvernietiging uiteindelijk waar wij allemaal in feite mee bezig zijn. Jaren en jaren geleden hoor je dan van die politieke mafkezen zeggen dat met ingang van dan en dan er alleen nog maar plastic boodschappentassen zouden mogen worden verkocht die volledig afbreekbaar zijn en zou men overgaan op verpakkingen van papier en dergelijke. Na een tijdje hoor je niemand er verder meer over en wie nu langs een kaasafdeling loopt ziet de duizenden pakjes plastic liggen waarin de kaas dan verpakt zit en/of worst of anderszins. Soms wou ik maar dat die droom dat het plastic( residu dus van olie) zo maar zou oplossen eens waarheid werd ook in zo een supermarkt en zou het een complete chaos in de vakken worden maar ja “I had a dream” en om eerlijk te zijn koop ik ook die rotzooi in de supermarkt en waarom niet. De vernietiging van het milieu is immers toch onomkeerbaar en de tijd dat WIJ nog mogen leven moeten we maar het beste er van zien te maken. Een pluspuntje is dat men gisteren 11 december 2006 op de wereld top conferentie met 160 landen heeft afgesproken in 2012 in ieder geval verder te praten. Je houdt het echt niet voor mogelijk ! OVER 6 JAAR !!Het amazonegebied ( is dus de groene long van de aarde) die zorgt voor aanvulling van de zo benodigde zuurstof van mens en dier wordt met een ENORM tempo op dit moment jaar na jaar kaalgehakt en als je nagaat dat het gebied zo groot is als West-Europa en er jaarlijks 25.000 km2 !!!! verdwijnt kun je nagaan hoe hard dit gaat en zal op den duur het hele gebied verdwenen zijn dus ook in feite een van de grootste “longen” van moeder aarde. Maar wat kan dat allemaal die klootzakken schelen in die multinational-bedrijven die alleen maar interesse hebben in winstcijfers, aandelen en economische groei en je moet nog oppassen ook met die klanten want voor je het weet wordt je als aktievoerder daar ter plekke doodgeschoten zoals ook aktievoerder Angel Shingre is overkomen en hij werd vermoord door vijf huurmoordenaars. Laten we maar gewoon berusten in het feit dat de aarde eigenlijk is opgegeven in die zin dat er op een gegeven moment niet meer voor mens en dier erop te leven is al ben ik er wel zeker van dat de natuur zelf zich altijd zal aanpassen en zullen er wel weer nieuwe planten e.d. ontstaan die zich aanpassen dan aan het vergiftigde klimaat en wie weet zelfs ook nieuwe levensvormen. Over levensvormen gesproken heeft het mij altijd van jongs af aan enorm aangetrokken waarom er feitelijk zoveel verschillende menssoorten op die relatief kleine aarde aanwezig zijn want zet maar eens een neger, een zweed, een Japanner en een eskimo b.v. naast elkaar en zie je toch duidelijk verschillen en hoe zijn die in godsnaam ooit ontstaan . Ik hoop niet dat u vind dat ik doordraaf maar kan het niet zo zijn dat er toch ergens een veel hogere intelligentie aanwezig moet zijn in het heelal die wij niet kunnen bevatten ( zie mijn voorgaande verhaal over die verschijning in de lucht in Italië) en dat we “misschien” een proeftuin zijn van deze intelligentie en dat we dit dan “god” noemen want het is toch opmerkelijk dat elke volkstam die ze op aarde hebben ontdekt wel “een god” aanbidt en de een noemt het Allah, de ander Christus, Boeddha enz. Het is toch allemaal heel frappant dat er zoveel dingen zijn waarvan de mensen niet weten hoe ze zijn ontstaan en neem b.v. de Paaseilanden met die reusachtige beelden,, de grote pyramide achtige gebouwen in het Atzekengebied, de enorme grote pyramiden in Egypte en de ruïnes van Stonehenge waarvan men zegt dat het een symbolische poort is naar het hiernamaals of de hemel en dat het is gebouwd om astronomische redenen en dat men met behulp van stonehenge de positie van de zon en maan t.a.v. de aarde is te bepalen en zelfs nu in het heden kunnen we met behulp van stonehenge zonsverduisteringen voorspellen. Dan is het nog maar de vraag wie en hoe men die enorme stenen en kunstwerken destijds heeft kunnen maken en kunnen verplaatsen en hebben ze wel allerlei theorieën op papier gezet maar niemand weet feitelijk hoe en op welke wijze de enorme stenen zijn verplaatst en dan nog niet eens hebben we het over die enorme grote pyramiden in Egypte en hoe die zijn ontstaan ooit. De enorme beelden op de Paaseilanden spreken ook tot ieders verbeelding . Verder is het heel frappant dat er in Peru op de grond allemaal afbeeldingen zijn aangebracht kilometers lang en dat je alleen op grote hoogte er dan structuur in ziet en zuidelijk een tekening aangeeft. Voorts zijn er grottekeningen gevonden van circa 2000 voor Christus die duidelijke afbeeldingen laten van ruimtemannen met helmen op en antennes en meer van die vreemdsoortige toestanden en eren de Kayapo Indianen uit Brazilië ( bestaan al 4000 jaar n.b) nog steeds jaarlijks de goden die uit de hemel neerdaalden en hebben dan een ritueel kostuum ontworpen wat in sterke mate overeenkomt met de gevonden grottekeningen.Het is natuurlijk te gek voor woorden dat wij de illusie hebben dat wij de enigen zullen zijn in het onmeetbare universum en ergens geloof ik zelf wel dat er een intelligentie is die ons “in de gaten houdt” en ingrijpt als we het te bont maken net zoals in de tweede wereldoorlog er tijdens de raids met bombardementsvluchten zo immens veel flying objects werden gezien ofwel ufo,s en is het ook opvallend dat er steeds regelmatig van die graancirkels zomaar verschijnen en zijn van een zodanige perfectie en tekening en omvang dat deze ONMOGELIJK zijn na te maken en gaat u eens voor de aardigheid naar http://members.chello.nl/~p-stortelder/gc/indexgc.htm ( copieër dit adres en voeg het in uw antwoordbalk) en ziet u voorbeelden van graancirkel die onmogelijk door mensenhanden kunnen zijn gemaakt. Zo sterft het van de raadsels waar geen hond een verklaring voor heeft en hoop ik diep in mijn hart dat als het fout mag gaan lopen en er inderdaad “misschien” eenBladzijde 27buitenaardse intelligentie is die ons voor ramspoed zal behoeden. De mysteries zijn op aarde van die aard dat veel altijd wel een mysterie zal blijven ondanks dat de “wetenschappers” denken het fijne ervan te weten;Neem nou Atlantis wat me altijd enorm geboeid heeft :Het verdwijnen van Atlantis ongeveer 9500 v.Chr. valt samen met het einde van de ijstijd, wat wordt geschat op 10.000 v.Chr. Dit is wel heel toevallig en volgens veel atlantologen is dit ook de oorzaak van de vernietiging van Atlantis. Het is alom bekend dat er tegen het einde van de ijstijd sprake was van veel aardbevingen, overstromingen en andere wereldwijde rampen. Dit is aangetoond door de ijslagen op de Noordpool te analyseren en door verschillende andere wetenschappelijke methodes. Tijdens deze rampen zijn ongeveer 70% van de toenmalige zoogdieren uitgestorven waaronder: de sabeltandtijger, mammoet, de holenbeer en nog veel meer.Indien we Atlantis willen vinden, zullen we het moeten zoeken op het continent Antartica. Het is het minst onderzochte gebied ter wereld en verbergt de meeste geheimen. Als Atlantis bestaan heeft, moet het daar onder het ijs liggen, in ieder geval nog een gedeelte er van. Waarschijnlijk is er met de laatste verschuiving van de magnetische polen een enorme verandering in het weer opgetreden welke Atlantis onder het ijs heeft bedolven. Tot nu toe heeft onderzoek aangetoond, dat we pakweg 12.000 jaar geleden nog met de mammoeten samen leefden en dat Siberie (ineens!) enorm kouder werd. Mammoeten die nu nog gevonden worden zijn van het ene op het andere moment bevroren. Dit kan alleen als er iets gebeurd is wat wereldwijde gevolgen heeft gehad. Precies aan de andere zijde van de aardbol ligt Antartica, gek genoeg lees je nooit over welke effecten daar opgetreden zijn in de periode dat de mammoeten uitstierven. Andere gebieden in de wereld hebben daar beduidend minder last van gehad. Een magnetische poolverschuiving zou in ieder geval een verklaring kunnen zijn voor het verdwenen Atlantis. Al meer dan 2000 jaar is men in de Westerse wereld gefascineerd door het verhaal over Atlantis, een raadselachtig welvarend eilandenrijk uit de oertijd, dat door een of andere ramp plotseling onder het zeeoppervlak verdween. De bewoners waren goede ruiters en vooral vaardige zeelieden, die een machtige vloot van 1200 schepen bezaten waarmee ze alle oceanen doorkruisten. Ze beschikten bovendien over een hoge kennis van bouwkunst, astronomie, astrologie, wiskunde enzovoort. Sinds het einde van de vorige eeuw zijn er niet minder dan 2000 boeken verschenen en tal van films en liederen gemaakt over dit mysterieuze paradijs op aarde, dat werd verzwolgen door de woeste golven van de zee. Waar komt dit verhaal vandaan? Is het louter fantasie of liggen er ware historische gebeurtenissen aan ten grondslag. Omstreeks 9.500 voor Christus verdween het door een wereldwijde catastrofe naar de bodem van de zee en wiste daarmee haast ieder spoor van zijn bestaan uit: “De oude hoofdstad was rijk aan natuurlijke bronnen en er was voedsel in overvloed. Hoge bergen boden beschutting tegen de noordenwind en over de weiden zwierven dieren zoals olifanten en paarden, die dronken uit meren en rivieren. De oude hoofdstad van Atlantis een streng geometrisch uitgebouwd systeem van concentrische cirkels met om beurten een ommuurd eiland en een kanaal, met een totale doorsnede van 22,5 km. Op het cirkelvormige centrale eiland waren er sportterreinen, het koninklijk paleis en een tempel, toegewijd aan de zeegod Poseidon, beschermeling van de stad. Het hoofdeiland werd helemaal ingesloten door een cirkelvormig 183 meter breed kanaal. Daarrond was opnieuw een ringvormig eiland, 365 meter breed, met een paardenrenbaan, een kazerne en een grote binnenhaven. Het was gescheiden door een even breed kanaal van de derde buitenste landring. Aan één kant liep een kanaal rechtstreeks van de zee doorheen dit geometrische complex tot een binnenhaven in het centrum. Over de hele wereld zijn er naar schatting 500 mythische verhalen over een “aards paradijs” dat ten onder ging door een zondvloed, vuur aardbevingen. In de Keltische en Germaanse mythologie wemelt het van verhalen over verzonken landen, o.m. voor de kust van het Franse Bretagne. We treffen eenzelfde scenario aan in mythen van Midden-Amerika, bij de eskimo’s en de Hopi-Indianen in Noord-Amerika, in de Boedhistische en Hindoeïstische godsdienst, en ook in de Bijbel. Overbekend is het verhaal van “de Hof van Eden” met Adam en Eva en later de zondvloed, waaraan Noe met zijn Ark ontsnapte. Ze beschrijven allemaal in grote lijnen precies dezelfde geologische en klimatologische gebeurtenissen. Dat kan géén toeval zijn. Er zou wel eens één en dezelfde waar gebeurde catastrofe aan ten grondslag kunnen liggen.Bladzijde 28Kortom, er zijn nog zoveel raadsels en toch heel frappant opnieuw dat in alle beschavingen men het heeft over een soort van godheid en dat er ook “gebeurtenissen” hebben plaatsgevonden die op zijn minst heel merkwaardig zijn te noemen allemaal en men het heeft over sterren die de 3 wijzen uit het oosten begeleidden en dergelijke. Het is o zo jammer dat ik niet de oplossing kan meemaken net zo men als dat ik nog kan meemaken dat astronauten naar Mars zullen gaan en daar verblijven terwijl dit nog maar peanutts zijn in feite met de afstanden die er zijn in lichtjaren tot andere zonnestelsels en planeten en zou het immers wel heel arrogant zijn van ons aardbewoners te veronderstellen dat we de enige levende beschaving zijn in het immense heelal en wellicht zijn er al tal van beschavingen die 1000 x verder zijn als ons in de technische ontwikkeling en kunnen zij zich verplaatsen met een snelheid en manier waar wij totaal geen weet van hebben en heb ik zelf kunnen constateren ooit in Italië met wat voor snelheid zo een object zich plotseling kan verplaatsen. Reeds vanaf die tijd is mijn belangstelling voor buitenaardse intelligentie ontstaan en kan me best voorstellen dat er misschien wat lacherig op gereageerd zal worden en dat moet dan maar en kan me niks schelen feitelijk ook. Ook in Nederland heb ik een aantal jaren geleden samen met een aantal andere campinggasten heel vreemde objecten en lichtverschijnselen waargenomen boven zee in de nacht en staat het voor mij buiten kijf dat er wel degelijk een “leven” is buiten het aardse en voor ons bevattelijk. Als je b.v. de “zwarte” gaten neemt in het heelal zijn die ook weer zo interessant en weet geen wetenschapper er een verklaring voor te geven b.v.Onderzoekers hebben een superzwaar zwart gat ontdekt dat blijkt te werken als een kolossale dynamo, zo werd deze week bekend. Hoe is het mogelijk om energie te onttrekken aan een zwart gat? En wat is er eigenlijk bekend over deze mysterieuze objecten? 1. Wat is een zwart gat? Dat is simpel. Het is zwart omdat het geen licht geeft, en het is een gat omdat er van alles in verdwijnt. Een zwart gat is een gebied in het heelal met een extreem sterk zwaartekrachtsveld. Licht heeft een snelheid van 300.000 kilometer per seconde – de hoogst mogelijke snelheid in de natuur. Bij een zwart gat is zelfs die enorme snelheid onvoldoende om uit de greep van de zwaartekracht los te komen. Er kan dus niets uit een zwart gat ontsnappen, zelfs geen licht. Een zwart gat is in feite een eenrichtingsdeur in het heelal: je kunt alleen naar binnen, maar nooit meer naar buiten. 2. Hoe zie je een zwart gat?Niet. Althans, niet direct. Zwarte gaten zijn per definitie onzichtbaar – ze zenden geen enkele vorm van straling uit. Maar de invloed die ze op hun omgeving uitoefenen, is wél waarneembaar. Wanneer er gas naar binnen wordt gezogen, wordt dat door het sterke zwaartekrachtsveld enorm versneld en verhit. Nog voordat het gas voorgoed in het zwarte gat verdwijnt, zendt het daardoor energierijke röntgenstraling uit. Die kan geregistreerd worden door telescopen in een baan om de aarde. Ook uit de beweging van naburige sterren en gaswolken is het bestaan van een zwart gat soms af te leiden. Maar het gaat altijd om indirecte waarnemingen. 3. Bestaan zwarte gaten wel echt?Geen twijfel mogelijk. Moderne röntgentelescopen, hebben de omloopsnelheid gemeten van rondzwierende sterren en wervelende gasschijven. Uit die snelheidsmetingen kun je de afmeting en de massa van het onzichtbare centrale object berekenen. Vaak gaat het om zo veel massa in zo’n klein gebiedje, dat een zwart gat echt de enige mogelijke verklaring is. Andere supercompacte objecten zouden namelijk niet onzichtbaar zijn, maar juist enorm veel straling produceren. 4. Hoe onstaan zwarte gaten? Laat de natuur haar gang maar gaan, dan ontstaan ze vanzelf. Overigens zijn er twee soorten. De ‘stellaire’ zwarte gaten zijn een paar keer zo zwaar als de zon, maar niet groter dan een paar kilometer. Ze ontstaan wanneer een zware ster aan het eind van zijn leven explodeert als supernova. De kern van de ster stort dan ineen tot een zwart gat. ‘Superzware’ zwarte gaten zijn veel groter, en zijn een paar miljoen of zelfs een paar miljard keer zo zwaar als de zon. Ze houden zich schuil in de kernen van de meeste sterrenstelsels. Waarschijnlijk vormen ze een onvermijdelijk bijproduct van het ontstaan van sterrenstelsels. 5. Hoe veel zwarte gaten zijn er? Vele triljoenen (een triljoen is een 1 met achttien nullen). Vrijwel elk groot sterrenstelsel – inclusief ons eigen Melkwegstelsel – heeft een superzwaar zwart gat in zijn kern. Dat betekent dat er al tientallen miljarden superzware zwarte gaten in het heelal zijn. Stellaire zwarte gaten zijn nog veel talrijker, gezien het aantal supernova-explosies. In het Melkwegstelsel komen er naar schatting al honderd miljoen voor, aldus berekeningen van de Amsterdamse hoogleraar Ed van den Heuvel. Het dichtstbijzijnde stellaire zwarte gat is hier misschien maar vijftien lichtjaar vandaan. 6. Zijn zwarte gaten gevaarlijk? Wel als je er willens en wetens op afvliegt: voor wie de ‘horizon’ van een zwart gat passeert, is er geen weg meer terug. Op aarde hebben we echter geen last van de triljoenen zwarte gaten in het heelal; die bevinden zich op veel te grote afstanden. Het sciencefictionbeeld van allesverslindende zwarte gaten die kris-kras door de ruimte zwalken, berust dan ook op fantasie. Zelfs wanneer de zon zou veranderen in een zwart gat, zou de aarde gewoon haar baantjes blijven draaien, hoewel er dan natuurlijk geen leven meer mogelijk is door het ontbreken van licht en warmte. Bladzijde 297. Hoe onttrek je energie aan een zwart gat? Dat lukt alleen als het zwarte gat ronddraait, en omgeven wordt door een schijf van heet gas. De zwaartekracht van het roterende zwarte gat vervormt de omringende ruimte. De magnetische veldlijnen in de gasschijf raken daardoor strak opgewonden. Het gevolg is dat het zwarte gat een beetje wordt afgeremd, en het binnendeel van de gasschijf extra wordt verhit. De universiteit van Tübingen heeft voor het eerst zo’n kosmische dynamo ontdekt met de Europese röntgenkunstmaan XMM-Newton, op ruim honderd miljoen lichtjaar afstand van de aarde. De extreem hoge temperatuur van het binnendeel van de gasschijf kan alleen verklaard worden door deze dynamowerking. 8. Zijn zwarte gaten echt zwart? Volgens Stephen Hawking niet. De gehandicapte theoreticus uit Cambridge heeft voorgerekend hoe er heel af en toe elementaire deeltjes uit een zwart gat kunnen ontsnappen, dankzij het onzekerheidsprincipe uit de quantumfysica. Zwarte gaten ‘verdampen’ dus heel langzaam, en hoe lichter ze worden, des te sneller dat gaat. Als er tijdens de oerknal microscopische zwarte gaatjes zijn gevormd (zo groot als een atoomdeeltje, maar even zwaar als de Mount Everest), moeten die nu ongeveer explosief verdampen. Misschien dat sommige gammaflitsen – energierijke explosies in het heelal – op die manier verklaard kunnen worden. 9. Wat voor nut heeft een zwart gat?Geen enkel. Tenminste, voorlopig. Het ziet er niet naar uit dat er binnenkort maatschappelijke toepassingen gevonden zullen worden voor de kosmische stofzuigers. Maar in theorie zou dat wel mogelijk zijn. Een klein zwart gat in een baan om de aarde kan als ultieme vuilstortplaats dienen, en bovendien de hele wereldbevolking van energie voorzien. En grote geesten als Hawking en Richard Gott van de Princeton-universiteit beweren serieus dat je een zwart gat misschien kunt ombouwen tot een tijdmachine. In principe. Voorlopig blijft dat voer voor SF-auteurs. 10. Wat zit er in een zwart gat?Een raadsel. Of, zoals astronomen zeggen, een singulariteit. Onze natuurkundige theorieën verliezen in een zwart gat hun geldigheid. Niemand weet wat zich achter die geheimzinnige eenrichtings-horizon afspeelt. Maar gespeculeerd wordt er volop. Volgens Lee Smolin van de Harvard-universiteit ontstaat er bij de geboorte van elk zwart gat in ons heelal een nieuwe kosmos in een andere dimensie. Zwarte gaten als de takken en twijgen van een ‘multiversele’ stamboom. Wie durft nog te beweren dat wetenschap saai is? Al met al is uit bovenstaande wetenschappers en hun verklaringen dus op te maken dat er zoveel onduidelijkheden zijn en is het eigenlijk niet te “bevatten” dat het universum miljarden en miljarden planeten, sterren, zwarte gaten e.d. telt en wie zouden wij “Aardbewoners” wel zijn om glashard te kunnen beweren dat wij het voorrecht zouden hebben alleen als levende wezens in dat universum te verblijven. Neen, voor MIJ staat gewoon vast dat er meerdere beschavingen moeten zijn in het heelal en dat die misschien op hoger “niveau” bevinden in de technologische ontwikkeling als wij ons zouden kunnen voorstellen in onze stoutste dromen.Dit zijn allemaal onderwerpen waar een “normaal” mens niet aan denkt dagelijks maar toch wel iets om stil bij te staan soms en besef je feitelijk dan de “nietigheid” van de mens in het geheel in het universum en dat we in feite waanzinnig en krankjorum bezig zijn onze eigen planeet ( tenminste wat betreft bewoonbaarheid) te verwoesten. Mijn god wat heb ik vele nachten zo op een heldere nacht in Bloemendaal aan Zee niet de pracht van de sterrenhemel aanschouwt en hoe nietig voel je je dan als mens.Dat gevoel zal denk ik maar weinig mensen beschoren zijn en daarom ook heb ik de naam genomen van leipelowietje omdat “de massa” ( zie voorgaande zinsnede,s bij de beginpagina,s) dit allemaal toch niet zal begrijpen en het liefst overgaat “tot de orde van de dag” en er is niks mee als je tot die groep = massa behoort, maar als je anders denkt als anderen heeft meestal te maken met je instelling, wat je hebt meegemaakt, je roots, ervaringen in het leven en dat vormt iemand zoals hij is en ben gewoon blij dat ik op 62-jarige leeftijd dit allemaal nog mag typen op het wonder van “onze” huidige technologie en wel te weten op zo een p.c. en het dan ook nog eens mag verwoorden op zo een weblog en een ieder vrij te laten of hij het wil lezen of niet maar geeft een enorme bevrijding eens je gevoelens te kunnen uiten op deze in feite onpersoonlijke manier, en je geen idee hebt of “iemand” het oppikt en/of dat je in je uppie maar wat zit te schrijven maar dat maakt me geen bal uit. Het idee dat ik misschien enkele mensen kan benaderen die net zo denken als ik doet me al goed en wie weet breng ik ook wel mensen tot bezinning al ben ik bang, de massa kennende, dat er eerder lacherig gedaan zal worden maar dat neem ik dan maar voor lief.Reeds eerder heb ik al verwoord dat “opiniepeliers” het vaak bij het rechte eind hebben door slechts een beperkt aantal geselecteerde mensen te benaderen wat al aangeeft dat zo een kleine peiling al gauw weerspiegelt de stem/mening van de gehele kudde ( = massa dus) Vroeger werd dit aangeduid als de “grauwe trosmassa” Als ik heel eerlijk ben heeft “de kudde” gelijk zich zo te gedragen omdat het leven in feite kort is en zo om. Voor je het weet ( en dat merkt iedereen boven de 60) heb je die leeftijd en begin je al een beetje aan het “aftellen” en gaat nadenken over de tijd die je nog rest en het einde van je bestaan op je af komt. Ook zeggen mensen vaak dat het lijkt of de tijd steeds sneller gaat naarmate je ouder wordt en misschien is dat ook wel zo wie zal het zeggen. Tijd is zo een raar begrip en vooral de laatste tijd zegt iedereen dat het wel lijkt of er een “tijdsversnelling” gaande is en heb je net bij wijze van spreken de kerstboom afgetuigd en kan je weer beginnen hem op te tuigen. Ik denk dat een ieder dat wel meemaakt en wat daar de oorzaak van is ?? Misschien straling of wat dan ook ? Wie zal het zeggen. Wij mensen leven immers ( zeker de laatste tijd en “zal alleen maar erger worden “met de plaatsing overal van die UMTS masten) in een “deken” van straling en zitten er midden in en niemand weet de effecten op langere termijn en gaat iedereen voorbij aan de waarschuwingen van geleerden, kinderartsen e.d. Zal wel net zo gaan als met asbest dat het decennia duurt voordat men gaat toegeven dat inderdaad de straling zeer gevaarlijk is voor de mens maar genoeg hierover en heb ik het al uitgebreid over gehad. Wat m.i. een mens NOOIT moet doen is zijn ik verdoezelen en anders je te gaan voordoen als wie je bent. Doe maar gewoon en dan doe je gek genoeg zegt men vaak en zo is het ook. Of je nu bent gezegend of geboren met intelligentie of zonder en/of je ouders nu rijk of arm zijn. Heb al eerder gezegd dat echt arm zijn ook niet fijn is om te leven maar dat als je “rijk” bent in feite het ook allemaal maar “te leen” hebt en er een dag komt dat je alle “rijkdom” weer moet afstaan dus is “rijk” een vreemd begrip eigenlijk. Wie is nu rijker feitelijk ? De oliebaron die met zijn jacht op de Middellandse zee vaart waar op het dek zijn helikopter, sportwagen staat en allemaal bloedmooie meiden om hem heen drentelen of Ome Joop die met zijn roeibootje op een mooie zonnige dag op de Vinkeveense Plassen zit te vissen met zijn vrouw waar hij zielsveel van houdt. Zo is het toch ? Moet in dit geval denken aan de hoogmoed van sommige mensen wat me eens overkomen is. Ben ten dele opgegroeid bij zeer rijke mensen wars van enige kapsones en van “gewone” afkomst en die in niets veranderden in hun gedrag en kan dan ook die “kakkers” niet uitstaan. Een voorbeeld: Toen ik indertijd nog met dat meisje was waar ik altijd mee naar Zuid-Frankrijk trok werden we op een avond uitgenodigd bij kennissen van haar vader op een van de kerstdagen. Haar vader was directeur van een fabriek in chemische grondstoffen en Amsterdammer en haar moeder een lieve franse vrouw die goed met me overweg kon maar pa helaas wat minder vanwege mijn levenstijl toen al, en ook de weigering bij hem in “de zaak” te komen. Ben altijd een eigenwijs stuk vreten geweest dus. Maar goed, het ging om een rijke familie waar we op bezoek zouden gaan op een van de Kerstavonden ze en hadden diverse modezaken o.a. in de Kalverstraat en de villa was gelegen nabij het kopje van Bloemendaal . Prachtig huis en alles was in vol ornaat. In het begin werd je netjes voorgesteld en zaten er een kapitein van een grote reder en meer van die apekoppen met een belangrijke functie. Het diner ging nog prima en was best gezellig maar tja,… toen kwamen de flessen op tafel en begon het spul steeds luidruchtiger te worden en ook een beetje ordinair in uitlatingen en zo naar elkaar toe. Al gauw bleek de kapitein een kamer te hebben opgezocht met de vrouw van een van die apekoppen en omgekeerd lag die hufter weer te rotzooien ergens in de tuin met de vrouw van die kapitein en ging de gastvrouw m.i. een beetje behoorlijk aangeschoten mij ook een beetje proberen te “versieren” Ja kom zeg, ik was 22 jaar geloof ik en dat lijk was iets van in de veertig en dan op die leeftijd een “oud lijk” in mijn ogen en liet blijken niet van die escapades gediend te zijn en bovendien behoorlijk onbeschoft t.o.v. mijn vriendin en ja hoor…. Daar begon Madam met haar bezopen kop op een gegeven moment tegen me aan te lullen terwijl menigeen het kon horen: “Zeg knul. Hoe vind je nou om als “jongen van het volk” zoiets mee te mogen maken in zo een mooie villa en al die pracht en praal om je heen” of zoiets wat ik me herinner. Nu moet je weten dat de villa van mijn tante ( die ik mama noemde vroeger) 3 verdiepingen had n.b. met op de 1e etage een badkamer op de 2e etage een badkamer en op elke etage 4 kamers en 3 logeerkamers totaal + een mooie tuin en dan nog een mooie flat met uitzicht op zee aan de kust en dan zegt zo een trut zoiets tegen je. Heb gelijk van repliek gediend en dat gezegd en dat het allemaal geen indruk op me maakte en gelijk gezegd dat ik het “niveau” van haar gasten nog nooit had meegemaakt bij mijn familie en of ze zich niet schaamde zo hooghartig te doen, Tja…….. Kon gelijk vertrekken natuurlijk ze was des duivels en heb gelijk mijn biezen gepakt en meisje ging uiteraard mee met me en zijn lekker uitgegaan in Amsterdam. Anderdaags MOEST ik excuses maken van mijn a.s. schoonpa (ik was in ondertrouw) aan die hufters en anders wilde hij niks meer met me te maken hebben. Dus………… Dat kon ie mooi in zijn r……..t steken en dat zijn dan dingen waar ik achteraf o zo blij om ben nu op oudere leeftijd dat ik geen concessies heb gedaan en denk er met genoegen aan terug dat kolerewijf heerlijk te kakken te hebben gezet ten overstaan van die andere gladjakkers met al hun kapsones. Later is hij wat bijgetrokken maar was de verhouding wel grondig verstoord en omdat ik mijn allereerste meisje weer tegen het lijf liep is de verhouding met zijn dochter ook op den duur verbroken. Haar moeder was een schattige Franse knappe vrouw maar pa……. Zou continue oorlog geweest zijn en maar goed dat het zo verlopen is achteraf eigenlijk Bladzijde 30Het is nu midden in de nacht om 2.00 uur s,morgens op 13 december 2005 en het merkwaardige verschijnsel doet zich de laatste week voor dat ik maar enkele uren per nacht slaap en dan wakker wordt en de slaap niet meer kan vatten. Heb dit nooit gehad en zelfs voor de zwaarste operaties sliep ik als een roos en kan dit niet verklaren. Weet niet precies hoe ik dit kan verklaren en maakt me een beetje angstig in die zin dat het net is of ik “mijn tijd” nog even doelmatig moet gebruiken omdat het in feite “geschonken tijd” is voor me naar aanleiding van de mededeling van de prof verleden week dat ik voor die darm- en leverkanker feitelijk “genezen” ben verklaard en niet meer voorlopig hoef terug te komen na 5 jaar elk jaar en allerlei halfjaarlijkse controle-onderzoeken te moeten ondergaan met de nodige spanningen elke keer weer en menigeen zal begrijpen wat ik bedoel. Het is net alsof ik voor mijn gevoel mijn “resttijd” nog goed moet benutten en heb geen idee waar deze “gejaagdheid’” en rusteloosheid nu vandaan komt. Het is net alsof je de extra tijd nog optimaal wilt benutten, en heel vreemd gevoel eigenlijk nuBen daarom maar weer achter de computer even gekropen om een bladzijde vol te pennen en is het alweer 30 bladzijden wat is volgeschreven met onzin wellicht en verhalen maar “het staat” er nu toch maar mooi en is opgeslagen op de computer en op een floppy en kan ik mijn doelstelling “iets na te laten” voor mijn kinderen waarmaken. Dit zal me niet in dank worden afgenomen door mijn kinderen in die zin dat ik nu al weet dat zij zullen zeggen: Moet iedereen dit nu weten ? Ja, vind ik zelf, Ik maak ZELF wel uit WAT ik doe en HOE ik het doe en hoe ik leef en als hun verwekker hebben ze dit gegeven maar voor lief te nemen. Immers: VOORDAT zij bestonden had ik al een heel leven achter de rug en is het aan mezelf dingen te verwoorden en zeker als ik me er lekker bij voel zoals nu. Kan het iedereen aanbevelen maar is wel vreemd dat tijdens het schrijven van zo een weblog, zoals ik overigens al eerder mededeelde de ene na de andere herinnering of anekdote opborrelt en is het het beste m.i. alles neer te pennen wat je op dat moment opkomt en er niet over te gaan zitten nadenken of verbeteren want dat schiet niet op en dan verdwijnt denk ik ook de “inspiratie” Soms is het net of ik voor mijn geestesoog als het ware “een boek” aan me voorbij zie gaan aan “gevoelens” en “gedachten” die ik anders steeds maar weer “opsluit” maar nu eindelijk kan loslaten in de wetenschap dat er ergens een kopie van al die gedachten is opgeslagen op een floppy en/of computer. Vreemd verhaal ? en ik hoop maar dat u me nog kunt volgen maar tja….. u weet het: Leipelowietje en de naam van dit weblog zegt het al dus MIJ valt niks te verwijten toch ? Lekker makkelijk zult u zeggen maar ik wordt gek van al die zwarte lettertjes op een witte ondergrond en daarbij kan ik me best iets voorstellen vooral omdat ik alles zo een beetje aan elkaar schrijf maar dat moet u maar voor lief nemen want dan kan ik zoveel mogelijk neerpennen op 1 bladzijde en er hebben me al gemaild enkelen die de bladzijden per keer uitprinten en snap echt niet dat ze dit doen maar goed. Zullen me misschien een aardige jongen vinden en straks die uitgeprinte bladzijden nog eens doornemen als ik er niet meer ben en blijft er toch “iets tastbaars”over……Nu ik dit type, ligt zoals gewoonlijk op mijn schoot te knorren mijn lieve Poekie een lapjespoes en kijkt dan zo af en toe schuin omhoog naar het monitorbeeld waar de zwarte lettertjes aaneengeregen worden en geeft blijkbaar het zachte getik op de toetsen voor haar neus misschien een rustig gevoel want ze ligt dan meestal te knorren. Verleden jaar september heb ik Poekie opgehaald ergens in Amsterdam West uit een nest. Stond op marktplaats aangeboden en ik denk op een zondag: ik ga effe kijken en daar waren nog 4 katjes. Toen ik binnenkwam kwamen 3 van die poesjes gelijk op me af en lieten zich strelen en aanhalen net alsof ze zichzelf “wilden verkopen” en aanprijzen. Op de bank echter lag Poekie lekker op haar gemak de boel te aanschouwen met haar voorpootjes onder zich opgevouwen en keek een beetje hooghartig, tenminste zo leek het naar me alsof ze wilde zeggen: Bekijk jij het maar even….Ik lig hier goed. Poekie is een zwart-witte lapjespoes met van die mooie symetrische tekeningen op haar wangen en is het net of ze onder haar ogen van die leuke zwarte druppels heeft hangen en een blik die je doet wegsmelten. Haar bazin gaf me de raad Poekie niet te nemen omdat ze zo afstandelijk was en niet zo aanhalig en juist DAT sprak me aan in haar want iets in haar blik zei me dat het een lieve en slimme poes was en dat zou in alle opzichten later dan ook blijken en heb ik haar meegenomen naar huis en kan me best voorstellen dat zo een kameraadje in huis voor de meeste mensen een openbaring is en hoe je op het laatst een intens contact met zo een beestje gaat krijgen. Poekie is nu 15 maanden en volgroeid en mijn god wat is het een zindelijk beestje, Het eerste wat ze s.morgens doet na het verschonen van de kattebak is er op te kruipen en vanaf het begin af aan heb ik haar gewend aan oude kranten en bevalt me het beste en blijft de boel mooi schoon verder. Altijd, waar ik ook ben of even ga liggen of zit komt ze even later naar me toe en gaat bij voorkeur dan op mijn borst liggen als ik in de achterkamer wel eens t.v. kijk, met haar snuitje zo pal voor me en uitgestrekte poot die ze het liefste dan zachtjes op mijn mond legt. Soms heeft ze wat ik noem haar “speeluurtje” en gaat ze me uitdagen. Ik loop dan door de kamer en vanuit een hoek of onder een tafel vandaan springt ze dan tegen me op om me aan het schrikken te maken lijkt wel en als ik reageer gaat ze zo in de hoek staan met gebogen hoge rug en staat dan zo schuin gespannen als een boog om weg te schieten en als ik een beweging maak rent ze als een raket weg om even later schielijk om de hoek te kijken en dan op me af te komen heel uitdagend met die hoge rug en zo zijwaarts langzaam op me af lopend . Zo een leuk gezicht. Uiteindelijk raken we dan “in gevecht” op het bed of op de bank en duikt ze met platte oren op mijn hand en grijp ik haar niet zachtzinnig beet en gooi haar weg waarna ze weer fanatiek mijn hand gaat aanvallen en de aanval opnieuw opent. Ze zorgt er altijd haar nagels ingetrokken te hebben en als ze in mijn hand bijt gaat dat met een tederheid en zachtheid toch wel die me elke keer weer versteld doet staan want zo een poes of hond kan immer, als ie wil behoorlijk doorbijten maar doet dit nooit bij een “baas”Als je de mensen kent ga je van de dieren houden en dat klopt ook wel. Het meeste verdriet heb ik nog steeds over Sasza de Golden Retriever van mijn vrouw waar ik het al eerder over had. Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet de vele videobanden zien die ik heb gemaakt van onze vakanties en uitstapjes en ook de “gevechten” die ik had met hem en is het 7 januari a.s. toch alweer 3 jaar geleden dat hij dood is. Maar goed laten we dit onderwerp maar afsluiten want ik merk nu ik dit type weer emotioneel wordt. Bladzijde 31Het is nu ik dit schrijf weer een dag later en zei net het onderwerp af te willen sluiten maar dat is niet goed denk ik zelf want anders ben ik bang dat ik volgend jaar nog steeds geen videoband kan zien van Sasza de hond dus vooruit maar effe.Ach ja, Ben samen met hem 33 dagen naar Zuid-Frankrijk getrokken in 1999 waarna een half jaar later die rottige kanker werd vastgesteld bij me. Tof man, alleen met zo een mooie hond, ( want dat was ie) op de voorbank naar het zuiden afreizen en heb je je kameraad bij je. Onderweg overnachten in een klein tentje samen ergens bij Lyon en anderdaags weer op pad en verder rijden naar het zuiden en iedereen die me passeerde of langs me reed keek gek op dat ze i.p.v. een mens zo keurig rechtop de hond zagen zitten. Aangekomen aan de kust ergens zocht ik een kampeerplaats op zowat vlak aan het strand waar WEL honden waren toegestaan want uiteraard mocht dit niet overal. S,nachts sliepen we gebroedelijk naast elkaar en al vroeg in de ochtend trokken we samen naar het vlakbij gelegen lange zandstrand waar op dat tijdstip nog geen mens zat en het zand nog helemaal strakgetrokken door de wind in de ochtendzon lag. Het mooiste vond hij dan de auto uit te rennen en als een kanonover dat strand te gaan rennen en zag je overal de sporen van zijn poten en het opstuivende zand. Dat waren eigenlijk nu achteraf de mooiste momenten in mijn leven. De opkomende zon en dan dat zachte gekabbel van die prachtige azuurblauwe zee en de zachte bries en god wat gaf dat allemaal een gelukzalig gevoel. We verbleven meestal tot een uur of 12 op het strand waar we een grote parasol hadden en andere spulletjes en gingen s,middags naar de tent wat eten en een siësta houden of een eind te gaan wandelen of zwemmen in een van de binnenmeertjes daar. In de namiddag gingen we meestal weer naar het strand en ik kende in korte tijd er zoveel mensen en ze waren allemaal gek op Sasza want het was een lieverd en inherent aan het type hond. Golden Retrievers zijn van nature heel lieve en aanhankelijke beesten.Het was , zeg ik zelf zonder overdrijven, een van de mooiste honden in zijn soort en had een brede kop en een krachtige uitstraling waar je u tegen zegt. Ik had ook heel veel bekijks als ik door het dorpje liep in Canet-Plage en we hadden het fijn samen en vooral toen mijn vrouw , oudste dochter, jongste dochter en kleindochter ook aankwamen een 2 weken later en in een appartement verbleven enige kilometers bij ons vandaan. Mijn jongste dochter is nu 19 en mijn kleindochter is 17 dus schelen amper en al vroeger was het zo idioot toen ze kleiner waren en ze b.v. op de trampoline sprongen allebei in Bloemendaal aan Zee en dan de een zat te roepen: Papa kijk es, en de ander Opa kijk es, mensen snapten er geen moer van natuurlijk Zowat elke dag ging ik met Sasza in Amsterdam een paar uur naar het Beatrixpark en dat mis ik tot op de dag van vandaag wel hoor en is het 7 januari dus 3 jaar geleden dat hij onverwacht dood ging en het lijkt nog als de dag van gisteren en nu ik dit type knijpt mijn strot weer dicht van verdriet en raar dat je je aan zo een beest kan hechten. Maar ja ik heb nu Poekie en is ook zo een lief beest en heb ik het al over gehad. Ik spring van de hak op de tak merk ik maar dat moet dan maar. Soms is het zo een chaos in mijn hoofd en komt denk ik ook wel omdat ik zoveel heb meegemaakt de laatste jaren en er niet aan toekwam dit allemaal toe te laten ( de dood van Sasza) e.d. Misschien komt de verwerking nu pas. Velen zullen zeggen misschien dat ik gek ben me druk te maken om een hond maar degenen die zelf een hond of poes hebben zullen me wel begrijpen denk ik. Goed over Sasza nog even: In het begin was het er een met een karakter hoor en toen hij puberde had hij de neiging te gaan grommen en zijn tanden te laten zien als je in de buurt van zijn etensbakje kwam en vrouwtjelief ( het was haar hond immers) wilde hem op opvoedcursus doen en is best wel goed en kan ik iedereen aanraden.Het zijn immers net kinderen en je moet ze wel wat leren. Als hij wel eens gromde moest je hem beetgrijpen en net zolang onder je vasthouden dat hij het op een gegeven moment het opgaf en wist wie de baas was. Gehoorzamen is heel belangrijk bij honden en heeft niets met marteling te maken en of kwelling maar is en was noodzakelijk en juist daarom zijn b.v. Golden Retrievers ook geschikt als blindengeleidehond b.v. Ze hebben een goed karakter maar werden en worden ook wel gebruikt als vechthonden dus in feite kun je elke hond verkankeren.Er zijn types honden die gewoon een vechtlust in zich hebben en toch thuis hele lieve beesten kunnen zijn o.a. de pittbull en Staffords . Even een anekdote: Toen mijn dochter van 37 nog een stuk jonger was had ze een vriend en die had zo een stafford en lijkt erg op de pitbull. Komt mijn dochter een keer en zegt: papa je gaat straks toch effe naar Bosplan en kun je hem even meenemen en een wandeling met hem maken. Dus ik zeg: Ja maar het zijn toch van die vechtersbazen ? Nee hoor, Was een schatje en ook bij mij thuis was het best een lieve aanhalige hond dus ik zag het wel zitten en we gaan naar de auto en hij springt erin en we rijden richting Bosplan totdat opeens de hond op mijn schoot kruipt en ik amper nog de weg kon zien en probeerde hem van me af te duwen en toen keek ie me loenig aan en begon te grommen met van die opgetrokken lippen zodat je die slachttanden duidelijk kon zien. Kun je je voorstellen dat ik onder het zweet verder die route afgelegd heb naar Bosplan en het lieverdje maar verder op mijn schoot liet zitten zo goed en zo kwaad als het ging ? Daar aangekomen was ik al blij dat ik de deur open kon doen en dat was op de “kleine speelweide” zo een groot veld bij het water waar menige hondenliefhebber verbleef met zijn hond. Mijn dochter zei dat het een schat was en nooit een andere hond zou grijpen dus ik opende de deur en heb nog nooit van mijn leven zo een soort “rakethond” opeens uit die auto zien schieten. Dat kreng vloog echt als een raket over het veld en greep elke hond die hij tegen kwam zo een beetje net alsof hij er plezier in had, dus al gauw overal paniek en gillende mensen en kun je je dat voorstellen ? Heb hem op een gegeven moment toch kunnen pakken en aan kunnen lijnen en zijn we gaan “wandelen” nou en dat is grappig hoor met zo een hond. Bijna iedereen die we tegen kwamen ook met een hond liep met een grote boog om de hond heen en mede gezien wat ik ervoor had meegemaakt kon ik me ergens er natuurlijk wel wat bij voorstellen en later zijn die honden geloof ik ook verboden om er mee te fokken en is wel wat voor te zeggen. Maar goed Sasza dan maar: Denk heel vaak aan hem en hoop maar dat ik hem in een “later leven” weer tegen zal komen en laat ik daar maar op vertrouwen. Dat er een “later leven” is staat voor mij vast en het houdt niet op bij de dood en daarom ben ik er niet bang voor als mijn tijd gekomen is. Wat dat nu precies inhoudt weet ik ook niet en misschien is het wel niet zo en dan merk je er immers niks van toch meer ? Heb me nooit zo verdiept in reïncarnatie maar het zou ook nog eens zo kunnen zijn dat je terugkomt in een heel andere gedaante en een andere tijd. Wie kent b.v. niet het verschijnsel dat je het gevoel hebt ergens “al eerder’ te zijn geweest en/of op plaatsen te komen waar je je dan “thuis” voelt. Dat vreemde verschijnsel heb ik zelf altijd gehad als ik in een kasteel kwam, b.v. muiderslot of een ander kasteel. Altijd het gevoel gehad dan “thuis” te zijn in die zin dat je al “eerder” in zo een omgeving hebt vertoeft. Ook vreemd was feitelijk dat ik nog als jochie van een jaar of 8 thuis een schilderij heb gemaakt ( feitelijk meer een tekening) van ongeveer 1.20 meter breed en 80 cm hoog en had daar een kasteel op getekend met de kantelen aan de bovenkant de slotgracht en de brug en zo en daarvoor paarden en ridders die in gevecht waren met elkaar. Iedereen die bij ons thuis kwam had het erover en keek ernaar en ik was n.b. een jaar of 8 denk ik zelf nu en toch vreemd dat je dan zo een kasteel kunt tekenen en het later herkende ik de kastelen gewoon op schilderijen elders in musea of op foto,s . Bladzijde 32Over schilderijen gesproken: Bij ons thuis hingen al jaren en jaren van die grote donkere schilderijen. ( ik bedoel in mijn ouderlijk huis op het Jonas Daniël Meijerplein) en zaten van die enorme mooie goudkleurige gipsen lijsten omheen. Maar ja, ik was en ben altijd al een rotjochie geweest en had er vroeger eens met zo een luchtpistool van die kleine gaatjes in geschoten maar ja die vielen niet op maar zaten er dus WEL in.Jaren en jaren later toen mijn moeder niet meer thuis alleen kon wonen en naar een verzorgingshuis moest hebben we de woning leeggehaald en wat te doen met de meeste meubels en dergelijke want niet alles kon mee natuurlijk naar dat kleine flatje van 1 kamer maar was voor haar prima feitelijk want moe was al jaren manisch depressief en daar zou ze goed verzorgd worden en voor ons een hele belasting minder hoe graag we het er ook voor over hadden. Ik leende een bestelbus van een kennis en in overleg met mijn moeder besloot ik allemaal spullen maar op de zwarte markt te verkopen die nog enige waarde hadden en het meubilair en andere grote stukken werden opgehaald door zo een opkoper gratis onder voorwaarde dat hij maar dan moest zien hoe de spullen van 3-hoog beneden kwamen.Ook nam ik mee 2 schilderijen met die gouden lijst eromheen en wat ik me nog kan herinneren stond er een bos op en een paar koeien en een boerderij op de ene en op de andere een bosgezicht of zoiets. De schilderijen waren voorzien van ettelijke kogelgaatjes dus ik zou al blij zijn dat die dingen een paar tientjes zouden opbrengen. Nou was en is het zo op die Beverwijkse zwarte markt als je eraan komt en nog aan het uitpakken bent vanuit de auto op die grote karren er al van die vervelende kerels om je heen struinen en kijken wat je te koop hebt en zo en enkelen doken gelijk op die schilderijen af en vragen wat ze moesten kosten en zo maar wimpelde ze af. Ik rij met die kar de hal binnen en zoek een plek en ben bezig de boel een beetje uit te stallen en komt er een oude baas naast me staan en die zegt: Jongen, luister ik ben al oud en heb niet lang meer te leven maar wees verstandig en bedek die schilderijen die nog onder je stal liggen want die zijn een hoop geld waard en ga ermee naar een veiling in Amsterdam en brengen een hoop geld op. Ik vond het al vreemd dat die snuiters buiten ook al zo zaten te azen en nam de raad van de man ter harte en heb de schilderijen verder niet meer uitgestald en s,avonds mee naar huis terug genomen. Anderdaags ben ik naar zo een veilinghuis gegaan op een van de grachten vlakbij de Leidsestraat ( ik meen de Zwaan of zo) en heb de schilderijen daar “ingebracht” voor een veiling een paar weken later. Dus uiteraard erg benieuwd hoe de veiling zou verlopen en ben er in de zaal gaan zitten totdat de doeken geveild zouden worden en dan weet je niet wat je overkomt. Het begon al gelijk met 100 piek, 200 piek, 500 piek en ga zo maar door en eindigde ( tenminste wat ik me voor de geest kan halen op zo een 2000 gulden en ook het andere schilderij ging weg voor meer als 2000 gulden en ik meen 4800 gulden samen maar het is al zo lang geleden maar iets in die geest en heb dit op moe,s bankboekje gezet. Zo bedoel ik maar. Zelfs als oud-marktkoopman kun je nog wat leren en zal er heus nog wel heel wat zo verkocht worden wat feitelijk een hoop geld waard is en was. Ondanks de vele kogelgaatjes brachten de doeken dus een hoop geld op. Veel later hoorde ik van een tante dat mijn vader vroeger in handel had gezeten met grote aardappelschuiten ( in of na de oorlog) en die doeken had geruild. Later heb ik aan schilderijen ook nog verdiend wijs geworden als ik was met die eerdere ervaring. Kocht eens voor 5 piek zo een kleiner schilderijtje in Haarlem op een rommelmarkt en bracht ik naar dat veilinghuis en ging eens kijken wat het opbracht en was bijna 300 gulden. Dus ik later denken het geld op te halen bleek dat een of andere hufter een gat in het doek gemaakt te hebben en wou de koper het niet meer hebben en kon ik fluiten naar het geld omdat de doeken worden ingebracht op eigen risico. Weliswaar was dat gat er later ingebracht maar toch …. Is wel wat voor te zeggen want al die doeken hangen open en bloot op kijkdagen te bezichtigen en er lopen genoeg van die malloten rond in de wereld en als zo een gek met een stanleymes die doeken gaat bewerken ben je de lul. Zag nog onlangs een artikel over een vrouw die veroordeeld was door de rechter. Had voor 700.000 euro schade toegebracht in meubelzalen her en der in verschillende plaatsen waar ze leren bakstellen stuksneed omdat ze er “een lekker gevoel” bij kreeg. Voor mij kunnen ze de pot op die halve garen en heb het zelf meegemaakt met zo een gestoorde ooit. 20 jaar geleden woonde ik in Oud West en had een rode auto en op een morgen trof ik op de motorkap en lange diep uitgesneden kerf aan van ongeveer 60 cm. Net alsof iemand met een beitel of mes er overheen gegaan was en het eerst denk je aan vandalisme en waarom jouw auto zo te pakken is genomen. Twee dagen later zat er een tweede kerf op maar viel het me op dat ook de naastgelegen auto,s te pakken waren genomen en stelde me gerust in die zin dat niet iemand het speciaal op mij gemunt had en op een gegeven moment had ik krassen en strepen over de zijkanten, achterkant, voorkant en ook de auto,s van de buren en niemand begreep wie dat flikte hoe we ook er naar uitkeken totdat……Ik had een kennis in de buurt die me vaak tipte over het een ander en bij de politie werkte en me ook kon vertellen destijds wie me had verraden met mijn illegale zender ( maar dat even terzijde) en vertelde dat het Mevrouw G……… was aan het R……….en bekend was bij de politie en dat ze “niet goed bij haar hoofd” soms was en dan van God opdracht kreeg de auto,s in haar buurt te bekrassen. En dat deed ze dan ook in de zeer vroege uurtjes. Ik vroeg waarom dat mens dan niet opgepakt kon worden maar dat kon niet zeiden ze bij de politie i.v.m. een RM ( rechterlijke machtiging) die niet zwaar genoeg was voor dat soort feiten en als ik wat meer moest weten moest ik maar naar haar huisdokter dokter R…… gaan en mijn klacht verwoorden. Ik had het geluk dat dokter R……… de plaatsvervangend dokter was van MIJN huisdokter en kende hem dus wel en zag ook dat hij net een splinternieuwe Mercedes had gekocht en laat die nou net effe een dag voordat ik hem ging bezoeken ook te zijn voorzien van zo een diepe kerf over de motorkap dus ik opgewekt hem mijn verhaal verteld en zegt de man: Mijnheer…heeft u nou geen medelijden dan met zo een patiënt, waarop ik hem vraag waar ik mijn schade dan vergoed kon krijgen en mompelde hij iets over een “waarborgfonds” of zoiets maar ik zei dat dat geen zin had zolang die vrouw elke keer maar weer die auto,s te pakken zou nemen en dat een opsluiting en behandeling het enige zou zijn soelaas te bieden datde vrouw opgenomen zou worden en worden behandeld omdat het in feite ze de hele buurt terroriseerde met haar ongebreidelde vernielzucht.Bladzijde 33Opeens confronteerde ik hem met het feit dat ook zijn Mercedes op de motorkap was toegetakeld .Hij had een z.g. doktersplek voor de deur met zo een esculaap en hij trok wit weg bij zijn neus toen ik hem vertelde dat zijn EIGEN patiënt dus zijn auto had beschadigd en dat was niet eens zo gek omdat de vrouw nog geen 100 meter van hem af woonde aan de rand van het Vendelpark en zie: Opeens was alles mogelijk en werd de vrouw een poos opgenomen en was er weer rust in de buurt en had ik zelf zoiets van een 10 krassen her en der en was er werkelijk geen een onbeschadigde auto meer in de straat te bekennen. Op een gegeven moment trof ik na enige tijd wederom een forse kras aan en navraag bij de arts deed mijn angst al bevestigen. De dame was weer ontslagen en verviel blijkbaar weer in het oude patroon maar aangezien de bewijslast niet was rond te krijgen viel er weinig tegen te beginnen of men zou dan hele nachten moeten gaan posten voor haar woning. Juist in die tijd werkte ik bij een computerfirma en was het zo om en nabij de kerst en kreeg ik van een relatie een kerstpakket met een konijn, in die zin dat het konijn al gestroopt was maar dat de behaarde poten er nog aan zaten. Ik was zo woedend over dat kolerewijf en de beschadigingen van de auto dat ik de poten van dat konijn eraf heb gesneden en in de brievenbus heb gedaan en heb s,avonds dat mens opgebeld en toen vertelde ze me dat ze er niks aan kon doen maar dat God haar opdracht had gegeven de auto,s te vernielen. Ik bleef vriendelijk met haar praten en zei dat ik net als haar ook een beetje “in de war was” en dat ik het was geweest die die bebloede poten in de bus had geflikkerd bij haar en ook opdracht had gekregen van God om bij haar de ramen in te gaan gooien als ze het nog een keer zou wagen in mijn straat ( ik noemde de naam) een auto te gaan bekrassen en dat ik al een emmer met stenen klaar had staan en ik vanuit het vondelpark ( zij keek op het park uit) met gemak haar ramen zou kunnen inkegelen op de 1e verdieping. Ja, ja , gek of niet gek maar ze begon te jammeren dat ik dat niet moest doen en zo en heb ik opgehangen maar NOOIT later enige vorm van kras meer kunnen aantreffen in de buurt dus zo gek zijn sommigen ook weer niet en zo kan je het ook aanpakken toch ? Die klootzak van een huisarts wilde immers niks ondernemen verder ? Soms moet je eigen rechter spelen in het leven toch ? Tja zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen.De mensen nemen vaak alles maar aan van zo een dokter ofwel de overheid en dat moet je nooit doen. Over overheid gesproken en weer zoiets: Ik had een stacaravan ( heeft nu mijn vrouw) in Bloemendaal aan Zee en elke eerste Zondag van de maand kon je dan s,winters effe naar de caravan rijden en kijken of er geen inbraak/storm of waterschade was. De camping sloot immers altijd eind oktober en ging dan 1 april weer open voor 7 maanden.Maar goed, zo een route naar de camping rijd ik al vanaf 1971 en zit het er natuurlijk helemaal “ingebakken” dat er op sommige plekken van die snelheidscamera,s staan en zo ook op de snelweg bij Badhoevedorp richting Haarlem dus zal ik lang van zijn leven daar niet te hard rijden want dan je gewoon de lul als zo een camera aanstaat ( is ook niet altijd hoor) Goed, krijg op een gegeven moment een bekeuring thuis van een of ander justitie-incasso bureau uit Leeuwarden of ik maar even 138 euro wou gaan betalen want ze hadden me gesnaaid met een snelheid van 121 km geloof ik op die bewuste weg waar je slechts 100 km mag rijden. Aan de hand van de datum en tijdstip kon ik dus zien dat het die zondagmorgen geweest was dat ik naar de camping ben geweest om de boel te controleren dus ik bel een telefoonnummer op in Driebergen geloof ik en krijg zo een pokkekerel aan de lijn en die begint al gelijk smalend van: ja mijnheer, er is een foto gemaakt en camera,s liegen niet, en luisterde amper naar mijn verhaal dat die weg er bij mij zo “ingebakken”in zit dat ik nimmer die snelheid gereden kan hebben, maar het arrogante ventje luisterde amper totdat ik hem vertelde dat ik ( was bluf) met 3 mede-campingasten naar de camping was gereden die er ook een stacaravan hebben en dat we dan wel contacten zouden gaan zoeken met Pieter Storms van het progamma breekijzer destijds en het eventueel ook op een rechtzaak zouden laten aankomen omdat we met 4 man waren en 4 getuigen hadden in feite, en dan hoor je zo een rotventje terugkrabbelen en zeggen dat ie dan wel opeens de mogelijkheid heeft om alsnog de foto,s te gaan herbeoordelen en zou hij me terugbellen en inderdaad belt die kwakbol me 10 minuten later terug en zegt ie doodleuk dat ze per abuis mijn nummer hadden genoteerd maar dat ze de auto NAAST me moesten hebben en zou de bekeuring geseponeerd worden. Kijk en zo gaan ze nu met de burger om. Heb verder niks meer gehoord. Geen excuus of wat dan ook en als ik niet zeker wist het tijdstip had ik misschien niet eens gereageerd en wie weet hoeveel mensen er ten onrechte een bekeuring hebben betaald omdat ik een paar maanden het weekblad Kampioen ( gaat over auto,s e.d.) kreeg toegespeeld van iemand op de camping waarin een groot artikel dat ze wel meer betrapt waren op fouten en wie weet was DAT wel de reden voor die vent om de foto te gaan onderzoeken want zaten ze niet te wachten op enige vorm van publiciteit. U bent dus gewaarschuwd. Overigens moet je altijd op je strepen staan en je mond opentrekken vind ik zelf. Tenminste; Als je zeker weet dat je in je gelijk staat want anders heeft het totaal geen zin toch ? Een ander voorbeeld: Mijn moeder was dus manisch depressief en soms tijden helemaal van de kaart en op zich al een ramp op zich omdat je als familie elke keer kon opdraven en als je dan eindelijk eens weer een bezoek had geregeld bij de psychiater voor moe enkele weken later soms je er dan voor jan l… zat want dan was moe weer opgeknapt inmiddels en kon de hele wereld weer aan en typisch gedrag voor een manische depressieve patiënt. Ook brachten we haar dan wel eens als een dood vogeltje zo stil en depressief naar zo een rusthuis op de veluwe en als we er een paar weken later kwamen had ze weer het hoogste woord en werd het personeel bijkans gek van haar drukdoen en bezigheden. Maar goed waar ging het over ?? …. O ja, op een verjaardag laat moe onder een borreltje iets “los” over een kunstje wat iemand haar geflikt had en toen ik maar doorvroeg kwam eindelijk de “aap uit de mouw” . Moe bestelde soms wel eens iets bij zo een postorderbedrijf ( ik geloof Wehkamp) maar weet ik niet zeker meer en dan moest je maandelijks betalingen verrichten blijkbaar en had ze in haar manisch depressieve periode vergeten de opgezonden betalingskaarten op de post te doen. Na diverse aanmaningen zo vertelde ze kwam er op een dag zo een vent aanbellen bij haar woning aanbellen en zei dat hij van het administratiebureau kwam van dat postorderbedrijf en dat er nog rekeningen openstonden en zo.Bladzijde 34Moe was net op dat moment weer op het dieptepunt van haar manische periode en had totaal geen benul waar de man het over had en ze gaf hem de papieren die ze had ontvangen en gelijkertijd haar giroboekje en dan moest hij dan maar even voor haar uitzoeken wat er nog betaald moest worden en zou zij de giro,s ondertekenen en dan zou alles immers weer in orde zijn toch ? De man heeft een en ander uitgezocht toen en de giro,s ingevuld die mijn moeder ondertekende en zou deze op de post doen en vertrok weer. Afijn, even terug waar ik was: die bewuste verjaardag dus dat moe onder een slokje me vertelde dat ze er kapot van was geweest dat zo een teringhufter haar geld afhandig had gemaakt. Ze had het me nooit willen vertellen zei ze ( het was al een jaar eerder gebeurd) omdat ze wel wist hoe ik in elkaar zat en er wellicht ongelukken zouden gebeuren. Wat bleek nl. ? De betreffende hufter had gewoon zo een incassobedrijfje op de Stadionweg en ging dan voor dat postorderbedrijf bij wanbetalers langs en kwam op die manier ook bij moe terecht. Omdat ze in haar manische periode was vertrouwde ze de man en die vulde dus de giro in maar achteraf toen moe weer eens “bijkwam” ( een manische periode is vaak tijdelijk en verdwijnt even plotseling vaak als dat hij opkomt) bleek dat er een groter bedrag van haar rekening was afgeschreven. Wat ik me herinner was het openstaande bedrag zo een 300 gulden maar er was op de rekening 1300 of 2300gulden afgeschreven, precies weet ik het niet meer maar in ieder geval 1000 piek meer dus had die klootzak gewoon een 1 extra voor op het giroformulier gezet. Snap je ? dus i.p.v. 300 gezet 1300.Moeder belde hem verschillende keren op maar werd steeds met een kluitje in het riet gestuurd en moest hij het nog even “uitzoeken” en was er volgens hem er blijkbaar “iets” fout gegaan en zo verstreken de weken en maanden en op het laatst ging ze naar zijn bedrijfje toe dat gevestigd was op de Stadionweg gewoon in een soort winkelpand. Ook daar werd ze met een kluitje in het riet gestuurd en was ze moedeloos van. De manische perioden zorgden ervoor dat de tijd nog eens extra snel vergleed en zo kwam dus haar bekentenis opeens veel later pas naar voren tijdens de verjaardag. Tja….. Wat doe je dan in zo een geval als zoon ? Om net als mijn moeder met die man in discussie te gaan en me “het bos” in te laten sturen leek me niet zo een goede oplossing want mezelf kennende was de kans groot dan dat die hufter weer zou bijkomen in een of ander ziekenhuis met een paar slangetjes in zijn neus en ik wilde nog wel even vrij rondlopen. Heb dus een staaf ijzer gepakt en ben gewoon dat kantoor ingelopen en zat mijnheer achter een bureau. Had gewoon een kopie van dat afschrijvingsbewijs meegenomen en duwde dat onder zijn neus en zei dat ik even het geld kwam halen dat hij “per abuis” wellicht teveel had geïnd door een cijfer teveel op dat girostrookje te zetten. Wellicht heeft de blik in mijn ogen hem toen wel doen vertellen dat tegensputteren geen enkele zin had en dat dan inderdaad de kans groot zou zijn dat hij met die slangetjes zou worden geconfronteerd, want hij zei gelijk dat hij geen geld in huis had. Ik zei dat ik me dat wel kon voorstellen maar dat ik anderdaags s,middags om 12 uur weer terug zou komen en dan het verduisterde bedrag wilde ontvangen en dat hoe hij aan het geld zou komen zijn probleem was en als hij niet thuis was ik de ramen eruit zou kegelen . Als hij de politie erbij zou halen ik gewoon dan effe een dagje wacht en het dan zou “laten” doen en verder nog even uitvogelen waar zijn auto stond en zorgen dat als die blauw of rood was een dag later zwart zou zijn. Meer heb ik niet gezegd en ben gewoon het kantoor uitgelopen en vermoedde wel dat hij de boodschap zou begrijpen en zo was het ook want toen ik anderdaags weer bij hem kwam had de lieverd keurig die duizend piek ( of 2000 dat weet ik niet meer) maar in ieder geval 1000 voor me klaar liggen en of ik alstublieft zijn excuses wou overbrengen aan mijn moeder en had de schat zelfs nog een cadeau ingepakt voor moe en of ik dat aan haar wou geven voor het “ongemak” en toen ik het openmaakte was dat zo een ding wat je aan de muur moet hangen van brons in de vorm van een paardenkop. Was wel grappig die snuit van die kerel te zien toen ik dat ding ter plekke dubbel vouwde hetgeen nog net lukte en heb dit op zijn bureau gelegd en hem bedankt en hem een hand gegeven en dat had hij beter niet kunnen doen want ik ben nogal sterk in mijn handen en leuk gezicht dan zo een kop tegenover vertrokken van de pijn en je zelf dan vriendelijk blijft glimlachen. Heb ik later nog wel eens geflikt bij een advocaat van een tegenpartij na een vervelende rechtzaak. Zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen.Ach ja, waarom zou je het moeilijk doen als het makkelijk kan. Ikke, Ikke, Ikke zouden mijn kinderen zeggen als ze deze verhalen lezen maar ja als je zo een weblog opent kan ik het moeilijk over iemand hebben toch ? Weet je, eigenlijk moeten veel meer mensen voor hun belang opkomen als je weet dat je gelijk hebt en voel je je veel prettiger bij geloof ik zelf dan maar.Ooit heb ik eens voor de rechter gestaan en kwam als volgt. Ik werkte eens een paar maanden voor die rijke oom van me in Zandvoort aan Zee op die golfbaan in afwachting van de inschrijving op de hotelvakschool in den Haag wat ik helemaal niet wilde en moest elke dag met de trein naar Zandvoort en s,avonds weer terug. Op een dag rijdt ik met een brommer ( ik was aan de late kant) links de stalling voor het station in en zo de stoep op en via zo een houten plank de stalling in dus. Komt er opeens een vent op me af stormen met een bezem in zijn hand en een stofjas aan en begint tegen me te bleren of ik niet goed bij mijn hoofd ben en dat hij zal zorgen dat ik een bekeuring krijg. Ik zeg: stik kerel, ik moet mijn trein halen en loop door met mijn brommertje en grist die imbeciel opeens mijn tas van de bagagedrager af waar mijn lunch en zo in zat en zegt dat ik meemoet naar het bureau verderop. Nou ja, Mijn vader had ik net ervoor verloren en zat in moeilijke periode en was nou niet bepaald de makkelijkste en dat heeft de man geweten en is er een behoorlijk potje gebakkeleid en werd ik daarna alsnog door een stel agenten die opgetrommeld waren het bureau ingesleurd.Bladzijde 35Proces verbaal en zo je kent het wel en ik gewoon een paar uur daarna richting Zandvoort en kreeg een oproep voor de politierechter na enige tijd op het Kleine Gartmanplantsoen bij het Leideseplein en toen heb ik gemerkt dat er best toffe rechters zijn. Het verhaal werd uit de doeken gedaan dat er een behoorlijk handgemeen had plaatsgevonden en zat die eikel maar te klagen blijkbaar. Ik heb de rechter verteld dat NIEMAND ongestraft mijn spullen van mijn brommer afpakt. De rechter zei me dat een burger heeft toe te staan dat een politieambtenaar in functie hiertoe gerechtigd is waarop ik zei dat ik ( en dat was ook zo) geen idee had dat die vent een politieagent was omdat hij een stofjas aan had en blijkbaar aan het vegen was of zo daar. Toen vroeg de rechter aan die agent die ook in de rechtzaal was of hij zich aan mij kenbaar had gemaakt als zijnde een politieambtenaar waarop deze man zei dat niet gedaan te hebben en moest de rechter wel een beetje grijnzen en vond het allemaal geloof ik wel vermakelijk. Hij zou gelijk vonnis wijzen zei hij en begon een tirade min of meer te houden naar die agent toe dat in dit geval ik nooit had kunnen weten dat de man een gezagsdrager was en hij verplicht was geweest zich te identificeren als politieman en dat ik recht had mijn eigendom te beschermen. Immers; Door de stofjes kon ik niet bevroeden dat de man een agent van politie was zei hij Hij vond echter dat hij me wel MOEST beboeten omdat ik met de brommer de stoep was opgereden en veroordeelde me meen ik tot een boete van zegge en schrijven 5 gulden en vroeg me guitig of ik nog iets had toe te voegen en uiteraard had ik dit niet en dat zijn leuke dingen voor de mensen zou Henk Elsink zeggen toch? Met mijn vrouwtje heb ik ook zo iets meegemaakt met Hermandad. Zal 16 jaar geweest zijn en vrouwtje was 14 jaar en ik 16 jaar ( ja zo lang kennen we elkaar al) en woonde ik nog bij moeder op het Jonas Daniel Meijerplein en keek ik vanuit mijn kamer uit op van die hoge straatlantaars en onze grootste lol was indertijd om met een luchtbuks de kap aan flarden te schieten die aan die lantaarnpaal zat.( ja ja, het vandalisme is dus niet van tegenwoordig dus) Dus van die ronde kappen die om de lamp heen zaten. Op een dag zaten we weer met zijn tweeën te mikken op die kappen maar je hoorde wel een inslag maar het glas bleef heel tot onze verbazing. Plotseling werd er gebeld en stond beneden de politie voor de deur en die kwamen boven en namen de buks in beslag en of ik maar even de andere dag op het bureau wou komen, Ik had nl. verteld dat ik zomaar een beetje aan het schieten was en NIET op die paal. Ik kwam er binnen en zag tot mijn grote verbazing op tafel de bewuste kap liggen die ze er af hadden gehaald en deze was werkelijk doorzeefd met allemaal kleine gaatjes dus logisch dat het glas niet brak en schreeuwender bewijs was er dus niet en hadden ze gewoon de kappen veranderd van glas in wit plastic en misschien heb ik wel toen al een verbetering kunnen bewerkstelligen want die kappen werden overal eigenlijk al kapotgeschoten. In die tijd was het gebruikelijk dat je de schade aan de gemeente moest vergoeden en had ik een afbetalingsregeling getroffen en moest dan om de zoveel tijd geld brengen naar de Nieuwe Doelenstraat en ik snap niet dat ze dat tegenwoordig niet meer hebben want dan piep je toch een beetje anders als je de aangebrachte schade moet vergoeden toch . Wat is de tijd toch veranderd en in wat voor rare wereld leven we feitelijk. Een rijk leven is slechts voorbehouden aan een handjevol mensen toch feitelijk en moeten de rest maar leven in een schamel bestaan en ook nu ik dit schrijf sterven er kinderen in de bergen in Afghanistan omdat de tenten die ze hebben na de zware aardbevingen niet bestemd zijn tegen de bittere koude en hoor ik ook dat nog geen kwart van het ingezameld geld van de tsunami-ramp terecht is gekomen na een jaar. Toen we pas getrouwd waren hebben mijn vrouw en ik ook meegedaan aan zo een actie en moest je een jaar lang een bepaald bedrag maandelijks doneren voor a.g. de arme kinderen in de derde wereld en hoor je later dat er van het geld bijna niets is overgemaakt en allemaal op is gegaan aan andere dingen en om de mensen te kunnen betalen die die betalingen moeten uitvoeren. Er is nu 40 jaar later nog steeds niets veranderd daarin en ook Is er bijna niks gedaan aan een beetje rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen en ervoor te zorgen dat ook andere landen een beetje menswaardig bestaan kunnen opbouwen. Nu even iets anders maar weer ( hak op de tak) Trouwens: Ik zou het onbegrijpelijk vinden als iemand van u het tot hier allemaal nog heeft willen en kunnen lezen en die moet net als ik ook wel een beetje licht gestoord zijn dan toch ?Ik kreeg een mooi verhaal toegezonden gekregen van iemand en heb ik al aan velen van mijn kennissen gestuurd maar wil het nog maar een keer neerpennen ter overdenking zo vlak voor de kerstdagen:Het Ziekenhuisvenster.Twee mannen, beiden serieus ziek, lagen samen in dezelfde kamer in een ziekenhuis. Een van de mannen mocht elke namiddag één uurtje rechtop zitten in z’n bed om de fluimen in zijn longen te draineren. Zijn bed lag pal naast het enigste venster in de kamer. De andere man naast hem, moest noodgedwongen hele dagen plat op z’n rug blijven liggen.De mannen praten eindeloze uren met elkaar. Ze spraken dan over hun vrouw en families, hun thuis, hun werk, hun dienst die ze beiden vervuld hadden bij het leger, waar ze in betere tijden op vakantie waren geweest, enz…Elke namiddag als de man naast het venster rechtop mocht zitten,begon hij aan z’n kamergenoot alle dingen te beschrijven die hij door het venster zag.De man in het andere bed begon naar dit dagelijks uurtje toe te leven, daar waar zijn leefwereld een stukje vergroot werd met de geurige en kleurige beschrijving die de andere man gaf van alles wat hij zag.Hij vertelde dat het venster uitkeek op een wondermooi park met een vijver.Eenden en zwanen dobberden op het water net als de modelbootjes van dekinderen die in het park speelden. Verliefde koppeltjes liepen arm in arm door het park tussen de bloemen van allerhande kleuren en op de achtergrond was er de skyline van de grote stad.Als de man bij het venster alles wat hij zag in geuren en kleuren vertelde, sloot de bedlegerige man naast hem z’n ogen en begon alles wat hij hoorde voor z’n geest te halen. Op een warme zonnige dag beschreef de man aan ‘t venster hoe hij een fanfare zag langskomen met een hele stoet mensen er achter aan. Alhoewel de bedlegerige man de muziek niet kon horen, kon hij de fanfare zien in z’n gedachten. Dagen en weken gingen zo voorbij. Op een morgen, toen de verpleegster kwam om hen beiden een bad te geven vond ze het levenloze lichaam van de man bij het venster, hij was vredig in z’n slaap gestorven. Ze was zeer aangeslagen en haalde er een andere verpleegster bij die het lichaam kwam weghalen. Na dat hij de dood had aanvaard van z’n kamergenoot, vroeg de bedlegerige man of hij niet het bed aan het venster kon krijgen. De verpleegster stemde toe, en nadat hij van plaats was verwisseld en alles in orde was liet de verpleegster de man alleen. Langzaam, met zéér veel pijn, duwde de man zich recht in z’n bed, gebruik makende van zijn ellebogen, om een blik te werpen op de buitenwereld door het venster. Alles wat hij door het venster zag was een witte muur. De man belde de verpleegster om te vragen wat z’n overleden kamergenoot kon bezield hebben om dingen te vertellen die er niet waren ? De verpleegster antwoordde dat de overleden man zelfs de witte muur niet kon hebben gezien, daar hij reeds jaren blind was. Ze zei, “Misschien wou hij jou alleen maar wat moed geven.” MORAAL VAN HET VERHAAL: Het is een onwaarschijnlijke vreugde die je voelt om iemand anders gelukkig te maken, ondanks je eigen, misschien moeilijke situatie. Gedeelde smart is halve smart, maar gedeeld geluk, is dubbel !!!. Als je je rijk wilt voelen, tel dan de dingen die je hebt die met géén geld te betalen zijn.Bladzijde 36Lowietje wordt een beetje zwaarmoedig geloof ik maar dat heb ik altijd zo tegen de Kerstdagen die ik overigens haat omdat mijn vader tijdens de kerstdagen ooit is overleden en reken maar dat dat een impact geeft bij iemand van amper 17 jaar, Het vreemde is dat ik zo kort na zijn dood op een nacht hem door de gang hoorde sloffen. Hij had van die pantoffels en ik werd wakker van het bekende geluid en zag hem in de deuropening staan en lachte naar me. Achteraf denk ik dat ik het gedroomd moet hebben allemaal en het was zo onwerkelijk op dat moment. Het is me wel het hele leven bijgebleven en ben daarom ook zo geïnteresseerd in die progamma,s over het hiernamaals en dingen die mensen hebben meegemaakt en zo die op de grens van de dood hebben geleefd tijdens een operatie en dan een tunnel zagen met licht en het gekke is dat heel veel mensen zo een bijna doodservaring hebben gehad en toch weer werden “teruggezogen” naar het “gewone” leven.Mensen die dat hebben meegemaakt spreken allemaal van een mooi licht en een gelukzaligheid wat niet te beschrijven is en vinden het vaak jammer dat ze “teruggeroepen” zijn naar het aardse bestaan en staan dan daarna ook vaak heel anders in het leven. Zelf ben ik ook klinisch dood geweest tijdens mijn tweede zware operatie in februari 2000 toen de eerste operatie was mislukt en de naad tussen de darmen was gaan lekken ( men had een gezwel verwijderd) en dat dat zo was zag ik op de dokterstatus die men aan het voeteneinde van het bed had laten liggen en bleek ook wel uit de extreem lange opname daarna van ruim 3 weken. Het is zo verdomd jammer dat ik NIETS heb gezien van een “tunnel naar het licht” of wat dan ook.Men zegt b.v dat als men dood gaat de ziel als het ware eerst een tussenperiode meemaakt voordat het naar “het licht” trekt wat het dan ook moge zijn en soms nog op aarde blijft hangen en dan soms in verschijningen zich openbaart. Er zijn nog zoveel dingen onverklaarbaar die de mensen niet kunnen bevatten en neem nou b.v. “de uitredingen” en zijn er mensen die zichzelf zagen liggen vanuit een hoek boven de operatietafel en woordelijk konden vertellen aan de chirurgen wat er gezegd en gedaan was en voelden zich als het ware eerst het lichaam verlaten en zweefden dan als het waren naar boven. Reeds eerder heb ik het er al over gehad dat iedereen wel het “verschijnsel” kent van “toeval”. B.v. je denkt aan iemand en net op dat moment belt er iemand op of je komt op een plek waar je zeker van weet dat je er al eerder bent geweest of een gebeurtenis waarvan je dan zegt dat je die in exact de zelfde vorm eerder hebt meegemaakt en het dan net is of een film weer herbeleeft en ik weet 100% zeker dat bijna iedereen een dergelijke ervaring heeft gehad en meegemaakt al zal dit misschien niet zo zeer meer in de herinnering liggen. Er is m.i. meer “tussen hemel en aarde” dan menigeen beseft en juist sommige mensen zijn daar gevoelig voor en voelen en weten dat het echt zo is. Zo ben ik er heilig van overtuigt dat er goede en kwade machten zijn en heb ik dat ooit zelf kunnen ondervinden en dat als je zwak van geest bent deze machten je totaal kunnen kapotmaken. Zo een 30 jaar geleden heb ik het zelf kunnen ervaren en ik wil niet in details erover uitweiden om personen niet te kwetsen maar heb ik ervaringen meegemaakt die gewoon in een film van poltergeist niet zouden misstaan. Er waren destijds heel ernstige problemen met familieleden in psychische zin en op een avond kom ik thuis en had weer eens een robbertje gevochten met de z.g. “hulpverleners” in de psychiatrische zorg in woordelijke zin omdat er van alles mis ging. Ik ga naar bed en tot mijn grote verbazing begint het bed waar ik op lig te schudden als een gek ( ja die is leipelowietje is ECHT gek zul je nu zeggen) maar het is gewoon de waarheid en toen ervaarde ik de “aanwezigheid” van “iets” wat zich aan mij manifesteerde en me wilde belagen en zelfs nu ik dit type voel ik de koude rillingen over mijn rug lopen als weleer net alsof diezelfde krachten meekijken wat ik aan het schrijven ben en wordt het iizig koud opeens maar toch type ik door omdat “ze”weten dat ik “te sterk van geest ben” ze en ze niet toe te laten net zoals dat 30 jaar geleden gebeurde. Ze kunnen je niet bereiken als je je sterk opstelt en dat ben ik . Op een avond zat ik voor de t.v. alleen thuis met de poes op schoot en opeens kijkt dat beest me met een doordringende blik aan en je gelooft het of niet kwamen er heel vreemde onverstaanbare klanken ( diep en zwaar) uit zijn keel en was het ook hetzelfde dat de kamer opeens ijzig koud werd net zoals net het geval was terwijl ik dit type terwijl de verwarming toch gewoon aanstaat.Ik kan en wil verder niet uitweiden wat er toen zich allemaal heeft afgespeeld in de privesfeer maar was heel heftig en dan vooral toe naar de psychiatrische hulpverlening toe wat echt een “rampzootje” is Ooit wilde ik een boek schrijven over deze sector en dat die psychiaters soms nog gekker zijn als de patiënten zelf in dat hulpverleningsgebeuren er zoveel dingen niet goed gaan en fout. Het boek zou heten “Morgen gezond weer op” en dat was nl.wat altijd bij mijn geliefde huisdokter zei op zijn antwoordapparaat waarmee hij m.i. wilde aangeven dat het al heel moeilijk is/was gezond te blijven in de huidige structuur die “geestelijke hulpverlening” heet. Doelbewust wil ik op dit weblog niet over persoonlijke ervaringen spreken om anderen niet te kwetsen en “misschien” kom ik later nog eens aan een boek toe die schrijnend zal aangeven de tekortkomingen die er heersen in dat hele psychiatrische “hulpverleningsapparaat” waar ik aan de “zijlijn” mee te maken heb gehad. Genoeg nu over die hulpverlening. Ik ben ervan overtuigt dat we in een stoffelijk lichaam zitten om te leren en dat b.v. het “uittreden”dient om ook tot een dieper spiritueel inzicht te komen en dat we geen angst voor de dood hoeven te hebben en dat doodgaan eigenlijk alleen een soort overgang is naar een volgend leven waarin we veel dierbaren ( ook mijn sasza de hond) weer terug zullen zien. Het is gewoon fijn om nu al in dit leven te weten dat je straks je overleden dierbaren weer terug gaat zien toch? Weet je, ik zit maar achter die computer en te pennen en te pennen en mijn gevoelens en gedachten neer te schrijven en aan de ene kant lucht het op en aan de andere kant is het ook weer een geestelijke belasting en zit me soms wel eens af te vragen waarom ik dit allemaal in godsnaam doe en waarom ik b.v. op het internet bezig ben de Amsterdammers te proberen een beetje “wakker” te schudden met die “Amsterdamse Weetjes” en een beetje meer politiek bewust te worden. Is het omdat ik in “geschonken tijd” leef en ik nog zoveel dingen wil vertellen en veranderen ? Is het soms het strelen van mijn eigen image dus het inderdaad ikke, ikke, ikke of zit er meer achter ? Ik weet het bij god niet net zomin als de chirurgen en professoren van het ziekenhuis het zullen kunnen begrijpen dat ik een “medisch wonder” ben in feite en gewoon weiger dood te gaan terwijl ieder ander allang de pijp aan maarten zou hebben gegeven na al die zware operaties, stuk darm eruit, 2/3 deel van de lever eruit, deel van de linkerlong en toch blijf ik maar leven en is, denk ik zelf dan maar, omdat ik “iets” in werking heb gesteld de ziekte te stoppen en/of te vertragen en is eigenlijk heel bizar. Is het “wilskracht” of is het putten uit de onvermoede krachten van ons brein de hersenen waar we slechts een klein deel maar van benutten. Dat gelul altijd van : “Hij/zij heeft zo “gevochten” tegen zijn ziekte maar heeft het onderspit moeten delven” zoals ik zovaak lees in rouwadvertenties is m.i. gewoon pure bullshit.Bladzijde 37Doodgaan hoort bij het leven net zoals je geboren wordt en ergens denk ik dat alles al is voorbestemd en dat we aan de loop der dingen toch niets kunnen veranderen. Ons leven is net een filmrol die afgedraaid wordt en is het al een wonder dat ik al 62 jaar door de wereld kan lopen en is het in feite toch onbegrijpelijk dat mensen meer als honderd jaar soms kunnen worden als je nagaat welke gevaren er allemaal op de loer liggen met ziekte,s, verkeer en noem maar op. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik in ieder geval weer 62 ben geworden en elke keer zeg ik weer op mijn verjaardag: Zo, er komt op mijngrafsteen 62 jaar te staan in ieder geval maar dat is natuurlijk maar mooi af te wachten want denkelijk zullen mijn verwanten me het liefst zo gauw mogelijk door een schoorsteen willen zien vervliegen en is eigenlijk maar het beste ook. Meestal wordt zo graf toch na 10 jaar “geruimd” met een mooi woord en komt er zo een shovel je botten en wat er over is collectief opscheppen en kom je uiteindelijk in een grote gezamenlijke knekelput terecht. Nog onlangs las ik een walgelijk artikel over zo een nabestaande die op ene kerkhof zo een “ruiming” heeft kunnen aanschouwen en was de plek alleen maar afgezet met wat stukgewaaid plastic en zag de man allemaal menselijke resten nog liggen en botten met het vlees er nog aan en de haren nog op de deels verweerde schedels. Ja het klinkt walgelijk wat ik schrijf maar is WEL de realiteit en dan kies ik toch maar voor een verbrandingsoven al is het wel vreemd dat je dan zo binnen een paar dagen helemaal van de wereld kunt zijn. Dus nu type ik dit op de computer maar kan over een uur een fataal hartinfarct krijgen en belt mijn vrouw uitvaartonderneming Ode (en kijkt u maar eens op internet wat voor idealistische uitvaartonderneming dat is) www.ode-uitvaartbegeleiding.nl en wordt ik tijdelijk opgebaard en wordt ik door mijn vrouw en de kinderen en schoonmoeder netjes weggebracht.Ik weet dan zeker dat ik niet in handen kom van zo een onpersoonlijke uitvaartonderneming waar alleen maar van die uitgestreken smoelen dan staan van mensen die ik nooit gekend heb en dan nog misschien keurig zo een walgelijk buiginkje van eerbetoon voor me gaan maken Mijn wens dat is er verder niemand bij is maar had dit al eens eerder gezegd aan het begin van dit weblog. Terugkomende op wat ik aan het vertellen was dus: Het is toch eigenlijk heel vreemd dat iemand waar je dan mee aan het praten bent en dagelijks ziet een paar dagen later helemaal weg is, foetsie, niks meer van over en soms in het ergste geval ergens in een pot staat ofwel urn. Vaak denk ik daar aan en dan besef ik hoe blij ik eigenlijk mag zijn dat ik elke morgen weer kan opstaan en van het leven genieten . Ook moet ik vaak denken aan de mensen die al voortijdig uit het leven zijn gerukt als b.v. Eddy een moordgooser die altijd in het Beatrixpark te vinden was met zijn dobberman pincher en zaten we vaak met een groepje s,middags wat te keuvelen en te kletsen terwijl de honden aan het spelen waren .Was een ex-voetballer en een hele lieve jongen en misschien weet u wel waar ik het over heb . Woonde in de Pijp en maakte opmerkingen over een stel van die a-sociale rotjochies die een parkeerplek ten onrechte bezet hielden en heeft het laffe tuig hem met een staaf ijzer afgetuigd en doodgestoken. Is dan zo onwerkelijk als je een week later weer in het park bent en dan beseft dat hij op dat moment in een kist ligt onder de grond niet ver van zijn geliefde Beatrixpark op de begraafplaats aan de Amstel. Die tyfusjochies lopen inmiddels denk ik al lang weer vrij rond met dat achterlijke rechtsysteem wat we hebben in Nederland helaas Zo onwezenlijk en onrechtvaardig, Ook b.v. mijn jeugdvriend Appie die al jong op 37 jarige leeftijd is overleden aan een hartinfarct en werd begraven op de begraafplaats daar bij Sloterdijk en de naam weet ik niet meer. Ik weet nog wel dat ik WEL op de begrafenisdag naar dat kerkhof ben gereden maar dat ik het niet kon opbrengen opeens ook de begrafenis bij te wonen en ben buiten het kerkhof weer teruggereden naar huis omdat ik wist dat ik de aanblik van die kist die in de grond zou zakken niet zou kunnen aanzien. Appie en ik woonden boven elkaar. Hij 1 hoog en ik 3 hoog en vroeger in onze jeugd speelden we dan cowboytje en had Appie complete legers en poppetjes met paarden, cowboymannetjes, indiaantjes en vermaakten we ons met hele veldslagen op saaie zondagmiddagen en gingen we later toen we wat ouder waren geworden veel samen op pad en op de fiets naar jeugdherbergen in Soest of kamperen bij Hilversum en op de fiets naar Zandvoort en de bloembollen. Ja dat is nu niet meer voor te stellen. De jeugd is liever lui dan moe. Kan me nog een keer herinneren dat we op de fiets naar Zandvoort gingen en had je onderweg tussen Halfweg en Haarlem een speeltuin en dat in feite een grote boerderij met daaraan gekoppeld een speeltuin. Op die speeltuin stond ook zo een ton en daar kon je in gaan zitten met in het midden een stuur en als je dan aan dat stuur ging draaien tolde dat ding rond maar ja dat hadden we beter niet kunnen doen want we waren kort erna doodziek en misselijk en moesten nog een eind fietsen n.b. Zijn allemaal dingen die weer opkomen. Later toen we wat ouder werden en de leeftijd hadden voor een brommertje gingen we op meiden versiertocht en al gauw had de hele groep jongens een brommer en waren we meestal met een behoorlijke groep + dat ene meisje Jopie die zo graag een jongen had willen zijn en ook een brommer had. In die tijd ontmoette ik ook mijn vrouw en ze was net 14 en ik net 16 dus kun je nagaan hoe lang ik haar al ken. Zie haar nu nog wel 4 x per week voor een koppie thee s.middags maar dat is het dan wel zo een beetje . We hebben sinds 1989 een latrelatie en bevalt ons prima. Het is een mooi boek maar ik heb het uit ( grapje) Ach als je elkaar al zolang kent hoor je een beetje “bij elkaar” dus waarom scheiden en geeft alleen maar rompslomp. Heel in het begin hadden we immers ook “verkering twee en half jaar” en ging het “uit” en zijn we toch daarna weer met elkaar getrouwd toen ik 23 jaar was en we kunnen niet aan de gang blijven toch ? Zit nu even te denken aan een mail die ik kreeg van een lezeres dat ze er soms geen touw meer aan vast kan knopen als ze mijn weblog leest en dat ik zomaar van het ene onderwerp op het andere spring maar het zij dan maar zo lieve lezeres en dat is inherent en het chaotische verschijnsel leipelowietje en moet je maar aan wennen. Het waarom van het maken van deze weblog ben ik nog steeds niet achter en toch is het misschien het idee “iets tastbaars” achter te laten zoals ik al eerder heb gezegd en wordt misschien dit verhaal “ergens” uitgeprint en/of opgeslagen op een computer en/of op een floppy om dan uiteindelijk na verloop helemaal te verdwijnen omdat zo een flop, computer e.d. uiteindelijk in de kringloop van de vuilverbrandingsoven zal terechtkomen`en zo hoort het ook. Wij leven immers gemeten naar het bestaan van de aarde slechts in een miljoenste deel van een speldenprik in de tijd en zijn immers schier onbelangrijk . Ik had het over de mensen die voortijdig al geen kansen krijgen en denk dan ook b.v. aan die jongen van een jaar of 18 die in de oude Weesperstraat ( toen die nog bestond) voor mijn ogen werd overreden door een grote vrachtwagen volgeladen met ijzer en de banden zijn borstkast vermorzelden. De jongen was loopjongen en die had je toen nog met zo een grote transportfiets en moest dan gebakjes wegbrengen en was onder de vrachtwagen gegleden. Nog hoor ik dat gekerm van hemHet is me nog zo in het geheugen gegrift en zie ik nog die transportfiets daar liggen en die jongen zo onder die wielen ende gebaksdoos en de gebakjes over de straat verspreid en hoor hem alleen maar roepen: “Mijn gebakjes, mijn gebakjes” terwijl het bloed zijn mond uitgutste en hij zelfs in zijn doodstrijd alleen maar aan de gebakjes kon denken die zijn verantwoordelijkheid waren. Vreemd eigenlijk. De jongen heeft het niet gehaald. Bladzijde 38Ook weet ik nog dat er een vriendje van me op de lagere school was verdronken in een sluis en dat de leraar dat moest mededelen en denkelijk hebben wel meer mensen zoiets ervaren wat voor een impact dat heeft en zo onwerkelijk en onwezenlijk dat zo een joch dan nooit meer in de klas terugkomt. Zo zal elk mens wel zijn herinneringen hebben en er soms aan terugdenken. Weet nog goed dat als we aan het voetballen waren op het Jonas Daniel Meijerplein de bal wel eens de gracht inrolde en hebben we meegemaakt dat we verderop ook een bal dachten te zien drijven. Wat we ook probeerden de bal naar de kant te gooien of wat dan ook, het lukte niet, totdat we even later zagen dat het een mens was die als het waren als een dobber rechtop in het water dreef. Bleek een oudje te zijn die wellicht expresse het water was ingesprongen want vlakbij was het bejaardenhuis “De Roeterstraat” waar oudjes indertijd op van die hele grote slaapzalen moesten slapen. Meerdere malen heeft zo een oudere zich het leven benomen en was dan ook meestal in de kerstperiode. Diezelfde Roeterstraat woont nu Ramses Shaffey zijn laatste dagen te verslijten maar is de verzorging in de loop der jaren een stuk verbeterd natuurlijk. Hoewel ik niet bang ben voor de dood omdat ik zeker weet dat dat niet het einde is heb ik toch wel een vreemd soort hang naar de dood en zijn mystiek en mijn oude opoe uit Drente had dat ook. Zal wel in de familie zitten en kan ook wel eens extreme vormen aannemen. Ik was indertijd op vakantie als jongetje bij een tante die in Schagen woonde en 7 kinderen had en 1 dochter en waarvan een die knaap was waar ik al eerder over vertelde met die papegaai uit artis en die veren uit de kont trekken van zo een arm beest en me in de liftkoker halverwege laten zitten in zo een klein etensliftje. Die dus …..Ja, ik spring van de hak op de tak en is ook wel gezellig. Niemand hoeft tenslotte dit log te lezen en je krijgt geen boete als je het niet doet dus pen ik nog maar even door met die flauwekul al kan ik natuurlijk niet eeuwig doorgaan en zal er binnenkort toch een einde aan gebreid moeten worden want stel je voor dat iemand de GGD gaat waarschuwen over zo een gek die dag in dag uit maar allemaal onzin zit te verkopen op zo een computer dan komen ze me misschien ophalen de mannen met de lange jassen en omdat ik nogal een weerbarstig type ben zal dat dan wel eindigen in zo dwangbuis en ik wil me nog wel comfortabel blijven bewegen natuurlijk. Maar goed alle gekheid op een stokje Weet je wat leuk is ? Ik kreeg van een van de lezeressen een paar foto,s doorgemaild waarop duidelijk orbs te zien zijn en ik heb eerder aangehaald een site t.w. http://members.chello.nl/~p-stortelder/gc/indexgc.htm ( u kunt het zo kopieëren en in de balk zetten) en daarop stond het verschijnsel “orbs” vermeld en dat zijn “bolllingen” die op foto,s voorkomen en onverklaarbaar zijn en worden uitgelegd op die site als energiebronnen of wezens ( overleden dierbaren ?) Deze foto,s heb ik verwerkt in een mail en aan enkele kennissen toegestuurd en tot mijn grote verbazing kreeg ik kreeg ik, nadat ik wat mails met die foto,s had doorgestuurd ook weer opnieuw van 2 mensen foto,s doorgestuurd waarop deze merkwaardige orbs staan en als u het fijne wilt weten verder ervan gaat u maar eens naar bovenstaande site of vult u op www.google.nl maar eens in : wat is een orb en komt u op sites die u meer kunnen vertellen en foto,s laten zien van dit merkwaardige verschijnsel en ook op www.spiritlijn.com/orb.htm kun je zien dat er gesuggereerd wordt dat het “zielen” van overledenen zijn wat me ook weer te ver gaat ,maar een vreemd verschijnsel is en blijft het, en de hele wereld zit vol met mystiek en mysterie en we ondanks dat we al zoveel kunnen en weten er een heleboel zaken zijn die vooralsnog duister zullen blijven en zullen het meestal maar gissingen zijn en kunnen een hele hoop dingen niet wetenschappelijk onderbouwd worden hoezeer allerlei instanties dan ook willen doen voorkomen dat zij “het ei van colombus” hebben uitgevonden en ook is er met het verschijnsel :”broeikaseffect” met geen echte mogelijkheid te voorspellen wat zich de komende decennia gaat afspelen in de afbraak van de aarde en zijn levensvormen en dat het momenteel in een zeer rap tempo gaat dat kan een normaal mens nog wel zien en daar hoef je echt niet gestudeerd voor te zijn of wetenschapper te zijn. Heb al eerder gezegd dat de mens de laatste 50 jaar meer kwaad aan de wereld, milieu heeft gedaan als in de afgelopen 10.000 jaar en dat de zelfvernietiging nu als een sneltrein verlopen zal en steeds harder en harder als een “sneeuwbaleffect” en was er slechts een “katalysator” nodig de boel in beweging te brengen en het ecologisch evenwicht zodanig te verstoren dat er jammer genoeg geen weg meer terug is nu en we met zijn allen zullen afstevenen op een enorme catastrofe en de mensen zichzelf zullen gaan verstikken omdat wij niet als de natuur de mogelijkheid hebben ons aan veranderende omstandigheden aan te passen. Het is eigenlijk niet voor te stellen wat er zich dan gaat afspelen op de wereld als straks de effecten van het broeikaseffect erger gaan worden en de aarde langzaam maar zeker verschroeit in gebieden waar het vroeger een en al natuur was en nu al is te merken b.v. dat het “warme” gebied steeds verder “omhoogkruipt” en wij langzaam maar zeker steeds warmer worden zodat men zelfs in Nederland er toe is overgegaan om druiven te gaan telen wat al aangeeft dat de natuur flink aan het veranderen is en een ieder kan op straat aanschouwen dat de algen zich zo langzamerhand overal gaat vastzetten op stenen, tuinen en komt omdat er gewoon geen echt koude vorst-vorstperiodes er meer zijn.Het is nu ik dit schrijf de avond voor 1e kerstdag 2006 en denk ik zelf een mooi moment dit weblog af te gaan sluiten en nog enkele gedichten te vermelden die ooit door iemand gemaakt zijn;Hoera Ik zie de nieuwe wereld in al haar ochtendgloren Ik voel de zon op mijn gezicht en ben als nieuw herboren Ik steek mijn hoofd door ‘t vensterraam En schreeuw de mensen na: Lieve mensen, ‘k ben zo blij Hoera, dat ik besta!=============================Sporen van een kind Jij hebt de wereld in je hand Jij kunt het beter maken Niet als de mensen aan de andere kant Die hun ruzie en oorlog niet staken Jij draagt de liefde in je hart JIJ kunt mij laten leven En met een teken van een hand Kun jij het verder geven Jij kunt bouwen aan een toekomst Zodat over honderd jaren Onze mensheid nog bestaat Jij kunt de aarde sparen Net als wij samen op het strand Waar ik ook ga, waar ik ook sta Je ziet MIJN stappen in het zand En JIJ laat ook je sporen na Blijf lopen, draag de wereld mee Laat je stem maar horen Zodat over honderd jaar misschien Men nog loopt in jouw sporen… ==========================================In een hoekje In een hoekje van de wereld Zit een hele kleine meid Vastgeklonken aan haar dromen Vast in de vergetelheid In dat hoekje van de wereld Staart ze zich voortdurend blind Blind op al haar mooie dromen Zie haar dat vergeten kind In een hoekje van de wereld Zittend naast een zwarte boom Met de dood als enig handvat Leven is een toekomstdroom In een hoekje van de wereld Ach, dat hoekje is zo klein Kan ze letterlijk niet groeien Wanneer zal ze groter zijn? In dat hoekje van de wereld Hoopt een kind dat jij haar ziet Maar de wanhoop is dit kleintje Vastgeketend aan verdriet In een hoekje van de wereld Waar geen vlinder zich ontpopt Kan een meisje niet meer groeien De angst heeft haar diep weggestopt =================================================================================Mijn wensen zijn: Dat je vrede en rust mag vinden in een wereld die je niet altijd zult begrijpen.Dat de pijn die je hebt gekend en de conflicten die je hebt ondergaan je kracht mogen geven om elke nieuwe situatie in je leven met moed en optimisme in de ogen te kunnen kijken. Altijd wetend dat er mensen zijn die liefhebbend en begripvol zijn, wanneer je je op het allereenzaamst voelt.Dat je mag ontdekken dat er genoeg goedheid in anderen zit om te geloven in een wereld van vrede.Dat een vriendelijk woord, een helende aanraking, een warme glimlach jou elke dag van je leven zal raken en dat jij deze geschenken net zo door zal geven als jij ze hebt ontvangen.Herinner de warmte van de zon als de storm oneindig lijkt.Leer díegene liefde die alleen maar haat kennen en laat deze liefde jou omhelzen als je de wereld instapt.Dat de lessen van diegene die jij bewondert een deel van jou worden, zodat jij er ten allen tijden een beroep op kunt doen.Onthoud dat het leven van diegenen die jij hebt aangeraakt en diegenen die jouw leven hebben aangeraakt altijd een deel van jou zijn, zelfs al waren de ontmoetingen minder dan jij had gewild. De inhoud van deze ontmoetingen zijn belangrijker dan de hoeveelheid of de vorm.Dat je niet betrokken raakt bij materiële zaken, maar dat je in plaats daarvan de onmetelijke waarde van de goedheid in je hart koestert.Vind elke dag tijd om de schoonheid en de liefde in de wereld om je heen te zien.Realiseer je dat elke persoon onbegrensde mogelijkheden heeft, maar dat iedereen anders is op zijn/haar eigen manier.Wat jij voelt als een gebrek in jouw aandacht voor anderen, zal in andere ogenblikken worden gecompenseerd, zonder dat je het misschien zelf beseft.Wat jij voelt als een gebrek uit het verleden, zal één van jouw krachten worden in de toekomst.Dat je je toekomst zult zien als eentje gevuld met beloftes en mogelijkheden.Leer alles te zien als een waardevolle belevenis.Dat je innerlijke kracht mag vinden om je eigenwaarde vast te zetten in jezelf en niet afhankelijk te zijn van andermans oordeel of prestaties. Maar bovenal:Dat je je altijd geliefd zult voelen door jezelf én anderen en dat je anderen ook lief hebt om de waardevolle persoon die zij in wezen zijnVergeet mij niet Ik hoop dat je me niet vergeet Maar ik vind het niet erg Als je over een tijdje Mijn naam niet meer weet -.-.-.-.-.-.-.-.-

Zomaar een weblog zoals zovele…..